१८ मग्घर २०१९ बिक्रमी बीबी बाजी दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर डंका खोल्हे जाग, जगत निंद्रा दए चुकाईआ। गुरमुखां देवे इक वैराग, बिरहों चोट लगाईआ। जन्म कर्म दा कटे दाग़, दुरमति मैल धवाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन माघ, अमर अमृत मेघ बरसाईआ। पूरब लहिणा रखे लाज, लाजावन्त बेपरवाहीआ। नाता तोड़ जगत समाज, समग्री आपणा नाम वखाईआ। धुरदरगाही सच्चा दाज, नाम अनमोला झोली पाईआ। जगत बेड़ा पार जहाज़, मझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। ग़रीब निमाणयां वेखे ग़रीब निवाज़, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डंका इक्को नाम सुणाईआ। डंका बोले सच जैकार, जै जैकार सुणाइंदा। गुरमुखां करे ख़बरदार, धुरदरगाही ख़बर आप पुचाइंदा। मेल मिलावा सांझे यार, सगला संग रखाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अथाह आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाइंदा। हरि डंका नाम सुणाए संदेस, संसा सब दा रिहा चुकाईआ। आओ वेखो नर नरेश, निरगुण
आपणा फेरा पाईआ। जोती जाता वसया माझे देस, सम्बल आपणा देस सुहाईआ। खेल करे गुरू दस्मेश, गुर गुर आपणा नाउँ वड्याईआ। बिन लिख्यां लिखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ जणाईआ। आपणे अन्दर आपणा दस्से भेत, घर घर विच कुण्डा लाहीआ। रल मिल के सतिगुर पूरे नाल लओ खेड, हसंदयां खडंदयां विचे मुक्त कराईआ। नाम हथ्थ फड़ाई गेंद, बाला बाल्यां रिहा परचाईआ। गुर गोबिन्द चार वरनां ला के गया पेंद, फल पुरख अकाल लगाईआ। लख चुरासी सुत्ती गूढ़ी नींद, सोयां मात ना कोए उठाईआ। गुरसिख रल के झूटो इक्को पींघ, दो जहान हुलारा वखाईआ। दूरों वेख सिंगी ·षी पए हींग, आपणी तपसिआ माण गंवाईआ। जिस नूं बरस बरखां रहे ढींड, ढाबू नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म इक बींद, बन्धन रिहा पाईआ। दस्म दुआरी दी सच्ची बोली ईद, दीद शनीद लिख के रसीद किसे हथ्थ ना फड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ वड्डा ढाबू, टब्बर दो जहान बणाइंदा। निरगुण हो के रखे काबू, सरगुण नाच नचाइंदा। जिस दा किसे ना लभ्भा जादू, जादू अन्दर कोटन कोटि नाम प्रगटाइंदा। फिर वी इक इकल्ला सब तों हो जाए वाधू, वेहला हो के ख़ुशी मनाइंदा। उह साहिब सच्चा ढाबू, ढोलक छैणे ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत बाणी भगतां विच्चों प्रगटाइंदा। छुटी देह लग्गा नेंह, देह देह विच्चों पलटाईआ। अमृत बरसिआ सतिगुर मेंह, दुरमत्त मैल रुढ़्हाईआ। कूड़ी क्रिया सिर पाई ख़ेह, इक्को आपणा नाम समझाईआ। सच वस्त हरि दस्ती दे, दोए हथ्थां सफल कराईआ। लेखे लाई बुढड़ी बे, पर्दा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कर्म नाल वटाईआ। कर्म नाल वटया कर्म, पिछला कर्म मिटाया। सतिगुर होया घर जरम, सतिगुर सच्चा पाया। एहो गुरसिख सच्चा मरन, गुर चरणी सीस निवाया। सतिगुर पूरा तरनी तरन, तारनहार अख्वाया। राए धर्म वरगे की वचारे करन, चित्तर गुप्त हिसाब सुटाया। जिन्ना मिल गया करनी करन, करता पुरख फेरा पाया । तिन्हां चुक्कया मरन डरन, जन्म गेड़ ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दे दे शुकर मनाया। उडीक रखी बीबी बाज़ी, बचत हरि जू आप जणाईआ। लेखे लाए खादी पीती दाल रोटी सब्जी भाजी, लूण मिर्च हलदी नाल मिलाईआ। कर के जावे सब नूं राज़ी, आसा आसा पूर कराईआ। अग्गे आपणा नाम दे के जावे भाजी, अमृत खाण पीण झोली पाईआ। सारे कहो हरिसंगत हो गई राज़ी, घर कृष्न राधा की चले चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ।
१८ मग्घर २०१९ बिक्रमी सन्त सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
हरि डंका कहे मेरा नाउँ सार, मेरी सार किसे ना पाईआ। मेरा रूप एकँकार, आकार नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि तिक्खी धार, लुहार तरख़ाण ना किसे घड़ाईआ। मैं आपणे विच्चों कढ्ढया इक प्यार, प्यार शब्द रूप वटाईआ। मेल मिला के बण गया शब्द सार, शहिनशाह बणया बेपरवाहीआ। जिस विच्चों मेरी निकली आप आपणी धार, असुते प्रकाश कराईआ। जगमग जोत जगी अपार, वेखण वाला कोए नज़र ना आईआ। आपे वेखे पावे सार, अक्ख नैण ना कोए रखाईआ। आपे फड़ करे प्यार, हथ्थ बांह ना कोए वड्याईआ। आपे अंगीकार करे करतार, अंग रंग ना कोए चढ़ाईआ। आपे सेज सुहञ्जणी कर तैयार, वस्त्र भूशन ना कोए विछाईआ। आपे बणे शहिनशाह शाहो भूप