पुस्तकालयभाग १३

१७ मग्घर २०१९ बिक्रमी खेड़ा सिँघ करतार कौर दे गृह बाबू पुरा

जिथ्थे कहो ओथे रहिवांगा। जिथ्थे बहाओ ओथे बहिवांगा। जिथ्थे घलाओ ओथे जावांगा। जिथ्थे सवाओ ओथे सोवांगा। बिन तुहाढ्ढे किते ना रहिवांगा। जिथ्थे सद्दो ओथे आवांगा। आ आ के दर्शन पावांगा। जुग जुग दी तृखा बुझावांगा। घर बहि के मंगल गावांगा। नाता जोड़ भैण भ्रावां दा। बल वेखां सच्चीयां बाहवां दा। प्रेम वधावां पुत्तरां मावां दा। सिर रख के हथ्थ ठंडीआं छावां दा। तुहाढ्ढी चरण धूढ़ी नहावांगा। लख लख शुकर मनावांगा। जे आखो ते सचखण्ड जावांगा।

नहीं ते एथे बहि के तुहाढ्ढा राग अलावांगा। बिन तन्द सतार तुहाढ्ढा सतार वजावांगा । ना कुछ पीवांगा ना खावांगा। ना आवांगा ना जावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखावांगा। इक वार जे दयो सद्दा, सदा घर घर आप सुणाइंदा। श्री भगवान निरगुण रूप आए भज्जा, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाइंदा। तुसां मेरी रखी लज्जा, तुहाढ्ढे उत्ते पर्दा पाइंदा। वेखो ताल इक दूजे दा किस तरां वज्जा, आत्म परमात्म नाल टकराइंदा। गुरसिखां अन्दर वड़ वड़ नच्चा, नटुआ आपणा स्वांग वरताइंदा। सतिगुर हुण नहीं जे कच्चा, पिछली रीती सर्ब गवाइंदा। धुरों आया बण के पक्का, पक्की सब नूं आप कराइंदा। राह विच चलदयां चलदयां पुरख अकाल थक्का, गुरसिख दुआरे आ के आपणा थकेवां सर्ब मिटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहि गए हक़ा बक्का, हरि जू किथे डेरा लाइंदा। पीर पैगम्बर कहिण वेखो छड्डया मदीना मक्का, मुहम्मद मकबरा ना कोए सुहाइंदा। ईसा मूसा फिरे नस्सा, मुशतरी सब नूं आप कराइंदा । जिस ने रंग बणाया बूरा कक्का, सो ग़रीब निमाणयां विच सोभा पाइंदा। सब दी अक्खीं पा गया घट्टा, चारों कुण्ट खेह उडाइंदा। की हुण माण रहि जाए नामा वट्टा, बिन वट्टउँ गुरमुखां घर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा सच सच कमाइंदा। निहकलंक हरि उतरया, प्रभ महाबली अवतार। करे खेल वांग सुथरयां, निरगुण सरगुण दोवें डण्डे फड़े दोवें धार। लहिणा देणा चुकाए मुछ दाढ़ी मुंनयां खुसरयां, खेल करे अगम्म अपार। सच महल्ल इक्को उसरया, गोबिन्द बाले नीहां हेठ स्वाल। साचा बूटा इक्को पुंगरया, पुरख अबिनाशी वेखे दीन दयाल। मृदंग वजाए किंगर किंगरयां, किंगी वज्जे ना कोए ताल। जिस लहिणा देणा चुकाया इन्द्रया, शिव करया अन्त ज़वाल। वेख वखाए सर्ब फुनिन्दरयां, फुन इन्द्र दीन दयाल। जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर बंद कीते आपणे पिंजरयां, करे खेल अगम्म अपार। दो जहान लख चुरासी दीन मज़्हब ज़ात पात वेखे खिण्डरयां, चारों कुण्ट होए बेहाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट हो महाबली अवतार । महाबली उतरया उतर, दिशा आपणी आप जणाईआ। नाल मिलाया गोबिन्द पुत्तर, पिता घर वज्जी वधाईआ। इक सुहाए साची रुत्तड़, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। जिन लहिणा चुकाया ब्रह्मे कुक्कड़, बुड़ेपा सब दा लेखे लाईआ। घर घर दर दर लोआँ पुरीआँ आपे उपड़, उपर नीचे वेखे थाउँ थाईंआ। जिस विष्नूं कोलों खोह ल्या टुक्कर, भण्डारा आपणे विच छुपाईआ। जिस लख चुरासी खा ना कीता शुकर, सो नाशुकरा फेरा पाईआ। जिस गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कर के वाअदे अन्तिम गया मुक्कर, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। पिता पूत उठाए आपणे कुछड़, गोबिन्द मेला चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाबली आपणा फेरा पाईआ। चवीआं

