१९ मग्घर २०१९ बिक्रमी बाबू पुरा
सार कहे मेरी साची धार, तुरीआ राह चलाईआ। सुफ़न सखोपत जागरत सब तों वसे बाहर, बस्ती आपणी इक वसाईआ। औण जाण दा नहीं आम विहार, खुल्ही गली ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार, बेपरवाह वेख वखाईआ। आदि जुगादि जिउँ भावे तिउँ चलाए कार, करनी करता आप जणाईआ। जिस वेले मारे सति अवाज़, सति सतिवादी दया कमाईआ। ना कोई लेखा बोध अगाध, अगाध बोध ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुरिया आपणी धार जणाईआ। तुरिया संदेसा देवे तुरत, सार सार जणाइंदा। मेल मिलावा अकाल मूर्त, मूर्त अवर ना कोए वखाइंदा। इक इकल्ला आसा पूरत, असल आपणा आप जणाइंदा। किसे ना लभ्भे साची सूरत, हुसीन आपणा मुख छुपाइंदा। जिउँ भावे तिउँ आपणी पूरी करे ज़रूरत, ज़ाहर आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, एका धार जणाइंदा। तुरिया कहे मैं तेरा राग, अनरागी तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि रही जाग, नेत्र नैण खुल्हाईआ। जुगा जुगन्तर सुणा आवाज़, बिन कन्नां ध्यान लगाईआ। कवण वेले हरि करे याद, सच संदेस सुणाईआ। चरण कँवल डिगां भाज, मस्तक टिक्का लाईआ। वेखां खेल हरि का काज, किस बिध रिहा कराईआ। सचखण्ड दा सच समाज, शहिनशाह बणाईआ। शहिनशाह बण के करे राज, आपणा हुक्म वरताईआ । हुक्मे अन्दर सिर ते पहने ताज, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। तख्त निवासी रखे लाज, आप आपणी दया कमाईआ। दया कमा साजे साज, साजणहारा ख़ुशी मनाईआ। फेर मारे सच आवाज़, सार शब्द लए उठाईआ। सार शब्द गाए राग, तुरिया राग वजाईआ। तुरिया होए आप विस्माद, बिस्मिल रूप समाईआ। ना कोई खेल ना तमाश, तमाशबीन ना कोए जणाईआ। पत डाली ना कोए साख़, शख्सीयत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुरिया आपणी धार जणाईआ। तुरिया कहे मैं तेरी तार, तारनहारे तेरी आस रखाईआ। तुध बिन करे ना कोए प्यार, दुहागण वेखी सृष्ट सबाईआ। उच्ची कूक कूक वाजां रही मार, बिरहों वैरागण दए दुहाईआ। कवण वेला प्रभ नेत्र लए उग्घाड़, नैण नैण नैण उठाईआ। मेरी पावे सार, मुहब्बत आपणे नाल बंधाईआ। सिर पल्लू देवे डार, कर किरपा बेपरवाहीआ। मैं जावां सच दरबार, घर सच्चे चाईं चाईंआ। ओथे वजावां आपणा ताल, ताल इक्को इक रखाईआ। सच सुणावां आपणा राग, अनरागी राग अल्हाईआ। उच्ची कूकां मारां आवाज़, आ मिल मेरे सच्चे माहीआ। मेरा अगला पिछला धो दाग़, तेरे नाम मिले वड्याईआ। तूं साहिब कन्त सुहाग, घर तेरे वज्जे वधाईआ। कर किरपा गुरू महाराज, तेरी इक्को ओट तकाईआ। मैं वखावां आपणा नाज़, नाज़क रूप वटाईआ। मेरे साहिब सतिगुर तेरे दर ते करां नाच, मुख घूँगट इक उठाईआ। जिस तुरिया नूं किसे ना पाया हाथ, तुरिया गा गा गए सुणाईआ। सो तुरीया त्रिया बण के आई तेरे पास, तृष्ना तृप्त दे बुझाईआ। तूं साहिब अलखणा लाख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। अगम्म अथाह बेपरवाह मैं तेरी होई दास, दासी आपणा नाउँ धराईआ। मेरी पिछली पुंनी आस, अग्गे ओट रखाईआ। पुरख अबिनाशी किहा हस्स, हँस मुख सालाहीआ। आ साचा मार्ग देवां दस्स, दहि दिशा वखाईआ। जा के मेरे भगतां कोल वस, जिथ्थे मेरे नाम वड्याईआ। आपणा जा के राग दस्स, बण वैरागण फेरा पाईआ। मूँह दे भार जा के ढठ्ठ, आपणा ताण गंवाईआ। जिथ्थे होया सति इकठ्ठ, साचा सोहला देणा सुणाईआ। मैं धुर दरगाहों आई नठ्ठ, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। सच सच्ची देवां दस्स, जो साहिब मेरे सतिगुर भाईआ। पुरख अबिनाशी मेरा चलण ना दित्ता कोई वस, हुक्मे अन्दर फिराईआ। इक्को किहा जिस घर होवे मेरा जस, ओथे जाणा चाईं चाईंआ। गुरमुख
