पुस्तकालयभाग १३

१९ मग्घर २०१९ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह वज़ीर पुरा ज़िला गुरदासपुर

सति पुरख निरँजण सर्ब गुण तास, सति सतिवादी खेल कराइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, नूर नुराना नूर धराइंदा। नाउँ रख पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी धार चलाइंदा। साचे मण्डल पावे रास, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। शाहो भूप बण शहिनशाह शाबाश, राजन राज आप अख्वाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा इक इकल्ला बुलाए आप इजलास, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, एकँकारा नाल मिलाईआ। आदि निरँजण कर पसारा, अबिनाशी करता वेखण आईआ। श्री भगवान सच हुलारा, दो जहानां आप दिवाईआ। पारब्रह्म प्रभ खोल्ह किवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। साचा मन्दिर कर तैयारा, सचखण्ड वासी डेरा लाईआ। दीआ बाती इक उज्यारा, कमलापाती आप टिकाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, जलवा नूर नूर इलाहीआ। मुकामे हक़ हक़ अखाड़ा, लाशरीक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी आदि जुगादि, जुग करता आप कराइंदा । लेखा जाण ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाइंदा। सतिगुर त्रेता द्वापर कलिजुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान देवणहारा दाद, खाणी बाणी आप जणाइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाध, निरगुण दाता पुरख बिधाता सरगुण मारनहार आवाज़, भेव अभेद खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत्त लख चुरासी रच रच काज, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म निरगुण सरगुण देवे दाज, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। मन मति बुध साजण साज, दर घर साचे आप बहाइंदा। सच समग्री दे ग़रीब निवाज़, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, घर घर विच डेरा लाइंदा। जोत निरँजण कर प्रकाश, नूरो नूर वखाइंदा। शब्द नाद धुन सर्ब गुणतास, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। करे खेल जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी श्री भगवान, सति सति आप कराईआ। आदि पुरख नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, थिर घर आपणे चरण टिकाईआ। सुन अगम्मी खोल्ह दुकान, भेव अभेद खुल्हाईआ। दाता सूरा योद्धा बीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। इक इकल्ला हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। आप उठाए सुत अंञाण, बाला बाली बुध वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप कमाईआ। करनी करता हरि करतार, आदि पुरख आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर सच विहार, बिवहारी आप चलाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सार, निराकार खेल खलाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा । ईश जीव दे आधार, ईश्वर आपणा रंग रंगाइंदा। खोल्हणहारा बंद कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अलखना आपणी अलख जगाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, धुन आत्मक नाद सुणाइंदा। आपणी किरपा आपे धार, किरपन आपणा वेस वटाइंदा। शब्द वचोला एकँकार, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, थिर घर आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाइंदा। आपणी करनी हरि जू कर, अक्ल कल वरताईआ। सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। राज राजान आपे बण, निरगुण आपणा हुक्म सुणाईआ। दर दरवेश होए दर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपणा कारज आपे कर, करता पुरख खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए खुल्हाईआ। आपणा पर्दा खोल्हे आप, हरि वड्डा वड वड्याईआ । आपे जाणे आपणा