पुस्तकालयभाग १३

१७ मग्घर २०१९ बिक्रमी हज़ारा सिँघ बलाका सिँघ बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर

ताज कहे मैं सच्चा ताज, ताजर दो जहान अख्वाइंदा। मेरा मित्र गुरू महाराज, शाह पातशाह नाउँ रखाइंदा। जिस ने मेरी रखी लाज, फड़ आपणे सीस टिकाइंदा। फेर निरगुण रच रच काज, करता आपणी खेल कराइंदा। सचखण्ड बहि के मारे आवाज, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। कर किरपा बख्शया राज, साची सेव लगाइंदा। सच चलाउणा इक जहाज, बेड़ा इक्को इक प्रगटाइंदा। निरगुण सरगुण रखणी लाज, लाजावन्त आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा खेल कराइंदा। ताज कहे प्रभ दित्ता माण, नथावें मिली वड्याईआ। किरपा कर श्री भगवान, मेरी बणत बणाईआ। आपणी इच्छया कर प्रधान, भिच्छया झोली पाईआ। निरगुण नूर खेल महान, निराकार

आप कराईआ। सचखण्ड किला कर परवान, सस्सा सतिगुर आप समाईआ। आपणी बिंद सच निशान, सुत दुलारा लए प्रगटाईआ। शब्दी नूर नौजवान, नर नरायण लए धराईआ। हाहा हरि का रूप हरी सन्तान, पीहड़ी आपणी आप वधाईआ। थिर घर खोल्ह विच मकान, सचखण्ड अन्दर रिहा वखाईआ। सस्सा साहिब बण म्यान, हाहा आपणी धार विच छुपाईआ। ईड़ी इष्ट वड मेहरवान, आशक माशूक आपणी खेल कराईआ। ऐड़ा अक्ख प्रतख खोल्ह श्री भगवान, आपणा पर्दा आप उठाईआ। ऊड़ा उपर नीचे ना कोए निशान, सज्जे खब्बे ना कोए वखाईआ। इक्को नूर जोत महान, जोती जाता डगमगाईआ। एकँकारा बणा विधान, ऐड़ा अक्ख आप खुल्हाईआ। ईड़ी एथे ओथे हुक्मरान, दो जहानां हुक्म मनाईआ। सस्सा सच करे कल्याण, सोहला इक्को इक गाईआ। हाहा हरदम कर परवान, बैठा सीस झुकाईआ। साचा मुख मुख मेहरवान, निरगुण निरगुण विच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे ताज दए वड्याईआ। सस्से अन्दर हाहा रख, हरि जू आपणा खेल कराया। होड़ा बिंदी कीता पक्ख, हरि मन्दिर दए वडयाया। निरँकार निराकार नूर नुराना कर प्रतख, किरन किरन टपकाया। कल्ग़ी रूप आपणा दस्स, सिर आपणे आप टिकाया। ना कोई महिमा ना कोई जस, ना कोई लेख समझाया। ना कोई ओथे रिहा वस, जिस दर कल्ग़ी आपणा नैण खुल्हाया। आपणे अग्गे आपे कहे बस बस, वास्ता आपणा पाया। मैं थल्ले आवां नस्स, आपणा राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाया। ताज कहे मैं वड वडभागा, हरि भागी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणा बणाया वड वड राजा, राज राजान होया सहाईआ। सचखण्ड दुआर बहि बहि आपणा रचया काजा, भेव अभेद छुपाईआ। आपणा खोल्ह आप दरवाजा, चारों कुण्ट कुण्डा लाहीआ। पहले घर शब्दी साजा, साजण आपणा खेल कराईआ। दूजे घर विष्नूं नाचा, विश्व आपणा राह चलाईआ। तीजे घर ब्रह्मा निउँ निउँ मंगे दाजा, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। चौथे घर शंकर कहे मेरी रखे लाजा, तुध बिन नज़र अवर कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं रचया आपणा सच समाजा, समाज इक्को इक बणाईआ। भूपत भूप शहिनशाह राजन राजा, हुक्म हाकम धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ताज दए वड्याईआ। साचे ताज चढ़या चा, हरि जू आपणा खेल कराया। आपणी हथ्थीं फड़ के ल्या सीस टिका, टिक्का आपणे मस्तक लाया। निक्का वड्डा दित्ता बणा, वड वड्डे बेपरवाहया। सचखण्ड निवासी आपणा सिक्का दित्ता चला, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। घर विच घर दित्ता खुल्हा, सचखण्ड अन्दर थिर घर आप प्रगटाया। सस्सा हाहा इक दूजे नाल जोड़ दित्ता जुड़ा, हाहा अन्दर वड़ वड़ ख़ुशी मनाया । शब्दी कहे मोहे मिल्या मलाह,

