पुस्तकालयभाग १३

२१ मग्घर २०१९ बिक्रमी अतर सिँघ चतर सिँघ लखा सिँघ दे गृह ओगरा ज़िला गुरदासपुर

आदि जुगादि सच प्रधान, सो पुरख निरँजण इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि सति विधान, सति सतिवादी आप बणाइंदा। आदि जुगादि राज राजान, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। आदि जुगादि धुर फ़रमाण, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। आदि जुगादि खेल महान, निरगुण निराकार आप खलाइंदा। आदि जुगादि सच मकान, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। आदि जुगादि खोल्ह दुकान, थिर घर आपणा हट्ट चलाइंदा। आदि जुगादि देवे माण, सुत दुलारे शब्द उठाइंदा। आदि जुगादि हुक्मरान, धुरदरगाही इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि सच ईमान, चरण कँवल हरि जणाइंदा। आदि जुगादि सच निशान, धर्म निशाना इक वखाइंदा। आदि जुगादि जोती नूर महान, नूर नूराना डगमगाइंदा। आदि जुगादि विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। आदि जुगादि त्रै पंज खेल महान, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। आदि जुगादि सतिगुर सच्चा बलवान, सति पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। आदि जुगादि गुर गुर रूप प्रगटाए दो जहान, शब्दी नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आदि जुगादि शब्द गुर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि शब्द धुर, सच संदेसा दए सुणाईआ। आदि जुगादि चढ़े घोड़, दो जहानां वेख वखाईआ। आदि जुगादि निरगुण सरगुण लए जोड़, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। आदि जुगादि शब्द गुर दाता, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आदि जुगादि शब्द गुर

पिता माता, गोदी गोद आप सुहाइंदा। आदि जुगादि बन्न्हे नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आदि जुगादि वसणहारा इक इकांता, निरवैर आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादि लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार झाता, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। आदि जुगादि जन भगतां पुच्छे वाता, नित नवित्त वेस वटाइंदा। आदि जुगादि जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर शब्द आप समझाइंदा। शब्द गुरू गुरु गुरदेव, आदि जुगादि समाया। अलख निरँजण अलख अभेव, बेपरवाह आपणा राह चलाया। सदा सद सद करे सेव, बण सेवक सेव कमाया। एका देवे नाम सच्चा मेव, रस आपणा आप चखाया। गोबिन्द मेला कुण्ट हेम, उच्चे टिल्ले मेल मिलाया। शब्द गुर गुर शब्द कीता नेम, मता इक्को इक पकाया। तेरा मेरा लहिण देण, देणा लहिणा एका वणज कराया। निरगुण सरगुण बणया सज्जण सैण, सरगुण निरगुण एका घर बहाया। इक्को नेत्र इक्को लोचण नैण, एका अक्ख प्रतख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक वडयाया। आदि जुगादि शब्द गुर दाता, दाता दानी दया कमाइंदा। आदि जुगादि शब्द गुर गाथा, गुर मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। आदि जुगादि चलाए राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। आदि जुगादि खेले खेल तरलोकी नाथा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां नाच नचाइंदा। आदि जुगादि पिता माता, लख चुरासी गोद बहाइंदा। आदि जुगादि मेटे अन्धेरी राता, सच सुच चन्द इक चढ़ाइंदा। आदि जुगादि बन्न्हे नाता, सुरत शब्द मेल मिलाइंदा। आदि जुगादि दरस दिखाए बहु बिध भांता, गुर अवतार पीर पैगम्बर रूप वटाइंदा। आदि जुगादि सगला साथा, निरगुण सरगुण संग निभाइंदा। आदि जुगादि तीर्थ ताटा, सरोवर मजन इक कराइंदा। आदि जुगादि गुर गोबिन्द दित्ता नाम बाटा, सच प्याला हथ्थ फड़ाइंदा। तेरी मेरी इक्को जाता, ज़ेर ज़बर ना वंड वंडाइंदा। तेरा मेरा इक्को साका, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। तेरा मेरा इक्को ख़ाका, निरगुण साची वंड वंडाइंदा। तेरा मेरा इक्को घाटा, घाटा नज़र किसे ना आइंदा। तेरा मेरा इक्को राखा, पुरख अकाल दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर खेल खलाइंदा। शब्द गुर गुरु गुर रूप, इक्को इक वड्याईआ। आदि जुगादि सति सरूप, सति सति समाईआ। जुगा जुगन्तर वसे चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। नित नवित्त जाए तुट्ठ, हरिजन साचे लए मिलाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द गुर भण्डार अतुट, बेअन्त आप वरताईआ। पुरख अकाल बणाया पुत्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। सच दुआरे सोही रुत्त, हेम आपणा कुण्ट वखाईआ। इक दूजे नूं रहे पुच्छ, शब्द गोबिन्द गोबिन्द शब्द इकठ्ठे करन सलाहीआ। इक दूजे दे अन्दर जाईए लुक, लुकयां नज़र किसे ना आईआ। शब्द गुर वेखे गोबिन्द हुण तेरी रुत्त, तेरे पंज तत्त मिले वड्याईआ। अन्तिम