अवतार धरया कसूता, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। मात पित ना कोए पूता, जननी गोद ना कोए वड्याईआ। दो जहानां निरगुण सरगुण करे झूठा, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी करे मूधा ठूठा, आपणी हथ्थीं दए उलटाईआ। बण के शेर फिरे भुक्खा, भुक्खे भुक्ख ना कोए गंवाईआ। जीव जंत कोई रहिण ना देवे लुका, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर फोले थाउँ थाईंआ। भज्जा जांदा किसे कोलों ना रुका, रुकावट नज़र कोए ना आईआ। लहिंदी दिशा सब दा भंने हुक्का, हुक्म आपणा इक मनाईआ। चढ़दी दिशा खेल करे पुठ्ठा, पुठ्ठी सब दी खल्ल्ह लुहाईआ। दक्खण दिशा आपे रुठ्ठा, कोई सके ना मात मनाईआ। उच्चा टिल्ला आपे लुट्टा, पर्बत कूकण देण दुहाईआ। चवीआं अवतार कम्म करे पुठ्ठा, पिछली कीती सब दी दए उलटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सच संदेसा दित्ता रुक्का, एका आपणा हुक्म सुणाईआ। लोकमात पिछला लहिणा सब दा मुक्का, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव टुक्कर देवे रुखा, आपणी हथ्थीं रिहा वरताईआ। किरपा निधान श्री भगवान बिन भगतां किसे दुआर ना झुका, सब नूं आपणे चरण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ चौका मेल मिलाईआ। पहला दूआ निरगुण सरगुण, सरगुण निरगुण खेल कराइंदा। लख चुरासी छाण पुण, आत्म परमात्म वेख वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां दुखियां पुकार सुण, दूर दुराडा नेड़े आइंदा। लख चुरासी विच्चों चुण, चुटकी गुरमुख आप बचाइंदा। वेखो लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां लग्गा घुण, ख़ाली सब दे पेट वखाइंदा। इन्द इन्द्रासण करोड़ तेतीसा सारे रोण, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव ना मिले सौण, सौखा साह ना किसे रखाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार दूर दुराडे बैठे गौण, हरि जू की की खेल रचाइंदा। दो जहानां श्री भगवाना भंनण आया धौण, धौल मार मार आपणा ज़ोर वखाइंदा। अग्गे अग्गे भज्जी फिरे डरदी पौण, जल पाणी मुख ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ आपणा खेल कराइंदा। पहला दूआ शब्द जोती, जोती शब्द जणाईआ। निरगुण चढ़या आपणी चोटी, चोटी नज़र किसे ना आईआ। दो जहान पर्दा लाहवे कूड़ी धोती, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। जगत वासना कढ्ढे खोटी, खोवे आपणी वस्त पराईआ। गुरमुख विरले माणक मोती, सत्त चार लए जगाईआ । सिक्खी रखे आपे छोटी, बहत्तर नाड़ी कर रुशनाईआ। सत्तरां हथ्थ नाम सोटी, सति सतिवादी आप फड़ाईआ। ब्रह्मे तेड़ वखाए लंगोटी, चारों मुख दए दुहाईआ। शंकर भंग पोसत रिहा घोटी, बण अवधूत ख़ाक रमाईआ। इन्द्र अन्तिम मारे फड़ बेदोषी, तख्त ताज दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ आपणा अंक बणाईआ। एके उत्तों हो दो, इक दो खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण आपे हो, होका पंज तत्त आप जणाइंदा। आपे

छड्डे पंज तत्त मोह, छब्बी पोह दिवस सुहाइंदा। सरगुण निरगुण जिहा हो, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सचखण्ड दी साची सो, सो पुरख निरँजण लै के आइंदा। हँ ब्रह्म बीज बो, पर्दा आपणा आप चुकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब नूं लए टोह, आप आपणा खेल कराइंदा। लेखा मंगे पिच्छे आए कर जो, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। दूए उत्तों चौका हो, ज़रब ज़रब नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौका एका भेव जणाइंदा। चौका दस्से हरि जू सच, सच सच जणाइंदा। पहलां शेर सिँघ काया माटी कच्च, काया जगत हंढ्ढाइंदा। फिर अग्नी रूप मच्च, आपणा आप मिटाइंदा। फिर सचखण्ड दुआरे नच्च, जोती जोत डगमगाइंदा। फिर पूरन अन्दर रच, गोबिन्द रंग चढ़ाइंदा। वेखो खेल काया कच्च, कंचन आपणा नाम जणाइंदा। दो जहानां लख चुरासी कोलों बच, बचपन आपणा आप धराइंदा। दूए नाल चौका बणया सच, चवी आपणा अंक बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। निरगुण नूर चवीआं अवतार, चौंह कन्नी वेख वखाईआ। करे खेल बिन छवीआं तलवार, शहिनशाह हरि जू बेपरवाहीआ। लै के फवीआं मेटे सर्ब संसार, भय भउ इक जणाईआ। नईआ सब दी डोले मँझधार, पार किनार ना कोए रखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए गुफ़तार, ग़रीब निवाज़ फेरा पाईआ। महाबली उतरे आपणी धार, जोती नूर नूर रुशनाईआ। महल अटल ना कोए मनार, छप्पर छन्न ना डेरा लाईआ। गोबिन्द करे इक प्यार, बेपरवाह सच्चा माहीआ। सम्बल वेख धाम न्यार, संभल आपणा चरण टिकाईआ। सिंमल रुक्ख सर्ब संसार, फुल फल ना कोए वखाईआ। बूटा हुलया अन्तिम वार, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। प्रगट हो चवीआं अवतार, दूआ चौका वेख वखाईआ। बिन कहीआं सब दी जड़्ह दए उखाड़, नाम डूँग्घा टप्प लवाईआ। जिस दी कोए ना पावे सार, सो साहिब फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर लोचण करन दीदार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग साडे नाल करदा रिहा उधार, लारे दे दे वक्त लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाबली आपणा वेस वटाईआ। निहकलंक हरि साचा ढोला, दो जहानां रिहा जणाईआ। ना कोई पर्दा ना कोई उहला, निरगुण आपणा हुक्म मनाईआ। दर दरवाज़ा इक्को खोल्हा, खोल्ह वखाए ख़लक ख़ुदाईआ। जगत मंत्र ना पाए रौला, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ मंत्र इक सुणाईआ। सोहँ मंत्र सुण के, मनी सिँघ लई अंगड़ाईआ। मैं सिख ल्यांदे तेरे कोल चुण के, घर घर फेरा पाईआ। तूं देंदा रिहों लुक लुक के, पर्दा आपणे उपर पाईआ। तेरे पिच्छे मैं दस्सदा रिहा बुक बुक के, सिँघ शेर शेर आया बेपरवाहीआ। मैनूं जेलीं