प्रताप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपे माई आपे बाप, पिता पूत आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह दए जणाईआ। आपे मात पित पतवन्ता, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। आपे आदि आपे अन्ता, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। आपे नार आपे कन्ता, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। आपे दाई आपे दाया आपे सेव कमंता, सेवक सेवा आप जणाइंदा। आपे साची गोद सुहंता, शब्दी बेटा एका जाईआ। सचखण्ड दुआरे अन्दर थिर घर आप बणंता, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। करे प्रकाश जोत अनन्ता, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाईआ। निरगुण दाई निरगुण दाया, नार कन्त हरि अख्वाइंदा। पूत सपूता एका जाया, शब्दी नाउँ वड्याइंदा। थिर घर साचे आप बहाया, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। साची सिख्या इक समझाया, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। साचा मार्ग इक वखाया, बिन नेत्रां आप जणाइंदा। साचे धंदे आपे लाया, धुर

मस्तक लेख लिखाइंदा। अक्खर वक्खर आप पढ़ाया, निष्अक्खर नाउँ रखाइंदा। सच संदेसा इक सुणाया, श्री भगवान आप जणाइंदा। गुर गुर तेरा नाउँ धराया, सतिगुर आपणा भेव जणाइंदा। तेरा मेरा इक्को साया, एका घर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू आप प्रगटाइंदा। शब्द गुरु गुर थिर घर, सचखण्ड निवासी आप बहाईआ। सो पुरख निरँजण देवे वर, हरि पुरख निरँजण होए सहाईआ। एकँकार फड़ाए लड़, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। श्री भगवान लगाए तेरी जड़्ह, अबिनाशी करता सगन मनाईआ। पारब्रह्म तेरी सेवा लए कर, आदि जुगादि सेव कमाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, अजूनी रहित दए वड्याईआ। अकाल मूर्त तेरा नाउँ धर, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि किरपा गुर धर प्रसादि झोली पाईआ। शब्दी गुर चढ़या चा, थिर घर वज्जी वधाईआ। हरि जी मिल्या इक मलाह, बेड़ा आप चलाईआ। इक्को देवे सच सलाह, सिफ्ती सिफ्त वड्याईआ। इक जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा रिहा दृढ़ाईआ। इक वखाया सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक जणाया चरण ध्यान, सरन मिले सरनाईआ। दोए जोड़ मंगां दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर श्री भगवान, इक तेरी ओट तकाईआ। मैं सेवा करां महान, पूत सपूता सोभा पाईआ। अबिनाशी करता हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। निरगुण निरगुण कर प्रधान, सच प्रधानगी दए जणाईआ। विष्नूं प्रगट कीता आण, विश्व आपणी कल जणाईआ। विष्नूं अन्दर खेल महान, अमृत रस इक भराईआ। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए धार आप चलाईआ। विष्नूं नाभी कर परवान, एका गुल खिलाईआ। एका गुल नौजवान, पारब्रह्म ब्रह्मा लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, विष्न ब्रह्मा झोली पाईआ। विष्न ब्रह्मा वेख सुत, हरि साचा दया कमाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा राह चलाइंदा। आप सुहाई आपणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। आपणी धारों आपे उठ, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। सुन अगम्म धूंआँधार पए तुठ, शंकर आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। शब्द गुरु गुर दया कमा, मेहर नज़र उठाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव लए उपा, उपमा आपणी दए जणाईआ। वचोला बण बेपरवाह, सोहँ ढोला दए सुणाईआ। करे कौला थाउँ थाँ, आप आपणा बन्धन पाईआ। हौली हौली दए पढ़ा, धुर संदेसा इक सुणाईआ। विष्नूं दोए जोड़ पए सरना, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। ब्रह्मा नेत्र रोवे मारे धाह, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। शंकर धूढ़ी ख़ाक रिहा रमा, मस्तक टिक्का एका लाईआ। श्री भगवान सहिज सुभा, साचा हुक्म आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि सतिगुर

