पुस्तकालयभाग १३

२० मग्घर २०१९ बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड चेबे

सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, सति सतिवादी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। एकँकारा वड बलवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वाली दो जहान, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह अख्वाइंदा। श्री भगवान सति निशान, राज राजान आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। नूर इलाही सच मुकाम, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। बेऐब ख़ुदाई दीन दयाल, नूरी जलवा नूर उपाइंदा। दरगाह साची खेल महान, हरि ख़ालक आप कराइंदा। राम रमईया मेहरवान, नज़र किसे ना आइंदा। आपणी इच्छया कर प्रधान, सचखण्ड दुआरा आप बणाइंदा। साचे तख्त हुक्मरान, धुर दी धार आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता निरगुण निरवैर आपणा खेल कराइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल, हरि वडा वड वड्याईआ। नूरी जलवा सति जलाल, ज़हूर इक रुशनाईआ। सचखण्ड वसणहार सच सच्ची धर्मसाल, चार दीवार ना कोए बणाईआ। इक इकल्ला एकँकार, अक्ल कल धारी आसण लाईआ। साची करनी कर तैयार, करता पुरख आपणा खेल कराईआ। थिर घर दुआरा खोल्ह कवाड़, शब्दी सुत दए वड्याईआ। शब्दी सुत कर प्यार, विष्नूं रूप वटाईआ। विष्नूं अन्दर अमृत धार, रस रसीआ इक वखाईआ। रस साचा कँवल कर उज्यार, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। नूरी जलवा कर उज्यार, ब्रह्मा लए प्रगटाईआ। लेखा जाणे धूंआँधार, सुंन अगम्म समाईआ। करे खेल अपर अपार, शंकर मीता ठांडा सीता, भोले नाथ दए वड्याईआ। सच संदेसा जणाए साची रीता, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। श्री भगवान खेल अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि करतारा, आदि आदि कराइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड खोल्ह दुआरा, थिर घर आपणा बंक सुहाइंदा। पूत सपूता सुत दुलारा, हरि शब्दी नाउँ वड्याइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यारा, त्रैगुण अतीता आपणा मेल मिलाइंदा। पंज तत्त कर तैयारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाइंदा। रजो तमो सतो पसारा, एका रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाइंदा। आपणी रचना पारब्रह्म, हरि आपे आप रचाईआ। लेखा जाणे खेल अगम्म, भेव कोए ना पाईआ। करनी करता करे कम्म, करता पुरख वड वड्याईआ। मात पित बिन कुखों पए जम्म, असुते प्रकाश करे रुशनाईआ। शाहो भूप राज राजान सति सुल्तान मेहरवान आपणा बेड़ा

आपे बन्न्ह, निरगुण आपे रिहा चलाईआ। आपे जननी आपे जन, धन्न जणेंदी आपे माईआ। आपे विष्न ब्रह्मा शिव खेल करे श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रखाईआ। आपे देवे साचा धन, विष्न भण्डार इक भराईआ। आपे ब्रह्मे राग सुणाए साचा कन्न, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, त्रै त्रै होए इक्को दाता, वेखणहारा खेल तमाशा, आपणी इच्छया सच त्रसूल भोले नाथ फड़ाईआ। सच हथ्थ दे त्रसूल, त्रैगुण अतीता खेल कराइंदा। आदि बणाया आप असूल, असलीअत आपणे विच रखाइंदा। आपणा हुक्म देवे माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। आदि अन्त ना जाणा भूल, जुग जुग सेव लगाइंदा। बरसणहारा साचे फूल, हरि बरखा इक बरसाइंदा। सच पंघूड़ा लैणा झूल, नाम हुलारा इक वखाइंदा। मेल मिलावा कन्त कन्तूहल, हरी हरि इक्को नज़री आइंदा। मस्तक टिक्का देवे धूल, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त देवे दस्त, बदस्त आपणी दया आप कमाइंदा। करे खेल बेपरवाह, पर्दा आपणा दए उठाईआ। तिन्नां देवे इक सलाह, साचे मार्ग लाईआ। लख चुरासी घाड़त लए घड़ा, घड़ घड़ वेखे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुका, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। तुध