मेरा बेड़ा कंध उठाया। विष्नूं कहे मेरे विच गया समा, समाप्त आपणा खेल कराया। ब्रह्मा कहे पारब्रह्म मेरी झोली वस्त दिती पा, सच भण्डार इक वरताया। शंकर कहे मेरी मस्तक धूढ़ी टिक्का दित्ता ला, चरण चरणोदक इक प्याया। ताज कहे मेरे चारे मुख बिन नैणां रहे शरमा, हरि जू की की खेल रचाया। कल्ग़ी कहे मैं वेखां थाउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलाया। सारे कहो विष्न ब्रह्मा शिव सुत शब्द मेरी इक्को इक माया जिस दा कोई ना नाँ, लिखण पढ़न विच कदे ना आया। जिस दा लभ्भे किसे ना थाँ, मन्दिर मसीत ना कोए वखाया। जिस दी कन्त फड़े ना कोई बांह, फड़ बाहों गले ना कोए लगाया। जिस दी बणत कोई सके ना बणा, घड़नहार ठठयार नज़र कोए ना आया। जिस दा लेखा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाया। कर किरपा आपे बणे पिता आपे माँ, आप आपणा रंग रंगाया। ओथे दूजा कोई ना करे हां, हां नाल हां ना कोए मिलाया। इक इकल्ला शहिनशाह, सच सिँघासण सोभा पाया। साचा मार्ग रिहा जणा, शब्दी सुत सुत उठाया। विष्न ब्रह्मा शिव लए पढ़ा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। सच संदेसा इक जणा, जन जननी लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस जगदीश ताज इक्को इक टिकाया। ताज कहे मोहे इक्को ओट, ओट ओट जणाईआ। सच प्रकाश निर्मल जोत, जोत जोत रुशनाईआ। खेलां खेल ओत पोत, पुत्त पोतरे हंढ्ढाईआ। निरगुण सरगुण कर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विष्न ब्रह्मा शिव तेरा लेखा त्रै त्रैलोक, लोक परलोक आपणा रंग वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गीत अतीत सुणाए सलोक, सोहला ढोला इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे ताज दए वड्याईआ। ताज कहे प्रभ साचे मीत, मोहे देणा सच बताईआ। आदि चलाई मेरी रीत, घर सच वज्जी वधाईआ। अग्गे दस्स खेल अनडीठ, किस बिध आपणा राह जणाईआ। पुरख अबिनाशी इक अतीत, तरा तरा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। सुण ताज मेरे साचे संगी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तेरी धार आपे रंगी, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। करे खेल सूरा सरबँगी, हुक्म हाकम आप मनाइंदा। एहो गल मोहे लग्गे चंगी, कल्ग़ी तोड़ा सीस टिकाइंदा। सच मंग दर साचे मंगी, दर पर्दा आप खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण खेल करे भुयंगी, भुयंग आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। सुत दुलारा भुयंगी बाला, अनभव आप जणाईआ। खेले खेल तरंगी दयाला, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। धुर दा संगी बण कृपाला, कृपानिध दया कमाईआ। अग्गे मार्ग दस्से सुखाला, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण कर प्रधाना, लख चुरासी वेख वखाईआ। जगत

