१७ मग्घर २०१९ बिक्रमी वरखा सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
तूं कौण ताजां वाला ताजू, सानूं ताज रिहा वखाईआ। रावी कन्ढ्ढे फिरें बण के बाबू, बाबल आपणा रूप छुपाईआ। ऐंवें झेड़ा पाया वाधू, सृष्ट सबाई रिहा नचाईआ। हुक्मे अन्दर कर काबू, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पिच्छे गुर अवतार पीर पैगम्बर साडे घल्लदा रिहों चाचू, पिता हथ्थ किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम बण के आएयों बापू, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। वेख निक्के निक्के बाले काकू, कक्के बूरे थाउँ थाईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा हुक्म बणे डाकू, डाका घर घर दए लगाईआ। सब दे तोड़ सज्जण साकू, नाता कोए नज़र ना आईआ। बिन हथ्थां बाहवां कर लै काचू, कुचलदे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, क्यों ऐंवें रिहा तरसाईआ। ताजां वाले तेरा तजरबा, भेव कोए ना आईआ। लेखा जाणे अरबां ख़रबां, ख़रबां अरबां पदमां विच वटाईआ। दो जहानां निरगुण सरगुण देंदा रहें ज़रबां, तक्सीम आपणे हथ्थ रखाईआ। मरदां नाल मिलाउदा रिहों मरदां, मर्द मर्दानगी इक जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी
आप बैठा रिहों डरदा, लोकमात ना फेरा पाईआ। दूर दुराडा हुक्म रिहों घल्लदा, गुर अवतार सेवा लाईआ। निरगुण हो के सरगुण रिहों सड़दा, अग्नी तत्त भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। दो जहानां फिरें मिणदा, मिणती आपणे हथ्थ रखाईआ। मण्डल मण्डप तारे फिरें गिणदा, गिणती आपणी रिहा कराईआ। भगत दुआरे नीहां आपे चिणदा, चन्द आपणा कर रुशनाईआ। खेल करें छिन्न छिन्न दा, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। तेरा अन्तिम लेखा तिन्न दिन दा, त्रैलोकां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार सर्ब लोकाईआ। लोकाई वेखे मुरब्बा मुसततील, मुंनकिल सब नूं आप कराइंदा। पिच्छे पाउदा रिहा ताअतील, अन्तिम मुसतकल आपणा हुक्म जणाइंदा। किसे दी मन्ने ना कोए दलील, दलेर हो के आपणा हुक्म मनाइंदा। सन्त सुहेले लए मेल, मिलावा इक्को घर जणाइंदा। निरगुण हो के खेले खेल, ख़ालक ख़लक आप उठाइंदा। दो जहानां कर के वेहल, वेहला आपणा रंग रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम जो निहकलंक दुआरे हो गया फ़ेल, तिस मकतब होर ना कोए वखाइंदा। सदा रहे धर्म राए दी जेल, चुरासी गेड़ा गेड़ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। फ़ेल पास इक्को सबक, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जिस नूं पढ़ ना सके चौदां तबक, चौदां लोक कहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तभक, तबअ सब दी रिहा बदलाईआ। पढ़ौण वाला जदों शेर मारे भबक, सब नूं मूँह दे भार सुटाईआ । वेखो हरि जू करे आपणा करतब, कुदरत हुक्म विच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़ेल पास बिन सबकों वेख वखाईआ । फ़ेल पास ना कोए पट्टी, इबारत जगत ना कोए लिखाइंदा। कलम शाही ना मंगाए किसे हट्टी, काग़ज़ नाल ना कोए मिलाइंदा। उंगलां नाल ना रिहा दस्सी, अल्फ़ ये ना कोए जणाइंदा। प्रेम प्यार अन्दर जो फ़सी, तिस कर पास नाता फ़ेल तुड़ाइंदा। ताज वाले तख्ती शाह, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। इक वार मुख दिखा, नेत्र नैण राह तकाईआ। लुकवीं खेल दे हटा, आपणा पर्दा दे