बिन ना कोए सहा, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान मेहर निगह उठा, आपणा गुण दए जणाईआ। साचा संग दए वखा, सतो रजो तमो बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। धुर फ़रमाणा त्रैगुण अतीता, ठांडा सीता आप सुणाइंदा। बैठा रहे धाम अनडीठा, नज़र किसे ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव शब्दी धार चले रीता, अनभव प्रकाश कराइंदा। लख चुरासी बणना मीता, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। पंज तत्त अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाए बग़ीचा, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा पुरख अकाल दीन दयाला, पारब्रह्म प्रभ आपणा राह वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण संदेस, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। शहिनशाह तूं सच नरेश, बेअन्त तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि रहें हमेश, ना मरे ना जाईआ। सति भुमका तेरा देस, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। बिन नेत्रां रिहों वेख, बिन कन्नां राग अल्हाईआ। सद रखें साया हेठ, तेरी इक्को ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी करे हेत, हितकारी वेख वखाईआ। नेत्र लोचण नैण लैणा पेख, पेखत आपणा रंग चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण धारे भेख, लख चुरासी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सुण संदेसा ब्रह्मा मीता, नेत्र नैण इक उठाइंदा। सति सतिवादी तेरी रीता, तुध बिन कोए ना मोहे समझाइंदा । हउँ बालक नंन्हा छोटा ना जाणा तेरा

कीता, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त निशान, हरि जू आपणा रंग रंगाईआ। मन मति बुध देवे गुण निधान, निक्की वस्त झोली पाईआ। साची वंड करे महान, आपणा अंग कटाईआ। ब्रह्म रूप नौजवान, पारब्रह्म दए समझाईआ। आत्म करे खेल महान, परमात्म आपणी दया कमाईआ। ईश जीव रंग रंगान, जगदीश हुक्म मनाईआ। लख चुरासी दस्से निशान, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। ब्रह्मे सुण ला कन्न, हरि साचा सच जणाइंदा। वस्त अमोलक इक्को धन, ब्रह्म तेरी झोली पाइंदा। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, पंज तत्त अन्दर आप टिकाइंदा। लेखा जाणे बुध मति मन, मन वासना नाल रलाइंदा। नौ दुआरे हथ्थ मूँह नक्क कन्न, नेत्र सरवण खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। सुण संदेसा मंगे मंग, ब्रह्मा प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। काया चोली चाढ़्ह रंग, घर मन्दिर खोज खुजाईआ। कर किरपा दे अन्दर अनन्द, निज घर मेला सहिज सुभाईआ। जिथ्थे कोई ना चढ़े सूरज चन्द, तेरी जोत करे रुशनाईआ। जिथ्थे नाद वज्जे अनहद, शब्दी आपणा राग अल्हाईआ। तेरा खेल सूरे सरबग्ग, दूसर नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा आपणी दे अन्तर अक्ख, जिस लोचण वेखण कोए ना पाईआ। काया अन्धेरी डूँग्घी खड्ड, आपणा घर दे वसाईआ। अमृत आत्म सच सरोवर देणी साची मध, मधुर प्याला इक प्याईआ। नौ दुआरे चुक्के हद्द, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। एका धाम वसे जो बैठा अड्ड, घर घर विच मेल मिलाईआ। बिन तेरे ख़ाली रहि जाए मास नाड़ी हड्ड, फेर कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे रिहा आप समझाईआ। ब्रह्मे सुण छोटे बाले, पारब्रह्म आप जणाया। लख चुरासी शाह कंगाले, काया रंग रंगाया। अन्दर मन्दिर इक धर्मसाले, जिस घर डेरा लाया। नौ दुआरे खेल निराले, मन मनसा मोह वधाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार चले नाल नाले, आसा तृष्ना मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाया। ब्रह्मा हथ्थ दोवें जोड़, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साहिब सतिगुर जे ब्रह्म नूं पै जाए तेरी लोड़, किस बिध लएं मिलाईआ। आदि जुगादि