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ढोला लाउदे होण हस्स हस्स, सो मेरा ढोला तुरिया तेरा अन्त वखाईआ। तुरिया अग्गों पई रो, नैणां नीर वहाया। हाए, ए की गया हो, पुरख अबिनाशी की की खेल रचाया। जुग जुग मेरा राग सुणदा रिहा सो, सो हुण आपणा राग गुरमुखां रिहा सुणाया। मेरे नालों होया निरमोह, मुहब्बत भगतां नाल वधाया। मैं वेख्या अग्गे हो, जो वेख्या सो आख सुणाया। मेरा ताल सुणे ना को, राग नाद ना कोए जणाया। श्री भगवान जन भगतां रिहा कह मैं तुहाढ्ढे जोगा गया हो, जुगती इक्को इक जणाया। अन्दर इक बाहरों दिसण दो, दोहां दा इक्को घर मेल मिलाया। जो जन चरण कँवल गया छोह, सो शहिनशाह आपणे घर मंगाया। तुरिया राग आपणे हथ्थ रही धो, गुरमुखां धूढ़ी साबण लाया। जुग चौकड़ी मैनूं कोई ना सक्या टोह, मेरा अन्त किसे ना पाया। अन्त श्री भगवान मैथों सब कुछ ल्या खोह, जन भगतां मुश्कल हल्ल कराया। मेरी सेवा लाई गुरसिखां अन्दर लै के जा ढोआ ढो, सोहँ ढोला मेरे सिर चुकाया। मैं किहा किरपा निधान, श्री भगवान मैं जावां छब्बी पोह, जिस वेले तेरा तख्त सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार बंधाया। तुरीया कहे मेरी तरल जवानी, जोबन बेपरवाही दा। चार जुग मेरी दस्सदे रहे निशानी, निशाना तीर ना कोए लगाइंदा। काग़ज़ कलम शाही लिखदे रहे ब्यानी, पर्दा चुक्क ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे रहे कहाणी, कह कह शुकर मनाइंदा। मैं सार शब्द दी बण के बैठी रही राणी, मैनूं हथ्थ ना कोए लाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मेरी रही अल्लड़ जवानी, अग्गे हो मेरी सेज ना कोए हंढ्ढाइंदा। दूर दुराडे सारे होए कुरबानी, कोटन कोटि शमा दीपक उत्ते जलाइंदा। कलिजुग अन्तिम पुरख अकाल करी खेल महानी, खेलणहारा आप खलाइंदा। निरगुण वेखे मार ध्यानी, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। बिन हरि कन्त सब दी बिरथा जाए जवानी, जोबन कम्म किसे ना आइंदा। तुरिया तेरी तर्ज़ महानी, तरां तरां समझाइंदा। तेरा भेव ना पाया किसे विद्वानी, विद्या रंग ना कोए चढ़ाइंदा। आ वेख इक सच निशानी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जिन्हां मिल्या साहिब सतिगुर सच सुल्तानी, सो तेरा राग कोए ना गाइंदा। सार शब्द सार सार बणे दरबानी, दर साची सेव कमाइंदा। उठ सुचज्जी सुघड़ सवाणी, हरि करता भेव खुलाइंदा। नेत्र वेख सच्चा हाणी, हरि सच सच जणाइंदा। जिन्हां मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां सुफ़न सखोपत जागरत तुरिया तुरिया तेरा पन्ध मुकाइंदा। तुरिया कहे मैं सदा वचोली, सन्त भगत मिलाईआ। पीर पैगम्बरां चुक्की डोली, दर तेरा रही वखाईआ। गुर अवतारां घोल घोली, आपणी सेव कमाईआ। बिन रसना जिह्वा मैं सदा बोली, बत्ती दन्द ना कोए रखाईआ। श्री भगवान हुण क्यों करदा एं गुरसिखां दी गोली, क्यों तूं गुरसिखां अन्दर वड़ के आपणा राग सुणाईआ । मैनूं तेरी समझ
ना आई बोली, तूं की की करें पढ़ाईआ। किस बिध आपणी हट्टी खोल्ही, तक्कड़ी वट्टा ना कोए रखाईआ। मैं वेख होई हैरान, किस तरां पूरन बदली चोली, परमेश्र अन्दर बैठा डेरा लाईआ। मैं वारी मैं घोली, मैं आपणा माण गंवाईआ। मैं आपणी गठड़ी फोली, पूरन वरगा पूरा नज़र कोए ना आईआ। जिध्धर वेखां मेरी पाटी चोली, साधां सन्तां मेरीआं तणीआं दितीआं तुड़ाईआ। मेरी वेख खाली डोली, चार जुग चार कहार भज्जे जांदे वाहो दाहीआ। मैं पौण आई रौली, उठो सिखो नठ्ठो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान खेल रचाईआ। जन भगतां घर करन आया बौहणी, मुख आपणे सगन लगाईआ। फिर सब नूं चाढ़्हे तौणी, मेरा राग भुलाईआ। करे सो जो साहिब भौणी, अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। चौदां विद्या सुरत भुलौणी, छत्ती