चुकाईआ। इक वखा सच्चा थाँ, जिस थाँ मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवां, मेहर नज़र रिहा टिकाईआ। जन भगतां पकड़े बांह, बाहों फड़ फड़ रिहा उठाईआ। सच बबाणे इक चढ़ा, निशाना इक्को इक जणाईआ। जिस ने सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ल्या नाँ, तिस एथे ओथे आपणे संग रलाईआ। तेरा संग दिसे दूर, दूर दुराडा नज़र ना आइंदा। पुरख अबिनाशी कहे मैं हाज़र हज़ूर, नेरन नेरा फेरा पाइंदा। अग्गे करो ना मैनूं मज़बूर, मज़बूरी सब दी आप कटाइंदा। पिछला बख्शो सर्ब कसूर, अग्गे कसर ना कोए रखाइंदा। मैथों कम्म ल्यो घूर घूर, घुरकी मैं ना हुण वखाइंदा। फड़ के अग्गे
लाओ जट्ट मूढ़्ह, मुफ्त तुहाढ्ढी सेव कमाइंदा। सारयां नूं दस्सो श्री भगवान लभ्भा मज़ूर, बिन मज़ूरीयों मुर्शद मुरीदां सेवा कमाइंदा। जे तुहाढ्ढे घर होए हनेरा आपणा जोती देवां नूर, नूर वेख वेख ख़ुशी मनाइंदा। तुहाढ्ढा आपणी झोली पावां कूड़, सच तुहाढ्ढे घर वसाइंदा। तुहाढ्ढी आसा करां पूर, आपणी आसा होर वधाइंदा। आपणा ताज गुरमुखां दे सिर ते रखां ज़रूर, हो मज़बूर खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री इक्को इक वरताइंदा। वल छल तेरा डूँग्घा राज़, राज़क नज़र किसे ना आईआ। जुग जुग करदा रिहों साज़ बाज़, बाज़ीगर नट नटुआ स्वांग वरताईआ। चार वरन बणा समाज, घर घर वंड वंडाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अल्ला वाहिगुरू राम नाम दित्ता दाज, पटारी आपणा नाम फड़ाईआ। लोकमात रच रच काज, कादर आपणी खेल कराईआ। किसे सुत्यां मार आवाज़, किसे जागदयां ल्या मिलाईआ। किसे दा डुब्बदा तारया जहाज़, किसे दा तरदा दित्ता डुबाईआ। धन्न धन्न तैनूं कहिन्दे गए गुरू महाराज, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेंहदा रिहों खेल तमाश, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। भगतां नाल करदा रिहों हास बलास, कबीर जुलाहे गंगा विच रुढ़्हाईआ। इक वार कर के सारे नरास, फेर अन्त होएं सहाईआ। असीं तेरी पिछली नहीं मन्नणी बात, अग्गे आपणी रीत जणाईआ । जिन्ना चिर दरस ना देवें साख्यात, साजण तैनूं ना कोए अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी मन्न के कहिणा होया दास, घर घर फेरा पाईआ। डरदा फिरदा सुणाए गाथ, आपणा ढोला गाईआ। उंगलां नाल लगाई फिरे त्रिलोकी नाथ, कृष्न बाल्यां वांग खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अछल छल धारी, भगत वछल गिरधारी, गिरवर आपणा फेरा पाईआ। गिरवर गिरधार मुकन्द मनोहर लखमी नरायण, नर हरि आपणी खेल कराइंदा। सिफ्त सालाही बेपरवाही कोई ना सके कहिण, कह कह अन्त ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भाणा सिर ते कहिण, सहि सहि शुकर मनाइंदा। कलिजुग अन्तिम भगत भगवन्त आया लैण, लहिणा देणा मूल चुकाइंदा। आओ वेखो दर्शन नैण, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वल छल आपणा राह चलाइंदा। वल छल धारी, तेरा डूँग्घा सागर, दो जहान नज़र ना आईआ। चार जुग खेल करदा रिहों पंज तत्त काया गागर, गुर अवतार नाउँ धराईआ। आपणा नाम हट्टो हट्ट वेचदा रिहों बण सौदागर, वणजारे गुर गुर रूप वखाईआ। सारे तैनूं कहिन्दे गए करीम कादर, करता पुरख बेपरवाहीआ। तेरा मन्नदे गए सारे आडर, अड्डा बैठा ना कोए जमाईआ। कलिजुग अन्तिम बणयों आप बहादर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जिउँ तेग बहादर दी चिट्टी चादर, तेग़ शमशीर शमस खड़काईआ। जिउँ गोबिन्द दित्ता आदर, पुरख अकाल आदर्श वखाईआ। अन्त कल जन भगतां पिच्छे