सिक्दार, आपणा हुक्म मनाईआ। आपे बण के सेवक सेवादार, आपणी सेव आप कमाईआ। आपे बण पुरख सिरजणहार, मेरी धार नार रूप वटाईआ। विचोला बण सच दरबार, पर्दा उहला दित्ता चुकाईआ। सार शब्द सार करे प्यार, सार आपणे विच रखाईआ। रसना कह के कलम लिख के इक ऊड़ा उत्तों मूँह गए खलार, अन्दर वड़ ना कोए वखाईआ। हरि जू आपणी वड्डी रखी डूँग्घी गार, हाथ किसे ना आईआ। आपे ओथे बैठा रहे बण के हुशियार, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। आपणे प्रेम दी वजाउदा रहे आप सतार, तार आपणी आप हिलाईआ। आपे करे सच ग़ुफ्तार, आपणी सोभा आप सुणाईआ। रफ़ता रफ़ता आहिस्ता आहिस्ता हौली हौली आपणे विच्चों आप निकलया बाहर, बाबल बण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका शब्द सार, साजण इक अख्वाईआ। सार शब्द प्रभ का शौंक, शौकीन आप हंढ्ढाइंदा। ओथे कोई ना सके पहुंच, मस्कीन हो हो सर्ब गाइंदा। बिन सार शब्द सारे होण औंत, औंतरा जगत वखाइंदा। सार शब्द आदि जुगादि जुग जुग कदे ना आई मौत, मौत सब दे नाल प्रनाइंदा। सार शब्द जुगा जुगन्तर इक्को बहुत, बौहड़ी बौहड़ी सब तों कराइंदा। सार शब्द प्रकाश निर्मल जोत, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सब दी पावणहार सरोत, सरोत आपणी आप जणाइंदा। जिस बणाया सचखण्ड कोट, सो सार शब्द अख्वाइंदा। एकँकार वसे आपणे लोक, लुक्या नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप आप प्रगटाइंदा। सार शब्द करे उसारी, उसरे महल्ल मनारा। आदि अन्त खेल न्यारी, खेले खेलणहारा। जुगा जुगन्तर जोत न्यारी, निरगुण सरगुण दस्से धारा, विष्न ब्रह्मा शिव दए आधारी, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक सहारा। पंज तत्त पंज तिन्न दे आधारी, करे खेल अगम्म अपारा। लख चुरासी बण वणजारी, खोल्हे हट्ट संसारा। नाम वस्त रख पटारी, ताला लाया भारा। कोई ना वेखे जीव गंवारी, नज़र किसे
ना आया। सार शब्द शब्द गुर करे प्यारी, गुर गुरसिख दए जगाया। दीआ बाती इक्को वारी, कमलापाती नूर टिकाया। लेखा जाण धुर दरबारी, हरिजन करे सच प्यारी, परम प्रीती इक सिखाया। गुर सतिगुर गुरसिख सोहे इक दुआरी, आत्म परमात्म पावे सारी, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया। सार शब्द आदि जुगादि तिक्खी कुहाढ़ी, दो जहानां दो फाड़ कराया। डरदा ब्रह्मा बुढ्ढा चरण छुहाए दाढ़ी, आपणा सीस निवाया। विष्नूं चरणीं डिगे वारो वारी, सांगोपांग तजाया। शंकर कहे मेरी शंकया हारी, शाह शंकर इक वडयाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर जाइण बलिहारी, बलि बलि ढोला गाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान बाणी खाणी बण लिखारी, लिख लिख लेख जणाया। सार शब्द कहे मेरी सच निशानी, जुग चौकड़ी नाम संदेस सुणाया। एथे ओथे मेरा कोए ना सानी, लाशरीक इक अख्वाया। पीर पैगम्बरां मारे कानी, अणयाला तीर चलाया। दोज़ख़ बहिश्त दोहां तों मंगे कुरबानी, बचया कोए रहिण ना पाया। सचखण्ड खेल महानी, सचखण्ड आपणा घर सुहाया। घर विच जगे जोत नुरानी, नूरो नूर डगमगाया। मेरा पद पद निरबाणी, चौथा पद इकीवां हिस्सा एह पहली वंड वखाया। एदूं अग्गे किसे ना दिसा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त बेपरवाह आप अख्वाया। आदि जुगादि आप अनडिठा, अनडिठड़ी कार कमाया। कलिजुग अन्तिम हो के पुठ्ठा, पुठ्ठी पैरीं लोकमात आया। पैरीं ना पाया जुत्ता, राह खैहड़ा ना कोए वखाया। गुरसिख दे प्यार विच्चों उठा, रूप रंग ना कोए जणाया। जिस नूं कोई ना कहे माँ मेरा पुत्ता, सो पतिपरमेश्र आया। गुरसिखां दे अन्दर वड़ के सुत्ता, गूढ़ी नींद आपणा आसण लाया। नाल लै के आया आपणा रुक्का, सोहँ साचा लेख पढ़ाया। पिछला लेख सब दा मुक्का, मुकीआं नाल रिहा डराया। हथ्थीं भन्यां सब दा हुक्का, हकीकत आपणे हथ्थ रखाया। जिहड़ा गुर अवतारां पीरां कोलों रिहा लुका, सो पर्दा रिहा उठाया। दो जहान दा आया भुक्खा, सिँघ शेर आपणा नाउँ रखाया। ओथे खांदा रिहा चंगा चोखा, एथे भुख्यां कोलों टुकड़े मंगण आया। जेहड़ा देंदा रिहा धोखा, गुरसिख धूएं धुखदे अग्नी जोत करे रुशनाया। उज्जल करे मुखा, मुख आपणे नाल सलाहया। भगत भगवन्त दोवें ना औण मात गर्भ कुक्खा, दस दस मास ना अग्न तपाया। वेला अन्तिम ढुका, झुक झुक आपणा दरस वखाया । सारे कहिण दो जहान पुरख अबिनाशी राहों घुथा, भुख्यां नंगयां पिच्छे फिरे वाहो दाहीआ। शाह सुल्तान राज राजान बण हँकारी कहिण श्री भगवान लुच्चा, जिस सब दा माण गंवाया। गुरमुख गुरसिख कहिण हरि सतिगुर सच्चा सुच्चा, सुच्च सच रिहा वरताया। प्रेम भगती अन्दर जुटा, दिवस रैण घोल कराया। दो जहान जिस ने लुट्टा, लुट्ट आपणे नाम जणाया। सिँघ हो के आप बुक्का, बुकल सब दी पाड़ वखाया। धरत मात दी ख़ाली करे कुक्खा, लख चुरासी मुख रखाया। श्री भगवान उत्ते क्या कोई करे ग़ुस्सा, फड़या