आप कराइंदा। आदि पुरख इक इकल्ला, शब्दी धार राह चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया पल्ला, पल्लू आपणा नाम वखाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। सच संदेस नर नरेश इक्को घल्ला, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी कार कमाइंदा। गुर शब्दी करे साची साया, साहिब आपणी दया कमाईआ। विष्नूं मेला सहिज सुभाया, ब्रह्मे दए वड्याईआ। शंकर आपणा राह वखाया, भेव अभेद खुल्हाईआ। तिन्हां विचोला बण के आया, एका माई लए बणाईआ। साचा सोहला इक सुणाया, निरगुण निरगुण ढोला गाईआ। नाम भण्डार इक वरताया, विष्नूं झोली दए भराईआ। ब्रह्मे ब्रह्म वंड वंडाया, लख चुरासी घाड़त लए घड़ाईआ। शंकर हथ्थ त्रसूल फड़ाया, जो घड़या भन्न वखाईआ। तिन्नां निउँ के सीस निवाया, प्रभ चरण धूढ़ मस्तक टिक्का लाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा चलाया, साडी चले ना कोए चतुराईआ। पुरख अबिनाशी होए सहाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त मेला लए मिलाईआ। निरगुण सरगुण खेल कराया, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। लख चुरासी रंग चढ़ाया, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा बन्धन पाईआ। चारे खाणी राह जणाया, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैख़री ढोला गाया, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ब्रह्मा वेता आप समझाया, नेतन नेता हरि रघुराईआ। आपणा चेता आप कराया, चारे मुख सिफ्त सालाहीआ। चारे वेदां भेव चुकाया, चारे जुग वंड वंडाईआ। चारों कुण्ट कर रुशनाया, चार यारी बन्धन पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल कराया, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। गुर अवतार सेवा लाया, भगत भगवान कर पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर दे मति समझाया, कलमा नबी रसूल जणाईआ। आयत शरायत आप पढ़ाया, लाशरीक बेपरवाहीआ। सबक हदीस इक सुणाया, इक्को हुक्म मनाईआ। बोध अगाध मंत्र नमो सति सति दृढ़ाया, दृढ़ विश्वास इक वखाईआ। आदि जुगादी जुग जुग इष्ट आप बणाया, कर खेल बेपरवाहीआ। तेई अवतार नाच नचाया, पंज तत्त काया वेख वखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गंढ्ढ खुल्हाया, चौदां तबक पर्दा लाहीआ। नानक निरगुण मेला सचखण्ड दुआरे आप कराया, नाम सति झोली पाईआ। साचा मंत्र इक दृढ़ाया, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। निरगुण नानक सोहँ सोहला इक्को गाया, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। चारे खाणी वचोला बण के आया, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। तोला बण के सेव कमाया, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। पर्दा उहला दित्ता उठाया, गुर सतिगुर शब्द इक्को नज़री आईआ। अन्तिम बोला इक सुणाया, कलिजुग अन्त निहकलंक आवे वाहो दाहीआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभाया, पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। चेला गुर रूप वटाया, सज्जण सुहेला वड वड्याईआ। आपणा वेला लए सुहाया, वार थित ना

कोए जणाईआ। इक इकेला फेरा पाया, दो जहान वेखे थाउँ थाईंआ। चार जुग दी पिछली कहाणी फोल फुलाया, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी सिफ्त रहे सुणाया, सो सिफ्त विच कदे ना आईआ। अन्तिम सब नूं गरिफ़त लए कराया, हुक्म आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी दए वड्याईआ। गुर शब्दी आदि अन्त, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी मणीआं मंत, मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए नार कन्त, सीता सुरती राम मिलाइंदा। माण दिवाए लख चुरासी जीव