हथ्थ तेरे डोर, दूसर चले ना कोए चतुराईआ। तूं वसें अन्धेरे घोर, नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट ठग्ग चोर, बैठे डेरे लाईआ। अग्गे हो सके ना कोए होड़, होका दे ना कोए जगाईआ। आपणे हुक्मे अन्दर सारे छड्डे तोर, बिन तेरे हुक्म पन्ध ना कोए पाईआ। पुरख अबिनाशी हस्स के कहे ब्रह्मे मेरा मंत्र नाम फोर, फुरना सब दा बंद कराईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या दए जणाईआ। ब्रह्मा कहे तेरा मंत्र फोर, फुरना सब दा बंद कराइंदा। पारब्रह्म कहे मैं बाहरों होर अन्दरों होर, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात देवां तोर, तुरत संदेसा इक सुणाइंदा। अन्तिम आपणे हथ्थ विच रखां सब दी डोर, जिउँ भावे तिउँ चलाइंदा। अग्गे हुक्म ना सके कोई मोड़, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। सदा सदा सद मेरी रहे लोड़, अबिनाशी करता आप जणाइंदा। मैं दो जहानां लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां चढ़ के वेखां अगम्मी घोड़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाइंदा। मेरा नाम सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खाणा भोर भोर, भोरा भोरा सब दे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक सुणाइंदा। साची सिख्या दर घर सिख, ब्रह्मे लख लख शुकर मनाया। पुरख अबिनाशी पा भिख, दर मंगण मंगता आया। बिन कलम शाही लेख लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। तूं आत्म परमात्म वन्डया हिस्स, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाया। बिन तेरे नेत्र किसे ना पए दिस, दो लोचण कम्म किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे सच रिहा समझाया। ब्रह्मे सच सुण लै मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाइंदा। आदि बणाई आपणी रीत, जोती शब्द खेल कराइंदा। शब्दी धार इक अनडीठ, विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वखाए धाम अनडीठ, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। तिन्ने मिल के गाओ सच्चा गीत, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म पढ़ाइंदा। सोहँ शब्द आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रहे ठीक, लख चुरासी काया ठीकर सब दा भन्न वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी चले रीत, शिवदुआले मठ्ठ मन्दिर मसीत नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल दस्से भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण दए ज्ञाना, गुर मंत्र नाम दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, जीवण जुगत जगत जणाईआ। सिफ्ती सिफ्त सालाहन नौजवाना, बेअन्त बेपरवाहीआ। लख चुरासी इक निशाना, सारे रहे समझाईआ। पढ़ पढ़ थक्के रसन वखाना, वाक्यात नज़र किसे ना आईआ। ढोले लावण गावण गाणा, गावणहारा गीत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कर, करनी करता आप जणाईआ। चार जुग दा सच्चा राह, हरि साचा सच जणाइंदा। गुर अवतार कर मलाह, बेड़ा खेवट खेट चलाइंदा। नाउँ निरँकारा दए सुणा, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा । तेई अवतारां हुक्म मना, हुक्मी हुक्म आप फ़रमाइंदा। भगत अठारां जोत जगा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा लाह, सच प्रकाश इक वखाइंदा। ईसा मूसा