हथ्थ किसे ना आया । इक दूजे तों लैंदे फिरदे पुछां, जगत अन्धेरा छाया। दीन दयाल ठाकर स्वामी सब तों रुसा, रस्ता सब दा बंद कराया। लेखा चुक्के मूसा ईसा, ईस मूस दए दुहाया। काला पाया गल विच सूसा, नीला आपणा रंग रंगाया। कलिजुग खेह उडाए कूड़ी क्रिया भूसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सार शब्द शब्द सार निरगुण रूप आप करतार, सरगुण गुर शब्द दए आधार, शब्द गुर पंज तत्त डेरा लाया। फेर करे सति जैकार, जै जैकार सुणाया। जै जैकार बण लिखार, अक्खर रूप वटाया। अक्खर होए सेवादार, सिफ्त करे बेपरवाहया। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सार सांझा यार, गुर अवतार जिस दी धार, पीर पैगम्बर जिस दी कार, करनी करता आप कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सच विहार, बण बिवहारी आपणा राह चलाया। जुग जुग सब दे हथ्थ फड़ाया डबरू, नाम लोकमात जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुरू अवतार पीर पैगम्बर बण के गए गभ्भरू, आपणा बल रखाईआ। पुरख अकाल सब नूं कहे एह निक्के निक्के बचढ़ू, बच्चयां वांग नाच नचाईआ। अन्तिम सब दा खेड़ा उजड़ू, थिर कोए रहिण ना पाईआ। बाहों फड़ सब नूं रगढ़ू, रगढ़ा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अग्गे अग्गे अग्गे लाईआ। अग्गे वाल्यां चुक्कया पिच्छा, पिच्छा नज़र ना आया। जिन्हां दी पुरख अकाल करे रिच्छा, सो गुरसिख क्यों रिहा घबराया । वंडण आया इक्को हिस्सा, हिरस सब दी रिहा मिटाया। अन्दरे अन्दर मारे खिचा, रसन ज़बान ना कोए हिलाया। पिच्छे रविदास फड़या नीचा, नीचों ऊँच बणाया। हुण रखे चरणां विच दलीजा, दिलबर आपणा मेल मिलाया। कर प्यार करे रीझा, बच्चे ख़ुशी नाल पढ़ाया। तिन्हां दा खुल्लया जाणो नैण तीजा, जिन्हां नूं रातीं सुत्यां दरस दिखाया। सतिगुर साहिब ओन्हां उत्ते पतीजा, जिस घर जा फेरी पाया। पिछला नाता छुटया चाचा भतीजा, बापू इक्को नज़री आया। घर विच ख़ुशी कराए गुरसिख सवाणी वेखे मेरा मैनूं मिल्या जीजा, आप आपणा रंग वटाया। इक दूजे दा ख़ुश होए कर के दीदा, दीद ईद चन्द चढ़ाया। जिस राह दस्सया सिध्धा, चरण कँवल ध्यान लगाया। गुरसिख हरिसंगत सारे रल के पाओ गिधा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर आप मिलण आया। पिच्छे वाली छड्डी चालाकी, चालाण सब दे फाड़ वखाईआ। हुण देण आया बाकी, बन्न्ह विस्तर सिर उठाईआ। ना कोई पिनसल ना कोई कापी, कुतबख़ाना ना कोए जणाईआ। कोट जन्म दे उधारे पापी, जो जन आए सरनाईआ। अठ्ठे पहर करे राखी, सिर आपणा हथ्थ उठाईआ। एहो जिहा पिच्छे किसे नूं नहीं लभ्भा साथी, जो डिगयां फड़ के नाल आपणे चलाईआ। वेखो कोटन कोटि रोंदे पाठी, पढ़ियां हथ्थ किसे
ना आईआ। जिंन्हां घर धूआं धुखे ईंधन मिले पाथी, सो ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। छड्ड दित्ते बैठे उपर हाथी, ताज ख़ाक विच मिलाईआ। गुरसिखां उत्ते पाई काठी, शाह सवार बणया सच्चा माहीआ। ना कोई वेखी ज़ात पाती, वरन बरन ना कोए चतुराईआ। सेवा करे सुत्यां रातीं, प्रभ नूं रत्ती शरम ना आईआ। डूँग्घी कन्दर अन्दर वड़ जाए फड़ के खोल्हे ताकी, ना जाणे बुढ्ढा जवान नढ्ढा ना बिरध माईआ। सारयां दा इक्को बणयां साकी, नाम प्याला रिहा प्याईआ। फेर देवण आया नवीं हयाती, हया आपणा रिहा मिटाईआ। गुरसिख पिच्छे वाली पिच्छे रहि गई वाटी, अग्गे आपणा हाल जणाईआ। जे अजे वी रहि जाए बाकी, फड़ बाहों लैणा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप रिहा लुटाईआ। गुरसिखो हरि नूं लैणा लुट्ट, वेला वक्त आया। जे आकड़े ते लैणा घुट्ट, आपणा ज़ोर लगाया। पिच्छे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच पाउदा अइउँ फुट, असां इक्को राह रखाया। ओदों गोबिन्द दित्ता जाम घुट्ट, हुण क्यों गोबिन्द आपणे विच छुपाया। पुरख अकाल कहे मैं गया तुठ, तुहाढ्ढा गोबिन्द तुहाढ्ढे नाल मिलाया। जे मैथों सच लओ पुछ, जो कुछ रख्या सो तुहाढ्ढी भेंट चढ़ाया। लारे दे ना करां पुच पुच, पहुंच आपणी दयां समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाया। घुंडी अन्दर इक होर