राग ना कोए वड्याईआ। अग्गे हो छाती किसे ना डौहणी, शहिनशाह सब नूं रिहा ढाहीआ। बण के जट्ट करे रौणी, हल्ल आपणा फेर चलाईआ। आपे जाणे हाढ़ी सौणी, वड किरसाणा बेपरवाहीआ। जिस ने बीजी ओसे गौहणी, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जिस गाही ओस उडौणी, हवा आपणी आप चलाईआ। जिस उडाई ओन आपणे अन्दर पौणी, भुक्खी मरे सर्ब लोकाईआ। फेर वेखे अवणी गवणी, अवण गवण डेरा ढाहीआ। मेरी सुर किसे ना मिले सुणौणी, सुरत सब दी दए भुआईआ। क्यों पिच्छे लाई सब दे होणी, हुक्मे हुक्म भुआईआ। गुरमुखां ख़ुशी इक वखौणी, पिछली ख़ुशकी देवे लाहीआ। पुश्त दर पुश्त पुशटी आप करौणी, पुछण आया बेपरवाहीआ। प्रेम नाल कुशती प्रेम करौणी, गुरसिख गुरसिख नाल मिलाईआ। दूती दुष्टी सृष्टी सर्ब खपौणी, इष्टी इक्को इक बचाईआ। दोज़ख़ बहिस्ती खेल रचौणी, बचया कोए रहिण ना पाईआ। फ़रिशत्यां फ़रिसत इक वखौणी, आपणे हथ्थीं कर लिखाईआ। चार कुण्ट सेवा लौणी, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। आपणी ईन दीन इक मनौणी, मिहबान बीदो वड वड्याईआ। लोक तीन तार हलौणी, सतार आपणी दए जणाईआ। चौदां लोक धार वखौणी, धार आपणे नाम प्रगटाईआ । दो जहान सार पौणी, सार शब्द वज्जे वधाईआ। सचखण्ड कार कमौणी, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। बेहंगम चाल इक रखौणी, राह विच ना कोए अटकाईआ। भुक्ख नंग सर्ब कटौणी, भुख्यां भुक्ख गंवाईआ। तुरिया तरंग आप चढ़ौ्हणी, तुरत देवे समझाईआ। सूरे सरबँग खेल करौणी, मृदंग आपणा नाम वजाईआ। सब दी मंग पूर करौणी, गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बैठे ध्यान लगाईआ। सदा चित अनन्द आपणी जोत दर वखौणी, दूजी होर ना कोए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे कोए रहिण ना देवे अड़ौणी, अड़िके सब दे रिहा मिटाईआ। तुरिया कहे प्रभ तेरी रहमत, मैं वेख होई हैराना। ग़रीबां नाल होइउँ सहिमत, आपणा दित्ता धुर परवाना। सारे आखण गुरसिख अहिमक, जिन्हां मिल्या विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान कहे मैं तारां जिन्हां तेड़ बद्धी तहिमत, सिर
टेडी पग्ग वखाना। ओन्हां नूं अग्गे कोई ना आवे ज़हिमत, दु:ख सुख विच उलटाणा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे अन्दर वड़ के मार सैनत, रसना बोल ना कोए सुणाना। जे कोई विद्वान वेखे ला के ऐनक, हरि जू शीशे भन्न वखाना। जे कोई लेखा लिखे नाल सवैनइंक, कलम शाही पन्ध मुकाना। जे कोई कहे साध सन्त मैं वड्डा मकैनक, थीउरी सब दी फ़ेल कराना। जन भगतां मिल्या हरि जू हरि हरि वड्डा सैनक, सैनापती श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दो जहानां। तुरिया कहे मैं होई हैरान, बेवस दयां दुहाईआ। तेरी हरि जू खेल महान, अन्त कोए ना आईआ। जिन्हां नूं कोई ना पुच्छे तूं ओन्हां दा बणया आण, की तेरी चतुराईआ। मैं तुरिया तेरे दर नौजवान, बैठी आपणा रूप वटाईआ। तूं अक्ख पुट के ना वेख्या मार ध्यान, तेरी बेपरवाहीआ । मैं रट रट थक्की तेरा नाम, बिन रसना जिह्वा गाईआ। तूं पिच्छे हट हट आएयों भगवान, लोकमात फेरा पाईआ। गट गट जो पींदे रहे मधरा पान, तिन्हां मेला रिहा मिलाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं सदा सदा मेहरवान, जन्म जन्म विच बदलाईआ। पिछला लेखा दित्ता आण, क्यों, गोबिन्द छड्डे ना मेरी बाहींआ। तूं बाली नढ्ढी अंञाण, तुरिया तोहे भेव कोए ना आईआ। आ वेख मार ध्यान, किरपा निधान कोटन कोटि जन्म दे विछड़े इक्को वार वखाईआ। वेख खेल लग्गी पछताण, पसचाताप कर कर दए दुहाईआ। किरपा कर श्री भगवान, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। मैं आख्या गुरसिख बाल अंञाण, मोटी बुध रखाईआ। तेरी किरपा मैं वेख्या इक