जंत, जीवण जुगत जणाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। इक्को मेला साची संगत, हरि रंगत नाम चढ़ाइंदा। लोकमात वखाए जनत, स्वर्गी इक स्वर्ग रखाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, चौदां विद्या पढ़ियां हथ्थ ना आइंदा। चौदां लोक ना जानण अन्त, तरलोकी नाथ आपणे विच छुपाइंदा। आदि अन्त सदा बेअन्त, बेपरवाह आपणी खेल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दी करनी, हरि करता वेख वखाइंदा। चार जुग दी करनी क्रिया, निरगुण दाता वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर फिरया, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ । चारों कुण्ट अन्धेरा झूठा गेड़ गिड़या, सच सुच्च नज़र ना आईआ। पीरां नाल पीर भिड़या, शरअ नाल शरअ करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह शब्द गुर दाता, जुग जुग वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख तमाशा, गोपी काहन आप नचाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद चार यारी दित्ता साथा, सगला संग निभाइंदा। नानक गोबिन्द पिता पुरख अकाल बंधाया नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आप मुकाइंदा। जुग जुग लेखा मुक्के जग, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्त सूरा सरबग्ग, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे कग्ग, काग वांग रहे कुरलाईआ। शाह सुल्तानां घर लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, कूड़ी सिआसत करे लड़ाईआ। भाई भाईआं नालों होए अड्ड, माँ पुत्त ना मेल मिलाईआ। कोई ना सोहे साची यद, जिस घर गुरमुख हरि हरि ढोला गाईआ। उच्चे लम्मे दिसण कद्द, निक्का हो के सेव ना कोए कमाईआ। कलिजुग झूठी पीती मध, अमृत रस ना कोए चखाईआ। गुर का नाता गए छड्ड, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। ख़ाली दिसण मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, शिवदुआले देण दुहाईआ। कामी क्रोधी कपटी माला रहे रट, हरी हरि हिरदे ना कोए वसाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लग्गा फट्ट, तीर्थ अठसठ गुंडे तारीआं रहे लाईआ। साध सन्त धीआं भैणां रहे तक्क, गुरू सिख्या ना कोए समझाईआ। पुरख अबिनाशी प्रभ नूं सारयां ते पै गया शक़, फ़तवा सब

दे उत्ते लाईआ। अन्तिम करे नबेड़ा हक़, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरि का भाणा कोई ना सके डक्क, नानक गोबिन्द गया लिखाईआ। प्रगट होए पुरख समरथ, बेपरवाह बेपरवाहीआ। दो जहानां पाए नथ्थ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा बन्धन पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां जीआं जंतां मार्ग दए दस्स, दहि दिशा कर रुशनाईआ। सन्तां भगतां मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। धरत धवल ज़िमीं असमान पृथ्मी आकाश होए बेवस, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। रवि ससि चरणी डिगण ढठ्ठ, जोती किरन ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलिजुग अन्तिम हुक्म वरते जग, शहिनशाह आपणा आप चलाइंदा। जन भगतां देवे दरस उपर शाह रग, बेमुखां नज़र ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे बैठे बज्झ, दर सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। हरि जू वेखे मक्का काअबा , उच्चे हुजरे फोल फुलाइंदा। सच महिराबे ना कोई हज्ज, दो दो आबा ना मेल मिलाइंदा। कूड़ नगारा रिहा वज्ज, मुल्लां शेख़ मुसायक सर्ब कुरलाइंदा। बिस्मिल रूप हो मीआं घर कोए ना लए सद्द, अल्ला राणी मुख घूँगट ना कोए उठाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद राह तक्कण अड्डो अड्ड, पीर ज़ाहरा कवण कूटे फेरा पाइंदा। नानक निरगुण गोबिन्द सुत दुलारा गया दस्स, कलिजुग अन्तिम पुरख अकाल वेस वटाइंदा। सम्बल नगर जाए वस, साचा खेड़ा आप सुहाइंदा। निरगुण जोत करे प्रकाश, दीवा बाती ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा । कलिजुग अन्तिम वेखण आया, गुर शब्दी नौजवान। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, देवे धुर फ़रमाण। त्रैगुण माया डेरा ढाया, लेखा चुके विच जहान। पंजां तत्तां रिहा गाया, देवे धुर फ़रमाण। लख चुरासी रिहा मिटाया, झूठा दिसे ना कोए निशान। ख़ाली ठूठा रिहा कराया, सृष्ट सबाई होए हैरान। अन्तिम गुठ्ठा रिहा लगाया, लोकमात रहे ना कोए बेईमान। पुरख अबिनाशी तुट्ठा फेरा पाया, नाल मिलाया गोबिन्द सूरा नौजवान। चार वरन रुक्का आप सुणाया, सच संदेसा धुर फ़रमाण। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाया, आत्म परमात्म देवे दान। सोहँ ढोला इक सुणाया, पीर पैगम्बर गुर अवतार विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाया, जन भगतां भगवन मिल्या आण। पूरी आस आप कराया, आसा तृष्ना मिटे जहान। सांतक सति सति वरताया, घर सखी सहेली मिले काहन। गृह मन्दिर फेरा पाया, आत्म सेज करे परवान। सच सिँघासण डेरा लाया, निर्मल जोती जोत जगाए महान। कूड़ी क्रिया डेरा ढाहया, करे खेल श्री भगवान। ख़ालक ख़लक वेख वखाया, परवरदिगार नौजवान। बिरध बाल ना रूप वटाया, चौदां लोकां चौदां तबकां चढ़ाए इक तुफ़ान। तोहफ़ा इक्को इक वरताया, नाता

तुट्टे अञ्जील कुरान। काया कुरा खोज खुजाया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण प्रभ दी चरणीं डिगण आण। दोए दोए जोड़ वास्ता पाया, सानूं पढ़ पढ़ कलिजुग जीव होए शैतान। संसा रोग ना कोए चुकाया, निरगुण सरगुण दे दे गए ब्यान। ब्याना आपणा नाम धराया, अन्तिम ख़ाली होए मकान। काया मन्दिर अन्दर दरस किसे ना पाया, नाता जुड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार शैतान। कूड़ी क्रिया अन्दर डेरा लाया, कलिजुग चारों कुण्ट होया प्रधान। डौरु डंका रिहा वजाया, शाह सुल्तानां करे वैरान। वैरी दर दर आप रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराया। साची खेल करे भगवान, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी मार ध्यान, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। सन्त सुहेले लए पहचान, गुर चेले मेल मिलाईआ। मुरीद मुर्शद वेखे आण, बेपरवाह फेरा पाईआ। भगत भगवन्त करे कल्याण, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मात, निरगुण निरगुण रूप वटाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोल्हे ताक, बंद कवाड़ा कुण्डा लाहइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लहिणा चुकाए हथ्थो हाथ, समरथ आपणी खेल रचाइंदा । भगत भगवन्त इक दूजे दे दास, दासी दास रूप वटाइंदा। साचे सन्तां वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल फोल फुलाइंदा। घर विच घर करे प्रकाश, जोती नूर नूर जगाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, हरि सज्जण मेल मिलाइंदा। नाता तोड़े जम का फ़ास, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। चित्रगुप्त ना कोए हिसाब, लाड़ी मौत दर दुरकाइंदा। पिछला लेखा करे बरख़ासत, आस गुरमुखां पूर कराइंदा। प्रभ मिलण दी जिन्हां आस, निज नेत्र दरस कराइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। आत्म परमात्म भोग भोगे इक बलास, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। भगत भगवन्त गुरु गुर चेला, चेला गुर वड वड्याईआ। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सति सतिवादी आप सुहाया आपणा वेला, रुत्त रुतड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल कराईआ। नर हरि नरायण खेल अगम्मा, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। ना मरे ना कदे जम्मां, जीवण मरन ना कोए रखाइंदा। जुग चौकड़ी करे आपणा कम्मां, करनी किरत आप कमाइंदा। गगन रहाए बिन थम्मां, धरनी जल उपर टिकाइंदा। देवे प्रकाश सूरज चन्ना, मण्डल मण्डप आप चमकाइंदा। दीन मज़्हब भंनणहारा बन्नां, गुर अवतार सेव लगाइंदा। साचा राग सुणाए कन्नां, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल श्री भगवंना, चार वरनां एका नाउँ दृढ़ाइंदा।