घुंडा, घूँगट मुख ते पाईआ। बड़ा सोहणा सोशील मुंडा, नज़र किसे ना आईआ। बड़ा डराउणा वढ्ढयां सिंगां वाला कुंढा, जिस कोटन कोटि नर सिँघ आपणे विच छुपाईआ। आदि जुगादि जुगो जुग वड्डा गुंडा, अछल अछल्ल बेपरवाहीआ। लंगढ़ा लूला बणे टुंडा, फिर वी भज्जे वाहो दाहीआ। कलिजुग अन्तिम बण के जट्ट हथ्थ विच फड़या खूंडा, दो जहान रिहा डराईआ। बण तरखाण सब दा मुन्ने चूंडा, कुहाढ़ा इक्को नाम चलाईआ। किसे हथ्थ ना आवे ढूंडा, ढूंड थक्के कोटन कोटि जीव लोकाईआ। आप सुत्ता रहे मूधा, मुख आपणा रिहा छुपाईआ। कर प्यार प्रेम जिस आपणी धार देवे बूँद बूँदा, वखाए मिठ्ठा रस जिउँ गुरसिखां घर तेजा सिँघ खाए मठिआईआ। ना हस्सदा ना कूंदा, ना बोले ना शरमाईआ। ना जूड़ा ना चोटी चूंडा, सीस पट्टी ना कोए वखाईआ। ना कोई खेल हां हूं दा, तूं मैं ना कोए समझाईआ। लेखा जाणे तू ही तू दा, दूजा अवर ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे अग्गे पिच्छे वाली जूह दा, गुरसिख सखी कोलों पुच्छे थाउँ थाईंआ। घविंडों अग्गे पिण्ड सच्ची रूह दा, जिउँ घविंडों चल पूरन जेठूवालों ल्या प्रनाईआ। एह खेल छूं छाँ दा, छिन्न विच आपणी धार चलाईआ। चीचा भकना राम पुरा पिण्ड सस्स नूंह दा, बासर का गुमान पुरा गुमान पुरे विच्चों इक्को नरायण नज़री आईआ। जीहदे नाल नाता जुड़या मैं तूं दा, मैं तूं इक्को रंग वखाईआ। भैण ने
सच्चा किहा नारली ते नारला, ते अमीं शाह खालड़ा, अग्गे बैठा वड्डा धारड़वा, डाके सब नूं रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला पिण्ड अग्गे अग्गे दए दसाईआ। गुरसिख वेख अगला पिण्ड, हरि सतिगुर आप वखाइंदा। जिथ्थे दिसे ना कोए चिन्द, चिन्ता ना कोए रखाइंदा। ना कोई सुरप्त ना कोई इन्द, विष्न ब्रह्मा नज़र ना आइंदा। इक्को इक साहिब गुणी गहिंद, आपणा आसण लाइंदा। गुरसिख बणा आपणी बिंद, आपणे घर ल्याइंदा। जेहड़े कर के बैठे रहे ज़िद, तिन्हां राए धर्म हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर अगला पिण्ड पिण्डां विच्चों पिण्ड वसाइंदा। लग्गी ठोकर नाम, नाम मतिवाल्या। पूरन होया काम, सेवा घालया। विसरया जीव जहान, मिल्या प्रितपालया। मिल्या सच्चा दान, धर्म निशानया । नरायण नेत्र खोल्हया आण, बिन अक्खां रंग वखानया। गोबिन्द सूरे कर पहचान, पिछला लेखा लेख चुकानया। आपणयां कन्नां उत्ते रख के कान, गुरसिखां अग्गे दए ब्यानयां। गुरमुख गुरसिख धुरदरगाही इक महिमान, हरि सतिगुर करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे सद्द पिच्छे धक्क कीता नबेड़ा हक़ो हक़, दो जहान पूरा करे सवाल्या। पिच्छे सुट्ट कराए याद पिच्छा, पिछली याद कराईआ। पहलों गाउँदा रिहा जगत कहाणीआं किसा, रसना पढ़ पढ़ पाठ सुणाईआ। हुण साहिब सतिगुर दिसा, वेंहदयां वेंहदयां आपणा आप गंवाईआ। सतिगुर कहे मैं गुरसिखां नाल किवें नजिठां, जिन्हां फड़ के विच ल्या बहाईआ। हो मजूर कहे मैं देवां आपणा नाम चिठ्ठा, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। जिथ्थे कोई ना पुज्जा मुन रिखा, अग्गे जा ना दर्शन पाईआ। ओथे मिलां तैनूं गुरसिखा, आपणा दुआर खुल्हाईआ। फेर एथे ओथे दो जहान दा हाल पुच्छां, पिछली गल्ल भुल्ले अग्गे इक्को नज़री आए माहीआ। भगत भगवान कदे ना होए गुसे, गुसे होयां नूं लैण मनाईआ। बाहरों दिसण चलदे फिरदे लत्तां बाहवां सुक्के, अन्दर समरथ रिहा समाईआ। सतिगुर गुरमुखां घर घर पुच्छे, गोबिन्द आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गा पिच्छा पिच्छा अग्गा आपणा हुक्म जणाईआ। दास राम राम दास, दास इक्को इक जणाईआ। जिस दे कोलों आए उस दे जाणा पास, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जिस ने अग्नी हवन पवण पाणी दित्ता स्वास, पंज तत्त आपणा रंग चढ़ाईआ। आत्म परमात्म चलाई शाख़, साख्यात रूप वटाईआ। री सखी उठ सुण भाख, हरि भाख्या रिहा जणाईआ। फड़ के लै जाए आपणे पास, तेरी कटे सर्ब जुदाईआ। चल के कर सच्चा साथ, घर आया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दसावणहारा आपे दिसे, दृष्ट इष्ट इक्को इक जणाईआ। सतिगुर कहे तूं सोहणी सुचज्जी, सुचज्जड़ा रूप वटाया। प्रेम प्यार अन्दर आई भज्जी,
पिछला नाता सर्ब तुड़ाया। माँ प्यो भैण भ्रावां कोलों आई अज्जी पज्जी, लुक लुक सतिगुर दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि साचे रंग रंगाया। साचा रंग सुभर सालू, प्रेम रतना आप रंगाईआ। दीन दयाल होया दयालू, दिल जानी सच्चा माहीआ ।. . . . . . . .