निशान, गुरसिख बैठा सचखण्ड डेरा लाईआ। मैनूं उहदी दस्स पहिचाण, मैं वेखां चाईं चाईंआ। अगों कहे श्री भगवान, आ तैनूं दयां वखाईआ। जिस दा नाम सिँघ पाल, तेग़ बहादर वज्जी वधाईआ। औह वेख गोबिन्द मेरे नाल, उंगली लग्गा फिरे वाहो दाहीआ। आ दस्सां खेल होर कमाल, दादा पोतरे नाल लिआईआ। जेहड़े नीहां हेठां दित्ते स्वाल, सो मनजीत जगदीश नाउँ धराईआ। जिन्हां खाए कदे ना काल, महाकाल सिर निवाईआ। तुरिया तेरा सुणया नहीं ओन्हां ताल, सिर इक्को चरण निवाईआ। दो जहानां हल्ल होया स्वाल, हल्का भार कराईआ। हरिसंगत दस्स के आए हाल, बाली बुध मिली वड्याईआ। सोलां मग्घर वज्जा ताल, उन्नी कत्तक ख़ुशी वखाईआ। होर वेख मेरा लाल, सवरन सवरन रूप वटाईआ। जिस सतिजुग घालण लई घाल, सो बल आपणा लेखा ल्या आपणी थाईंआ। पंज परवान होए बहाल, प्रधान पंजे पंज बणाईआ। पंजे सोहण दर राजान, दरगाह मिली वड्याईआ। पंजां दा इक्को ध्यान, श्री भगवान नज़री आईआ। पिच्छे हरिसंगत नूं देण ज्ञान, लोकमात समझाईआ। वीरो भैणो छेती आउणा सचखण्ड मकान, सतिगुर मिले चाईं चाईंआ। एथे ना कोई पीण ना कोई खाण, तृष्ना अग्ग ना कोए रखाईआ। ना कोई पवण ना मसाण, जल पाणी ना कोए वड्याईआ। ना कोई राग ना कोई गाण, तुरीया
चले ना कोए चतुराईआ। जदों मिले मिले भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख नच्चण कुद्दण टप्पण गाण, इक्को ढोला गाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी इक पछाण, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। अगों हस्स के कहे भगवान, गुरसिख तेरी वड वड्याईआ। तेरे बिनां मेरा सुंञा दिसे मकान, सचखण्ड कम्म किसे ना आईआ। जे भगत ना होवे तां मैं औंतरा जावां विच जहान, मेरी पीहड़ी ना कोए चलाईआ । भगत कहे जे तूं ना देवें माण, सानूं धर्म राए दए सजाईआ। सुण के गल्लां तुरिया होई हैरान, वेखो की करे सच्चा माहीआ। मेरी ख़ाली होई दुकान, सौदा लैण कोए ना आईआ। हट्ट खोल्हया विष्नूं भगवान, मेरी निक्की हट्टी बैठी मुख छुपाईआ। जिस नूं कर किरपा सौदा दित्ता आपणा दान, दयावान दया कमाईआ। तिस नाता तुटा जहान, हरिसंगत मेल मिलाईआ। अग्गे सतिगुर की दए ब्यान, लेखा लेख विच ना आईआ। जे सच दस्से ते सारे कहिण शैतान, शरअ सब दी रिहा मिटाईआ।
१९ मग्घर २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
सत्तरां मेला सरबँग, सरबँग दया कमाईआ। सत्तरां मिल्या संग, संग निभाईआ। सत्तरां चढ़या रंग, रंग रंगाईआ। सत्तरां पूरी करी उमंग, उमंग झोली पाईआ। सत्तरां चढ़या चन्द, चन्द रुशनाईआ। सत्तरां मिल्या अनन्द, अनन्द वड्याईआ। सत्तरां मिल्या गोबिन्द, गोबिन्द होई कुड़माईआ। सत्तरां मेला गुणी गहिंद, गहर गम्भीर सेव कमाईआ। सत्तरां लेखे लग्गी जिंद, जिंद वारी घोल घुंमाईआ। सत्तर सरसे गए खिण्ड, अन्तिम इकठ्ठे आप कराईआ। गोबिन्द पहलों सम्बल नगर बद्धा पिण्ड, पुरी अनन्द तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तरां देवे माण वड्याईआ। सत्तरां जोगा होया आप, सति सति समझाईआ। सत्तरां बणयां माई बाप, पिता पूत समझाईआ। सत्तरां कोलों करा आपणा नाप, हरि आपणी वंड वंडाईआ। आपे कर खेल तमाश, प्रभ वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतरां होया आपे जोगा, जीवण जुगत जुगत जणाइंदा। गोबिन्द बदलया आपणा चोगा, चोला ना होर हंढ्ढाइंदा। निरगुण हो के देवे होका, सरगुण खेल कराइंदा। अन्त नदेड़ जो दे के गया धोखा, अद्धविचकार रखाइंदा। अन्तिम वेखण आया मौका, मोतबर आपणा नाउँ धराइंदा। जिस ने छड्डया पटना पौंटा, सो पोह छब्बी रंग रंगाइंदा। एका ढय्या सुत्ता रिहा ला के ढौंका, फिर आपणी करवट बदलाइंदा। गोबिन्द कदे ना जाए औंता, पूत पोतरे वेख ख़ुशी मनाइंदा। धरती मात साफ़ रख्या कर के चौंका, ख़ाकी ख़ाक साफ़ कराइंदा। गोबिन्द करे उसारी नाल शौंका, गोबिन्द आपणा ख़ून