घल्लया चुक्क चुक्क के, चक्की जगत पिसाईआ। आपणी ताकत नूं रख्या घुट्ट घुट्ट के, मेरी रसना दए दुहाईआ। मेरी काया नूं लुट पुट के, हुण आपणा खेल रचाईआ। पुराणयां सिखां तों रुठ्ठ के, अगल्यां नाल ख़ुशी रंगाईआ। मैं बैठा रिहा चुप्प कर के, आप आपणा वक्त लँघाईआ। हुण वेले सिर आया उठ के, नाल खीरां वालीयों अतर सिँघ मिलाईआ। वेख माहणा सिँघ बैठा छुप के, सुन्दर सिँघ उंगलां नाल रिहा समझाईआ। गुरमुख सिँघ तेरी सेव कमाई मोढे चुक्क के, बण घोड़ा भज्जे वाहो दाहीआ। बहावल सिँघ वेखे उठ के, जिन आपणा धन दित्ता लुटाईआ। सिँघ बुद्ध तेरे सिर चरणां उत्ते सुट्ट के, चुटकीआं मार रिहा ख़ुशी मनाईआ। हुण क्यों वेहना अक्ख पुट्ट के, पहलों अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साडा गला हथ्थीं घुट्ट के, सानूं हेठों उपर लै के जाईआ। फेर ल्याइउँ लुट पुट के, लुटेरा बणयो सच्चा माहीआ। हुण ला गल घुट्ट के, वेला गया आईआ। असीं तेरी कुख्खों आए फुट्ट के, माता फेर ना कोए बणाईआ। हुण वेखीए फेर इन्द्र सिँघ पहलवान नाल जुट के, दंगल जगत वेखण आईआ। गंजे कोलों रहीए लुक के, चवाती देवे ना किते लाईआ। असीं हुण नहीं धूंणीआँ वाग धुखदे, लम्बू इक्को वार वेख वखाईआ। असीं आए पुछदे पुछदे, हरि जू रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। जिस दे अग्गे गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे झुकदे, निउँ निउँ सजदा सीस कराईआ। कदे बहिंदे कदे उठदे, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। अगली गल ना डरदे पुछदे, हरि जू की की खेल वरताईआ। पिछली कीती नूं झुरदे, दीनां मज़्हबां विच पाई लोकाईआ। वेखो खेल हरी हरि दे, हरि जू आपणी कार कमाईआ। लेखे जाणे घर घर दे, दर दर वेख वखाईआ। जिध्धर वेखे अग्गे कोई ना अड़दे, अड़िके सब दे रिहा हटाईआ। कच्चे बेरां वांगू झड़दे, हलूणा इक्को नाम लगाईआ। अग्गे वहण वहाए हड़ दे, लहर लहर नाल मिलाईआ। गोबिन्द उठ के आया चढ़दे, चढ़दीआं कलां दए समझाईआ। जिस पटणे विच कलिजुग जीव सड़दे, पिछला पटा दए पड़ाईआ। गुरमुख अग्गे बणाए बरदे, बरी ख़ाना इक जणाईआ। साहिब सतिगुर दा जो भाणा मन्नदे, मन्न इच्छया पूर कराईआ। कोई माण ना जोबन धन दे, अन्त संग कोए ना जाईआ। गुरमुख सीस चरणां ते धरदे, चारे इक्को ख़ुशी मनाईआ। नाल पल्लू मनी सिँघ दा फड़दे, प्रभ जी आपणी दया कमाईआ। मनी सिँघ कहे भाई सिखो हुण क्यों डरदे, डंका मारो वाहो दाहीआ। जिस दे पिच्छे रहे मरदे लड़दे, मरना उस नूं दयो सिखाईआ। जिस दे पिच्छे सिआपे रहे करदे, सिआपा उहदे गल पाईआ। आप ख़ाली हथ्थीं हो के बहि जाओ बरदे, जगत रखो ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनी सिँघ वेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। मनी सिँघ आ मेरे मुंने, तेरा मन्नया हरि भगवाना। जिस राजे राणे डंने, ख़ाली कीते तख्त निशाना। अन्तिम वेख सारे कीते अन्ने्ह,

कोई ना जाणे विष्नूं भगवाना। फड़ बोदीयों गन्यां वांगूं भंने, हलूणा मारे दो जहानां, किसे रहिण ना देवे छप्पर छन्ने, उच्चे मन्दिर ना कोए टिकाणा, गढ़ हँकारी भाण्डे भंने, योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, लख चुरासी जीव डंने, शाहो भूप राउ रंक राजाना। गुरमुख विरले बेड़ा बन्ने्ह, जिस जन देवे आपणा चरण ध्याना। मनी सिँघ कहे जे हुण वी मेरी मन्नें, सब दा इक्को वार मेट निशाना। किसे घर ना रहि जाए थाली छन्ने, सृष्ट सबाई होए हैराना। भगत भगवन्त फिर आप जणे, जन जननी बण दो जहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान होए मेहरवाना। मनी सिँघ दस्स आपणी गल्ल, गलवकड़ी हरि जू पाईआ। हुण नहीं करदा वल छल, वेला गया आईआ। की होया जे जेल दित्ता घल्ल, अग्गे पिच्छे दी जेल कटाईआ। आ हरिसंगत नाल रल, रल मिल इक्को रंग रंगाईआ। प्रभ मिलण दा दस्स वल, पर्दा आपणा आप उठाईआ। जिहड़ा तेरे अन्दर रख्या जल, गुरमुखां दे वरताईआ। आह लै मैथों फल, अमृत रस दयां खवाईआ। फेर आपणी जेल वल चल, जिथ्थे सिआपा दित्ता कराईआ। औह वेख कपूरथला थल, कुपी सब दी रिहा रुढ़्हाईआ। आपणा धर के बैठा बल, बल सब दा रिहा खिचाईआ। गुरमुखां कीता आपणे वल, दूजा संग ना कोए निभाईआ। हरि का भाणा कोए ना सके झल्ल, झलक इक्को वार वखाईआ। बण जट्ट किरसाण वौहण लग्गा हल्ल, सब दी जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। बण तरखाण ठोकी फाल, फ़र्क कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ होए बेहाल, हल स्वाल ना कोए कराईआ। दो जहान लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां सब दे सिर ते कूके काल, काल काल पए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआरे होण बेहाल, बेहबल हो हो रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मनी सिँघ तेरा कहिणा मन्न, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ ।