१८ मग्घर २०१९ बिक्रमी मुनशा सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
साहिब सतिगुर हरि सच्चा साहिब, सर्ब कला अख्वाईआ। आदि जुगादि ना कोए ऐब, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जुगा जुगन्तर रहे ग़ाइब, नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी बणया रहे वैद, हिकमत आपणे हथ्थ रखाईआ। बिन भगतां किसे ना देवे भेत, पर्दा ना दूई उठाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर जिस कल्लर कंध ढाही रेत, कलिजुग अन्तिम वेखण आईआ। जिस धरत धवल ख़ाली करना खेत, चिढ़ीआं बाज तुड़ाईआ। सो साहिब सतिगुर धरया भेख, भेखाधारी रूप वटाईआ। रूप रंग ना कोए रेख, तत्त रत्त ना कोए जणाईआ। जन भगतां करे सच्चा हेत, हितकारी दया कमाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र दरस दिखाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के केतन केत, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिले देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच कहाणी आप समझाईआ। सच कहाणी सच दरगाह, हरि सतिगुर सच रखाइंदा। आदि जुगादी जुग मलाह, जुगती नाल समझाइंदा। सार शब्द शब्द गुर लए पढ़ा, पढ़ पढ़ आपणा राग अल्हाइंदा। घड़ घड़ अक्खर दए बणा, जड़ जड़ वेख वखाइंदा। धड़ धड़ लेखा दए चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सतिगुर भेव जणाइंदा। सार शब्द शब्द अनमोला, अनमुलड़ी खेल कराईआ। जुग चौकड़ी रखे उहला, पर्दा इक्को इक रखाईआ। कर किरपा गाए ढोला, नाम निधान गुण प्रगटाईआ। सच्चो सच सुणाए सोहला, सुहबत आपणी आप प्रगटाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के पाए रौला, रौणक आपणी आप वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सार शब्द सच तौफ़ीक, दो तरफ़ी खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण बण रफ़ीक, आप आपणा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी बण फ़रीक, फ़िरका सब दा मेट मिटाइंदा। नाउँ रख लाशरीक, जलवा नूर इक दिखाइंदा। हुजरा हक़ सुहाए ठीक, महिराब आपणा रंग रंगाइंदा। मीआं बीवी करे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सार आपे पाइंदा। पाए सार साहिब सुल्तान, साहिब साहिब वड्याईआ। करे खेल दो जहान, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम
खेल महान, श्री भगवान आप समझाईआ। मुफ़लस हो के फिरे विच जहान, धन दौलत ख़ज़ाना गुरमुख रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महासार्थी वड वड्याईआ। गुर शब्द शब्द गुर, गुर गुरू अख्वाईआ। गुर सिख सिख गुर लेखा धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जोत शब्द शब्द जोत निरगुण जुड़, सरगुण दए वड्याईआ। परमात्म आत्म लोड़ लोड़, आत्म परमात्म इक वखाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म डोर डोर, पारब्रह्म ब्रह्म रिहा जणाईआ। ओन्हां चले ना कोए ज़ोर, ज़ोर ज़ोर विच समाईआ। विचोला बणाए मंत्र फोर, जुग जुग नाम प्रगटाईआ। अन्धेरे विच अन्धेरा घोर, घोर अन्धेरिउँ करे रुशनाईआ। ठग्गां विच रलाए चोर, चोर ठग्गां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवन्त जाए बौहड़, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। निरगुण वेखे कर के ग़ौर, सरगुण आपणा राह जणाईआ। कलिजुग अन्तिम एका सीस छत्र झुले चौर, चौका कूके दए दुहाईआ। बाकी सब नूं पए वछोड़ा औहर, मर्ज़ नज़र किसे ना आईआ। गुरसिख लख चुरासी विच्चों कढ्ढे आपणा जौहर, कुठाली आपणे नाम पाईआ। पिच्छे रिहा होर अग्गे होया होर, होका देवे वाहो दाहीआ। गुरमुखां चुक्के आपणी मौर, बोझा आपणे कंध उठाईआ। बाकी सब दा लेखा कर जाए चौड़, चुल्हा चौंका देवे ढाहीआ। लख चुरासी वखाए ढोर, माणस नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां पारब्रह्म प्रभ मिल्या निरगुण बांका छोहर, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सो गुरमुख सब नूं दस्सण आपणा ज़ोर, विष्न ब्रह्मे शिव देण डराईआ। सानूं नहीं तुहाढ्ढी लोड़, बिन सतिगुर संग ना कोए रखाईआ। वेखो तुहानूं अग्गे पिच्छे रिहा तोर, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। शहिनशाह चढ़ के आया घोड़, घोड़ा आपणा नाम दौड़ाईआ। चार जुग चारे वागां फड़ीआं डोर, तुणका इक्को इक लगाईआ। धुरदरगाही घोड़ा पावे शोर, लख चुरासी दाणा मंगे समुंद सागर पी ना तृखा, बुझाईआ। पिच्छे गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि का नाम खांदे रहे देंदे रहे भोर भोर, किणका किणका वरताईआ। हुण पुरख अकाल नूं पई गुरमुखां दी लोड़, खुल्हे गफ्फ़े वरताईआ। पहलों पंज तत्त रख के फेर निरगुण हो के पौण आया दोहर, दोहरी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख देवे इक्को माण, चरण सरन मिले सरनाईआ।
हरि जू वरताए खुल्हा गफ्फ़ा, दीन दयाल दया कमाईआ। मिल के मारो जट्ट जफ्फ़ा, आपणा दाअ लगाईआ। सब कुछ लै के दो हथ्थीं मारो मूँह विच फक्का, नज़र किसे ना आईआ। हरिसंगत बण जाओ भाई भैण सका, भगती इक्को