भेंट चढ़ाइंदा। जन भगतां आपे पहुंचा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तरां आपे दया कमाइंदा। सत्तरां देवे माण, माण वड्याईआ। सत्तरां देवे ज्ञान, ज्ञान चतुराईआ। सत्तरां देवे ध्यान, ध्यान लगाईआ । सत्तरां देवे पीण खाण, अमृत रस वखाईआ। सत्तरां देवे गान, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। सत्तरां देवे दान, नाम अनमुल्ला झोली पाईआ। सत्तरां खेल करे महान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। सत्तरां चाढ़्हे आपणे उपर मकान, बेमकान खेल कराईआ। सत्तरां कोलों आपणे चार जुग दी चार कुण्ट दी उजाड़ देवे दुकान, सत्तर इट्टां दए उखड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ भगत दवारे चोटी उत्ते ला भगवान, भगतां ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख तुहाढ्ढा झुल्ले निशान, सतिजुग साचे वज्जे वधाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले सर्ब मिट जाण, लोकमात रहिण ना पाईआ। इक गोबिन्द दूजा रहे भगवान, तीजी संगत नाल मिलाईआ। सचखण्ड निवासी श्री भगवान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाण, दोए जोड़ पैण सरनाईआ। तख्त निवासी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। इक्को वार गुरमुखां वल करे ध्यान, इक्को पौड़े दए चढ़ाईआ। जिथ्थे झुल्ले धर्म निशान, दूजा निशाना ना कोए रखाईआ। जिथ्थे इक्को इष्ट नौजवान, बुढ्ढा बाल ना कदे हो जाईआ। जेहड़ा गुर अवतारां देंदा रिहा दान, सो दाता दानी इक्को मंगो जिस दे मंगयां भुक्ख रहे ना राईआ। उस दे चरणां हेठां लुको, शहिनशाह शेर इक्को इक अवखाईआ। उस दे साया हेठ बांह कढ्ढ के बुक्को, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। आपणे निशान्यौं कदे ना उको, गोबिन्द पिच्छे धार सिखाईआ। हुण नेड़े आ के ढुको, देवे दरस दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। सारे इकठ्ठे हो के पुछो, किथे लुक्या रिहों नज़र किसे ना आईआ। अग्गे हो के फड़ लओ गुटों, जिस हथ्थ नाल फड़ी तलवार, तिस हथ्थ नाल गुर सतिगुर लओ मनाईआ। कर प्यार प्रभ चरणी झुको, झुकवीं खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सत्तरां याद, याद जणाया। सत्तरां सुण फ़रयाद , फ़रियादी फेरा पाया। सत्तरां देवे दाद, वस्त वंडाया। सत्तरां वज्जे नाद, नाद अल्हाया। सत्तरां हो विस्माद, विस्मादी खेल रचाया। सत्तरां खोल्ही जाग, जागरत रूप जणाया। सत्तरां सुणी आवाज़, दूर दुराडा नठ्ठ के आया। सत्तरां रचया काज, करनी करता आप कमाया। सत्तरां नाल रलाए पंज राज, मिस्तरी आपणा हुक्म मनाया। पिच्छे जो संगत रहि गई छब्बी पोह सब नूं इकठ्ठा कर के देवे दाज, इक्को जेही झोली दए भराया। गुरसिख नाल सत्तर सत्तर इट्टां प्रभ साचे लई लै के आउणा दाज, धर्म दुआरे तुहाढ्ढा मन्दिर दए बणाया। ओथे इक्को इक समाज, दूजी वंड ना कोए वंडाया। उत्ते लिख दए सिर संगत पहनाया ताज, सिर आपणा भेंट चढ़ाया। जिस ने करना सच्चा
राज, दरगाह साची वेख वखाया। जिहने सत्तरां उत्तों सिफ़रा कर के सारा संसार जाणा खाज, खा खा आपणा शुकर मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तरां हरिसंगत संग इक्को रंग वखाया। सत्तरां वाला इक्को सतिगुर, सति सतिवाद अख्वाईआ। साता सिफ़रा गए जुड़, अंक अंक नाल मिलाईआ। सति सरूप सिफ़रा हो के रिहा दौड़, नज़र किसे ना आईआ। सिफ़रा घर घर रिहा बौहड़, सति सति सुणाईआ। सत्त कहे सति गया दौड़, सति सिफ़र रूप हो जाईआ। बिन सतिगुर सिफ़र सति ना करे कोई मिठ्ठा कौड़, रस अमृत ना कोए भराईआ। सो सतिगुर चढ़या साचे घोड़, जिस दी सिफ्त कर कर थक्के लिख