नाता तुटे जगत बुत्त, बुत्त परसती रहिण ना पाईआ । मैं फेर पवां उठ, तेरी धार चलाईआ। कोई माँ मैनूं ना कहे पुत्त, गुजरी गोद ना कोए सुहाईआ। कोई पिता पंज तत्त गोदी लए ना चुक्क, लोरीआं दे ना कोए खडाईआ। कोई बाहों फड़ के लए ना कुट्ट, रुस्सयां घर ना कोए मनाईआ। ना किसे सीस निवावां झुक, ख़ाकी तन ना कोए हंढ्ढाईआ। इक सुहावां साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर इक वखाईआ। गोबिन्द कहे शब्द रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। शब्द कहे गोबिन्द तेरी सेज पलँघ, आसण इक्को मोहे भाइंदा। अठ्ठे पहर पुरख अकाल वजाए मृदंग, तार सितार आप हिलाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को जिही मंग, पुरख अकाल इक्को वस्त झोली पाइंदा। तेरा नीला घोड़ा तुध बिन सोहे ना नंगी कंड, पाख़र ज़ीन ना कोए सुहाइंदा। तेरा अस्व जगत जहान सृष्ट सबाई करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक खड़काइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाइंदा। गोबिन्द कहे शब्दी मीता, शब्द कहे गोबिन्द रीता, इक्को इक वखाईआ। तेरा मेरा साहिब अनडीठा, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं चलावां साची रीता, रीतीवान दया कमाईआ। गुरसिखां सीनां करां ठांडा सीता, मात गर्भ ना फेर तपाईआ। मेरा कोई ना फोले अंगीठा, मेरा रूप शब्द शब्द विच समाईआ। साची दस्सां इक प्रीता, पुरख अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर गोबिन्द शब्द गुर गुर इक्को रंग वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं गुर शब्दी पूरा, शब्द गुर मेरा नाउँ अख्वाईआ। सदा सद हाज़र हज़ूरा, हज़ूर आपणा रंग रंगाईआ । साचा बचन करां पूरा, पूरन पूरना आपे पाईआ। वसणहारा नेड़े दूरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां मेरा हुक्म मन्नया कूड़ा, तिन्हां मुख ना कदे वखाईआ। हथ्थीं बाहीं लोहे कड़े पा पा बैठे चूड़ा, कूड़ कुड़यार शृंगार हंढ्ढाईआ। जिस जन मेरी मस्तक लाई धूढ़ा, मैं आपणी धूणी विच्चों ख़ाक गुरमुखां टिक्का लाईआ। दाता योद्धा सूरबीर सूरा, गुर शब्द वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द इक वखाईआ। शब्द गुरू ना कोई क्रिया, गोबिन्द बन्धन विच ना आइंदा। दो जहान निरगुण सरगुण हो के फिरया, आउँदा जांदा आपणा मुख छुपाइंदा। आपणे अन्दर आपणे मन्दिर आपणे पौड़े आपे चढ़या, चढ़ चढ़ ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया सच जणाइंदा। चन्नण देही नूं, चन्नण लगाया सी। भाणा मन्नण नूं, भगवान मनाया सी। बेड़ा बन्न्हण नूं, बेड़्हा रुढ़्हाया सी। नाम वंडण नूं, सिर ताज टिकाया सी। दुष्ट खण्डण नूं, हरि हथ्थ खण्डा फड़ाया सी। नाम रंगण नूं, रंग इक्को इक चढ़ाया सी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा लाया सी। चन्दन