मुहम्मद खेल करा, ख़ालक ख़लक नूर दरसाइंदा। मुकामे हक़ इक दृढ़ा, हकीकत इक्को इक वड्याइंदा । लाशरीक बण ख़ुदा, कलमा नबी रसूल सुणाइंदा। अल्फ़ ये दए पढ़ा, भेव अभेद ना कोए समझाइंदा। चौदां तबक रंग रंगा, ज़िमीं असमान नाच नचाइंदा। तारा चन्द कर रुशना, सूरया इक्को गंढ्ढ पुआइंदा। अञ्जील कुराना दए पढ़ा, तीस बतीसा आप सुणाइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक लए प्रगटा, तसबी माला गल लटकाइंदा। पंज वक्त निमाज़ रिहा पढ़ा, रोज़ा बांग नाल रलाइंदा। लेखा जाण दो जहान, कुदरत आपणे विच रखाइंदा। अन्त संदेसा देवे इक्को सच्चा नाँ, इलाही नूर नूर दरसाइंदा। सच अमाम इक ख़ुदा, अमन इक्को घर वखाइंदा। सम्मण सब दे रिहा कढ्ढा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। अवण गवण फेरा पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, लख चुरासी राह चलाइंदा। लख चुरासी पीर पैगम्बर, पारब्रह्म प्रभ दए वड्याईआ। गुर अवतार रच सुअम्बर, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। आत्म परमात्म वेखे अडम्बर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। सर्ब कला आपे भरतम्बर, भरपूर रिहा सब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण नरायण निहकर्मी आपणा कर्म जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुण बात, हरि बातन आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, दो जहानां वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चार खाणी चार बाणी कर प्रकाश, परा पसन्ती मद्धम बैख़री राग अल्हाइंदा। रसना जिह्वा पवण स्वास, बत्ती दन्दां सिफ्त सालाहइंदा। गुर अवतार कर कर दासी दास, सेवा सच सच जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। जुग चौकड़ी होए पार, थिर कौइ रहिण ना पाईआ। नव नौ चार खेल न्यार, निरगुण दाता आप कराईआ। धुर दा लेखा जाणे सर्ब संसार, लिख्या लेख ना कोए वखाईआ। कागद कलम शाही पा ना सके सार, बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा आकार, निराकार सर्ब समाईआ। आत्म ब्रह्म तेरा आधार, वरन गोत ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब झूठ अखाड़, माया ममता जगत कुरलाईआ। अन्तिम सर्ब दा इक्को परवरदिगार, सांझा यार इक अख्वाईआ। जिस ने कलमा कीता तैयार, नाम मंत्र सति दृढ़ाईआ। जिस दा फ़तहि करे जैकार, सो साहिब बेपरवाहीआ। जिस ने घल्लया राम अवतार, सो राम हर घट आसण लाईआ। जिन कृष्न असुर दित्ते सँघार, सोलां कलां बल वखाईआ। सो काहन वसे धाम न्यार, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर फिरन जुग चार, जुग जुग आपणा पन्ध मुकाईआ। सो विष्न ब्रह्मा शिव लेखा दए वखाल, बिन नेत्र नैण जणाईआ। कलिजुग अन्तिम होए दयाल, दीन दयाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, सच सच करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव रखणा याद, हरि हरि जी आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों कलिजुग अन्तिम सब दी पुछे वात, दो जहान खोज खुजाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड मण्डल मण्डप वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वजाए नाद, धुर दी धार आप जणाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे दाद, दाता दानी दया कमाइंदा। सति सतिवादी इक्को रचे साचा काज, गुर अवतार पीर पैगम्बर एका घर बहाइंदा। पिछली छड्डो जगत निमाज़, रोज़ा बांग ना कोए रखाइंदा। सतिजुग सारे प्रभ साचे नूं मारो इक अवाज़, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। शहिनशाह हरि शाह नवाब, पातशाह आपणा खेल कराइंदा। झुक झुक सीस करो आदाब, अलैकम सलाम इक समझाइंदा। जिस नूं ईसा कहे मेरा बाप, बेनकाब पर्दा लाहइंदा। जिस नूं मुहम्मद किहा अमाम आवे आप, अमाम मैहन्दी रंग रंगाइंदा। जिस नूं वेद व्यास कहे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिले पर्बत होए वड प्रताप, बेअन्त खेल कराइंदा। जिस दा आदि जुगादि जुग जुग जपदे रहे जाप, अल्ला वाहिगुरू राम राम नमो सति सति समझाइंदा। सो साहिब सुल्तान कलिजुग अन्तिम इक जणाए साचा पाठ, सोहँ ढोला आप अल्हाइंदा। कोट जन्म दे लाहे पाप, दुरमति मैल धवाइंदा। नज़री आए आपा आप, ब्रह्म पारब्रह्म वखाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर एथे ओथे पत्त लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दरस कराए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। चरण