२० मग्घर २०१९ बिक्रमी तरलोक सिँघ तरलोक सिँघ पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
सचखंढ निवासी साचे देसा, दरगाह साची हुक्म जणाइंदा। निरगुण वेख आपणा लेखा, सरगुण पन्ध चुकाइंदा। जुग चौकड़ी कढ्ढे भरम भुलेखा, सच सुच दृढ़ाइंदा। इकठ्ठे हो जाओ धारी केसा, मूंड मुंडाए नाल मिलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करे हेता, हद्द आपणी पार जणाइंदा। चुक्कणहारा जुगा जुगन्तर शाह नरेसा, शहिनशाह आपणा भेव चुकाइंदा। दीन मज़्हब दा छड्ड दयो पेशा, मार्ग इक्को इक समझाइंदा। जिस नूं करदे रहे आदेसा, सो साहिब हुक्म सुणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप घर घर जा के दयो संदेसा, श्री भगवान खेल कराइंदा। ना कोई रहे मुल्लां औलीआ पीर शेख़ा, मुसीबत सब दे सिर ते पाइंदा। कोई ना पंडत पांधा वेखे रेखा, पत्री सब दी बंद कराइंदा। कोई ना करे झूठा भेखा, भेखाधारी सर्ब मिटाइंदा। दो जहानां देवे नेंता, सच सच जणाइंदा। लोआँ पुरीआँ कर कर वेंता, साची वंड वंडाइंदा। श्री भगवान खेवट खेटा, लख चुरासी बेड़ा आप चलाइंदा। अन्तिम मेल होया पिता बेटा, पुरख अकाल गोबिन्द रंग रंगाइंदा। जिस भाग लगाया रविदास गंगा थेटा, सो गहर गम्भीर खेल कराइंदा। पिछला सब नूं याद कराए चेता, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जिस भाग लगाया जट्ट धन्ने खेता, सो आपणा खेल कराइंदा। निरगुण दस्सण आया भेता, पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। धुर संदेसा धुर दरबारी, धुर धुर आप जणाईआ। सारे उठो एका वारी, एका हुक्म जणाईआ। लोकमात आउँदे रहे वारो वारी, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। सेवा करदे रहे नाम जैकारी, जै जै सोहला गाईआ। धुर फ़रमाणा धुर दी दारी, दीन दुनी जगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सारे उठो एका वार, एकँकार जणाइंदा। नेत्र खोल्हो करो प्यार, परम पुरख दया कमाइंदा। सरगुण नाता तुटा विच संसार, निरगुण जोती जोत मिलाइंदा। पंज तत्त काया दीन मज़्हब बाज़ार,
लोकमात हट्ट खुल्हाइंदा। सौदा विकया वारो वार, जीव जंत जगत राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाइंदा। धुर दा लेखा श्री भगवाना, हरि हरि जू आप जणाइंदा। सारे उठो वेखो मारो ध्याना, हरि जू आपणा भेव खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी गाउँदे रहे राग तराना, तरा तरा समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणदे रहे मात प्रधाना, सच प्रधानगी आप जणाइंदा। अन्तिम दस्स के आए इक निशाना, सच निशाना आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर करे खेल श्री भगवाना, दूजा राह ना कोए चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुणो मीत, हरि मित्र आप जणाईआ। इक्को ढोला इक्को गीत, इक्को राग अल्हाईआ। इक्को तोला सदा अतीत, दरगाह साची सोभा पाईआ। एका आद जुगादि रिहा जीत, जुग जुग हुक्म वरताईआ। एका वसे हस्त कीट, ऊँच नीच रिहा समाईआ। एका दस्से सच प्रीत, प्रीतीवान बेपरवाहीआ। एका राह चलाए शिवदुआले मठ्ठ मन्दिर मसीत, गुरदुआर आपणा रंग रंगाईआ। एका खेल करे प्रभ ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सच सुनेहड़ा साचे देस, परदेसी आप जणाइंदा। नेत्र लोचण नैण लओ पेख, दीन दयाल आप वखाइंदा। दो जहान श्री भगवान लेखा जाणे नेतन नेत, नित नवित्त वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा गुर इक जणाइंदा। गुर अवतार वेखो गुर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। पीर पैगम्बर लेखा जाणो धुर, धुरदरगाही आप समझाईआ। पंज तत्त काया नाल जुड़, आत्म परमात्म खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म साचा गुर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल चढ़या साचे घोड़, दो जहानां फेरा पाईआ। वेखणहारा अन्धेर घोर, डूँग्घी कन्दर वेख वखाईआ। लेखा जाणे ठग्ग चोर, सच नालश आप कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मार्ग दस्सदा रिहों होर होर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाईआ । पंज तत्त काया खेल अपारा, गुर अवतार वंड वंडाईआ। जगत नाम बोल जैकारा, जीव जंत समझाईआ। दीन मज़्हब कर पसारा, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। तिलक बोदी जंञू खेल अपारा, धोती टिक्का नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया गोबर चौंका, काया माटी पोच पुचाईआ। हरि मिलण दा कोई ना रखे शौंका, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। सच सरोवर साचा अमृत कोई ना देवे तौंका, सच सुच ना कोए जणाईआ। कूड़ी रसना कूड़ भौंका, कूक कूक सुणाईआ। अन्तिम गया लोकमात औंता, पत डाली ना कोए नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वंड वेख वखाईआ।