क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आत्म परमात्म सब ने मन्ना, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। सोहँ देवे नाम धना, सच ख़ज़ीना आप लुटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान फिरे भंना, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। कलिजुग कुड़यारा अन्तिम अन्न्हां, नेत्र नैण ना कोए खुलाइंदा। बीस बीसा देवे डंना, जगदीशा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल अन्तिम कल, हरि करता आप कराईआ। सृष्ट सबाई कर वल छल, अछल छल धारी रिहा भुलाईआ। जन भगतां अन्तर गया रल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, गुर गुर नाद वजाईआ। धाम वखाए इक अटल, महल्ल करे रुशनाईआ। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, पलक पलक नाल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया लाहे खल्ल्ह, नाम खण्डा रिहा चमकाईआ। जीव जंत फुल्ल फुलवाड़ी वेखे पत डाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाया श्री भगवन्त, वेद व्यासा लेख जणाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा वड महंत, उच्चे टिल्ले पर्बत नज़र किसे ना आइंदा। मूसा जिस दे अग्गे कढ्ढे मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। ईसा जिस तों मंगे सुख जंनत, सो साहिब फेरा पाइंदा। मुहम्मद जणाए जिस दी उम्मत, सो अमाम वेस वटाइंदा। जिस नूं नानक गोबिन्द किहा बेअन्त, सो सतिगुर हुक्मे हुक्म चलाइंदा। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार, चार चार पन्ध मुकाइंदा। खड़ग खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा । पाए वंडा अगम्म अपार, लेखा लेख ना कोए समझाइंदा। कागद कलम शाही लिख लिख गई हार, अन्तिम सब दा मुख भुआइंदा। रोवण नेत्र ज़ारो ज़ार, समुंद सागर नैण शरमाइंदा। बनास्पत कहे मैं होई ख्वार, चौंदा भार मेरा कम्म किसे ना आइंदा। तूं सिफ्त सालाहों वसया बाहर, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। कर किरपा दे दीदार, मुरीद मुर्शद राह तकाइंदा। साचे सन्त करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। भगत मंगे धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का इक्को इक लाइंदा। गुरमुख गुर गुर करे प्यार, गुरसिख गुर विच समाइंदा। गुरसिख राह तक्के मीत मुरार, मित्र प्यारा कवण वेला दया कमाइंदा। श्री भगवान वेखणहार, लोचण नैण ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड निवासी पावे सार, शब्द स्वासी आप बचाइंदा। अन्दर मन्दिर करे ग़ुफ्तार, तार सतार इक हिलाइंदा। निज नेत्र दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। चार वरनां करे प्यार, रामा कृष्ना रूप वखाइंदा। मुकन्द मनोहर लखमी नरैण राम रमईया हो तैयार, रघपत आपणा वेस वटाइंदा। हक़ हकीकत ला शरीकत वेखे विगसे वेखणहार, पर्दानशी मुख नकाब पर्दा लाहइंदा। खाणी बाणी जीव प्राणी ब्रह्म ज्ञान शब्द निशान, आत्म परमात्म एका राग सुणाइंदा। आदि जुगादी सच कहाणी, सो पुरख निरँजण

आप वखाणी, हँ ब्रह्म देवे पद निरबाणी, निरबाण पद आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची धार आप जणाइंदा। साची धार सोहँ ढोला, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। चार वरन दा बणे वचोला, सतिजुग राह चलाईआ। बजर कपाटी लाहे उहला, पर्दा दूई रहिण ना पाईआ। दूर वसया दिसे कोला, नेतन नेत नज़री आईआ। काया बदली करे चोला, चोली काया रूप वटाईआ। पंज तत्त ना पाए रौला, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म आपे मौला, मिल मिल ख़ुशी वखाईआ। प्रेम प्यार दए झकोला, सुरती शब्द चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण चुक्के डोला, आपणे