मनी सिँघ कहे प्रभ कर सिआपा, इक अरदास सुणाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ज्ञान ध्यान ना कोए दृढ़ाईआ। आपणी हथ्थीं कर पूरा घाटा, वस्त इक्को इक वरताईआ। जन भगतां बण सच्चा राखा, बेमुखां दे डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मनी सिँघ सति सिआपा दए जणाईआ। हाए हाए वेखो आया शेर, गुर अवतार जिस लए घेर, विष्न ब्रह्मा शिव कीते ढेर, त्रैगुण माया लेखा रिहा नबेड़, दरोही आपणा हुक्म सुणाया; हाए हाए वेखो शेर आया। पंज तत्त रहे कुरला, उच्ची रोवण मारन धाह, कोई ना पकड़े मात बांह, इक्को शेर रिहा डरा, किसे नूं लभ्भे ना कोई थाँ, उच्ची कूकण देण दुहाया; हाए हाए इक्को शेर आया। चार कुण्ट होया हनेरा, मन्दिर मस्जिद

गुरदर ढठ्ठा डेरा, सरोवर तट होया नबेड़ा, अग्गे कोई ना बन्न्हे बेड़ा, सारे कहिण उजड़या खेड़ा, कोए ना होए सहाया; हाए हाए इक्को शेर आया। औह वेखो शेर गया आ, जिस दी पिता ना कोई माँ, दो जहानां रिहा खा, कोई ना छड्डे जिन्हां ख़ादी सूर गां, पीर पैगम्बर अग्गे हो ना कोए बचाया; हाए हाए इक्को शेर आया। वेखो शेर मारे कड़का, संघों अग्गे लँघे ना किसे दा झटका, बेमुख जीव अद्ध विचकारे लटका, पटने वाले सिर ते बद्धा पटका, ना कुड़ी ना लड़का, उच्ची कूक रिहा सुणाया; हाए हाए इक्को शेर आया। वेखो शेर औदा नठ्ठा, पीर पैगम्बर सारा ढठ्ठा, विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे कोई ना डटा, त्रैगुण माया ना करे रट्टा, पंज तत्त मारे फट्टा, लख चुरासी दए दुहाया; हाए हाए इक्को शेर आया। वेखो शेर आया जग, सब नूं फड़े शाह रग, हँस बणाए जीव कग, बिन गुरमुखां सोहँ जाप ना किसे जपाया; हाए हाए इक्को शेर आया। इक्को शेर आया बाघ, आपणा मुख खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बुझाए चिराग़, दीवा बत्ती ना कोए जगाईआ। मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआल कोई ना मारे आवाज़, बांग कूक ना कोए सुणाईआ। हरि जू वरते आपणे स्वांग, भेव ना किसे जणाया; हाए हाए इक्को शेर आया। वेखो शेर हट्टा कट्टा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई ना लग्गे अच्छा, धोती बोदी जंञू टिक्का प्यार ना करे किसे कच्छा, मुछ दाढ़ी वाला लग्गे कोए ना अच्छा, बिन भगतां आपणा राह ना किसे जणाया; हाए हाए इक्को शेर आया, जिस दे नाम पई दुहाईआ। धरती आई लख चुरासी दस्स शेर केहड़ा, जो सब नूं रिहा डराईआ। जिस ख़ाली करना मेरा वेहड़ा, घर घर खेह उडाईआ। मैं कितां बहिवां कर के वड्डा ज़ेरा, मैथों दु:ख झल्लया ना जाईआ। असीं की दस्सीए पहलों बंदा बण के नाँ रखाया सिँघ शेरा, फेर शहिनशाह बण के फेरा पाईआ। हुण सिरफ़ गुरमुखां दस्से तूं मेरा मैं तेरा, बाकी सब दी सफ़ा मिटाईआ। जन भगतां लाया डेरा, डेरा सब दा रिहा ढाहीआ। जा भज्ज के हुण वेला आया नेड़ा, जे तेरा होए सहाईआ। धरनी कहे जिन्ना चिर ना करे आपणी मेहरा, मेरा कदम ना चुक्कया जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक शेर हो दलेर, सब नूं रिहा डराईआ। बल वध गया तेरा ए। जिस नूं सच्चा सतिगुर मिल्या, जिस दा नाम सिँघ शेरा ए। झूठा चुक्कया झेड़ा ए। सतिगुर कहे तूं मेरा मैं तेरा, कीता हक़ नबेड़ा ए। गुरसिख वसया खेड़ा ए। अग्गे कुछ नहीं दस्सणा, पिछला दस्सया बथेरा ए। मैं रंग नूं चढ़ावांगा। गुरसिख गोदी चुक्क के, आपणीआं ख़ुशीआं मनावांगा। छड्ड पिछले हावे नूं। अग्गे हरि जू खेल कर, बन्न्ह आपणे दाअवे नूं। गुरसिख सागर ए, निर्मल कर्म जीहदे दर होए उजागर ने। दिन वेख अज़ादी दे, लहिणे हरि मुकौण आया, बुढ्ढी गुजरी दादी दे। दीदार देवे हरि जू खुल्ल्हा, खुल्ल्ह मखुल्ल्ह रखाईआ। पिछले जन्म दा फड़या सुल्ला, आपणी दया कमाईआ। मोटा