चन्दन लग्गी अग्ग, चन्द निरगुण निरगुण चमकाया। फिरी दरोही विच जग, गोबिन्द ख़ुशी मनाया। मेरे सिर ते रहि गई मेरी पग्ग, लख लख शुकर जणाया। पुरख अकाल तेरा कर्ज़ा लथ्था अज्ज, पिछला लेखा रहे ना राया। विच चिख़ा वड़या भज्ज, सच सिँघासण आसण लाया। उच्ची कूक दित्ता दस्स, गुरसिख गोबिन्द आप जणाया। तुहाढ्ढा मेरा कोई ना चले वस, श्री भगवान हुक्म सुणाया। आओ रल मिल लईए हस्स, हसदयां हसदयां ढोला गाया। पुरख अकाल दा गाओ जस, जै जैकार कराया। मैं दित्ता अमृत रस, रस तुहाढ्ढी झोली पाया। अन्तिम वेखो ख़ाली हथ्थ, गोबिन्द नाल कुछ ना लै जाया। बच्चे नीहां हेठां दित्ते दब्ब, महल अटल इक बणाया। जो कुछ सो तुहाढ्ढी झोली पाया सब, आपणा हक़ ना कोए रखाया। जिस वेले सद्दो आवां भज्ज, आउँदा जांदा डेर ना लाया। गोबिन्द भाण्डा जाए ना भज्ज, गुर गोबिन्द गोबिन्द शब्द रूप समाया। तुसां मेरा पर्दा लैणा कज्ज, मेरी हड्डी हड्डी कोए ना फोल फुलाया। की स्वाह विच्चों गोबिन्द नूं कोई लए लभ्भ, तन ख़ेह पुरख अबिनाशी आपणे नेंह लगाया। मन्नणा हुक्म दरस करना रज्ज रज्ज, नित नवित्त फेरा पाया। जे इकरार कर गए भज्ज, मैं बैठा मुख भुआया। फेर निरगुण हो के आवां सम्बल नगर बहिवां सज, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। ना कोई जाणे लम्मा उच्चा कद्द, मोटा वड्डा छोटा ना वेख वखाया। मैं सब तों हो जां अड्ड, अडरा राह चलाया। पुरख अकाल आपणे दुआरे लवां सद्द, प्रेम प्रेम नाल वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द शब्दी रूप धराया। अंगीठा फोलण कोई ना फोले, सतिगुर गुरमुखां आप जणाईआ। गोबिन्द सदा वसे आपणे चोले, चोला गोबिन्द आप हंढ्ढाईआ। शब्दी करे परदे ओहले, ना मरे ना जाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्हे, चार कुण्ट वेख वखाईआ। गुरसिख मेरा कदे ना डोले, चले हुक्म रजाईआ। मन्न कहिणा जो बणे गोले, गुलशन तिन्हां दयां खिलाईआ। बाकी कीमत कोई ना पए जिउँ भो छोले, भूसा गध्यां अग्गे पाईआ । सारयां उच्ची कूक कूक कहिणा गोबिन्द अक्खां अग्गों होया ओहले, साडे अन्दर वड़ के गया समाईआ। मेरा अंगीठा कोई ना फोले, फोल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर गुर शब्द शब्दी वंड वंडाईआ। वजूद विच वसल, वसल विच वड्याईआ। वसल विच्चों असल, असलीअत दए समझाईआ। शब्दी रुत्त संसारी फसल, लख चुरासी बीजे वढ्ढे अन्दर वड़ वड़ हरी सिंच कराईआ। जिस वेले करे आपणा फ़ज़ल, फ़ज़ूल कहाणी ना कोए सुणाईआ। गुरसिख