जगत वंड मुन लब, लब इक्को इक जणाइंदा। आपे दोषी आपणा कर करतब, करनी आपणा राह वखाइंदा। आपे नूर अलाही आपे रब्ब, रहमत आपणी आप कमाइंदा। शरअ शरीअत सब, आपणी उम्मत राह चलाइंदा। एका मक्का काअबा हज्ज, हुजरा हज्ज ना कोई वड्याइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी परवरदिगार आपणी करनी खेल करे सब, सद सद आपणा राह चलाइंदा। पीर पैगम्बर वेखो मार ध्यान, पंज तत्त काया चोला माटी अन्दर देणा दब्ब, दरगाह नाल ना कोई ल्याइंदा। जगत क्रिया जगत आए छड्ड, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। हुण क्यों बैठे अड्डो अड्ड, सब नूं इक्को घर जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। शरअ शरीअत जगत नाता, छुरीआं नाल वंड वंडाईआ। अञ्जील कुरान रसना जिह्वा गाथा, अल्फ़ ये करे पढ़ाईआ। मन मति बुध दस्से दाता, सिख्या सिख इक जणाईआ। हरि का रूप ना किसे पछाता, पेशीनगोई दे दे रहे सुणाईआ। सारे कहिण बैठा रहे इक इकांता, दरगाह साची आसण लाईआ। दरगाह सुणाए आपणीआं गलां बातां, सच संदेसा आप जणाईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वाता, परवरदिगार बेपरवाहीआ। रूह बुत्त दए निज़ाता, पाकी पाक इक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब नूं रिहा जणाईआ। गुर गुर लेखा हरि जू दस्स, दहि दिशा खेल कराइंदा। नानक निरगुण प्या हस्स, दर साचे ख़ुशी मनाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरा मेरा भेव ना कोई आइंदा। मैं दस्सया इक्को हक़, हक़ हकीकत फोल फुलाइंदा। सर्ब जीवां दा मीता पुरख समरथ, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। जिस दे अग्गे असीं डाहीए हथ्थ, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग रिहा दस्स, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। निरगुण जोत दए प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। आत्म सेजा करे भोग बिलास, नारी कन्त आप हंढ्ढाइंदा। सेवा करे बण बण दासी दास, सेवक आपणा राह चलाइंदा। गुर अवतार तेरी शाख़, तेरी शनाख़त करन कोई ना आइंदा। कर किरपा जिस देवे दात, सो नानक गोला दर तेरे सेव कमाइंदा। तूं पिता मात, हउँ बालक रूप वटाइंदा। चरण सरन सरन चरण इक्को नात, नाता बिधाता मंग मंगाइंदा। आत्म परमात्म तेरी ज़ात, दूजा रूप ना कोई वखाइंदा। तेरा जलवा वेख आपणे अन्तर पेख ना कोई रंग ना कोई रेख, सोहँ ढोला इक्को गाइंदा। सति सतिवादी कर हेत, हितकारी तेरे हथ्थ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रहबर इक्को इक अख्वाइंदा। इक्को रहबर इक्को ख़ुदा, निरगुण हरि अख्वाइंदा। इक्को मेला इक जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाइंदा। इक्को होए सर्ब फिदा, बिस्मिल आपणा आप कराइंदा। आपणा मार्ग लाए सिध्धा, पीर पैगम्बर आप उठाइंदा। हरि चरण दुआर सारे रल मिल पाओ गिध्धा, पुरख अबिनाशी ख़ुशीआं नाच नचाइंदा। निरगुण निरवैर साचा
भोजन इक्को रिध्धा, कड़छा आपणा नाम फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी गोबिन्द धार, गोबिन्द हरि गोबिन्द जणाईआ । तेरा खेल अगम्म अपार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। चौथे जुग दी अन्तिम कार, करनी करते तेरी इक वड्याईआ। मैं बण के बाला दस्स के आया विच संसार, सृष्ट सबाई मात समझाईआ। पुरख अकाला एकँकार, अक्ल कल वडी वड्याईआ। इक्को इष्ट सच्ची सरकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस सेवा लाए गुर अवतार, पीर पैगम्बर माण दिवाईआ। किरपा करी इक अपार, सिर मोहे हथ्थ टिकाईआ। पिता पूत करे प्यार, आपणा भेद रिहा जणाईआ। कलिजुग अन्तिम सच विहार, सति सतिवादी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वेखणहार, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। कलि