ताजा वेखो फुल्ला, अन्दर रंग रंगाईआ। की होया जे सिर ते नहीं कुल्ला, पगड़ी हरि बंधाईआ। भुल्लण वाला नहीं भुल्ला, अभुल हथ्थ वड्याईआ। मेहर अन्दर नहीं रुला, रुलदी वेख सर्ब लोकाईआ। बिन कसवटीयों पाया मुल्ला, करता कीमत आप चुकाईआ। ना कोई हुक्का ना कोई चुल्हा, सूटा खिच ना कोए लगाईआ। ना कोई काज़ी ना कोई मुल्लां, ना कोई सुन्नत वखाईआ। ना कोई मुहम्मद ना कोई रसूल लिला, ला शरीअत कलमा रिहा पढ़ाईआ। ना बूरा ना कक्का बिला, काला रंग ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी कदे ना ढिला, आदि जुगादि जुग जुग खेले खेल वाहो दाहीआ। रोज़ा बांग निमाज़ ना कोई कटाया छिला, भोरे विच ना कोए रखाईआ। पहला तत्त कीता फ़नाह फिला, तत्त तत्त फेर बदलाईआ। पहलों पीहण पाया गिला, साधां सन्तां मगर फिराईआ। फिर आपणे ठोकया नाम दा किला, किली सब दी दिती उखड़ाईआ। जिस ने हथ्थ विच फड़या चिला, तीर कमान टंक कंध उठाईआ। सो कलिजुग अन्तिम हिला, हौली हौली आपणी लए अंगड़ाईआ। बणे शौकीन जुतीआं उत्ते कढ्ढा तिल्ला, तिलक सब दे रिहा ढाहीआ। इक अलूणी वखाए सिला, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा चटाईआ। मोटा बण ना चले जिल्हा, निक्का भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरस खुल्ला जन्म जन्म जन्म विच वखाईआ। खुल्हा दरस वेख दीद, दयाल आप वखाइंदा। ना कोई मंगे शरअ बकरीद, सीस भेंट ना कोए वखाइंदा। लहिणा चुक्कया चन्द ईद, ईद आपणा नूर दरसाइंदा। वेखो आपणी आप लिख लिख दे रिहा रसीद, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। नाल गोबिन्द करे ताईद, पुरख अकाल भुल्ल कदे ना जाइंदा। अग्गे होण ना देवे किसे नूं शहीद, शहादत आपणी आपे पाइंदा। करे खेल इक अनडीठ, अनडिठड़ा राह चलाइंदा। दयाल ठाकर बणे मीत, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। लेखा चुक्कया जगत मसीत, मसला इक्को वार हल्ल कराइंदा। जिस जन सोहँ ढोला गाया गीत, तिस अल्ला मीआं आ आ सेव कमाइंदा। जिस दी याद करदे रहे विच चीत, सो अचनचेत आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्हा अनमुल्ला दरस आप वखाइंदा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई केहड़ी बात, हरि जू भेव जणाइंदा। अन्दर सब दी इक्को ज़ात, बाहर वंड ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म सदा साथ, सगला संग निभाइंदा। मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीद पुच्छे वात, दर दर वेख वखाइंदा। जिस ने अन्दर वेख्या मार झात, सो दीन मज़्हब विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुसल्यां नाल करे मसला, हिंदू वेखे ना कोई असला, दो फसला आपणा खेल कराइंदा। बिन बंदगी पाए ख़ैर, खैहड़ा सब तों दए छुडाईआ। पुरख अकाल कर के आपणी मेहर, मेहरवान लए मिलाईआ। जूठा झूठा चुके झगड़ा झेड़, झंजट सारे रिहा

मिटाईआ। गुरमुख सज्जण साचे घेर घेर, वस्त अनमुल्ली झोली पाईआ। इक मिसाल भीलणी खादे बेर, हुण वेखो ग़रीब निमाणयां दे टुक्कड़े मंग मंग खाईआ। नाउँ धर शेर दलेर, देर अन्त कोए ना लाईआ। जगत वासना ढाह ढाह करे ढेर, काया मन्दिर ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बंदगी गुरमुखां झोली पाईआ। गुरमुखां पिच्छे करे बंदगी, हरि जू बन्दना आप जणाइंदा। आपणी हथ्थीं तुहाढ्ढे अन्दरों कढ्ढे गंदगी, कूड़ी क्रिया मैल धवाइंदा। दर घर गुरमुखां करे मुशंदगी, मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बंदगी इक जणाइंदा। साची बंदगी हरि का चरण, सतिगुर सच सच समझाईआ। बिन नेत्रों खुल्हे नेत्र हरन फरन, भेव अभेव दए जणाईआ। लेखा चुक्के मरन डरन, गेड़ चुरासी दए कटाईआ। साचे पौड़े गुरमुख चढ़न, जिस जन आपणी दया कमाईआ। बिन बंदगीयों दरगाह साची वड़न, जिस मिल्या सच्चा माहीआ। आत्म परमात्म सोहँ ढोला पढ़न, ढोला हरि जू रिहा जणाईआ। बण विचोला आए खड़न, खिड़की काया कुंडा लाहीआ। नाता तोड़े बरन वरन, सरन आपणी इक तकाईआ। बिन बंदगीयों गुरमुख हरि का दर्शन करन, पिछला लेखा लेखे पाईआ। बंदगी वेख इक नरैण, नरैण हरि जू आप जणाइंदा। दर दरस पेखत नैण, नैण नैणां हरस मिटाइंदा। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्त कहिण, सो तुहाढ्ढी सिफ्त आप सालाहइंदा। बिन सद्दयां पुच्छयां गुरमुखां आया लैण, लहिणा पिछला वेख वखाइंदा। बिन साकों बणया साक सज्जण सैन, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंदगी बंदे इक जणाइंदा। साची बंदगी वेख बंदे, बिन बदनों आप जणाईआ। रसना जिह्वा झूठे धंदे, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। पढ़न वाले सारे अन्धे, आत्म पर्दा कोए ना लाहीआ। दीन दयाल साहिब सतिगुर जिस जन आपणा राग सुणाए कन्ने, काग हँस बणाईआ। सो गुरमुख सच बंदगी इक्को मन्ने, जिस बंदगी नाल प्रभ मिले नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त इक्को इक वरताईआ। बंदगी देवे बंदी तोड़, बंदीख़ाना ना कोए रखाइंदा। नाता चुक्के मढ़ी गोर, अन्ध घोर सर्ब गवाइंदा। आपणे संग लए तोर, तारनहार दया कमाइंदा। नरैण नरायण पै गई लोड़, लोड़ींदा साजण घर विच आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम बंदगी हरिजन झोली पाइंदा। औह आई माई मइया होणी, आपणा रूप वटाईआ। लख चुरासी जिस ने कोहणी, बण बक्करा रूप कसाईआ । लोकीं कहिण करनी अनहोणी, गुरू पीर अवतार छड्ड गए नाता, होणी सब दा गुरू नज़र आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आकार माता दए वखाईआ। कलिजुग बेरी उपर छत्री, छत्र छाया इक

जणाईआ। इस दीआं सीखां तारां ब्रह्मण वैश शूद्र क्षत्री, चार कुण्ट वखाईआ। अन्तिम होणी मौत फल खा जाए बण के बक्करी, पत डाली रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्मे जकड़ी, हिल ना सके राईआ। खड़ी खलोती अकड़ी, सुक्की हो के दए दुहाईआ। विच रहे कोई ना मकरी, फ़रेब सब दे रिहा मिटाईआ। जिस दे सिर उत्ते छत्तड़ी, तिस दी जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा रिहा जणाईआ।