लिख लेख कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच सच सच अख्वाईआ। सच सतिगुर इक्को सतर, आदि जुगादि समाइंदा। सति सतिगुर खोल्हे पत्र, आपणा वरका आप उलटाइंदा। सति सतिगुर धार दुतर, दोए दोए रूप धराइंदा। सति सतिगुर पिता पुत्तर, गोबिन्द अकाल रंग रंगाइंदा। सति सतिगुर लुक्या रहे आपणी नुक्कर, नज़र किसे ना आइंदा। सति सतिगुर हरिजन करे शुकर, शुकरीआ इक मनाइंदा। सति सतिगुर बिन माँ प्यो बिन जननी आए उतर, कुक्खीं भाग ना कोए लगाइंदा। सति सतिगुर जैंह वेखो तैंह जाए उपड़, दूर नेड़े ना कोए जणाइंदा। सति सतिगुर सरसे वाला ना गया मुकर, पिछला लेखा आप मुकाइंदा। जिन्हां पिच्छे वारे जिगरे टुकड़, लख़ते जिगर भेंट चढ़ाइंदा। तिन्हां पिच्छे प्या उपड़, अगला पन्ध मुकाइंदा। अल्ला राणी नूं कोई ना कहे फुफ्फी मीआं बणे ना कोई फुफ्फड़, भैण भाईंआं अग्गे लाइंदा। किसे ज़ोर ना चले जिन्हां दाढ़ी रती कीती बण के चिट्टे कुक्कड़, चितू सब नूं आप बणाइंदा। वेले सिर आ के गया पुक्खर, आपणा खेल वखाईआ। जिस दीआं घर घर सुक्खणां सुक्खण, सो बिन गुरसिखां मिले ना किसे माहीआ। सृष्ट सबाई भरी दुखण, धूंआँधार लोकाईआ । बाहों फड़ कोए ना आए चुक्कण, सारे बैठे मुख भुआईआ। दूर दुराडे बहि बहि बुक्कण, अग्गे वेखण शेर पिच्छे सब मुड़ जाईआ। इक दूजे नूं कहिण चलो रल के चलीए कुट्टण, आपणा बल धराईआ। जिस वेले श्री भगवान मार भब्बक आपणी खोल्हे बुकल, सारे भज्जण वाहो दाहीआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां थाँ ना लभ्भे लुकण, बिन हरि चरणां ओट नज़र कोए ना आईआ। सारे इक दूजे नूं दस्सण, साडा पैंडा आया उत्ते मुक्कण, अगला लेखा रहे ना राईआ। श्री भगवान नौजवान मेहरवान दीन दयाल ठाकर स्वामी कोझयां कमल्यां आप गया चुक्कण, चुक चुक आपणी गोद बहाईआ। गोबिन्द नाल रख्या पुत्तण, पिता पूत फेरा पाईआ। गुरमुख दुआरे गया झुकण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। लख चुरासी गया फूकण, इक फुंकार लगाईआ। दो जहानां गया सूतण, नाम वटणा रिहा चढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम सारे भूतन, बीर बेताल नाच नचाईआ। श्री भगवान
सब दे सिर विच मारे जूतन, जो बैठे नाम भुलाईआ। लेखा जाणे चारे कूटन, दहि दिशा वेख वखाईआ। नाता तोड़े जूठ झूठण, जूठयां झूठयां थुक्कां मुख भराईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेखे अवधूतन, जो तन बैठे ख़ाक रमाईआ। गुफ़ा अन्दर वेखे सुत्ते घूकन, जो अक्खां कर बंद कन्नां विच उंगलां पाईआ। जो सूरां वांगूं सूकण, सारे साध उठाईआ। जो पीवण भंग बूटन, सब दी जड़्ह उखड़ाईआ। जो सुलफ़िआं लावण सूटन, तिन्हां करे सफ़ाईआ। जो तमाकु पी पी नशा झूटण, झटका सब दा दए कराईआ। जो उच्ची बोल बोल मन्दिर मस्जिद शिवदआले मठ्ठ कूकण, कूकर सूकर जून भुआईआ। हरि भुल्यां दे सिर विच अन्त कुत्ते मूतण, किते ना मिले थाईआं। जामा भुआए हाकन डाकन बैताल भूतन, अंचनी कंचनी नाउँ धराईआ। कलासोदरी होए ऊतन, इजीआ बिजीआ दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई वेखे रोगण, सुख नज़र किते ना आईआ। आपणा कीता सारे भोगण, लेखा सब दी झोली पाईआ। लाड़ी मौत बणे कलजोगण, मास चुंजां नाल तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया होए वजोगण, चारों कुण्ट फिरे हल्काईआ। सिर दिसे ना कोई ओढण, खुल्ही मींढी पत लुहाईआ। चोर उच्चक्के राह विच बोचण, लुट खसुट मचाईआ। जिस नूं सतिगुर नानक किहा ओहदा खेल विच ना आए सोचण, बिन सोचयां रिहा रचाईआ। जिस ने माण दिवाया धन्ने तरलोचण, नामा नाल मिलाईआ। जिस ब्रह्मे समझाया कपाल मोचण, पुष्कर भेव खुल्हाईआ। सो सृष्ट सबाई आया झोकण, अनझक्क फेरा पाईआ। गुरसिखां नूं आया रोकण, कूड़ी क्रिया छड्डो