चढ़ाए आपणी मज़ल, मंज़ल आपणी आप जणाईआ। जिथ्थे कोई ना आवे अज़ल, अलामत कोए रहिण ना पाईआ। ओथे कोई ना दिसे फुल्ल कँवल, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए चतुराईआ। ओथे इक्को नूर अव्वल, ज़हूर ज़हूर रुशनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखाए हक़ वज़ूद, आदि अन्त ना होए नेसतो नाबूद, किसे ना आए विच हदूद, साची रखे मंज़ले मकसूद, गुरसिखां असल नाल गोबिन्द देवे सूद, लेखा सब मुकाईआ। जिस वेल मुरीद मुर्शद दा वेखे सच अरूज, उल्फ़त कह ना सके राईआ। मारे धाह मिल्या महिबूब, मेरी हस्ती रही ना राईआ। एहो वजूद एहो सबूत ना कोई रूह ना कलबूत, पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। वज़ूद वसल दा रंग, बिस्मिल धार चलाइंदा। शब्दी धार डोर पतंग, सुरती बन्धन पाइंदा। काया माटी पंज तत्त देह जाए हंढ्ढ, जगत हुंडी सब दी आप लुटाइंदा। अग्गे खेल सूरा सरबँग, आपणे हथ्थ रखाइंदा। राह विच सुणाउदा जाए ढोल मृदंग, अनहद राग अल्हाइंदा। अग्गे जा के एह वी हो जाए नंग, आपणा माण ना कोए वखाइंदा। फेर सतिगुर गुर गुरसिख लगाए अंग, आपणी गोदी उठाइंदा। आपणा दुआरा आपे लँघ, मन्दिर सच वखाइंदा। सच सेज सुहञ्जणा पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। बिन वजूदों बिन वसलों दए अनन्द, अनन्द इक्को इक वखाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा। ना कोई ढोला ना कोई गीत ना कोई छन्द, रागी राग ना कोए सुणाइंदा। सार शब्द धार जोत सदा अखण्ड, जन भगतां प्रभ पाई वंड, आपणे चरण कोल बहाइंदा। बिन वेख्यां डिठयां सारे पौण डण्ड, साची ख़बर ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वज़ूद वज़ाहत नाल जणाइंदा। इक मिक हो के रहि जाए इक, इक इक वड्याईआ। इक इक लेखा देवे लिख, लिख लिख बणत बणाईआ। इक इक पाए भिक्ख, इक झोली लए भराईआ। इक इक चार कुण्ट दहि दिशा थल्ले उपर पए दिस, बेपरवाह बेपरवाहीआ। इक इक वंडे हिस्स, हिस्सा आपणा आप कढ्ढाईआ। इक इक करे हित्त, जन जननी गोद सुहाईआ। इक इक सब नूं लए आप जित्त, हार आपणे हथ्थ रखाईआ। इक इक आपणा करे हित्त, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। इक इक जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक आकार इक पसार, इक विहार इक आधार, इक जैकार इक फुलवाड़, इक बूटा शब्दी झूटा लख चुरासी मूधा करे ठूठा, फिर आपे लए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इक इक्को इक समाईआ।