१८ मग्घर २०१९ बिक्रमी दीदार सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर

साहिब सतिगुर इक्को डंका, एकँकारा आप वजाईआ। धर्म दुआरे सुणया जनका, अष्टाबक्कर नैण शरमाईआ। करे बन्दना बार अनका, अक्ल कल वेख वखाईआ। बिन फेरयां फिरया मन का मणका, मन वासना रहिण ना पाईआ। लालच चुका झूठे धन का, धनाढ इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्कया सूरज चन्द का, चानण मिल्या सच्चा माहीआ। वसेरा चुक्कया छप्पर छन्न का, महल अटल ना कोए सुहाईआ। राग सुणया एका कन्न का, अनादी नाद वजाईआ। लेखा चुक्कया माटी तन का, तार सतार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका इक वजाईआ। साचा डंका एका नाम, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। जिस नूं सुण के रघपत राम, रमईया निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जिस डंके पिच्छे करे काम, जनक सपुत्तरी मात प्रनाइंदा। जिस डंके अन्दर बणे गुलाम, आपणा माण गवाइंदा। जिस डंके पिच्छे छड्डे अस्थान, अयुध्या रूप ना कोए वखाइंदा। जिस डंके पिच्छे गया बियाबान, जंगल जूह उजाड़ बियाबान फेरा पाइंदा। जिस डंके पिच्छे होया हैरान, सीता सवाणी मुख भवाइंदा। जिस डंके पिच्छे हनवन्त मिल्या आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका इक वजाईआ। साचा डंका साहिब समरथ, आदि जुगादि वजाइंदा। हरि पुरख निरँजण रखे आपणे हथ्थ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। काहना कृष्ना मार्ग दस्स, किणका किणका भेव खुल्हाइंदा। आपे वेखे खेल हस्स हस्स, हँस मुख साचे तख्त सोभा पाइंदा। सति संदेस सुणाए जस, भेव अभेद खुल्हाइंदा। तिन्नां लोकां अन्दर कर के वस, आपणा वसल ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका इक सुणाइंदा। साचा डंका पीर पैगम्बर, परवरदिगार आप सुणाईआ। नूरी नूर लाए तनका, तन रबाब इलाहीआ। खेले खेल अलख अगम्म का, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका इक वखाईआ। साचा डंका सुणया नानक, निरँकार आप वजाया। करया खेल इक अचानक, अचरज आपणा भेव खुल्हाया।

नानक निरगुण वेखे हरि का डंका सही सलामत, सब नूं रिहा समझाया। आदि जुगादि सदा सदा सब नूं करे ममानत, सिर सिर आपणा हुक्म मनाया। कोई ना सक्या मात पछाणत, पछोताव सब नूं रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका हथ्थ रखाया। साचा डंक श्री भगवान, एका आपणे हथ्थ रखाईआ। शाह पातशाह नौजवान, साचे तख्त आप उठाईआ। दो जहानां हुक्मरान, भय भउ इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण आण, अग्गे सीस ना कोए उठाईआ। तेई अवतार कर कर गए ध्यान, ध्यान विच ना आईआ। पीर पैगम्बर कलमा पढ़दे रहे ईमान, आप आपणा राह जणाईआ। नानक निरगुण निरगुण डंका वखाया कर ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। नानक निरगुण वेख्या डंका, सति सतिवादी हथ्थ रखाइंदा। ना कोई घाड़त ना कोई बणता, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। ना कोई आदि ना कोई अन्ता, मध नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई सोग ना कोई चिन्ता, हरख़ ना रूप वटाइंदा। ना कोई उसतत ना कोई निन्दा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। ना कोई कुंजी ना कोई जिंदा, अन्दर बंद ना किसे कराइंदा। ना कोई सागर ना कोई सिन्धा, जल धार ना कोए रुढ़्हाइंदा। करे खेल गुणी गहीर गहर गहिंदा, मेहरवान मेहरवान मेहर आपणी नज़र उठाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हथ्थ किसे ना देंदा, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर मंग मंगाइंदा। अग्गों हरि जू हस्स के कहिन्दा, एस डंके अन्दर सब नूं मात फिराइंदा। एह डंका मेरे चरणां कोल बहिंदा, दिवस रैण सीस निवाइंदा। होए निमाणा सरनी पैंदा, दर इक्को मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका इक प्रगटाइंदा। साचा डंका तेरा भगवान, नानक वेख वेख बिगसाईआ। दर तेरे दर्शन कीता आण, तरस दित्ता कमाईआ। दोए जोड़ करां प्रणाम, चरणीं सीस झुकाईआ। तेरा डंका तेरे हथ्थ सोहे मेहरवान, वेख्यां नज़र कोए ना आईआ। ख़ाली झोली मंगां दान, दर तेरे अग्गे डाहीआ। ग़रीब निमाणयां वल वेख मार ध्यान, मोहे ग़रीब इक्को मंग मंगाईआ। चुग चौकड़ी करया खेल महान, गुर अवतार सेवा लाईआ। मैं बाली बुध अञ्याण, तेरा अन्त ना पाया जाईआ। तेरा डंका वेख नौजवान, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। मैं लोकमात तेरे हुक्मे अन्दर दे के जावां ब्यान, लेखा लिख्त नाल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। डंका वजाए दो जहान, फ़तहि आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरी जोती तेरी सेवा करे आण, गोबिन्द तेरा रूप वखाईआ। पिता पूत नाता जुड़े जहान, तागा सूत एका वट्ट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका रिहा चमकाईआ। साचा डंका फड़ हथ्थ, हरि जू नानक आप वखाइंदा। आ नानक तैनूं दयां