जूठा झूठा नाता तुड़ाईआ। जिस दा खेल लोक परलोकण, ब्रह्मण्ड खण्ड समाईआ। जिस दा गुर अवतार गायण सलोकण, पीर पैगम्बर राग अल्हाईआ। जिस दा खेल कोट कोटन, कोट कोटी वेस वटाईआ। जिस दा रूप निर्मल जोतन, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस ने खेल बणाया गोबिन्द पुत्त पोतन, पतवन्त बेपरवाहीआ। सो देवण आया मोखण, मुक्ती चरणां हेठ दबाईआ। खेल कराया सत्तरां वेंहदयां लोचण, लोचां पूर कराईआ। पिछला मिटावण आया रोसण, रुसयां लए मनाईआ। टिकाणे करन आया होशन, होछयां मति गंवाईआ। गुरसिखां अन्दर लौण आया आपणा नाम रोशन, रोशनी इक्को नूर रुशनाईआ। देण अया दरगिह सच्ची दा सच्चा परमोशन, सीस ताज इक टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे रहिण ख़मोशन, अग्गे बोल ना कोए सुणाईआ। करे खेल हरि बेहोशन, मख़मूर मख़मूरी इक्को नाम रखाईआ। लेखा जाणे दोष बदोषण, दोषीआं देवे दंड बदोश्यां लए बचाईआ। समुंद सागर वेखे ओशन, श्री भगवान आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तर सेवा सति दुआर। सत्तर इट्टां हट्ट वणजार। इट्ट इट्ट नाल करे प्यार। चिट लाए नाल चरण धूढ़ी छार। देवे सिट, गुरमुखां थल्ले कर प्यार। गुरसिख चलदे फिरदे पैरां नाल मारन हिट्ट, नींह उखड़े जीव गंवार।
कदम कदम तुरदे तुरदे उत्ते रहे पिट्ट, हाहाकार करे संसार। करे खेल आप अनडिठ, कोई ना पावे सार। गुरमुख माणस जन्म लए जित, जिस जितया हरि निरँकार। धर्म दुआरे करना हित, भगतां होए प्यार। सत्तरां बहत्तरां चुहत्तरां विच्चों जो रहि गए पिच्छे, पिच्छों करे अग्गे सत्तर इट्टां कर विहार। आप फिरे पिच्छे अग्गे, अग्गे पिच्छे ख़बरदार। सति सरनाई जो जन लग्गे, सति पुरख निरँजण मेल मिलाए आपणी धार। सिफ़रा रूप सब रहि जाण हक़े बक्के, नज़र ना आए नर निरँकार। सत्तर भगत होए पक्के, पक्कीआं इट्टां दितीआं उखाड़। बहत्तरां छत्ती जुगां मारे धक्के, महल अटल सुहाया इक दुआर। चुहत्तरां किहा असीं भैण भाई सके, सतिजुग साची बन्न्ही धार। पंज पंज पंज विच्चों रखे, चार चार वणज वपार। हरिसंगत निक्के वड्डे बुढ्ढे नढ्ढे माई भाई धी जवाई पिच्छों फड़ करे अग्गे, अग्गे लाए आप निरँकार। सत्तरां इट्टां नाल एथे ओथे पर्दा कज्जे, एथे फर्श ख़ाकी ओथे मिले आप निरँकार। इस सेवा तों पिच्छे कोई ना बचे, तुहाढ्ढा महल्ल रिहा उसार। हरि का बचन सच सच्चे, सच सच करे ग़ुफ्तार। जो एथे रहि गए कच्चे, अग्गे कोई ना मददगार। बिन सतिगुर लख चुरासी जीव नच्चे, अन्त कोई ना उतरे पार। गोबिन्द गुरसिखां कदी ना देवे धक्के, जिन्हां उत्तों आपणा आप दित्ता वार। पहली चेत वखाए आपणा खेल इकठ्ठे, अर्श फर्श हो तैयार। फेर कहे गुरसिख तुसीं मेरे बच्चे, मैं तुहाढ्ढा पिता, पुत्तरा करां प्यार। जो साहिब मैनूं हुक्म दित्ता, मैं तुहानूं दित्ता सुणा। तुहाढ्ढे प्यार अन्दर निक्का, हँकार अन्दर वड बलकार। अग्गे चलाउणा आपणा सिक्का, साची सिक्खी कर तैयार। सत्तरां इट्टां नाल वंड लओ हिस्सा, सचखण्ड बणे तुहाढ्ढा दरबार। जेहड़ा अजे किसे ना डिठ्ठा, उस दी सेवा करे आप निरँकार। सौं ना जाणा दे के पिठां, बेख़बर करे ख़बरदार। वेखो अन्तिम की निकले सिटा, सारे आपो आपणी थाईं दाउ रहे मार। कोई कहे जट्ट फिट्टा, जूठ झूठ रिहा मार। कोई कहे मन्दिरां लवावे इट्टां, आपणा करे विहार। कोई कहे बाणा रखे चिट्टा, सीस सोहणी दस्तार। कोई कहे पावे पीला खट्टा, सीस ताज रख करे शृंगार। कोई कहे चूहड़यां चमारां नालों मिटाई भिटा, कीता जन्म ख्वार। कोई कहे वड्डा हो के बणया निक्का, ग़रीब निमाणयां घर जा जा मंगे बणे दर भिखार। पुरख अकाल कहे मैं जन भगतां माता पिता, बिन पुतां पिता होए ख्वार। मेरा आदि जुगादी हिता, नित नवित्त मेरी कार। जिस नूं मैं पहलों डिठ्ठा, सो मैनूं करे निमस्कार। बाकी सारा रस फिका, अमृत वहे ना कोई धार। की होया जे गोबिन्द कहे आ मेरे पुत्ता, गुरसिख गोदी लए उठाल। गुरसिख गोबिन्द दी गोदी रहे सुत्ता, पुरख अकाल चले नाल नाल। सच एदूं होर नहीं चंगी रुत्ता, ना कोई जलवा ना कोई जलाल। श्री भगवान गुरमुख सच्चे हरिसंगत विच कीते इकठ्ठे जिउँ अंगूरां वेल गुछा, मुढ्ढ टाहण इक्को इक रखाईआ। कोई ना भुलिउँ