कल्की लै अवतार, निहकलंक वज्जे वधाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, धमकी सब नूं रिहा वखाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट हो परवरदिगार, जलवा नूर करे रुशनाईआ। पीर पैगम्बर इकठ्ठे करे इक दुआर, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। रल मिल सारे बोलो इक जैकार, जै जैकार सर्ब सुणाईआ। पिछला नाता तोड़ो विच संसार, सगला संग तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सज्जण साचे आप उठाईआ। सज्जण सच्चे गए उठ, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी गया तुठ, सब नूं रिहा समझाईआ। लोकमात इक दूजे नाल जो रहे रुठ, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। मार्ग दस्सया हलाल झटका खाणा कुठ, कुठ्ठा खाधा कम्म किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ अन्तर वेखो पई लुट्ट, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। घर घर पई दिसे फुट्ट, साचा संग ना कोए जणाईआ। भाई भाईआं रहे कुट्ट, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। साधां सन्तां अन्दर भरया खोट, जगत वासना करे लड़ाईआ। शाह सुल्तानां भरी ना पोट, हवस दिनो दिन वधाईआ। पुरख अकाल सब नूं वखाए इक्को निर्मल जोत, आदि जुगादि डगमगाईआ। शब्द वखाए साचा जुग जुग लाए चोट, गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत्त नगार बणाईआ। वसणहारा थिर घर कोट, सच सिँघासण आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को बहुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुर इक दृढ़ाईआ। आदि जुगादि सतिगुर एक, गुर गुर आप जणाइंदा। इक्को शब्द देवे टेक, नित नित वेस वटाइंदा। पंज तत्त तत्त काया खेत, लोकमात हंढ्ढाइंदा। गुर शब्दी जिस नूं देवे भेत, सो गुर अवतार अख्वाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेडे आपणी खेड, खेलणहारा खेल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम हुक्म मनाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखो सज्जण, हरि सतिगुर आप जणाईआ। दीन मज़्हब भाण्डे भज्जन, पुरख अबिनाशी आप भंनाईआ। कोई ना करे किते
मजन, तट किनारे सरोवर देण दुहाईआ। अन्त ना दीसे कोई परदे कज्जन, नौ खण्ड होए हल्काईआ। ताल नगारे घर घर वज्जण, नव नौ दए दुहाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हरि जू शब्दी शब्द संदेसा देवे सद्दन, सदा आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक प्रगटाईआ। सारे वेखो शब्दी धार, दूजा रूप नज़र ना आईआ। इक्को गुर इक अवतार, पीर पैगम्बर इक अख्वाईआ। पंज तत्त दा जगत विहार, सचखण्ड इक्को नूर रुशनाईआ। आदि जुगादि दए वखाल, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस दीपक तुहाढ्ढा दित्ता बाल, सो सच दए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर लेखा रिहा जणाईआ। पीर पैगम्बर होए हैरान, हरि जू आपणा खेल कराया। आदि जुगादी इक निशान, आपणा नाम झुलाया। जुग चौकड़ी सेवा लाए विच जहान, निक्के बाले मात घलाया। कर किरपा देवे शब्दी दान, दाता दानी आप अख्वाया। बिन शब्द कोई ना बणे काहन, सीता राम ना कोई प्रनाया। बिन शब्द बणे ना कोई अमाम, कलमा नबी ना कोई सुणाया। बिन शब्द ना प्रगटे सतिनाम, नानक निरगुण रिहा जणाया। बिन शब्द गोबिन्द पिता मिले ना आण, पुरख अकाल ना गोद उठाया। बिन शब्द खेल चले ना दो जहान, विष्न ब्रह्मा शिव ना सेव कमाया। बिन शब्द ना होए कोई ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, कम्म किसे ना आया। बिन शब्द ना मिले किसे माण, लख चुरासी जीव हल्काया। इक्को शब्द गुर अवतार पीर पैगम्बर करो पहचान, सतिगुर सार रूप वटाया। जुग चौकड़ी दए ध्यान, बिन अक्खां अक्ख मिलाया। जिस दा दीन मज़्हब ना कोई ईमान, सो शब्द तुहाढ्ढे विच टिकाया। पंज तत्त करदे रहे निशान, निशान जुग जुग झुलाया। सचखण्ड इक्को इक दुकान, वणज वणजारा इक्को नज़री आया। सारे उठ के दयो ब्यान, पिछला लेखा सर्ब मुकाया। इक्को मन्नो सर्ब ईमान, इक्को इष्ट हरि वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा जगाया। गुर अवतार गए जाग, निरगुण निरगुण आप उठाईआ। दर घर साचे