इक वखाईआ। आदि जुगादि देंदयां कदे ना थक्का, तोट ना कोए रखाईआ। वेखो तुहाढ्ढे साहमणे खोल्हया हट्टा, आपणा हट्ट जणाईआ। किसे ना तोले तक्कड़ी वट्टा, अनमुल्ली दात झोली पाईआ। चूंकि चुनांचे ना कोई कहे अलबता, हब्ब कुछ रिहा लुटाईआ। प्रभू कहे मैं देणा दित्ता, एहसान ना कोए चढ़ाईआ। गुरसिख कहे मैं सतिगुर डिठा, हरि जू नज़री आईआ। अन्त दोहां दा निकले इक्को सिट्टा, इक्को रंग वखाईआ। गुरसिख निर्मल दुद्ध कदे ना फिट्टा, कूड़ी क्रिया जगत कांजी आपणा मुख भुआईआ। गोबिन्द दादू किहा इट्ट चुक्कदे नूं मारो वट्टा, इक्को इक जणाईआ। किसे नाल ना करो धक्का, निवण सो अक्खर पढ़ाईआ। साहिब सतिगुर मन्नो पक्का, पक्कीआं पकाईआं झोली पाईआ। जे धोखा देवे भज्जे जांदे दा फड़ लओ गिट्टा, गिटिउँ कढ्ढ नकाल उपरों कढ्ढ ठुकाईआ। जिन्ना चिर ना कहे गुरसिख वड्डा, छड्डो ना मिल के भाईआ। नित नित नहीं हुन्दा रट्टा, इक्को वार लैणा मनाईआ। आपणी हथ्थीं करा लओ पटा, फिर मुक्कर कदी ना जाईआ। जे काग़ज़ देवे चिट्टा, कदे ना मन्नो उच्ची रौला दयो पाईआ। सच गल्ल एह नहीं जे ठठ्ठा, हरि जू जुग जुग वल छल धारी आपणा खेल कराईआ। क्यों आप जू होया हट्टा कट्टा, सब नूं ठेडयां नाल रिड़्हाईआ। ईसा चाढ़या फाँसी उत्ते फट्टा, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द रत्त नाल रत्ता, रत्ती रत्त सुकाईआ। बाल्यां नीहां हेठां रखा, रख रख ख़ुशी मनाईआ। फिर वी कहे अच्छा, तेरी वड वड्याईआ। हुण सच दस्सां, अग्गे मन्नो ना मेरे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरसिख गुरसिख गुरसिख दए वड्याईआ।
१९ मग्घर २०१९ बिक्रमी मेला सिँघ दे गृह ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड दुआरे प्या हासा, सो पुरख निरँजण ख़ुशी मनाईआ। हरि पुरख निरँजण खेले खेल तमाशा, एकँकारा वेखे चाईं चाईंआ। रास रचाए बिन गोपी काहना, मेहरवान बेपरवाहीआ। ढोल ढमक्का वज्जे दो जहानां, डौंडी हरि पटाईआ। कलि कल्की कल पहरया जामा, निहकलंक वड्याईआ । शब्द अगम्मी इक तराना, बोध अगाध दृढ़ाईआ। अमृत सरोवर जाम महाना, रस इक्को इक प्याईआ। गुरसिखां प्याए बीना दाना, दाना बीना हरि रघुराईआ। ठांडा करे घर घर सीना, अग्नी तत्त बुझाईआ। लेख चुका मक्का मदीना, नाबीना आपणा रंग रंगाईआ। पीर अवतार गुरु गुर कठ्ठा कीना, सद्दा इक्को नाम दिवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो अधीना, दर बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्म देवे लोक तीनां, चौदां पर्दा लाहीआ। घोड़यां उत्ते पाओ ज़ीना, हने हथ्थ रखाईआ। आपणा आपणा वेखो दीना, दीन मज़्हब रिहा जणाईआ।
अन्तिम रमज़ान मुक्कण वाला महीना, रैहम परवरदिगार ना कोए कमाईआ। नाता तुटण लग्गा जल मीना, मछली जल नज़र ना आईआ। साहिब सतिगुर गुरमुखां रंग चढ़ाया इक्को भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। अन्दर वड़ वड़ नाम वजाए साची बीना, आप आपणा खेल कराईआ। लख चुरासी कोलों सब कुछ छीना, जन भगतां दया कमाईआ। लख चुरासी नालों वक्ख कीना, वक्खरी धार चलाईआ। अठ्ठे पहर पीणा खाणा, खा खा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रास आप रचाईआ। साची रास रचे करतार, हरि करता खेल कराइंदा। ढोल अगम्मी डंक डफार, श्री भगवान आप वजाइंदा। छिटी डंका मारे वारो वार, ताल ताल नाल मिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण ख़ुशीआं नाल, ख़ुशहाली रूप वटाइंदा। गुरमुख छालां रहे मार, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। बुढ्ढे नढ्ढे हो तैयार, इक्को रंग रंगाइंदा। सद्दे दित्ते माझे दुआबे जम्मू वारो वार, आपणा हुक्म सुणाइंदा। इकठ्ठे होए यार यार, यार यारी खेल वखाइंदा। इक दूजे नूं रहे ललकार, उच्ची बांह कढ्ढ कढ्ढ सद्दा होका आप दिवाइंदा। वेखो आया सांझा यार, सब दा मेल मिलाइंदा। नारद भज्जा आया दुआर, बोदी उत्ते हिलाइंदा। नंगीं पैरीं हो ख्वार, गुरमुखां दर तकाइंदा। अग्गे वेखी खिड़ी गुलज़ार, हरि जू गुलशन आप महकाइंदा। मिल सखीआं मंगलाचार, सतिगुर पूरा राग अल्हाइंदा। प्रेम सच मारे छणकार, छण छण छण छण सारा जहान कराइंदा। सारे नैण रहे उग्घाड़, वेखो हरि की खेल कराइंदा। भाग लग्गा विच उजाड़, जिथ्थे नज़र कोए ना आइंदा। गुरसिखां टप्पे नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ी रंग रंगाइंदा। इक दूजे दे फिरे पिच्छे अगाड़, पिच्छा अगाड़ नज़र किसे ना आइंदा। उच्ची कूक वाजां रहे मार, आओ हरि जी खेल कराइंदा। वारो वारी लँघण चार चफार, चारों कुण्ट खोज खुजाइंदा। जिस कूटे लुक्या गुरसिख मेरा सरदार, राती सुत्यां आप उठाइंदा। तुहाढ्ढे पैरां दी घमघार, घर घर आप जणाइंदा। तुहाढ्ढी धूढ़ी उडी छार, ब्रह्मा विष्न शिव मस्तक लाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखे ख़ुशीआं नाल, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। पैर वज्जे नाल अड्डी, अड्डा सब दा रिहा उखड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो बैठे निशाना गड्डी, निशाने सब दे रिहा मिटाईआ। अग्गढ़ पिछड़ जांदे भार लद्दी, वेखो वाहो दाहीआ। कोई कहे मेरी बीतदी जाए चौधवीं सदी, सद्दा घर घर रहे सुणाईआ। कोई कहे हुक्मे बद्धी, चले ना कोए चतुराईआ। कोई कहे साडी ख़ाली हुन्दी दिसे गद्दी, सिँघासण उपर कोए ना लाईआ। अल्ला राणी फिरे भज्जी, गुरसिख पैरां नाल डराईआ। आदि शक्ति कहे नीं उह खेडण कबड्डी, चतुर्भुज कहे, नहीं, उह आपणा नाच नचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कहिण प्रभ साचे दी वेल वधी, ओस वधी वेल विच ख़ुशी
मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, बुढ्ढी दादी ख़ुशी वखाईआ।
पैर नाल उठे बाज़ू, बाज़ीगर आपणा स्वांग वखाइंदा। दो जहानां तोले फड़ तराज़ू, कंडा आपणे हथ्थ वखाइंदा। सृष्ट सबाई आ गई काबू, कबज़ा सब दे उत्ते रखाइंदा। कोई बचया रहे ना जगत साधू, साधना सब दी ख़त्म कराइंदा। इक्को गुरमुख सब नालों वक्खरा कीता वाधू, वाधा आपणे नाल मिलाइंदा। ख़ुशी मनाए फड़ के बाज़ू, बाबल आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। बांह नाल उठे हथ्थ, हरि आपणा राह जणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाईआ। गुरमुखां कोलों पवाए नथ्थ, मनमुखता किल्यां नाल बंधाईआ। गुरसिख तेरे धमाके नाल कूड़ कुड़यारे बुरज जाण ढठ्ठ, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जिउँ घुंमर विच दित्ता गेड़ा गुरसिख झट्ट, सन्ता सिँघ इशारयां नाल समझाईआ। भाग सिँघ भुआए सोटी प्रभ उलटी गेड़े लठ्ठ, लख चुरासी पीस पिसाईआ। सिँघ दलीप डग्गे उत्ते लाई सट्ट, ढोल दए दुहाईआ। वेखो हरि जू सारयां दे अन्दर वड़ गया झट्ट पट्ट, चेला सिँघ किशन सिँघ जीत सिँघ वरगे मोटे मोटे नाल नचाईआ। सिँघ इन्द्र दी पग्ग गई ढठ्ठ, हस्स हस्स रिहा वखाईआ। सिँघ जरनैल ऐंवें रिहा नठ्ठ, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। सुखदेव तम्बी पा के रिहा नच्च, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। नौजवान सिख रहे टप्प, हेठां उपर इक्को धार वखाईआ। दोंह पैरां दी मारन जोड़ के सट्ट, धरती थल्ले दए दुहाईआ। प्रभ अग्गे वास्ता रही घत्त, गुरसिखां कोलों लैणा बचाईआ। मेरी छाती उत्ते रहे नच्च, तेरा हाल ना कोए सुणाईआ। जे तूं मिल्यों ओहनां नूं सच, मैनूं लै मिलाईआ। मैं वी नाल मिल के लवां नच्च, आपणा घुंघट लाहीआ। मैं अग्गे अक्ख चुक्क के वेंहदी रही बच, नैण शरम नाल शरमाईआ। हुण मेरी लथ्थी लोक लज्ज, पुरख अबिनाशी आपणी हथ्थीं खेल कराईआ। जे कहें मैं संगत विच आवां भज्ज, जो तेरा दर्शन पाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, मेरा सिख मोहे भाईआ। मैं अमृत दित्ता रस, पी रस ख़ुशीआं विच आपणे ढोले रहे गाईआ। एन्हां दा नहीं कुछ वस, करन करावणहारा बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी पिच्छों पूरी होई आस, आसा बिरथी कदी ना जाईआ। उच्चे टिल्ले वाला वली कंधारी आया पास, प्रभ पासा दित्ता उलटाईआ। कर खेल खेल तमाश, नानक वट्टा दित्ता लाहीआ। सारे कहो मिल के शाबाश, सिँघ मेला तेरा पिछला कर्ज़ लाहीआ। अग्गे देवे चरण वास, चरणां विच बहाईआ। नाच नचौण दा एहो कम्म ख़ास, तेरी दुरमति मैल धुआईआ , गुरसिखां
दयां पैरां नाल कीता साफ़, रगढ़ा रगढ़ रगढ़ रगढ़ाईआ। पत्थर वाला होया कसूर मुआफ़, पंजां आपणा नाम वखाईआ। अग्गे वेखो इक्को रात, नच्चदी टप्पदी गुरसिखां घर आईआ। भिन्नड़ी कहे प्रभ देवे दात, मेरी ख़ाली झोली भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ । भिन्नी रैनड़ी चढ़या चा, चाउँ घनेरा इक जणाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या बेपरवाह, बेपरवाही धार वखाईआ। अड्डी मार गुरसिखां मेरी जाग दिती खुल्हा, आलस निंद्रा दित्ता मिटाईआ। मैं उठ के तक्कया नैण उठा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई अन्धेरा गया छा, चन्द नज़र कोए ना आईआ। अचन अचानक मैनूं किसे दित्ता सुणा, अगम्मी वाज लगाईआ। उठ सवाणी वेख मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ । पुरख अबिनाशी घट घट वासी हरिसंगत विच बैठा डेरा ला, डेरे आपणे रिहा तजाईआ। अन्दर वड़ वड़ खेल रिहा खला, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रला, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा मंगाईआ। आओ वेखो खेल रिहा जणा, जानणहार वड वड्याईआ। घुंगरू पैरां नाल रिहा बन्हा, तन शृंगार वखाईआ। चौदां तबक रिहा हिला, हल्ला इक्को वार बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। भिन्नी रैण नेत्र खोल्ह, आपणा ध्यान लगाईआ। वजदा दिस्या इक्को ढोल, गुरमुख गुर गुर आप वजाईआ। सन्त सज्जण वसे कोल, घर मेला सहिज सुभाईआ। लेखा चुके धरनी धौल, धवल दए वड्याईआ। गुरमुखां अन्दर निरगुण मौल, फुल फलवाड़ महकाईआ। सद सुहागी इक्को बोल, साचा ढोला रिहा जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे घोल, गुरमुखां अखाड़ा इक लगाईआ। भिन्नड़ी रैण उठ कर तैयारी, आपणा राह तकाइन्दी। भज्जी आए वारो वारी, नठ्ठ नठ्ठ पन्ध मुकाइन्दी। दर्शन पावां जोत निरँकारी, दूजी आस ना कोए रखाइन्दी। केसीं जा के चरण देवां बहारी, धूढ़ टिक्का मस्तक लाइन्दी। वेखो औह चल के आई दुआरी, ख़ुली मींढी गल पल्लू वास्ता पाइन्दी। मैं भुक्खी त्याई तेरे दरस मुरारी, दर इक्को आस तकाइन्दी। दूर दुराडी दोए जोड़ करे निमस्कारी, नेत्र नैणां नीर वहाइन्दी। पुरख अबिनाशी कर प्यारी , प्रेम कहाणी इक जणाइन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे मेल मिलाइन्दी। भिन्नी रैनड़ीए आ दर ते वेख, हरि सतिगुर रिहा जणाईआ। पुरख अकाल वटाया वेस, अक्ल कल बेपरवाहीआ। गुरमुखां नाल रिहा खेड, खेड आपणी इक जणाईआ। अन्दर वड़ वड़ दित्ता भेत, भेव आपणा रिहा समझाईआ। पैरां नाल उडाओ रेत, मनमुखां सिर पए छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नी रैण रिहा जणाईआ। भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, आप आपणी ख़ुशी मनाइंदी। पुरख अबिनाशी मिल्या मलाह, पिछला दु:ख कटाइन्दी। गुरसिखां फड़ाए मेरी