जोग राज चलाना, जीवण दए वड्याईआ। माणस मानुख कर प्रधाना, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी खेल महाना, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाईआ। अन्तिम कलिजुग गुर गोबिन्द सुत लोकमात प्रगटा निशाना, शब्दी सुत सिर इक्को कल्ग़ी तोड़ा दए टिकाईआ। गोबिन्द मंगे अग्गे दाना, पुरख अकाल ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म मैं निक्का बाला, तेरी सार कोए ना पाईआ। तूं दो जहान रखवाला, गोबिन्द निक्के घर विच सेव कमाईआ। मेरी निमस्कार कर परवाना, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। साहिब सतिगुर सीस तेरे ताज सुहाना, आदि जुगादि तेरी वड्याईआ। जिस कोटन कोटि घल्ले कृष्न काहना, लोकमात मण्डल रास गए रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे ताज रिहा समझाईआ। सुण ताज मेरे सिर दे सिर, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। लोकमात वखावां तेरी धिर, धुर दरबारा आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी गेड़ा जाए गिढ़, गेड़ा गेड़े विच भुआइंदा। राज राजान शाह सुल्तान तेरे पिच्छे मरन भिड़ भिड़, तेरा भेव ना किसे जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी खिच के ल्यावां विच पिड़, पिण्डी सब दी वेख वखाइंदा। चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बत्ती दन्दां नाल तेरी महिमा करदे रहिण किड़ किड़, कड़िकी विच सर्ब फसाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों गल्लां सुण हस्सण हिड़ हिड़, हट्ट हरि ना कोए वखाईआ। अन्तिम सारे दुआरे ख़ाली होण थिड़ थिड़, थिड़क्यां पैर ना कोए टिकाईआ। इक दूजे नाल मरन चिढ़ चिढ़, जिउँ चिढ़ीआं बाज़ तुड़ाईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरी करां सेवा गरुमुखां वेखां फिर फिर, घर घर सेव कमाईआ। तेरा रस चुआवां झिर झिर, बण झिरना सेव कमाईआ। अगम्मी धार झिर झिर, रस इक्को मुख चुआईआ। दूर दुराडा ज़िमी असमानों गिर गिर, गुरमुखां धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणा नाउँ रखां निर निर, निरगुण निरँकार वेस वटाईआ । साचे ताज फेर हस्सणा खिड़ खिड़, हरि खिड़की दए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट वेखणा तिड़ तिड़, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे ताज दए वड्याईआ। ताज कहे मैं राजन राजा, राजन राज खेल कराईआ। दो जहानां रच रच काजा, करनी आपणी रिहा कमाईआ। भगतीयों देवे भगती दाजा, शक्तीयों शक्ति शक्ति प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सीस जगदीश जगदीश सीस इक्को ताज सुहाईआ। ताज कहे प्रभ तेरी मर्ज़ी, मेरी चले ना कोए वड्याईआ। मेरी इक्को इक तेरे अग्गे अर्ज़ी, बिन लिख्यां रिहा टिकाईआ। मैं सद बणया रहां फ़र्ज़ी, फ़र्ज़ तेरा पूर कराईआ। मोहे आपणी होए ना कोए गर्ज़ी, आसा आस ना कोए जणाईआ। तेरी सेवा करां हरि जी, जिस आपणे सीस दिती वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल वेखां दर दर दी, दो जहानां

फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम मैनूं दिसे मेरी किरन लोकमात जाए बण के वंनगी, वंनगी तेरे सुत वखाईआ। गोबिन्द सिर बन्न्हे निक्की कल्ग़ी, कल्ग़ीआं वाला दया कमाईआ। किसे होर नज़र ना आवे एहदे वरगी, वरग सब नूं दए लगाईआ। कोटन कोटि राज राजान शाह सुल्तान आपणी बणौण वरदी, वाअदे ख़िलाफ़ अन्त होए सर्ब लोकाईआ। निक्की वंनगी तेरे दरदां मरदी, मरदी मरदी आपणा हाल सुणाईआ। पुरख अकाल तेरा ढोला पढ़दी, सीस ख़ाक नाल छुहाईआ। नेत्र नैण रखे दिशा चढ़दी, गोबिन्द अक्ख उठाईआ। ना कोई गर्मी ना कोई सर्दी, दु:ख कोए ना लागे राईआ। मेरा भाणा बहि बहि जरदी, तेरे जल्वे विच समाईआ। दोए जोड़ बेनन्ती करदी, मन्न अरज़ोई मेरे माहीआ। कलिजुग अन्तिम वेख सृष्ट सबाई सड़्हदी, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। मैं दूर दुराडीआं आसां करदी, बैठी ध्यान लगाईआ। गल पा पल्ला वास्ता करदी, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। कल्ग़ी कहे दस्स भगवान, इकल्ली कल्ग़ी कम्म ना आईआ। गोबिन्द तैथों मंगे दान, तेरा दान गोबिन्द झोली डाहीआ। तेरा खण्डा तेरा म्यान, तेरा नूर तेरी रुशनाईआ। तेरा आत्म मेरा परमात्म खेल महान, दूजा नज़र कोई ना आईआ। तूं आपणे सिर उत्ते रख्या सस्सा हाहा नौजवान, ना मरे ना जाईआ। क्यों सुत्ता सचखण्ड विच मकान, लोकमात फेरा क्यों ना पाईआ। गोबिन्द अड़ के मंगे दान, अग्गे हो के रिहा सुणाईआ। जिन्ना चिर ना रखें मेरा माण, तेरी मुहब्बत ना मोहे भाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। उठ बाल मेरे बाल निधान, फड़ गोदी लए बहाईआ। कलिजुग अन्तिम आवां निरगुण नूर महाबली बलवान, बल तेरा नाल मिलाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ। गोबिन्द सुत उठ दुलारे, हरि बाहों पकड़ उठाइंदा। तेरी कल्ग़ी वाजां मारे, दिवस रैण ध्यान लगाइंदा। करे खेल अगम्म अपारे, अगम्म अथाह आपणा राह चलाइंदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारे, कलि कल्की वेस वटाइंदा। सिर रखे ताज अपर अपारे, सचखण्ड दी धार धार लोकमात जणाइंदा। सस्सा हाहा लिखे अपर अपारे, सस्सा हाहा हाहा सस्से विच बंद कराइंदा। चारे मुख लए उग्घाड़े, शब्द विष्न ब्रह्मा शिव चरणां हेठ रखाइंदा। फेर करे सच विहारे, साची करनी आप कमाइंदा। तेरे लाहे कर्ज़ उधारे, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। तेरा पिता तेग़ बहादर रखे नाले, नाल माता सोभा पाइंदा। तैनूं आपणी गोद उठाले, आपणे सीने नाल लगाइंदा। तेरे बच्चे नीहां हेठ दब्बे फेर ज्वाले, जवा के नीहां हेठ फेर दबाइंदा। जिन्हां सिर ते बद्धे चक्र दुमाले, तिन्हां दमां दम वेख वखाइंदा। करे खेल पुरख अकाले, अक्ल कल आपणी धार चलाइंदा। किरपा