लग्गा भाग, वज्जी नाम वधाईआ। रल मिल सारे गाइन राग, वाह वाह तेरी वड वड्याईआ। तूं साहिब कन्त सुहाग , हउँ नारी सेव कमाईआ। तुध बिन काया मन्दिर अन्दर ना धरे कोई चराग, बिन चराग गुरू पीर ना कोई अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सब नूं दए समझाईआ। सारे उठ के गावण गीत, इक्को ढोला गाईआ। जिहड़ी गोबिन्द दस्स के आया रीत, सो सब दे मन्न नूं भाईआ। पुरख अकाल साहिब अतीत, ना मरे ना जाईआ। किसे हथ्थ ना आवे मन्दिर मसीत, हर घट बैठा डेरा लाईआ। शब्दी गुर सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ । निरगुण निरगुण सच प्रीत, सरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं इक्को कहिणा, दूजा कहिण ना जाईआ। मैं पिता पुरख वेख्या आपणयां नैणां, बाकी सुण सुण रहे गाईआ। मैं मन्नणा उस दा कहिणा जिउँ भावे तिवें चलाईआ। अदि जुगादि चरणां विच बहिणा, दूजी ओट ना कोई रखाईआ। नानक दस्स के गया भाणा कहिणा, सीस होर ना कोई झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण गोबिन्द वाह वाह, वाह गुरू तेरी वड्याईआ। निरगुण आदि जुगादि मलाह, सरगुण बेड़ा पार कराईआ। तूं सब तों निक्का वढ्ढयां दिती सच सलाह, पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। पंज तत्त काया कर के नार कन्त आए हंढ्ढा, आपणा वक्त सुहाईआ। पीर पैगम्बर करदे रहे जुनाह, कूड़ी क्रिया रस वखाईआ। सो काया अन्त होई सुआह, तत्त नज़र ना आईआ। निरगुण निरगुण पकड़ी बांह, निरगुण दाता वड वड्याईआ। असीं बख्शाईए सर्ब गुनाह, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाईआ। गोबिन्द अग्गों प्या हस्स, हस्स हस्स जणाइंदा । जे मन्नो किसे दा फेर ना चले वस, वस आपणे हथ्थ रखाइंदा। चरणां विच्चों कोई ना जाए नस्स, फड़या जगत कोई ना जाइंदा। सब दे ख़ाली कीते हथ्थ, हथ्थां ज़ोर ना कोई जणाइंदा। जे पुठ्ठी करदा अक्ख, उलटी खल्ल्ह लुहाइंदा। जे चरण जाए ढठ्ठ, भुल्यां गले लगाइंदा। सारे मिल के लओ रख, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। आपणा आपणा दुखड़ा दयो दस्स, साचा राह समझाइंदा। ऊँची कूक बोलो अनझक्क, हरि जू रहमत आप कमाइंदा। परवरदिगार लोकमात असीं मार्ग दस्स के आए थक्क, साडा मुल्ल ना कोई पाइंदा। साडा कलमा कीता फक्क, हक़ कोई नज़र ना आइंदा। सानूं सब ते पै गया शक़, उम्मत विच बचया कोई रहिण ना पाइंदा। जिउँ भावे तिउँ दे धक्क, अग्गे हो ना कोई छुडाइंदा। पिच्छे असीं बैठे रहे अड्ड अड्ड, हुण गोबिन्द मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। पुरख अबिनाशी दस्से बात, बारमबार जणाईआ। कलिजुग वेखो अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा छाईआ। सच ना दिसे कोई जमात, हकीकत हक़ ना कोई पढ़ाईआ। नज़र ना आए कोई रूह बुत्त पाक, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। सच ना दिसे कोई घाट, घाटा प्या सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म किसे ना मुक्की वाट, भज्जे फिरदे पांधी राहीआ। अन्दर बाहर कोई ना पुछे वात, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। मन मति होई नार कमज़ात, दुहागण घर घर दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच सच दृढ़ाईआ। दीन दयाल पुरख समरथे, समरथ तेरी वड्याईआ। शब्दी सुत दुलारा गोबिन्द दस्से, प्रभ अग्गे आप सुणाईआ। पीर पैगम्बर हो इकठ्ठे, आए तेरी सरनाईआ। सारे कहिण असीं पिछले नाम कटे, साडी चले
ना कोई चतुराईआ। दीन मज़्हब मेट रट्टे, जो नानक आया समझाईआ। साडे चीथड़ पुराणे फटे, लीरो लीर नज़री आईआ। सौदा लभ्भे ना किसे हट्टे, चौदां तबक देण दुहाईआ। चार कुण्ट फिरदे नठ्ठे, पन्ध मुकावण वाहो दाहीआ। किसे ना आए कुछ हथ्थे, ख़ालक ख़लक गई भुलाईआ। किरपा कर पहले पाड़ पटे, लेखा कोए रहे ना राईआ। सच मार्ग इक्को दस्से, दहि दिशां तेरी सरनाईआ। हुण नहीं मंगदे होर हिस्से, पहला ख़ाता तेरी झोली पाईआ। गोबिन्द कोलों गुर इक्को सिक्खे, पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। जिस ने साडे लेख लिखे, हुक्मे विच भुआईआ। जिस दी याद अन्दर वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिखे किस्से, किस्मत सब दी आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत रस कीते फिके, फिकी