दस्स, मेरा डंका की की खेल कराइंदा। वेख थल्ले उपर दो जहानां एहदे वस, पीर पैगम्बर दोए दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। एह सारयां वल वेख के रिहा हस्स, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जुग जुग जिध्धर चाहे ओधर देवे धस्स, मार हुज्जां अग्गे लाइंदा। एहदे अग्गे किसे दा चले ना कोए वस, अग्गे हो ना कोए अटकाइंदा। करवट बदल वेखे सारे जाण ढठ्ठ, मूँह दे भार आप सुटाइंदा। आप हुक्म देवे डट, भय भउ इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे डंके आप वखाइंदा। वेख नानक डंका वज्जे, डौरु नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अग्गे पिच्छे फिरन भज्जे, भाजड़ सब नूं रिहा पाईआ। कोई ना रखे किसे दी लज्जे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। हुक्मे अन्दर सारे बद्धे, इक्को हुक्म वड्याईआ। पीर पैगम्बर औह वेख एहदे हुक्मे नच्चे, बण मलँघ नाच वखाईआ। फिर वी कहिण असीं कच्चे, साडी चली ना कोई चतुराईआ। औह वेख नानक सारे दिसण बच्चे, बाली बुध वखाईआ। वेख मेरे अन्दर एन्हां दे संचे, जिथों बाहर लवां प्रगटाईआ। उंगली ला ला वेखां फिरन भज्जे, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिस वेले मेरा डंका गज्जे, सारे मूँह दे भार सुटाईआ। सारे कहिण जिउँ भावे तिउँ रखें, तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी फड़ डंका आपे फबे, आपणे हथ्थ रिहा उठाईआ। जे कोई अक्खां चुक्क के लभ्भे, नज़र किसे ना आईआ। नानक तेरे उत्ते किरपा कीती झब्बे, झुंम झुंम आपणा मेघ बरसाईआ। जिस नूं कहिन्दे पीर पैगम्बर उह रब्ब रब्बे, रम्बीआं नाल सब दीआं खोपरीआं रिहा लाहीआ। वेख मकबरयां विच दब्बे, तन ख़ाकी विच समाईआ। आह वेख निक्के निक्के डब्बे, जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ते बठाईआ। आप फिरे सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे आपणा हुक्म वरताईआ । जे कोई सिर चुक्के उत्तों दब्बे, आपणा भार पाईआ। सारे कहिण प्रभ साडी रख लज्जे, तेरे बिन अवर ना कोए सहाईआ। ओस वेले मेरा डंका वज्जे, डर सब दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक डंका दित्ता वखाईआ। वेख डंका गुर नानक होया हैरान, सतिगुर घाड़त किवें घड़ाईआ। बिन सचखण्ड दुआरिउँ होर किसे थाँ हो ना सके एहदी पछाण, नज़र किसे ना आईआ। सच दस्स पिता पुरख किस रखें विच म्यान, आदि जुगादि छुपाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सच सच रिहा जणाईआ। एकँकार नौजवान, इक इकल्ला बेपरवाहीआ। जिस दा सति नाम, सति सति समाईआ। एहो मेरा सच्चा म्यान, जिथों आपणा मंत्र प्रगटाईआ। फेर लेखा चले जहान, करता पुरख कार कमाईआ। निरभउ हो श्री भगवान, निरवैर आपणी धार बंधाईआ। अकाल मूर्त वेख मार ध्यान, अजूनी रहित जून विच ना आईआ । सैभं ना होए मेहरवान, नानक गुर आपणा प्रसादि तेरी झोली पाईआ। सृष्ट सबाई दे जा ज्ञान, आपणा