कँवल बंधाए नात, नाता तोड़ ना कोए तुड़ाइंदा। जे कोई बाहरों पुछे गल्ल बात, अन्दरला भेत ना किसे समझाइंदा। कलिजुग अन्त अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। शाह सुल्ताना राज राजाना देवणहारा भविख्त वाक्, साची सच सच जणाइंदा। अन्तिम सब ने होणा ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक नाल मिलाइंदा। सतिजुग खुल्हणहारा ताक, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वखाए इक्को घाट, इक्को दर दए वड्याईआ। खेले खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, नव सत आप नाच नचाईआ। चारों कुण्ट उब्बले रत्त, सीतल धार ना कोए वखाईआ। सब दी उलटी करे मति, पढ़ पढ़ बैठे मुख भुआईआ। अन्तिम तत्त नाल लड़ाए तत्त, तिक्खी धार चलाईआ। लख चुरासी विच्चों श्री भगवान सन्त सुहेले लए रख, दूर नेड़ा ना कोए वखाईआ। जुग जुग भगतां करदा आया पक्ख, ध्रू प्रहिलाद दए वड्याईआ। बाकी भाण्डे करे सक्ख, ख़ाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। अन्तिम सब नूं दस्से इक्को मति, मध आपणा भेव खुल्हाईआ। शब्द वजाए साची सट्ट, अनहद आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, कलिजुग अन्तिम वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। ख़ालक वेखे हरि जू

ख़लक, मख़लूक खोज खुजाइंदा। लेखा जाणे हलत पलत, जुग जुग नाच नचाइंदा। धुर दा लेखा होण ना देवे गलत, जो लिख्या पूर कराइंदा। किसे ना बदलण देवे आपणी पलक, अक्ख अक्ख नाल वटाइंदा। जिस नूं देवे आपणी नूरी झलक, सो जन चरणी सीस निवाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ना कोई सोग ना कोई हरख़, जो घड़या भन्न वखाइंदा। हरि साचे दी क्या कोई करे परख, परीख्या विच कदे ना आइंदा। जो करना चाहे दरस, आत्म अन्तर मंग मंगाइंदा। घर घर विच वखाए अर्श, कुर्श काया कुरा खोज खुजाइंदा। जिस जन उपर करे आपणा तरस, तिस त्रैगुण माया पर्दा लाहइंदा। हरि मेघ देवे बरस, सांतक सति सति कराइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, अग्गे हवस ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, चार वरनां इक्को राह चलाइंदा। चार वरनां इक्को मीता, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जिस लेख लिखाया अठारां ध्याए गीता, पुराण अठारां करे पढ़ाईआ। जिस दा लेखा शास्त्र सिमरत वेद अतीता, चारे जुग करे कुड़माईआ। जिस दा नूर अञ्जील कुरान बाईबल ईसा मूसा मुहम्मद सिख्या साची सीखा, सो मकतब इक जणाईआ। जिस नानक गोबिन्द पाई भीछा, सो बेअन्त बेअन्त बेपरवाह सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुगो जुग करे खेल अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी तपे अंगीठा, जगत ज्ञान ना कोए बुझाईआ। हरि का भाणा सब नूं मन्नणा पए मीठा, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस निवाईआ। सतिजुग साची चले रीता, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी मिले मीता, घर घर दरस दिखाईआ। ना मरया ना कदे जीता, इक्को नूर रुशनाईआ। वसणहारा हस्त कीटा, घट घट डेरा लाईआ। भगत भगवान दस्से सच प्रीता, प्रीतीवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नव नौ वेखे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर वेखे नव नौ, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। ग़फ्लत विच ना रहिणा सौं, धुर फ़रमाणा हुक्म मनाइंदा। अन्तिम वंडी सीआं साढे तिन्न हथ्थ भौं, भाण्डा सब दा ख़ाली कराइंदा। बीजे रहि जाण कणक ते जौं, वाढी कोए ना पाइंदा। पिच्छा फिर वेखण भौं भौं, हरि जू की की खेल कराइंदा। कोई ना कहे कीता हौं, सब हरि दुआरे सीस झुकाइंदा। जन भगतां प्रभ मिलण का चाउ, गुरमुख इक्को आस रखाइंदा। चाहे मारे चाहे जवाओ, आपणा आप ना कोए वखाइंदा। जो देवे सो पीओ खाओ, घर घर रिज़क पुचाइंदा। किसे दा लग्गण ना देवे दाओ, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे हुक्म फिराइंदा। हुक्म ना चले अग्गे नाओ, नईया सब दी आप रुढ़्हाइंदा। दो जहानां लाए पाउँ, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म मनाइंदा। सन्त सतिगुर उठाए फड़ फड़ बाहों, रातीं सुत्यां आप जगाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ हँसा चोग