२१ मग्घर २०१९ बिक्रमी चन्नण कौर दे गृह ओगरा ज़िला गुरदासपुर

शब्द ब्रह्म शब्द ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड शब्द वड्याईआ। शब्द धुन शब्द राग, नाद शब्द शनवाईआ। शब्द सुन शब्द समाध, शब्द शब्दी जोत रुशनाईआ। शब्द बिस्मिल शब्द विस्माद, शब्द बेपरवाहीआ। शब्द सन्त शब्द साध, शब्द गुरमुख रूप

वटाईआ। शब्द जैकारा शब्द आवाज़, शब्द ढोला गाईआ। शब्द सज्जण शब्द साज़, शब्द तलवाड़ वजाईआ। शब्द रंग शब्द नाच, शब्द रास रचाईआ। शब्द खेल शब्द तमाश, शब्द स्वांगी वेस वटाईआ। शब्द आस शब्द निरास, बेवफ़ा शब्द अख्वाईआ। शब्द बेनन्ती शब्द अरदास, शब्द सीस झुकाईआ। शब्द दाता शब्द बंद ख़लास, शब्द बंदीख़ाना रूप वटाईआ। शब्द उतपत शब्द घात, घाउ शब्द इक लगाईआ। शब्द दिवस शब्द रात, शब्द सूरज चन्द रुशनाईआ। शब्द गुरु गुरदेव पाठ, शब्द पूजा नाउँ वड्याईआ। शब्द तीर्थ शब्द ताट, शब्द जल थल महीअल रिहा समाईआ। शब्द वणजारा शब्द हाट, शब्द इक्को वस्त वखाईआ। शब्द पत्तण शब्द घाट, आर पार शब्द समाईआ। शब्द नेड़े शब्द दूर वाट, शब्द नेत नेत अख्वाईआ। शब्द काग़ज़ शब्द दवात, शब्द शाही लेख जणाईआ। बिन शब्द किसे दी बणे ना कोई ज़ात, जलवा नूर ना कोए वखाईआ। शब्द पिता शब्द मात, शब्द पूत गोद सुहाईआ। शब्द चरण शब्द नात, शब्द नाता जोड़ जुड़ाईआ। शब्द ओहले शब्द साख्यात, पारजात शब्द बणाईआ। शब्द क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जाट, शब्द नीचों नीच समाईआ। शब्द खटोला शब्द खाट, शब्द वस्त्र ओढण दए वड्याईआ। शब्द अमृत शब्द रस चाट, शब्द रस फिक्का रूप धराईआ। बिन शब्द सारे पत्तण डूँग्घे ख़ात, करता कीमत कोए ना पाईआ। शब्द महल्ल शब्द अटल, शब्द राग रंग रंगाइंदा। शब्द नकल शब्द असल, असलीअत शब्द आप जणाइंदा। शब्द वजूद शब्द वसल, गुर गोबिन्द आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द इक्को घर वखाइंदा। शब्द गृह इक्को स्वामी, हरि मन्दिर आप बणाइंदा। जिस घर वसे अन्तरजामी, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। शब्द गुरू शब्द बाणी, शब्द संदेसा आप जणाइंदा। शब्द महिमा अकथ कहाणी, कथनी कथ ना कोए जणाइंदा। शब्द राजा शब्द राणी, शब्द रईअत रूप वटाइंदा। शब्द अग्नी अग्ग पवण पाणी, जल बिम्ब रूप समाइंदा। शब्द लेखा चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। शब्द नाद चार बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैख़री शब्द अल्हाइंदा। शब्द सुरत सुघड़ सुचज्जी सवाणी, शब्द मन मती फेर भुआइंदा। शब्द बुध मति करे मतिवाली, शब्द बबेकी रूप धराइंदा। शब्द किरसाणा शब्द हाली, शब्द साचा बीज बजाइंदा। शब्द देवे सच्चा पाणी, प्रेम कूआं इक चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द इक्को घर वखाइंदा। शब्द घर इक्को दर, दर दरवाजा आप जणाईआ। शब्द वर इक्को नर, नर नरायण करे कुड़माईआ। शब्द मेल इक्को हरि, हरि बिन अवर ना कोए ध्याईआ। शब्द भय शब्द डर, भउ शब्द रिहा वखाईआ। शब्द जम्मे शब्द मरे, शब्द मरन जीवण विच ना आईआ। शब्द विष्न ब्रह्मा शिव बणाए धड़े, हुक्मी हुक्म आप भुआईआ। शब्द भंने शब्द घड़े, घड़न भंनणहार शब्द अख्वाईआ। शब्द

सिफ्ती नाउँ रखाए बड़े, कोटन कोटि रसना गाईआ। आदि अन्त शब्द रूप प्रभ इक्को धरे, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। बिन भगतां किसे ना वसे घरे, घर सुहञ्जणी सेज वखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सृष्ट सबाई पढ़े, उच्ची ककू कूक सुणाईआ। सतिगुर शब्द जिस जन कर किरपा आप फड़े, आपणा बन्धन पाईआ। सो जन कहे पुरख अकाल हरे, ओअँ सोहँ एकँकार विच समाईआ। शब्द गुर परे तों परे, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। अन्दर बाहर आपे वड़े, आपणा खेल रचाईआ। लख चुरासी भंने घड़े, हुक्मे हुक्म मनाईआ। कलिजुग अन्तिम गोबिन्द सूरा शब्दी योद्धा लड़े, बल आपणा आप प्रगटाईआ। लख चुरासी वेखे खोटे खरे, गृह गृह फोल फुलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी नौजवान, शब्दी गुर शब्दी घोड़े चढ़े, दो जहानां फेरा पाईआ।

२१ मग्घर २०१९ बिक्रमी ज्ञान सिँघ दे गृह ओगरा ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द सच प्यार, हरि नाम वड्याईआ। जन्म मरन दु:ख लाहे भार, आवण जाण मुकाईआ। दु:ख दलिद्र दए नवार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। रसना जिह्वा इक जैकार, इक्को गुण वखाईआ। किरपा कर आप निरँकार, हरिजन मेल मिलाईआ। सोहँ शब्द सच जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होए सहाईआ।