होई लोकाईआ। शब्द सुत गुर गोबिन्द हाल दस्से निक्के, निक्यों वड्डे रिहा कराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तिम सारे जिते, हार सब नूं नज़री आईआ। दो जहान लेखा ना कोई नजिठे, सारे बैठे मुख भुआईआ। मस्त प्याले सब ने पीते, नैण कोई ना सके खुल्हाईआ। बौहड़ी साडी पिछली चुक्की रीते, पिछली देवे ना कोए सफ़ाईआ। अग्गे पढ़ीए इक हदीसे, हरि जू इक्को नज़री आईआ। जे हथ्थ पाईए ते ख़ाली खीसे, धन दौलत बैठे सर्ब लुटाईआ। उम्मत नबी रसूल होई पलीते, पाक रूह नज़र कोए ना आईआ। झूठा वुज़ू करदे कर कर चीते, चित विच हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर पीर अवतार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे आ बाल, तेरा बचपन मोहे भाईआ। जिस नीहां हेठां बाले दित्ते स्वाल, गुर पीरां राह वखाईआ। भाणा मन्नया इक अकाल, आपणी रखी ना कोए चतुराईआ। एका अक्खर दित्ता सिखाल, वाहिगुरू हथ्थ वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि बणे दलाल, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। मेरी निमस्कार सति श्री अकाल, अकाल अकाल रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, दूजा राह ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाला, दयानिध जणाइंदा। आदि जुगादी गुर गोपाला, शब्दी नाउँ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल निराला, नूर नुराना आप दरसाइंदा। सचखण्ड निवासी साची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक वड्याइंदा। गुरमुखां दस्से राह सुखाला, साची सिख्या इक पढ़ाइंदा। जो पीर पैगम्बरां कढ्ढ दवाला, ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द तेरी धार बंधाइंदा। गोबिन्द कहे साहिब समरथ, समरथ तेरी वड्याईआ। लहिणा देणा चुका हथ्थो हथ्थ, अग्गे उधार ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी लारे दे दे गुर अवतार आपणे चरणां हेठां रख, सिर सके ना कोए उठाईआ। जगत जुगत मार्ग आए दस्स, कलम शाही कर लिखाईआ। अन्तिम सारे कर के गए बस, बसता आपणा आप बन्हाईआ। तूं दूर दुराडा बैठा वेखें हस्स,
आपणी ख़ुशी मनाईआ। असीं गाउँदे रहे तेरा जस, तूं बाल्यां सीस धड़ अड्ड कराईआ। हुण दस्स किथे जाएं नठ्ठ, तेरा मेरा इक्को घर नज़री आईआ। जिन्ना चिर मेरी पत ना लएं रख, मैं छड्डां ना तेरी बांहीआ। सृष्ट सबाई मैं आया दस्स, कलिजुग अन्तिम कलि कल्की आवे सच्चा माहीआ। साचे खेड़े जाए वस, सम्बल देवे माण वड्याईआ। बाकी सारे जाण ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी सरन सरनाईआ। पुरख अबिनाशी बोल जैकारा, एका एक सुणाइंदा। पीर पैगम्बरां दे दे लारा, जुग चौकड़ी वक्त लँघाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मैं बणया रिहा कुआरा, मेरी सेज ना कोए हंढ्ढाइंदा। इक नानक वसया सच दुआरा, उह वी चरणी सीस झुकाइंदा। इक कबीरा दित्ता हुलारा, हुजरा एका इक वखाइंदा। दोए जोड़ करे निमस्कारा, नेत्र अक्ख ना उपर उठाइंदा। जमाल वेख तेई अवतारा, अद्धविचकारे सर्ब लटकाइंदा। पीर पैगम्बर रोवण ज़ारो ज़ारा, जलवा नूर नज़र किसे ना आइंदा। गोबिन्द तूं लग्गा मैनूं इक प्यारा, तेरा कल्ग़ी तोड़ा मोहे भाइंदा। तेरा लेख अगम्म अपारा, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। मैं तेरा बणां वणजारा, तेरा हट्ट चलाइंदा। सम्बल वेखां धाम न्यारा, नज़र किसे ना आइंदा। तेरयां गुरमुखां करां प्यारा, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। गोबिन्द कहे मैं ना मन्नां, अछल अछल्ल तेरी वड्याईआ। जिन्ना चिर चौदां लोक ना भंनें बन्न्हां, चन्द तारा आपणे सीने उपर रखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सब दा ख़ाली कर दे थाली छन्ना, जल थल सारे देण दुहाईआ। जे तूं बैठा रिहों बण के अन्न्हा, गोबिन्द तानयां नाल तेरा सीना पार कराईआ। हुण कोई ना घोड़ा ना काठी दा फड़ाया हंना, तरकश तीर ना तन छुहाईआ। मैं शब्दी सुत तेरा चन्ना, ना कोई पिता ना कोई माईआ। दो जहान फिरां भंनां, नित नवित्त सेव कमाईआ। तेरा हुक्म सुणां बिन कन्नां, बिन अक्खां दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सच्चे बच्चे, तेरे बचपन दयां वड्याईआ। पिछले भाण्डे जो रहि गए कच्चे, हुण बिन आविउँ दयां पकाईआ। फड़ के ढालां इक्को सच्चे, सच्चा एका नाम वखाईआ। लूं लूं अन्दर तेरा प्यार रचे, प्रेम प्यार नाल प्रनाईआ। ओहो मैनूं लग्गे अच्छे, जिहड़े सरसे दित्ते रुढ़्हाईआ। भावें लंगोटे भावें तेड़ कछिहरे कच्छे, कुछड़ चुक्कां जिउँ पुत्त पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मैं ना करां हां, हां हां विच ना कदे मिलाईआ। जिन्ना चिर गुरमुखां उपर ना करें छाँ, आपणा नाम छहबर लाईआ। फड़ फड़ हँस बणा काँ, कागों हँस उडाईआ। मेरी फेर फड़ बांह, नेत्र