होइउँ पागल, आपणी सुध ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट वेख अन्धेरे बादल, आपणा नूर करें रुशनाईआ। अन्त करें सति तबादल, अदला बदली खेल रचाईआ। हरिजन मिले इक्को बाबल, दो जहानां होए सहाईआ। हरिसंगत विच बैठा वली कंधारी जो आया विच्चों काबल, खेल नानक नाल कराईआ। मंगया वर प्रभ मिले आदल, अदालत आपणी दए जणाईआ। गुर नानक कहे पुरख अकाल इक्को काबल, कबज़ा सब दे उत्ते रखाईआ। तेरा लेखा जाणे बातन, ज़ाहर ना कोए चतुराईआ। कलिजुग अन्तिम बणाए साथन, हरि भगतां नाल मिलाईआ। माणस जन्म ढोला गाउणा सोहँ गाथन, गा गा ख़ुशी मनाईआ। मेला सिँघ पंजाबी रूप वटाया विच पंजाबन, पंजा नानक दित्ता लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा हथ्थो हथ्थ चुकाईआ । कन्नीं नत्ती पिछला मुन्दरा, निशानी रिहा जणाईआ। पिच्छे राह तक्कदा रिहा वड़ के डूँग्घीआं कुन्दरां, कुंडा जिन्दरा बाहरों लाईआ। अन्त बूटा वेखो पुंगरा, नानक दरस आया कराईआ। हुण वेख्या हिसाब कुण्डलां, कुण्डी आपणे नाम पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वली नाल वली कीता अहिद, अहिद नामा परवरदिगार आपणे हथ्थ रखाईआ। वेखो दर ते आई भावी, भउ इक्को इक डराईआ। डरदी मारी होई पीली सावी, रंग रंग रिहा वटाईआ। बेले विच हरि जू बैठा कन्ढ्ढे रावी, कंडा सब नूं रिहा खुबाईआ। भज्जी फिरदी होई फावी, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ। दूर दुराडी गुरमुखां कोलों सुण दी श्री भगवान कलिजुग अन्तिम आपणी करन आया लावी, नाम दाती पिठ्ठ पिच्छे लटकाईआ । मैं वी वेखां चावीं चावीं, चाउ घनेरा इक जणाईआ। बण किरसाणा वढ्ढे केहड़ी बाही, किस बिध आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रिहा वखाईआ। भावी कहे मेरे भगवान, दर तेरे सीस झुकाया। तुध बिन मैनूं कोई ना देवे दान, मैं भुक्खी वास्ता पाया। लख चुरासी मेरा पकवान, जे देवें हुक्म ते लवां खाया। मैं फिर फिर होई हैरान, तेरा भेव कोए ना आया। क्यों तूं पहलों चुण चुण आपणे आप कढ्ढें पछाण, अजे हुक्म ना मैनूं सुणाया। श्री भगवान हो मेहरवान, सिर रिहा हथ्थ टिकाया। वेख बच्ची खेल महान, हरि सतिगुर रिहा कराया। चारों कुण्ट वेख मार ध्यान, तेरी नज़र नज़र नाल रिहा मिलाया। इक्को मन्नणा सच फ़रमाण, धुर संदेसा रिहा जणाया। जिस दुआरे ढोला लग्गे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दरवाजा बंद कराया। जा के चरणीं डिगीं भगतां करीं प्रणाम, पल्लू गल विच पाया। मैनूं दयो सच्चा नाम, जिहड़ा सतिगुर तुहानूं वरताया। मैं फिर जावां लख चुरासी खाण, घर घर फेरा पाया। मेरे हथ्थ कुहाढ़ा फड़ाए तरखाण, जट्ट डंडयां नाल रिहा डराया। जे पिच्छे मुड़ी आण, मार चपेड़ां मुख भुआया। मैं अन्त होई हैरान, हरि जू एह की खेल रचाया । जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, रंग आपणा रिहा वखाया। भावी कहे मैं आई भाउदी, चक्र जगत लगाईआ। रावी कन्ढ्ढे वेख्या संगत सोहँ ढोला गाउँदी, गा गा शुकर मनाईआ। रात जागदी दिने ना सौंदी, सुत्यां रैण ना कोए विहाईआ। अठ्ठे पहर श्री भगवान दीआं औंसीआं पाउदी, इक्को आस रखाईआ। श्री भगवान इक्को गल्ल भाउदी, भगतां होए सहाईआ। मैनूं हुक्म दित्ता जा के दो जहानां पिट्ट डौंडी, सब नूं दे उठाईआ। अन्तिम किसे दा मुल्ल ना पैणा कौडी, कीमत करता ना कोए रखाईआ। बीत