करे दीन दयाले, दीनन आपणा रंग रंगाइंदा । चार मुख चार कुण्ट करे खेल महाने, महिमां आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे ताज आप समझाइंदा। गोबिन्द कल्ग़ी तेरी रही उडीक, उडीक इक्को इक रखाईआ। हुण नेड़े आई तरीक, तख्ता सब दा दए उलटाईआ । पुरख अकाल बणे मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। तेरी कल्ग़ी धरे आपणे सीस, जगदीश ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं ना मन्नां, तेरी खेल बेपरवाहीआ। जिन्ना चिर ना चल के आएं मेरे बन्नां, घर मेरे फेरा पाईआ। जे भुल्ल जावें मैं कहां पुरख अकाल अन्न्हां, ओहनूं नज़र किछ ना आईआ। ऐवें कहिन्दे माल चारदा रिहा धन्ना, नामे छप्परी रिहा छुहाईआ। पुरख अकाल कहे मैं तेरे पिच्छे फिरां भंनां, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। संच संदेसा सुण ना होवां ख़ुश, ख़ुशी तेरी मोहे ना भाईआ। जिन्ना चिर मेरे गुरसिखां कोलों ना लवें पुछ, गोबिन्द वसे केहड़ी थाँईंआ। तूं जुग चौकड़ी रिहों लुक, जिन्ना चिर प्रगट ना होवें मैं मन्नां ना तेरी रज़ाईआ। बिन तैथों नहीं हुन्दा चुप्प, बण के पिता बैठा मुख छुपाईआ। उठ तकड़ा हो के उठ, की घाटा तैनूं नज़री आईआ। सारे फड़ के कर दे इक गुठ्ठ, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मेरे सिखां उत्ते तुठ, जो तेरे पिच्छे आपणा आप गए गंवाईआ। जिन्हां नूं मैं वी रिहा झुक, तेरा राह वखाईआ। तूं वसें अन्धेरे घुप्प, धोखे देण वाली आदत अजे ना तेरी जाईआ। काग़ज़ां उत्ते लिखाया अबिनाशी अचुत, चितू बण के बैठा मुख छुपाईआ। आ मैनूं ला गल घुट्ट, मैं तेरी ओट रखाईआ। जूठी झूठी जड़ पुट्ट, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। वेख मेरे निके पुत्त, नीहां विच तेरा नाम ध्याईआ। मेरे कोल नहीं कुछ, जो कुछ तेरी भेंट चढ़ाईआ। बण के सूम सब कुछ बैठों घुट्ट, साडी वंड ना सानूं फड़ाईआ। जे ना मंनिउँ सारे जावांगे रुठ, तेरी कौण करू वड्याईआ। सचखण्ड कौण करे तेरी पुच्छ, कल्ला रोवें मारें धाहींआ। प्यो कम्म ना आवे बिनां पुत, पीहड़ी चले ना निशान ना कोए झुलाईआ। श्री भगवान डरदा डरदा गया उठ, फड़ बाहों रिहा चुप कराईआ। गोबिन्द बस कर मेरे सुत, मैथों तेरा दु:ख झल्लया ना जाईआ । जिन्ना चिर ना होवें ख़ुश, ओनां चिर हरि जू तेरी सेव कमाईआ। तूं सौणा घूक मैं सुहावां तेरी रुत्त, तेरा ज़ोर ना कोए लगाईआ। धोखा दे के नज़र ना आवण देवां तेरा बुत्त, तेरे नाम दयां वड्याईआ। जे कोई बाहरों पुछणा लए पुछ, सारे कहिण पूरन बैठा चुप, गोबिन्द हथ्थ किसे ना आईआ। कर किरपा गुरसिखां पर्दा देवां चुक्क, तेरा मेरा मेरा तेरा इक्को रंग वखाईआ। सारे कहिण वेखो हुण कुछ फेर कुछ, जोती जाता खेल कराईआ। पिछली वस्त जो रखी घुट्ट, अन्त देवे गंढ्ढ खुल्हाईआ।

सारयां इकट्ठयां हो के लैणी लुट्ट, लुट्ट इक्को घर पवाईआ। कोई दस्स ना सके माँ नूं पुत, प्रभ जू की की वस्त फड़ाईआ। इक दूजे वल वेख वेख सारे हो जाण चुप्प, हर घट हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सीस जगदीश इक्को ताज सुहाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ कवण वेला, मेरी कल्ग़ी मिले वड्याईआ। साहिब तूं गुरू मैं तेरा चेला, चेला गुर तेरी सरनाईआ। मैं बरदा तूं सज्जण सुहेला, डरदा डरदा मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी कहे कलिजुग अन्त होए वक्त दुहेला, चार कुण्ट कुरलाईआ। तिस वेले तेरा मेरा होए मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरी कल्ग़ी नाल मिलाए ताज, करे खेल वड राजन राज, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। कल्ग़ी नाल जुड़े जोड़ा, जोड़ी निरगुण सरगुण आप जुड़ाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल चढ़े साचे घोड़ा, गोबिन्द आपणी गोद बहाइंदा। पिछलीआं सब दे नालों कढ्ढे खोरां, खोज खोज वेख वखाइंदा। जेहड़े दस्सदे रहे बहिश्ती मिलण हूरां, हुलीआ सब दा आप छपाइंदा । तेरे नाल कीता बचन करे पूरा, पूरी पूरन पूरन आपे पाइंदा। करे खेल अन्त ज़रूरा, ज़ाहर ज़हूर वेस वटाइंदा। नाउँ धराए योद्धा सूरा, बल आपणा आप ल्याइंदा । तेरा रंग चाढ़्हे गूढ़ा, उतर कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल्ग़ी ताज नाल मिलाइंदा। कल्ग़ी ताज कर इकठ्ठ, आपणा रंग रंगाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। अग्गे रहिण ना देवे वक्ख, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ । सिर आपणे उपर लए रख, रक्षया करे सर्ब थाईंआ। पुरख अकाल तेरा गावे जस, तेरे भगतां दए वड्याईआ। सब दी पूरी करे आस, जिन्हां तेरी चरण धूढ़ी मस्तक लाईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, पर्चा आपणी हथ्थीं पाईआ। लेखा जाणे फ़ेल पास, इक्को नज़री आईआ। गुरसिख ना होए कोए उदास, दर घर सुत्यां दरस दिखाईआ। इक्को कम्म होवे ख़ास, ख्वाहिश सब दी आपणी झोली पाईआ। चारे मुख कर आपणे दास, रस्ता सब नूं दए समझाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल तमाश, कल करता वेख वखाईआ। माझा जम्मू दुआबा मालवा लेख लिख्या ख़ास, ख़सूसयत साची दए समझाईआ। सोहँ आत्म परमात्म वसे पास, दर घर साचे बैठा डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण माझा पाया पुरख अबिनाश, दो अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। त्रै अक्खर दुआबा विष्न ब्रह्मा शिव कीते दास, बण दासी सेव कमाईआ। त्रै अक्खर मालवा त्रैगुण माया होई उदास, इक्की जेठ नाथेवाला धक्का लाईआ। जम्मू अक्खर दो जन्म मरन दी मुके ख्वाहिश, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। पंचम मीता वसे साथ, सगला संग निभाईआ। कल्ग़ी वाला कहे मेरी पूरी होई आस, गुरमुख आसा नाल मिलाईआ। ताज कहे शाबाश शाबाश शाबाश, गुरसिख जिस हरि जू दर्शन पाईआ।

गुर गोबिन्द कहे मैं वेखां रास, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सीस ताज देवे दान, लेखा जाण दो जहान, दोए दोए रंग सूरा सरबँग, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आत्म परमात्म परमात्म आत्म ब्रह्म पारब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म जीव ईश ईश जीव वट कसीस, आपणा खेल रचाईआ।