नैण दे वखाईआ । मन्नां फेर तेरी रज़ा, राज़क रहीम बेपरवाहीआ। पहलों सब दी मुका कज़ा, लाड़ी मौत ना सके प्रनाईआ। राए धर्म ना दए सजा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। फेर गोबिन्द आवे उह मज़ा, जिहड़ा अमृत रस चखाईआ। दो जहान पी पी रज्जा, तृष्ना भुक्ख ना लागे राईआ। जे लावें अजा पजा, हां विच हां ना कदे मिलाईआ। हुण मेरे पुरख अकाल जा लोकमात फेर भज्जा, तेरी कदर कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट फिरें भुक्खा नंगा, तेरे हथ्थ रोटी ना कोए फड़ाईआ। निरगुण हो के टक्करां मार नाल कंधां, निरगुण तेरा संग ना कोए रखाईआ। बिन सरगुण तेरा कोई ना धन्दा, तेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। भगवान कहे गोबिन्द दलेर, भय ना कोए रखाईआ। जिध्धर भज्जां लवे घेर, नौजवान अग्गों घेरा पाईआ। बाहों फड़ कहे मेरा हक़ नबेड़, हकीकत तेरे हथ्थ वड्याईआ। पहलां साडे कोलों छेड़ां छेड़, हुण बैठा मुख छुपाईआ। कर किरपा आपणा गेड़ा गेड़, झेड़ा चुक्के दीन मज़्हब लड़ाईआ। इक्को वार सब नूं दे नबेड़, मुड़ मुड़ लेखा लिख्या ना जाईआ। वेख लोकमात गुर अवतार पीर पैगम्बर फिरदे वांग बकरीआं छेड़, सतिगुर सच्चा नज़र कोई ना आईआ। रसना पढ़ पढ़ तैनूं करदे झेड़ां झेड़, लज्यावन्त तैनूं हय्या नज़र कोई ना आईआ। जे मेरे हथ्थ देवें सब दीआं जड़ां देवां उखेड़, दूत दुष्ट कोई रहिण ना पाईआ। ख़ाली टिंड वांगूं देवां रेड़्ह, रेड़का सब दा आप मुकाईआ। मैं ना जाणा तूं क्यों कीती ऐड्डी देर, डूँग्घे दब्बे बच्चे नीहां हेठ देण दुहाईआ । ऐंवें आपणा नाँ रखा ल्या सिँघ शेर, शेर भबक ना कोए लगाईआ। पुरख अबिनाशी कहे गोबिन्द तेरे उत्ते करां मेहर, मेहर नज़र इक उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गा पिच्छा वेखे राह नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे मैं ना मन्नां दलासा, तेरा सुत डोल कदे ना जाईआ। जिन्हां चिर आपणा सच ना दस्सें ख़ुलासा, भेव अभेद खुल्हाईआ। मैं आपणीं नेत्रीं वेखां तमाशा, दो जहान ख़ुशी रखाईआ। सब दा मूधा करदे कासा, किस्मत घर घर करे लड़ाईआ। जिहड़े तैनूं करदे हासा, हस्ती सब दी दे मिटाईआ। फेर पुच्छां अगली बाता, हरि जू की की खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द रिहा समझाईआ। गोबिन्द सुत साचे लाल, हरि लालन आप जणाइंदा। औह वेख तेरा महाकाल, भ्यानक रूप वटाइंदा। पैरीं टुम्ब उठावे काल, आपणा हुक्म जणाइंदा । धर्म राए रलाए नाल, इक्को संग बणाइंदा। चित्रगुप्त रिहा सिखाल, सब दा लेखा फोल फुलाइंदा। लाड़ी मौत पाए धमाल, दर दर नाच नचाइंदा। तेरा इक्को वार हल्ल करे स्वाल, सब दा लेखा आप मुकाइंदा। गुरमुख सज्जण साचे भाल, दरगाह साची मेल मिलाइंदा। आपे सुण मुरीदां हाल, मुर्शद आपणे रंग
रंगाइंदा। अन्त चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक रखाइंदा। सृष्ट सबाई होए हाल बेहाल, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। तूं वेखें चल के नाल, तेरा साचा संग रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे ताल, सत्त दीप डौरु डंक सुणाइंदा। किसे कम्म ना आए काया माटी ख़ाल, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। करे खेल बेमिसाल, अग्गे पिच्छे मिसल ना कोए बणाइंदा। तेरी लग्गी निभे नाल, प्रीतीवान आप निभाइंदा। अग्गे मार्ग दए सखाल, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सो पुरख निरँजण हो दयाल, आत्म परमात्म रंग रंगाइंदा। तेरा भथ्था तीर कमान, शस्त्र सोहँ रूप वटाइंदा । लेखा जाण दोए जहान, दूजी कुदरत वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा । पूरी आस करांगा। गोबिन्द रूप धरांगा। गुरसिख सज्जण