२१ मग्घर २०१९ रावी कंढ्ढे ज़िला गुरदासपुर

अमृत रोटी मिठ्ठा गुड़्ह, गुर किरपा आप वरताईआ। सचखण्ड निवासी निकल के आया विच्चों कुड़, आपणा पर्दा लाहीआ। गुरमुखां नाल गया जुड़, रस रस नाल मिलाईआ। अन्तिम अन्त गया बौहड़, बेपरवाह दया कमाईआ। हरि गोबिन्द लग्गी औड़, हरि सतिगुर आप बुझाईआ। ना कोई दिसे सीस चौर, छत्र कोए नज़र ना आईआ। इक्को धरती मंगे धूर, नेत्र नैण उठाईआ। साहिब सतिगुर आसा पूर, इक्को आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। हरिगोबिन्द ख़ाधा रुक्खा मिसा, कन्ढ्ढे लख लख शुकर मनाया। पुरख अबिनाशी कढ्ढे तेरा हिस्सा, निरगुण अन्तिम फेरा पाया। मैं लै के आया चिठ्ठा, धुर संदेस सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रचाया। धरनी कहे गोबिन्द हरि, हरि गोबिन्द तेरी वड्याईआ। कर किरपा दे साचा वर, कोझी कमली दए दुहाईआ। कन्ढ्ढी कन्ढ्ढे आ के खड़, कन्ढ्ढा पार कराईआ। रंडी सुहागण आ के कर, सिर आपणा

हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा जणाईआ। गोबिन्द कहे सुण धरनी धवल, धुर दरबारी दया कमाइंदा। नूर इलाही एका अव्वल, बेपरवाह फेरा पाइंदा। जिस नूं सीस झुकाए काहना कृष्ना सवल, रामा राम विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिछला लेखा आप जणाइंदा। पिछला लेखा गोबिन्द रंग, रंग रंगीला आप जणाईआ। धरनी कहे मेरी पूरी करनी मंग, इक्को आस तकाईआ। हरि जू कहिणा आवे निसंग, घर मेरे फेरा पाईआ। मेरी चोली चाढ़्हे रंग, रंग मजीठ इक वखाईआ। नाल ल्याए आपणा संग, संगी साथी मेल मिलाईआ। मैं भुक्खी नंगी टुकड़ा लवां मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिगोबिन्द रिहा सुणाईआ। हरिगोबिन्द कर अरदास, पुरख अकाल ध्यान लगाइंदा। सच प्रभ सच तेरी रास, अन्त कोई ना आइंदा। धरनी लग्गी इक प्यास, जल प्यास ना कोए बुझाइंदा। थल ना होए कोए निरास, जो जन तेरा ध्यान लगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच बेनन्ती आप जणाइंदा। श्री भगवान सच संदेसा, एका एक जणाईआ । हरिगोबिन्द तेरा लेखा, बिन लिख्यां दए तराईआ। पुरख अकाल धारे भेसा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भाग लगाए साचे देसा, चरण कँवल कँवल चरण आप छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। सति संदेसा श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। अन्तिम वेखां मार ध्यान, कलिजुग वक्त सुहाइंदा। लेखा चुकावां दर घर आण, कन्ढ्ढी आपणा डेरा लाइंदा। हरिसंगत मेला मिले महान, निक्के वड्डे छोटे बाले नाल मिलाइंदा। कर किरपा देवे दान, साची वस्त इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाइंदा। हरिगोबिन्द धरनी दस्स के जा, हरि जू हुक्म सुणाया। कलिजुग अन्तिम आवे बेपरवाह, निरगुण जोत नूर वेस वटाया। जन भगतां बणे आप मलाह, बेड़ा तेरे कंध रखाया। तेरी भुक्खी दी भुक्ख दए गंवा, साचा लंगर इक लगाया। रुक्खे सुक्के टुक्कर खा, गुरमुख लख लख शुकर मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा रिहा सुणाया । धरनी दोए जोड़ करे पुकार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गोबिन्द दस्स सच विहार, हरि कवण वेला फेरा पाईआ। सतिगुर कहे बोल जैकार, इक्को इक सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे आपणी धार, जोती जामा वेस वटाईआ। शब्दी गुर खेल अपार, गुर करता आप कराईआ। हरिसंगत लै के आए दुआर, थित वार दए समझाईआ। इक्की मग्घर वजे ढाई, जोती शब्द दा लेख प्यार, बचन बचनां नाल प्रनाईआ। जिस जन किरपा देवे तार, मेहर नज़र उठाईआ। धरनी गुरमुखां करे प्यार, जल

नाता रही तुड़ाईआ। गुर गोबिन्द हरि गोबिन्द रुक्खा गुड़, रस अमृत रूप वखाईआ। धन्न भाग हरि हरिसंगत गई बौहड़, मेरी पिछली आस पुचाईआ। अग्गे सदा रहे प्रभ साचे दी लोड़, भुल्ल कदे ना जाईआ। गुरसिख लंगर खाणा निक्का निक्का भोर, सृष्ट सबाई टुक्कड़े दए कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल कर के ग़ौर, लहिणा देणा सर्ब चुकाईआ।