बांह, अन्तर इक्को आस तकाइन्दी। मैं वी लवां उहदा नाँ, जिस नूं हरिसंगत बहि बहि गाइन्दी। मेरे सिर ते रखे ठंडी छाँ, तारयां भरी नैण शरमाइन्दी। जिस मेरा चन्द आपणी छाती उत्ते ल्या टिका, मैं उहदे दर ते वास्ता पाइन्दी। मेरी पिछली बख्श ख़ता, कसूर आपणे आप जणाइन्दी। मैं होई रही बेवफ़ा, गुरसिखां कोलों मुख भवाइन्दी। कलिजुग अन्तिम दोए जोड़ फड़ी पनाह, गल्ल पल्लू एका पाइन्दी। गुरसिखो आपणी रैण आपणी रात राती सुत्यां पारब्रह्म दयां मिला, साची सेवा सेव कमाइन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह इक जणाइन्दी। सिख कहिण आ भिन्नड़ी रैणे, भिन्ना भिन्ना रंग चढ़ाईआ। वेख असीं इकठ्ठे हो के बैठे भाई भैणे, तूं वी भैण साडे नाल मिल मिल सतिगुर दर्शन पाईआ। असीं ढोले इक्को कहिणे, तैनूं देईए सुणाईआ। जे तूं लोकां दे झल्लणे मेहणे, फेर साडा संग रखाईआ। साडी हथ्थीं कोई नहीं गहिणे, इक्को सतिगुर रंग चढ़ाईआ। ना कोई ढोलकी ना कोई छैणे, शहिनशाह आपणा ताल वजाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं मंनूं कहिणे, भैण भाईआं नाल आपणा नाता जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरे साचे वीर, विरड़ा कर सुणाईआ। धन्न भाग तुसां मेरी कटी भीड़, पिछला पन्ध मुकाईआ। मेरा शरअ दा कटया ज़ंजीर, रातीं सुत्यां उठ के मुल्लां शेख़ पंडत पांधे ग्रंथी पन्थी अड्डो अड्ड रहे सताईआ। हरि की किसे ना वेखी रेख, रौला सारे रहे पाईआ। बिन सतिगुर नानक हरि जू किसे ना दित्ता भेत, भावी सब दे उत्ते छाईआ। मैं चार जुग जुग चौकड़ी रही वेख, जुग जुग आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मेरे अन्दर कोटन कोटि कामी क्रोधी रहे खेड, ठग्ग चोर यार आपणा राह चलाईआ। कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कन्दर प्रभ दा लभ्भदे फिरदे भेत, लभ्भदयां हथ्थ किसे ना आईआ। मैं होई हैरान जट्टां नूं किवें मिल गया फिरदयां विच खेत, हल वाहुंदयां रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ख़ुशी वखाईआ। वीर मैनूं सच दस्सो, भिन्नड़ी रैण आख सुणाया। इकठ्ठे हो के किस तरां वसो, दुखड़ा जगत गंवाया । इक दूजे नूं मिल मिल हस्सो, प्रेम प्यार किवें वधाया। मैं नहीं वेख्या तुसीं ख़ुशीआं विच किवें नच्चो, नच्च नच्च आपणा कन्त मनाया। मैं गल्ल दस्सी सच्ची, सच्चो सच सच दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह चलाया। सिख कहिण सुण भैण निक्की, तैनूं भेव देईए जणाईआ। गोबिन्द बूटा लाया सिक्खी, पुरख अकाल वेखण आईआ। जिस दी धार रखी तिक्खी, तिख्यां दंदयां उत्तों लँघाईआ। पिछली रेख सारी मिटी, एसे ख़ुशी विच असीं मिटी घट्टा रहे उडाईआ। थल्लउँ धरत कढ्ढी चिटी, चिटी चादर गुर तेग बहादर रूप वटाईआ। कदे ना जाए भिटी, ऊँचां नीचां एका घर वखाईआ।
भैण जी एह सतिगुर बणाई सिक्खी, सिख्या होर ना किसे सिखाईआ। पिछल्यां जन्मां दे इकठ्ठे कीते मुनी ·षी, मुश्कल हरि जू हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा दर वखाईआ। भैण कहे वड्डे भाई, सच सच सुणाया। पीर पैगम्बर सारे कहिण हरि जू बणया राही, गुरसिखां पिच्छे फेरा पाया। विष्न ब्रह्मा शिव रहे गाई, साहिब सतिगुर लोकमात रंग रंगाया। हुण वेख्या अक्खीं आई, अक्ख प्रतख दर्शन पाया। जिहनूं कहिन्दे रहे साईं गोसाईं, सो बीठलो आपणा रूप वटाया । मैं दर्शन कीता चाईं चाईं, आपणी तृखा बुझाया। तुसीं पकड़ो मेरीआं बाहीं, बाज़ू अग्गे इक वधाया। नाता जुड़या भैण भाई, भाई भैण इक्को माँ प्यो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रचाया। भैण माँ प्यो साडा बाप, पुरख अकाल अख्वाईआ । जिस ने जणाया सोहँ जाप, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। कोट जन्म दे मिटे पाप, पतित पुनीत कराईआ। कर किरपा मिल्या आप, आपणी गोद उठाईआ। कोई रिहा ना रोग संताप, संसा दित्ता चुकाईआ। नज़री आया रसूल पाक, वड अमाम बेपरवाहीआ। जिस साथों उडाई ख़ाक, चरण चरण नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भिन्नड़ी रैण गुरमुखां नाल मिलाईआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरा गुरसिख सुहेला, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। भैण भाई दे मिलण दा आ गया वेला, बिन भाईआं भैण दी पत्त ना कोए रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वक्त दुहेला, दो जहान सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे मेल मिलाइंदा।