चुगाइंदा। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाउँ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एथे ओथे करे हक़ न्याउँ, लहिणा सब दा सब दी झोली पाइंदा। जे कोई मंगे होर अगाऊँ, हरिसंगत नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण संदेसा सच सच सुणाइंदा। सच संदेसा निरगुण बेअन्त, बेपरवाह आप जणाईआ। सृष्ट सबाई इक्को कन्त, कन्त कन्तूहल शहिनशाहीआ। चतुर्भुज महिमा अगणत, निक्का वड्डा खेल कराईआ। आदि जुगादी जुग जुग मंत, मंत्र राम नाम पढ़ाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस सतिगुर बूझ बुझाईआ। जुग जुग मेला भगत भगवन्त, लोकमात कराईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। जिस ने रचना रची आदि उह वेखे खेल अन्त, खेलणहारा नूर ख़ुदाईआ। चौदां तबक रहे तभक़, चौदां लोक कूक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण की रिहा वरत, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक पुरख अबिनाशी प्रगट होया विच भारत, भरम सब दा दए गंवाईआ। कोई ना जाणे पंडत पांधा मुल्लां शेख़ मुसायक आरफ़; चौदां विद्या हथ्थ ना आईआ। निरगुण निरँकार निराकार बैठा सब तों हो के फ़ारग़, फ़तवे सब दे उत्ते लाईआ। इक्को जोती किरन सुट्टे सपारक, नव सत दए जलाईआ । शाह सुल्तानां श्री भगवान पहली चेत्र सब नूं करे तुआरफ़, तोहफ़ा घर घर दए पुचाईआ। अगले सम्मत कोई ना करे किसे दी सिफ़ारश, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। पहली चेत्र काया मन्दिर सब नूं होए ख़ारश, रातीं सुत्यां नींद ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन दा इक्को दाता, इक्को नाम इक्को गाथा, इक्को मन्दिर इक्को माठा, इक्को पूजा इक्को पाठा, इक्को इष्ट देव वखाईआ। इक्को इष्ट वखाए सृष्ट, ईशर आपणी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म खेल सर्ब सृष्ट, सृष्टी आपणे राह चलाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म सच वखाए दृष, आदर्श इक्को इक जणाइंदा। पिछली मुक्के सब दी हिरस, अग्गे इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरन इक सरन जन भगतां खोल्हे नेत्र हरन फरन, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। दूई द्वैती पर्दा करे चाक, चाकर आपणी सेव कमाईआ । कूड़ी क्रिया करे ख़ाक, सच सुच दए वड्याईआ। आदि जुगादि कलमा पाक, पाक रसूल करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी देवे नाम दात, दाता दानी फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दी पुछे वात, ग़रीब निमाणे कोझे कमले वेख वखाईआ। सदा सुहेला देवे साथ, सगला संग निभाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी पहली चेत्र धर्म बणाए इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। रल मिल सारे करन इक्को पाठ, सोहँ ढोला रसना गाईआ। पहलों कोई ना सुणे साज, सब बैठे मुख भुआईआ। जिस वेले ख़ाली रहि गए हाथ, सारे देण दुहाईआ। शाह सुल्तान होण ख़ाक, तख्त ताज ना कोए हंढ्ढाईआ। नौ खण्ड

सत्त दीप करन याद, इक्को इक ख़ुदाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां कीता घात, घाउ आपणा नाम लगाईआ। जिस गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दिती वफ़ात, पंज तत्त काया ख़ाक मिलाईआ। जिस आत्म देणी नजात, सो परमात्म बेपरवाहीआ । रल मिल सारे पढ़ीए इक जमात, अग्गे पिच्छे रहि कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल पारब्रह्म ब्रह्म सति स्वामी आदि जुगादि सदा निहकामी, कर्म कांड प्रकृती फिरती फिरती आपणी झोली पाईआ।