दी जाए सदी चौधवीं, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। नाता तुटे मुल्लां मौलवी, मिलख जागीर वैरान वखाईआ। धौल उत्तों लाहे भार हरि जू वड्डा धौलवी, धौलां मार मार परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भावी इक्को गल जणाईआ। भावी कहे तेरी सच्ची गल्ल, श्री भगवान मोहे भाईआ। तेरे भगतां संग जावां रल, रल मिल ख़ुशी मनाईआ। बाकी सब दी लाहवां खल्ल, आपणा हुक्म मनाईआ। हुक्मे अन्दर चढ़े दल, दरड़ फरड़ करां लोकाईआ। तेरी भावी क्यों ना करे छल, जिस तेरी पढ़ी पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा राह बहवां मल्ल, अग्गे आ ना कोए छुडाईआ। जे कोई धींगो जोरी करे तेरे वल देवां घल्ल, तूं होणा अन्त सहाईआ। किसे पीण ना देवां जल, थल सब नूं दयां रुलाईआ। मैं तेरा भाणा रही झल्ल, तेरा भाणा मेरा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि रब्बी नूर इलाहीआ। ओ रब्बी रब्ब, की एह खेल रचाया। हुक्म दे झब्ब, मैं सब नूं लवां दबाया। उत्तों लवां दब्ब, सिर सके ना कोए उठाया। दाढ़ां हेठ लवां चब्ब, चकना चूर कराया। ना जाणा वड्डा छोटा कद्द, सारे इक्को राह वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी वेखां फिर फिर हद्द, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। लख चुरासी मेरी मच्छी डड्ड, मेरा पेट ना किसे भराया। मैं ख़ुशीआं नाल चब्बां हड्ड, हाकण डाकण रूप वटाया। तैंथों डरदी तेरे भगत बाहर लवां कढ्ढ, लख चुरासी फोल फुलाया। कोल जा के सुणां सोहँ नद, कन्न कन्नां नाल मिलाया। फिर ख़ुशी हो के ओन्हां नाल कर के आवां हज्ज, मक्का काअबा डेरा ढाहया। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए लद, भावी सके ना कोए मिटाया। अन्त कल ओ साहिब मेरा सुल्तान शेर हो के मेरे नाल रिहा गज्ज, मैं चाईं चाईं भज्जां वाहो दाहया। बिन सतिगुर पूरन पूरन परमेश्र कोई पर्दा ना सके कज्ज, अग्गे पिच्छे ना कोए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल, खेल बेपरवाहया। होणी कहे मैं करनी अणहोणी, मेरी कीती ना कोए उलटाईआ। लख चुरासी फड़ के कोहणी, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मैं हथ्थ विच फड़ लई बेसबरी दोहणी, लहू मिझ नाल भराईआ। लख चुरासी मैनूं लग्गे सोहणी, इक्को वार विच छुपाईआ। बिन भगतां घर घर पए
रोणी, रौणक सब दी दयां गंवाईआ। सब नूं भुल्ले सेज सौणी, कन्त नार ना कोए हंढ्ढाईआ। पुरख अबिनाशी दे हुक्म नाल मैं पहलों करनी बौहणी, वंड वेरवे वार फेर समझाईआ। पिच्छों नालों मेरी ताकत हो गई चौणी, क्यों, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरा होया सहाईआ। लत्तां बाहवां मार सृष्ट सबाई ढौणी, धक्को धक्की ख़ाक बणाईआ। किसे शहिनशाह दी बणी ना रहि जाए छौणी, शाह पातशाह करां सफ़ाईआ। मेरा पीआ मेरा प्रीतम मेरा शहिनशाह मैनूं कहे मेरी चंगी होणी, जिस चंगी तरां कीती सफ़ाईआ। जे कोई अड़े फड़ फड़ चाढ़्हां तौणी, खलड़ी खल्ल्ह लुहाईआ। इक जोड़ा निशानी रहि जाए काँ कौणी, दूजा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हुक्म मनाईआ।
नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ना आवे नेड़े, दूरों दूरों मंग मंगाईआ। जुग जुग प्रभू जी निक्कीआं निक्कीआं छेड़ां छेड़े, डोरी गुर अवतारां हथ्थ फड़ाईआ। फिर अग्गे पिच्छे उह वी रेड़्हे, काया भाण्डे भन्न वखाईआ। आपे बैठा रहे कर के वड्डे जेरे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भावी कीते खेल बथेरे, लोकमात चाईं चाईंआ। कलिजुग अन्त हरि जू करे हक़ नबेड़े, हक़ो हक़ रिहा जणाईआ। होणी हुण वी चल के आई भगतां खेड़े, भगतां नाल अंग मिलाईआ। कल्ली ना आवे मेरे वेहड़े, दूर दुराडी वास्ता पाईआ। जिथ्थे गुरसिख ला के बैठे डेरे, पुरख अबिनाशी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, होणी बड़े चिरां पिच्छों संगत विच रला आपणे कोल बहाईआ। चार जुग दी वेखी चौंकी, पावे चार बणाईआ। इस तों अग्गे पारब्रह्म दी सब नूं दिसे कुल औंती, औंतरा रूप वखाईआ। जिथ्थे रूह ना कोई पहुंची, भेव ना कोए खुल्हाईआ। सारे कहिण पुरख अकाल इक्को फिरे जौंकी, इक इकल्ला डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। जौंकी हुणे होया वेहला, पिछला लेखा तजाईआ। इक्को नाल रलया गोबिन्द चेला, दोहां मिल के ख़ुशी मनाईआ। आपणा वेखण आया वेला, वेहला हो के फेरा पाईआ। जन भगतां बण सज्जण सुहेला, साची ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां ख़ादा बक्करा लेला छेला, छिलां सब दीआं रिहा लुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे जंगल बेला, गुर अवतार पीर पैगम्बर बिली मिआउँ ना कोए कराईआ। क्यों, शेर सिँघ बण के आया वड्डा बघेला, बाघ सारयां रिहा डराईआ। विष्नूं कहे मैनूं गोदी लै ला, मैथों ताब झल्ली ना जाईआ। श्री भगवान कहे ओए ना डर मैं करदां रेला पेला, रोड़्ह इक्को वार वहाईआ। फिर वी वेहले दा वेहला, कम्म नज़र कोए ना
आईआ। इक्को नाल लिआया निक्का जिहा ठेला, जिन्हां उत्ते गुरमुख लए बहाईआ। कर किरपा आपणा मेल मेला, मिलणी जगदीश आप कराईआ। सच दुआर चाढ़्हे तेला, सगन इक्को वार मनाईआ। बाहों पकड़ गोदी चुक्क दो जहान गुरमुखां देवे कुछड़ चुक्क लोरी फिर वेहले दा वेहला, वेहले होर कोई कम्म नज़र ना आईआ। सब दा पुठा करे डेला, अन्दर वड़ ध्यान ना कोए लगाईआ। लख चुरासी भंने जिउँ जट्ट गुस्से विच गुड़ दा भेला, डली डली दए कराईआ। जीव जंत साध सन्त शब्द वेलणे पीड़ फेर वेहले दा वेहला, कोई कम्म नज़र ना आईआ। वेहला सोचे हुण करां राखी, होर कोई कम्म नज़र ना आया। श्री भगवान इक्को भाख़ी, आपणा भेव जणाया। जा के जन भगतां सुणावां आपणी साखी, संसा रोग जगत मिटाया। जिहड़े मन्न लैण मेरी आखी, मैं आखर संग निभाया। दर दरवाज़े खोल्हां ताकी, तकवा इक्को इक जणाया। रातीं सुत्यां देवां झाकी, झाका सब दा दयां मिटाया। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार पाकी, पाक रसूल बेपरवाहया। मुरीदां मुर्शद चुक्के छाती, गुरमुख आपणी गोद बहाया। घर घर जगाए दीआ बाती, कमलापाती सेव कमाया। गुरसिखां सेज वछाउणा वखाए खाटी, खटका सब दा होर गंवाया। आप चढ़ के आपणी घाटी, हरिजन आपणे घाट रखाया। पिछला लहिणा दे बाकी, अगला लेखा फेर समझाया। शाह पातशाह शहिनशाह आपणा खेल कर बहु भांती, परवरदिगार बेमुहताजी रच के काजी, कर काज रच काज करता पुरख फेर वेहले दा वेहला। आपे वेहला आपे रुझे, आपे कार कमाईआ। आपणी करनी आपे बुझे, आपणा भेव खुल्हाईआ । बाकी करे खेल इक दूजे, तीजे चौथे वंड वंडाईआ। जन भगतां कर साची रीझे, रज्ज रज्ज आपणा दरस कराईआ। चला हल्ल किरसाण बीज बीजे, वतर आपणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वतर सांभ फेर सुहागा, ढग्गा वच्छा आपे सांभा, पिछला लाह जगत उलांभा, निरगुण रूप बण के कामां, करता पुरख आपणी करनी कर कार कमा, फेर वेहले दा वेहला।