वरांगा। सरगुण अन्दर वड़ांगा। साचे पौड़े चढ़ांगा। महल अटल खड़ांगा। पंच विकारे नाल लड़ांगा। सब दे अग्गे अड़ांगा। फेर आपणा ढोला पढ़ांगा। सृष्ट सबाई जित्तांगा। ना किसे कोलों हरांगा। निर्भय हो भउ विच ना डरांगा। हरिसंगत सच्चा घाड़त घड़ांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पुरख अकाल लड़ फड़ांगा। गोबिन्द आया होए सहाया, गले लगाया गोद उठाया, बणे माया देवे छाया, जोत जगाया अन्धेर मिटाया, शब्द सुणाया राग अल्हाया, मन्दिर सुहाया ताल वजाया, प्रेम वधाया नेंह रखाया, पुरख अकाल मिलाया, आप अन्दर हो के हस्सांगा। अन्दर वड़ के हस्सांगा। अगला मार्ग दस्सांगा। प्रेम अन्दर वसांगा। गुरसिख बिन ढाहयों तुहाढ्ढे अग्गे ढठ्ठांगा। पल्ला छोड़ कदे ना नठ्ठांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल मेल मिला, नेड़े हो के वसांगा। नेड़े आवांगा। दरस दिखावांगा । पुरख अकाल मिलावांगा। जोती नूर रुशनावांगा। बाहों फड़ गले लगावांगा। रुठयां आ मनावांगा। भुख्यां भुक्ख मिटावांगा। दुखियां दु:ख वंडावांगा। सुक्कीआं कुक्खीआं हरीआं करावांगा। उज्जल मुखीआं मात वखावांगा। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। फेर सोहँ ढोला गावांगा। घर नानक रंग रंगावांगा। पुरख अकाल मनावांगा। फेर गोबिन्द रूप अख्वावांगा। गोबिन्द आप अख्वाएगा। पिछली रीती सर्ब मिटाएगा। साची सिक्खी इक उपाएगा। तिक्खी धार वखाएगा। निक्की नज़र किसे ना आएगा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाएगा। जो घड़या भन्न वखाएगा। घर घर चिराग़ जगाएगा। फेर आपणी जोत जगाएगा। फड़ उंगली नाल चलाएगा। दीन दयाल नाल मिलाएगा। पिता पूत गोद सुहाएगा। फेर गोबिन्द आप अख्वाएगा। गोबिन्द फेर अख्वावांगा। पुरख अकाल दी गोद सुहावांगा। जुग विछड़े मेल मिलावांगा। भुल्लयां भट्टकयां राहे पावांगा। अमृत जाम प्यावांगा। दुखड़े दर्द मिटावांगा । कागां तों हँस बणावांगा। रातीं सुत्तयां आप उठावांगा। जिस किहा चिढ़ीआं तों बाज़ तुड़ावांगा । दो
जहानां चरणां हेठ दबावांगा। लोआँ पुरीआँ माण गंवावांगा। ब्रह्मा विष्न शिव निवावांगा। गुर पीर अवतार समझावांगा। पुरख अकाल मिलावांगा। फेर सच्चा ढोला गावांगा। रल मिल गुरसिखां विच आपणी ख़ुशी मनावांगा। आपणी ख़ुशी मनाऊँगा। आपा भेंट चढ़ाऊँगा। बच्चे नीहां हेठ रखाऊँगा। गुरमुख उत्ते महल्ल वसाऊँगा । गंगधार रंग चढ़ाऊँगा । छत्ती जुग दा कर्जा लाहूंगा। बहत्तरां माण दवाऊँगा। सत्तरां नाल रलाऊँगा। चुहत्तरां गोद बहाऊँगा। पंज पंज पंज डंक वजाऊँगा। चार चार संग रखाऊँगा। हरिसंगत रंग चढ़ाऊँगा। सत्तरां दी वंड वंडाऊँगा। पिछली कीती झोली पाऊँगा। सच्ची सेवा इक समझाऊँगा। भगत दुआरे सेवा इक समझाऊँगा। भगत दुआर इक बणाऊँगा। धुर दरगाह दी साची चिट, आपणी हथ्थीं नाम फड़ाऊँगा। लोकीं वेंहदे रहि जाण बिट बिट, नज़र किसे ना आऊँगा। लख चुरासी जीव जंत जित, सेहरा गुरमुखां सिर पहनाऊँगा। कर कर साचा हित्त, पिछला लेखा लेख मुकाऊँगा। आपे बण के मात पित, आपणी गोद बहाऊँगा। पुरख अकाल मिलाऊँगा। घर बहि बहि ख़ुशी मनाऊँगा। सचखण्ड दुआर फेर वसाऊँगा। दीपक जोती इक जगाऊँगा। बिन गुरसिखां थाँ ना कोई पाऊँगा। बिन गुरसिखां थान कोई ना पावांगा। कर धूढ़ी अशनान, आपणी ख़ुशी मनावांगा। जिन्हां पिच्छे बच्चे कीते दान, तिन्हां आपणे सीस उठावांगा। दो जहानां पार लै के ख़ुशी ख़ुशी जावांगा। ओथे वखा सच सच्चा दरबार, आपणा रंग चढ़ावांगा। निर्मल जोत जगे निरँकार, तेल बाती ना कोए पावांगा। कर सचा सच प्यार, सच्ची गोद उठावांगा । गुरसिख निक्का बच्चा कर प्यारा लाल, लालन आपणा रूप वखावांगा। गुरमुखां पिछला हल्ल होए स्वाल, पट्टी अग्गे होर पढ़ावांगा। पुरख अकाल मिलावांगा । ते दु:ख दर्द मिटावांगा। फेर गोबिन्द रूप अख्वावांगा। सब दी लाज रखांगा। सृष्ट सबाई नथ्थांगा। शेर वांगूं गज्जांगा । जिध्धर घल्लो पिच्छे ना भज्जांगा। इट्ट चुक्कदे नूं पत्थर वांग वज्जांगा। गुरसिखां परदे कज्जांगा। कर दरस एथे ओथे रज्जांगा। प्रेम प्यार अन्दर बज्झांगा। बिन तन्द सतारों ताल हो के वज्जांगा। अन्दर वड़ वड़ नच्चांगा। जोत वांगूं मच्चांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखावांगा । फड़ बाहों राहे पावांगा। पुरख अकाल गल लगावांगा। आप थापीआं दे के गोद सवावांगा। गोद विच देवे थापी, थप्पक थप्पक सवाइंदा। कोट जन्म दे उधरे पापी, जो जन सरनाई आइंदा। मिटे रैण अन्धेरी राती, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाइंदा। नवीं गुरसिखां फेर देवे हयाती, आपणा मेल मिलाइंदा। गृह मन्दिर करे प्रकाश दीआ बाती, जोत निरँजण डगमगाइंदा। भर प्याला जाम प्याए साकी, गोबिन्द एका रस वखाइंदा। बंद कवाड़ा खोल्हे ताकी, द्वैती पर्दा आपे लाहइंदा। बिन पुछयां देवे बाकी, पिछला हिसाब झोली पाइंदा । गुरसिख अग्गे वेखण मार झाती, हरि जू की की खेल रचाइंदा। निरगुण सरगुण