कंध उठाईआ। पिच्छे रहि जाए कलिजुग गोला, हरि जू आपणा धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका करे पढ़ाईआ। चार वरन एका अक्खर पढ़ना, कलिजुग आख़र आप जणाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वड़ना, महल अटल जणाइंदा। आत्म परमात्म पौड़े चढ़ना, सुखमन टेडी पार कराइंदा। ईड़ा पिंगल आपे डरना, रिद्ध सिद्ध ना कोए अटकाइंदा। अनहद नाद अनादी शब्द सुणना कन्नां, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। मन मनुआ ना फिरे भंना, जगत वासना बंद कराइंदा। आत्म जो हो के बैठा अन्ना, सतिगुर पूरा प्रकाश कराइंदा। करे प्रकाश कोटन सूरज चन्ना, चन्द सूरज सर्ब शरमाइंदा । जो माल चराए धन्ना, सो सतिगुर सिँघ बूड़ घर फेरा पाइंदा। जिस लेखे लाया थाल छन्ना, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां घर आपे मन्नां, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। नामा कहे मेरा भगवना, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। कबीर कहे मोहे फड़ाया पला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। ऐनल हक़ कहे मेरा मिले अल्ला, आलमीन नज़री आइंदा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला, इलाही नूर आप प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल अवल्ला, वेद कतेब भेव ना आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण दाता फिरे इक इकल्ला, जोती जोता वेस वटाइंदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कन्दर उच्चे टिला, पर्बत सागर फोल फुलाइंदा। दो जहान ज़िमीं असमान शब्द हलूणे हिल्ला, गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाइंदा। गोबिन्द हथ्थ विच फड़या चिला, नाम कमान इक उठाइंदा। सब दा अंगण हो गया ढिल्ला, कंगण हथ्थ ना कोए छणकाइंदा। अन्तिम नेत्र रोवे बूरा कक्का बिला, रूसा चीना संग ना कोए रखाइंदा। नव नौ होए फ़नाह फिला, फ़िकर घर घर आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नव नौ चार खेल अपार, लेखा जाण गुरु गुर अवतार, पीर पैगम्बर वेख विचार, धार शब्द शब्द धार इक्को राह वखाइंदा।

२० मग्घर २०१९ बिक्रमी मुनशा सिँघ दे गृह नोशहरा ज़िला गुरदासपुर

आदि शब्द कहे मैं तेरा सुत, सुत दुलारा नाउँ रखाइंदा। वेख खेल अबिनाशी अचुत, तेरा हुक्म मनाइंदा। साहिब सुहौणी मेरी रुत्त, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। सचखण्ड दुआरिउँ वेख उठ, दरवेश इक्को मंग मंगाइंदा। ना कोई काया ना कोई बुत्त, पंज तत्त ना कोए रखाइंदा। नाउँ नगारा तेरे चोट, दूजा रूप ना कोए जणाइंदा। तेरा प्रकाश निर्मल जोत, नूर नुराना नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। शब्द सुत सुत बलवान, बल तेरे हथ्थ वखाईआ। दो जहानां तेरी आण, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां तेरे हुक्म फिराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे दान, तेरा हट्ट चलाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार वेख्या आण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा छोटे बाल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सुत दुलारे सच्चे लाल, तेरा गोबिन्द रंग रंगाइंदा। थिर घर तेरी धर्मसाल, धर्म दुआरा इक बणाइंदा। ना कोई शाह ना कंगाल, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। इक्को शब्द इक्को ताल, इक्को राग नाद सुणाइंदा। इक्को वेखे वेखणहार बेमिसल, साची मिसल आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द बणाए साचा मुर्शद, पीर पैगम्बर मुरीद रूप वटाइंदा। मुर्शद बणया बेपरवाह, मुर्दा रूप ना कदे वखाईआ। तुरदा फिरदा ना करे गुनाह, उठदा बहिंदा नज़र किसे ना आईआ। पीर पैगम्बरां देवणहार पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रहबर बणे विच जहान, दो जहानां वाली बेपरवाहीआ। नाउँ निरँकारा दए दृढ़ा, इष्ट