गोबिन्द कहे क्यों वट्टें कसीस, की कसरत रहि गई बाकी। आपणा नाउँ रख जगदीश, लुकदा फिरें बण के बंदा ख़ाकी। तकड़ा हो के दस्स दो जहानां इक हदीस, मैं बच्चा तेरा साथी। दे हुक्म मैं पीसण देवां पीस, अग्गे रहे ना कोए आकी। पुरख अकाल कहे निक्के बच्चे तूं दस्सें ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाया। गोबिन्द कहे तेरी पिच्छे रखदे रहे उडीक, कवण वेला आएं फेरा पाया। गुरसिखां नूं दे प्याला नाम पीवण ला के झीक, पिछला अगला दु:ख मिटाया। की हुण वी बणना ईं साडा शरीक, पिता पूत तेरे पिच्छे भेंट चढ़ाया। पुरख अबिनाशी आपणे नक्क नाल कढ्ढे लीक, लकीर तकदीर दए बदलाया। गोबिन्द तेरा बूटा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आया। तूं मैनूं ल्या जीत, मैं तेरी जित करां रुशनाया। मेरा सीना ठांडा सीत, तेरे गुरसिखां दर्शन पाया। जिन्हां नाता छड्डया मन्दिर मसीत, इक्को पुरख अकाल मनाया। सौंदयां जागदयां गावण सोहँ गीत, गोबिन्द घर घर नज़री आया। श्री भगवान कहे वाक्याई मैं बड़ा ढीठ, दुखियां वेख दु:ख ना कदे वंडाया। जिन्ना चिर मेरे चरण ना लाए कोई प्रीत, पर्दा किसे उत्ते ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सहिज सहिज सहिज हौली हौली हौली होका दे दे रिहा सुणाया। हौली हौली क्यों देवें होका, गोबिन्द रिहा जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरे हथ्थ आया मौका, मुख़बर हो के कर लड़ाईआ। बलधारी हो के क्यों देवें धोखा, आपणी पत गंवाईआ। मारना ज्वालणा कम्म सौखा, जे हुक्म देवें छिन्न विच सारे दयां खपाईआ। धरत मात दा पोचिआ रहि जाए चौंका, उत्ते कोई बहे ना ब्राह्मण नाई आ। ब्रह्मा हो जाए औंता, लख चुरासी गोद ना कोए सुहाईआ। जे तूं ग़फ्लत विच लै ल्या ढौंका, कोटन कोटि जुग बीत बीत जाईआ। मैनूं तेरे खेल वेखण दा शौंका, चाउ इक्को इक रखाईआ। घुट्ट हथ्थ नाल फड़या पौंचा, पहुंच आपणी दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द वेख मौजां, मौजूद हो के हरि जू रिहा वखाईआ। करे लड़ाई बिन पलटण फ़ौजां, फ़ौजदार बेपरवाहीआ। ख़ाली करे अमारी हौदा, महावत कोए रहिण ना पाईआ। बिन भगतां एथे ओथे किसे ना देवे औहदा, शाह पातशाह राज राजान ख़ाक विच

मिलाईआ। आपणी हथ्थीं करन आया सौदा, बण वपारी फेरा पाईआ। फिर फिर वेखे लोक चौदां, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। चार कुण्ट नज़र आवण कौडां, करता कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सीस जगदीश इक्को ताज सुहाईआ। ताज रख ना तेरी वड्याई, कोटन कोटि ताज हंढ्ढाइंदा। जिन्ना चिर ना बदलें पिछली शाही, अगला मार्ग लाइंदा। जिन्ना चिर ना वज्जे तेरे नाम वधाई, दो जहान तेरा ढोला गाइंदा। औह वेखो आई आदि शक्ति माई, ठुंमक ठुंमक पैर वखाइंदा। भरी गुस्से दए दुहाई, कूक कूक नाल रलाइंदा। मैनूं दे के अन्त जुदाई, गुरसिखां पिच्छे ठेडे खाइंदा। पहलों बणाया मैनूं आदि माई, आदत पिछली हुण भुआइंदा। ग़रीब निमाणयां जा के वेखे चाईं चाईं, मेरा प्यार ना तैनूं भाइंदा। पुरख अकाल कहे मैं की करां मेरीआं गोबिन्द पकड़ीआं बाहीं, फड़ फड़ बाहों गुरसिखां राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ताज तख्त तख्त ताज सख्ती नाल उलटाइंदा। उलटाए राज जगत तख्त, तख्त निवासी खेल कराइंदा। गोबिन्द वारे ज़िगरे लख़त, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अग्गे गुरसिखां पैण ना देवे वख़त, वक्ख़री धार चलाइंदा। हुक्म विच ना आवे फ़र्क, धुर फ़रमाणा हुक्म मनाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ अरक, हरिजन आपणे मेल मिलाइंदा। बाकी सारयां कीता तरक, तार सतार ना किसे हलाइंदा। डूँग्घी गार करे ग़रक, बाहों फड़ ना कोए उठाइंदा। जा के जिहड़ा मुड़ के आया परत, परमेश्र पूरन आपणा भेव जणाइंदा। जन भगतां लई लै के आया ख़र्च, जगत ग़रीबी दूर कराइंदा। किसे सिर रहिण ना देवे कर्ज़, काग़ज़ सब दे आप पड़वाइंदा। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़रमाबरदार सेव कमाइंदा। गोबिन्द वेले जो हो गया हरज़, पिछला लेखा झोली पाइंदा। अग्गे जन भगतां अग्गे करे आप अर्ज़। आरज़ू आपणी इक समझाइंदा। मैनूं तुहाढ्ढे मिलण दी मर्ज़, बिन सिखां रोग ना कोए गवाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो गए असचरज, अचरज हरि जी खेल रचाइंदा। आओ सारे चल के श्री भगवान लईए वर्ज, क्यों ग़रीबां पिच्छे धक्के खाइंदा। जिन्हां नूं गाउणा ना आवे ना कोई ताल ना कोई तर्ज़, जोग अभ्यास ना कोए कमाइंदा। सारे गुरसिख बैठे हो के नधड़क, साडा ख़ौफ़ ना कोए खाइंदा। जे कोई पुछे अगों कहिन्दे कड़क, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साडा संग निभाइंदा। परे लै जाओ आपणी लिख्त पढ़त, सोहँ इक्को ढोला सच्चा भाइंदा। ना कोई नेम ना कोई वरत, नियम होर ना कोए बणाइंदा। आपणे मिलण दी इक्को पक्की कीती शर्त, शरारत होर ना कोए वखाइंदा। अन्तिम सारे होए ग़रक, ग़रूर सब दा आप मिटाइंदा। गुरसिखां दा अन्दर वड़ के पत्रा ल्या परत, पती परमेश्वर आपणी सेव कमाइंदा। इक्को वार इक्को अक्ख गई फरक, फ़ुरना सब दा बंद कराइंदा।

गुरसिख तुहाढ्ढी होवे चढ़त, चढ़दीआं कलां आप कराइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सारे कहिण साडा बंद होया धड़त, साडा हिस्सा ना कोए कढ्ढाइंदा। चलो सारे रल के करीए अर्ज़, चार खाणी मता पकाइंदा। पुरख अबिनाशी सब नूं रिहा वर्ज, बिन गुरमुखां कोए ना मोहे भाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल इक महान, गल्लीं बातीं दिने रातीं आपणा हाल सुणाइंदा। तेरा हाल बड़ा चंगा, गोबिन्द रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल करदा रिहों बहु रंगा, भेव अभेद छुपाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त अख्वा के बैठा रिहों विच घमण्डा, नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग अन्त हुण हो नंगा, दर तेरे मंग मंगाईआ। मासूम रोवण हेठां कंधां, तेरा राह तकाईआ। मैं ना जाणा तेरा लेखा तारा चन्दा, तारा चन्द दे गलों लाहीआ। जिन्ना चिर आप ना आएं हथ्थ फड़ मृदंगा, डौरु डंक वजाईआ। पुरख अकाल आपे मन्ना, मन्न मन्न रिहा जणाईआ। उठ मेरे लाडले चन्ना, तेरा चन्द करे रुशनाईआ। तेरी वसे साची छन्ना, छप्परी सम्बल आप सुहाईआ। तेरा मेरा इक्को बन्ना, हद्द बेहद्द दए मिटाईआ। तेरा मेरा इक्को मुक्कता इक्को कन्ना, टिप्पी बिंदी करे सफ़ाईआ। आह होड़ा कनौड़ा फिरे भंना, सिहारी बिहारी दए दुहाईआ। औंकड़ दुलैंकड़ देवे डंना, डंका नाम वजाईआ। एह लां दोलांव दो धार श्री भगवना, दोहां उपर मुख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द आसा हरि गोबिन्द पूर कराईआ।