बणे साथी, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त गुरमुखां झोली पाइंदा। ना कोई नरदी ना कोई नरद, नर नरायण खेल रचाईआ। किसे नूं वखाई किसे दी फ़रद, आपणा हुक्म मनाईआ। जिउँ भावे तिउँ लोकमात वंडाए दरद, दर्दीआं दु:ख गंवाईआ। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। निक्की जिही तार छोटा जिहा ढोला पंज तत्त सुणाए तर्ज़, नाम नगारा इक जणाईआ। गुर अवतार नाउँ रख कूड़ी क्रिया कोलों देण वर्ज, सच संदेसा इक सुणाईआ। दोए जोड़ सारे करदे रहिण अर्ज़, बेपरवाह बेपरवाह बेपरवाह तेरी वड्याईआ । पारब्रह्म नूं आदि तों पै गई मर्ज़, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नाल लै के आए आपणा नाम ख़र्च, सिर आपणे पंड उठाईआ। जिस तरा जीव जंत जाण परच, ओसे तरां लिख लिख दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़रद इक्को इक वखाईआ। कलिजुग रख्या आपणा ढंग, बे ढंगा खेल कराईआ। प्रभ कोलों वस्त लई मंग, हो निमाणा झोली डाहीआ। अन्त गोबिन्द बणे मेरा संग, मेरा अंग वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग कहे प्रभ मस्तक धूढ़ी दे ख़ाकी, दर तेरे ख़ाक रमाईआ। मेरे विच भर इक चालाकी, गुर अवतारां दयां लड़ाईआ। उह सारे मंगण मैनूं आ के मिले पाक रसूल पाकी, तेरा लहिणा दए मुकाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल तेरी लेखे लाए हयाती, तेरा हया आपणे विच छुपाईआ। कलिजुग कहे गोबिन्द तूं ज़रूर बणीं मेरा साथी, तुध बिन पुरख अकाल मेरे हथ्थ ना आईआ । मैं कूड़ कुड़यारा सद्द तेरी तक्कां वाटी, नेत्र नैण खुल्हाया। गोबिन्द कहे मैं ज़रूर अन्तिम मारां झाती, तेरा पर्दा आप उठाया। कलिजुग कहे मैं चारों कुण्ट करां अन्धेरी राती, चन्द नज़र कोए ना आया। गोबिन्द कहे मैं तेरा बणां ज़रूर साथी, तेरा संग निभाया। कलिजुग कहे मैं रहिण ना देवां कोई आकी, साधां सन्तां मूँह दे भार डिगाया। गोबिन्द कहे मैं पुरख अकाल कोलों चुकावां बाकी, दोए जोड़ वास्ता पाया। कलिजुग रुची ख़ुशी ख़ुशी हो के नाची, नौ खण्ड नौ दर कूड़ी क्रिया नाच नचाया। धन्न वेला सोहे वक्त जिस वेले मिले पुरख अबिनाशी, मेरा दुखड़ा दर्द मिटाया । गोबिन्द कहे मैं तेरी कटावां अन्त फाँसी, फाँसी सब दे गल लटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल गया रल, इक्को ओट अकाल रखाया। कलिजुग कहे मैं वडा बलवान, प्रभ सिर मेरे हथ्थ टिकाया। अन्तिम मैनूं लैण आवे भगवान, मेहर नज़र इक उठाया । मैं चार कुण्ट फिरां बण के काहन, आपणा हुक्म मनाया। जूठ झूठ करां प्रधान, कूड़ी क्रिया डंक वजाया। घर घर फेरां शैतान, शरअ शरअ नाल टकराया। साबत रहिण ना देवां किसे दा ईमान, धीरज
धीर ना कोए रखाया। इक दूजे दीआं धीआं भैणां सर्ब तकाण, नेत्र नैण ना कोए शरमाया। काम क्रोध दी चले दुकान, लोभ मोह हँकार होए हल्काया। गुर अवतार पीर पैगम्बर मैनूं कहिण तूं वड्डा प्रधान, जिस साडा लेखा लोकाई कोलों भुलाया। पढ़दे सुणदे गाउँदे होए बेईमान, गुर का भय ना किसे रखाया । मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले सारे जाण, जानणहारा नज़र किसे ना आया। कलिजुग कहे मैं मंगया इक्को दान, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। मैं किसे दी ना मन्नां आण, आपणा खेल रचाया। जिस वेले मेरा साहिब मैनूं देवे फ़रमाण, मैं सब कुछ दयां तजाया। चल के चरणी डिगा आण, आपणा सीस झुकाया। अग्गों गोबिन्द मिले मेहरवान, मेरा दुखड़ा दर्द वंडाया। फड़ वखाए इक निशान, गुरमुख साचे मात प्रगटाया। भगत भगवन्त खेल महान, निरगुण सरगुण रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग लहिणा देणा सुणना कहिणा मन्नणा आपणा हुक्म रखाया।