दृष्ट दए खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी मार्ग ला, गुर अवतार धंदे लाईआ। सबक अगम्मी आप पढ़ा, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। साची वंनी लए प्रना, हरि कन्त कन्तहूल सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी कन्नी लए बंधा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरी वंड वंडाईआ। शब्द सुत वड बलकारे, बल हरि जू आप जणाइंदा। आदि जुगादि तेरे खेल न्यारे, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। गुर अवतार बण पनिहारे, दर तेरे सेव कमाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर लावण तेरे नाअरे, रसना जिह्वा सर्ब गाइंदा। खण्ड ब्रह्मण्ड लोक परलोक जीव जंत लख चुरासी तेरे सहारे, तुध बिन जीवण मरन ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप वड्याइंदा। साचे सुत तेरे हथ्थ वड्याई, हरि सतिगुर आप फड़ाईआ। निरगुण सरगुण कर कुड़माई, लख चुरासी बन्धन

पाईआ। सच संदेसा लोक परलोक सुणाई, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। इक्को ओट हरि सरनाई, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस नूर गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे ध्याई, सो सब दा पिता माईआ। जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ फड़ाई, फड़ बाहों अग्गे लाईआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा चलाई, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सुत दुलारे ख़ुशी मनाई, घर साचे वज्जी वधाईआ। मैं कलिजुग अन्तिम वेखां चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक वधाईआ। भज्जा फिरां बिन लत्तां बांहीं, हथ्थ पैर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द दए जणाईआ। शब्द सूरा इक्को नच्चे, आपणा ताल वजाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हरि जू भाण्डे दित्ते कच्चे, जो घड़या भन्न वखाइंदा। अन्तिम मैनूं किहा उठ लाडले बच्चे, तेरी साची सेव लगाइंदा। प्रभ दे हुक्म मैनूं लग्गे चंगे, चंगी तरां आपणे विच छुपाइंदा। लोकमात लख चुरासी विच्चों वेखां माढ़े चंगे, घर घर फेरा पाइंदा। जिस ने छड्डी पुरी अनन्दे, अनन्द उस नूं इक वखाइंदा। आप चुक्क के आपणे कंधे, लोकमात पुचाइंदा। दो जहानां वेखे धंदे, धरत धवल दया कमाइंदा। साहिब दयाल ठाकर स्वामी पुरख अकाल जिस दी मन्ने, सो भय क्यों रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी गुर डंक वजाइंदा। शब्द कहे मैं जावांगा, निरगुण निरगुण लै अवतार। पुरख अकाल नाल ल्यावांगा, करां खेल अगम्म अपार। गोबिन्द डंका इक वजावांगा, दो जहानां करे ख़बरदार। रंउ रंकां आप उठावांगा, सच सुनेहड़ा दयां एका वार। जो घड़या भन्न वखावांगा, प्रभ लाई सच्ची कार। दो जहानां आपणा हुक्म मनावांगा, मैं होया वड बलकार। गुर अवतार पीर पैगम्बर फड़ फड़ चरणीं लावांगा, सच संदेसा देवां एका वार। जो अड़या भन्न वखावांगा, सुट्टां मूँह दे भार। डंका इक्को नाम वजावांगा, जै जैकार करे करतार। साचा ढोला इक्को गावांगा, जिस दी कोए ना पाए सार। विष्न ब्रह्मा शिव नाच नचावांगा, उंगलीआं नाल कर इशार। अन्तिम सब नूं फड़ के तख्तों लाहवांगा, कोई रहे ना सिक्दार। दो जहानां इक्को राह चलावांगा, शाह पातशाह हो तैयार। प्रभ सच्चे दा सच्चा सुत फेर अख्वावांगा, कूड़ी क्रिया कर ख्वार। बिन खंडिउँ सब नूं मार मुकावांगा, कोई रहे ना मूर्ख मुग्ध गंवार। साची उतपत फेर करावांगा, गुरमुख खिड़ी सच्ची गुलज़ार। पत्त डाली आप महकावांगा, गुलशन वेख सच बहार। सच भँवरा इक बणावांगा, सोहँ रूप आप निरँकार। एका दूजा भेव मिटावांगा, दूई द्वैत पर्दा उतार। जिध्धर कोई वेखे ओधर नज़री आवांगा। हर घट वसे एकँकार। फिर बहि के शुकर मनावांगा, ख़ुशी होया मेरा गुरसिख सरदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फेर अख्वावांगा, जिस वेले दो जहान करन निमस्कार।