डंका तेरे हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा हुक्म सुणाईआ। नानक चरणीं डिगा श्री भगवान, प्रभ तेरा डंका तोहे भाईआ। मैं हुक्मे अन्दर करां कल्याण, सरगुण बण बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे डंके नानक एकँकार सतिनाम करता पुरख निरभउ निरवैर अकाल मूर्त अजूनी सैभं गुर प्रसादि आपणा भेव दित्ता जणाईआ। अग्गे लिखी गुरू ग्रंथ दी गाथ, जे कोई पुछे समझ किसे ना आईआ। दस्सण सुणन दी नहीं एह बात, बिन वेख्यां तृप्त कोई ना आईआ। सोचयां सोचण वाली नहीं गाथ, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका डंका दए वड्याईआ। साचा डंका तेरा प्रधान, सच प्रधानगी रिहा कमाईआ। दो जहानां रखे आण, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म मनाईआ। गुर अवतारां दए ज्ञान, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी सेव कमाण, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। अन्तिम सारे होण हैरान, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। कर किरपा बेनन्ती कर परवान, सच परवाना मेरे हथ्थ फड़ाईआ। कवण वेला डंका वजाएं विच लोकमात जहान, ज़ाहर ज़हूर आपणा वेस वटाईआ। पुरख अबिनाशी कर परवान, परम पुरख दए समझाईआ। कलिजुग अन्तिम आए नौजवान, आपणा डंका नाल लिआईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आप महान, ताल ताल नाल वजाईआ। अन्तिम डंका कल वज्जे मात, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। दो जहानां वेखे डूँग्घे ख़ात, ख़तरा सब नूं इक जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखण मार झात, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाइंदा। लै अंगड़ाई अन्धेरी रात, आलस निंद्रा सर्ब मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे पैंदी रास, साधां सन्तां अन्दर बाहर रस्ता वेख वखाइंदा। गुर प्रनाली वेखे जगत शाख़, गद्दी गद्दीदार कौण हंढ्ढाइंदा। नेत्र लोचण खुल्ही वेखे आंख, निष्अक्खर कवण पढ़ाइंदा। सर सरोवर वेखे ताट, अमृत जल कवण वखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान वेखे पाठ, पाठशाला कवण वड्याइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश फोल फुलाए ज़ात पात, अजाति रंग कवण रंगाइंदा। एथे ओथे पन्ध मुकाए दुराडा वाट, दूरों नेड़े नज़री आइंदा। लख चुरासी जीव जंत काया मन्दिर अन्दर वेखे सुहञ्जणी खाट, आसण सिँघासण कवण सोभा पाइंदा। मस्तक जोत निरँजण दीपक वेखे ललाट, बिन तेल बाती कवण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम आपणा डंका इक प्रगटाइंदा। कलिजुग डंका लै के आए आप, आपणी हथ्थीं लए वजाईआ । भज्जा फिरे जगत पाप, पापियां नाल रिहा मिलाईआ। उच्ची कूके किसे कम्म ना आया पाठ, रसना जिह्वा कूड़ी करी पढ़ाईआ। वेखो सब दा हुन्दा घात, घाउ हरि जू रिहा लगाईआ। उतर पूरब पच्छिम दक्खण कोई ना दए नज़ात, नज़ाम कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका डंका रिहा उठाईआ। दस्स डंके की तेरा कम्म, हरि जू अन्त सुणांवदा। डंका कहे मैं सब दा लाहवां चम्म, चमड़ी तन ना कोए रखांवदा। घर घर पावां ग़म, सुख नज़र किते ना आंवदा। जो घड़या सो देवां भन्न, आपणी हथ्थीं ठोकर लांवदा। पुरख अबिनाशी कहे शाबाश मेरे चन्न, तेरी गल सुण के मैं ख़ुशी मनांवदा। इक मेरा कहिणा लैणा मन्न, मैं हुक्म नाल समझांवदा। जिथ्थे बैठा होवे मेरा जन, ओथे जा के सीस नवावणा। डंका कहे मेरे भगवान मैं कहां धन्न धन्न धन्न, जो महाराज शेर सिँघ दर्शन पांवदा। इक सुनेहड़ा देवां जा के कन्न, हौली हौली समझांवदा। वेख्यो सिखो एह ना जाणयो अक्खां तों अन्न्ह, अन्दर वड़या नज़र किसे ना आइंदा। सब दे बेड़े रिहा बन्न्ह, बिन चप्पूउँ आप तराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे डंके आपणा खेल वखाइंदा। डंका कहे दस्स बापू, औह वेखे चाचे गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे कुरलाईआ। किसे ने हथ्थ फड़या तमाकू, कोई छुरीआं नाल झटके रिहा कराईआ। तेरे नाम लुट्टण नूं सारे बण गए डाकू, हट्टो हट्ट विकाईआ । मेरे हथ्थ तेरे नाम दा इक्को चाकू, सब दे पेट चाक कराईआ। हथ्थ फड़या वड्डा बाटू, दो जहान विच छुपाईआ। जिस धरती भुआई वांग लाटू, भम्बीरी आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं तेरा डंका नाढू, सब दा माण गंवाईआ। दो जहान कोई ना छाडूं, संसा कोए रहिण ना पाईआ। वेहला हो के फिर फिरां वाधू, आ तैनूं सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी कहे आह लै मेरा इक जादू, गुरसिखां सिर धूढ़ी पाईआ। सारे कहिण उच्ची कूक हाए बापू हाए बापू, तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। श्री भगवान कहे आओ बच्चे मेरे निक्के काकू, आपणे कुड़ते हेठां लवां छुपाईआ। तुहाढ्ढे वल कोई ना झाकू, नैण सब दे दयां कढ्ढाईआ। इक चढ़ावां सच्चे राथू, रथ आपणा नाम वखाईआ। सारे वाजां मारन ओए आ दातू आ दासू, ओ दादू देहुरे वाला गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, डंका इक्को इक वखाईआ। इक्को डंका राजन राजा, रय्यत दो जहान वखाइंदा। अन्तिम चल के आया विच देस माझा, बण मज़दूर सेव कमाइंदा। ग़रीब निमाणयां सुत्यां जागदयां मारे वाजां, आपणा भेव खुलाइंदा। आओ वेखो रचया काजा, पिता पूत गोद सुहाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे आया भाजा, भज्जड़यां पिटी अल्ला राणी गलों लाहइंदा। वेखो ईसा मूसा मुहम्मद पढ़न निमाजां, निमाज़ीआं वल ना नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, डंका इक्को नाम सुणाइंदा। मिस्तरख़ाने वेख रविदास हथ्थ रम्बी, रमता रमता खेल कराईआ। पिछली करतूत रही कम्बी, कांबा लग्गा वाहो दाहीआ। जरनैल जट्ट रिहा झम्बी, नाल बंदूक लिआया उठाईआ। हुण आया रावी कन्ढ्ढी, कानयां विच भुआईआ। जिथ्थे ना कोई राह ना कोई डण्डी, औझड़ राह वखाईआ। ना सवाणी ना कन्न

डण्डी, हथ्थ मैहन्दी ना कोए वखाईआ। कंगण ल्यांदा मंगी, वासना हो गई गंदी, ग़ुरबत नाल मिलाईआ। करया खेल बण पखण्डी, परख परख ना कोए रखाईआ। दीन दयाल सतिगुर पूरा सदा सदा बख्शंदी, मिस्तरख़ाने आयां सब नूं जाए रंदी, सिध्धा लाए सूत्र तन्दी, जगत विकार वाधू सिकड़ देवे लाहीआ। आ वेख कारख़ाना, ख़ाना सब दा रिहा बदलाईआ। पिच्छे नालों हुण बदलया ज़माना, बदली जन्म जन्म वखाईआ। जिस ने कंगण दित्ता गाना, सो घूँगट रिहा उठाईआ। ना मर्द ते ना ज़नाना, गंगा माई ना कोए वड्याईआ। इक्को हथ्थ समरथ वखाना, वस्त अतोट अतुट वरताईआ। लख चुरासी घड़े भंने बण तरखाणा, चरख़े गुड्डीआं नाल मिलाईआ। जो जन आ जाए सतिगुर दे सच्चे कारख़ाना, तिस दा कालख़ टिक्का देवे लाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, सच्चा कारख़ाना आपणा नाम चलाईआ। कारख़ाने विच बैठा कारीगर, करता आपणी खेल कराइंदा। दारी करे दर बदर, दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। जिस नूं बाहों लए फड़, तिस दा पुरजा पुरजा साफ़ कराइंदा। जे कोई अग्गे जाए अड़, चाढ़्ह चरखड़ी दो जहानां बाहर कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग जुग सदा सदा सद आपणा कारख़ाना ज़रूर चलाइंदा। कारख़ाने विच नहीं कोई मज़दूर, हज़ूर आपणी सेव कमाईआ। आवे जावे नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कला कुदरत आप भरपूर, आपणा इंजण आप चलाईआ।