उत्ते लै के बैठा धुस्सा, एह वी धुस्सा चेला सिँघ वड्याईआ। मैं फिर सुक्के दा सुक्का, हथ्थ ना किछ रखाईआ। जे कोई मैथों खोण आवे अग्गों वखावां मुक्का, सब नूं मूँह दे भार सुटाईआ। दो जहान दा आया भुक्खा, सिँघ शेर बेपरवाहीआ। जे हो के वेखे उच्चा, अग्गों गुरसिख नज़री आईआ। गुरसिख सब दे नालों सुच्चा, जिस गोबिन्द मिल्या चाईं चाईंआ। गोबिन्द देवे साचीआं पुच्छां, सच सच समझाईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा लुका, आओ तुहाढ्ढे नाल दयां मिलाईआ। जिन भंनणा टोपी हुक्का, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। जिस हटाउणा खाणा कुठ्ठा, सीस धड़ ना कोए कटाईआ। सो साहिब सतिगुर तुट्ठा, दीन दयाल फेरा पाईआ। रल मिल हो जाओ इक्को मुठा, गोबिन्द कर के गया पढ़ाईआ। फेर टंगे ना कोई पुठा, राए धर्म ना दए सजाईआ। जमदूत जे आयण नेड़े सिर विच मारो जुत्ता, ढोला गाओ सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा होए सहाईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढा पैंडा मुक्का, मुक्कया पन्ध लोकाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुक्खा, दस मास ना अग्न तपाईआ। जिस दा सीस जगदीश झुका, तिस चुक ख़ुशी मनाईआ। सत्तर बहत्तर चुहत्तर सुहाए इक्को रुत्ता, हरिसंगत फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किसे कोलों ना जाए लुट्टा, क्यों आपणा हट्ट ना किसे वखाईआ। हट्ट लुट्टण दे पए झेड़े, चार वरन दुहाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणे लुटेरे, शरअ कुहाढ़ी हथ्थ उठाईआ। पीर पैगम्बर दस्सां केहड़े केहड़े, जिहड़े गए फेरीआं पाईआ। अन्त कोई ना पुजा डेरे, अद्धविचकार थक्क थक्क आपणीआं ढेरीआं ढाहीआ। सारे कलम शाही नाल टेटीआं रहे रेड़्हे, टिक्का मस्तक ना कोए लगाईआ। इक नानक आया खेड़े, गोबिन्द उंगली हरि फड़ाईआ। कबीर वेख्या आ के वेहड़े, आपणा कुण्डा लाहीआ। नानक गोबिन्द कहिण प्रभ करे हक़ नबेड़े, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। कबीर कहे अग्गे भगतां नाल पाए झेड़े, तेरी भगती लोकमात ना किसे सखाईआ। जे किरपा करनी आं रातीं सुत्यां आ जाईं वेहड़े, औदयां जांदयां तेरा की घट जाईआ । पिच्छे भगत रुलाए बथेरे, भाणे विच रखाईआ। अग्गे ना करीं झेड़े, झिड़कां दे ना जान सुकाईआ। पुरख अबिनाशी आ गया घेरे, किछ कह ना सके राईआ। कबीर मैं इक दस्सां जो जन ढोला गाए मेरे तेरे, तूं मेरा मैं तेरा उस दा होवां सहाईआ। कबीर कहे कोई ना जाणे तेरे केहड़े गेड़े, तुध बिन तेरा नाम कवण ध्याईआ। मैं नहीं मन्नणे तेरे हेरे फेरे, सच साची दे सुणाईआ। श्री भगवान कहे मैं जाऊँ कर के वड्डे जेरे, लोकमात फेरा पाईआ। पिछले मेटूं सारे झेड़े, अग्गे झगड़ा ना कोए रखाईआ। वसां जा के गोबिन्द खेड़े, सम्बल दयां माण वड्याईआ। ओथे शब्दी लावां डेरे, सोहँ ढोला गाईआ। फेर वेखां केहड़े केहड़े, जो मैनूं रहे ध्याईआ। दिने रातीं मारां फेरे, बण मरासी जजमानां घर जाईआ। घर जा के जां वेखां मैनूं सोहणे लग्गे चेहरे,
गुरसिख चन्द करे रुशनाईआ। मैं ख़ुश हो के कहां वीह सौ उन्नी बिक्रमी जेहड़े मिल गए ओहो बथेरे, जिन्हां आपणे नाल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, दाता दानी वड मेहरवान, हरि भगतां मिले आपे आण, आपणी सेवा आप कमाईआ।