पुस्तकालयभाग १३

२१ मग्घर २०१९ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह सिंमल सकोर ज़िला गुरदासपुर

सो पुरख निरँजण इक इकेला, आदि जुगादि खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी शेर बघेला, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। दो जहान वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बेला, पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। जुगा जुगन्तर वसणहारा धाम नवेला, निरगुण नूर डगमगाइंदा । जुग चौकड़ी जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए रखाइंदा। भगत भगवान कराए मेला, मिल मिल आपणा रंग चढ़ाइंदा। एका घर सोहे गुरु गुर चेला, गोबिन्द आपणा रंग रंगाइंदा। सति पुरख निरँजण सज्जण सुहेला, सदा सद सगला संग निभाइंदा। कटणहारा धर्म राए दी जेला, लख चुरासी आवण जावण फंद कटाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, भेव अभेद ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदरगाही रंग रंगाइंदा। सचखण्ड निवासी एकँकार, अक्ल कल वड्याईआ। जोती जाता हो उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ । थिर घर साचे हो तैयार, साची रीता आप चलाईआ। ठांडा सीता कर प्यार, विष्न ब्रह्मा शिव वेख वखाईआ। अनडीठा खेल करे करतार, कुदरत कादर रंग रंगाईआ। भगतन मीता कर प्यार, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग हरि दा खेल अवल्ला, एकँकारा आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी गुर फड़ाए पल्ला, सरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। जीव जंत जुग जुग भुलाए कर कर वल छला, अछल छल धारी आपणा राह तकाइंदा। वसणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डला, समुंद सागर खोज खुजाइंदा। नूर इलाही बेपरवाही इक इकल्ला, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर बिस्मिला, बिस्मिल आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। लख चुरासी खोजे आप, घट घट रिहा समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दस्सदा आया जाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर करी पढ़ाईआ। भगतां देंदा रिहा साथ, भगवन आपणा संग निभाईआ। आत्म

सेजा भोग बिलास, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाईआ। दाता दानी सर्ब गुणतास, त्रैभवन धनी बेपरवाहीआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल लोअ पुरी लोक परलोक चौदां तबकां वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण आपे हो, हरि जू आपणा राह चलाईआ। आत्म परमात्म जाए छोह, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। धुरदरगाही देवे ढोआ ढो, नाम ख़ज़ाना झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ। उच्चे टिल्ले वेखे जंगल, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द जणाए इक्को मंगल, मंगलाचार आप कराइंदा। त्रैगुण माया पंज तत्त जीव जंत साध सन्त नाम निधाना मारे संगल, आत्म परमात्म बन्न्ह वखाइंदा। जुग चौकड़ी लोकमात मार झात जन भगत दुआरे आए मंगण, ध्रू प्रहिलाद आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूह उजाड़ वेख वखाइंदा। कलिजुग वेखे जंगल जूह, चार कुण्ट फेरा पाईआ। लेखा जाणे अल्ला हू, हू हू आपणा रंग रंगाईआ। भेव खुल्हाए तू ही तू, तेरी मेरी इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन जुग जुग तारदा, सो पुरख निरँजण मीत। हरि पुरख निरँजण पैज स्वारदा, एकँकार खेल अनडीठ। आदि निरँजण खेल करे जोत उज्यार दा, अबिनाशी करता लख चुरासी लेखा जाणे जिउँ जल मीन। श्री भगवान सच निशाना इक उठाल दा, आप झुलाए चौदां लोक त्रैभवन तीन। पारब्रह्म रंग वेखे नूर जोत महान दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि बे दीन। बे दीन हरि एकँकार, अक्ल कला वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण पुराणी कर तैयार, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान खोल्ह किवाड़, मक्का काअबा वेख वखाईआ। नूर इलाही परवरदिगार, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। नानक गोबिन्द साची धार, शब्दी जोत जोत कुड़माईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। कलि कल्की लै अवतार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार सुणाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, पूरब कर्मां वेख वखाईआ। आत्म परमात्म दीन दयाल, दयानिध आपणा पर्दा लाहीआ। हरिजन वेखे साचे लाल, लालन आपणी गोद बहाईआ। काया मन्दिर अन्दर इक वखाए सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता निरगुण सरगुण वसे नाल, अन्दर बाहर वेख वखाईआ। कलिजुग अन्त अवल्लड़ी चाल, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब दे सिर ते कूके काल, कलिजुग आपणा डंक वजाईआ। सुरती सुरत होई बेहाल, शब्दी गुर ना कोए मिलाईआ।

दीन मज़्हब ज़ात पात वजावण ताल, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साची खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार, पर्दानशीं पर्दा आप उठाइंदा। लेखा जाण दो जहान नौजवान श्री भगवान इक्को अमृत बरसे मेंह, जन भगतां सीतल सीत कराइंदा। हरिजन हरि हरि लग्गा नेंह, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाइंदा। लख चुरासी पंज तत्त काया माटी अन्तिम खेह, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा चुक्के अल्फ़ ये, चौदां विद्या पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत मिलावा आप कराइंदा। भगत मिलावा डूँग्घे सागर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। नाम वणज कराए सच सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। कलिजुग अन्तिम क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरनां देवे इक्को आदर, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन इक्को राह जणाईआ। भगत जणाए इक्को राह, भगती हरि समझाइंदा। पुरख अबिनाशी इक मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आप उठाइंदा। जुग चौकड़ी सच सलाह, नाउँ निरँकार आप बुझाइंदा। एथे ओथे फड़े बांह, फड़ बाहों पार कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढा, गुर अवतार पीर पैगम्बर साची सेवा लाइंदा। अन्त संदेसा नर नरेसा इक जणा, लख चुरासी आप उठाइंदा। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण जावे आ, जोती जाता नूर धराइंदा। गुरमुख वेखे थाउँ थाँ, काया जंगल बेला खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। काया अन्दर वड्डा सर, नज़र किसे ना आईआ। पंच विकारा रिहा लड़, दिवस रैण करे लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विद्या सारे रहे पढ़, आत्म परमात्म ना कौइ पढ़ाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद सारे रहे वड़, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जुग चौकड़ी खेल कर, हरि सज्जण लए जगाईआ। कलिजुग अन्तिम मेल दर, दर दरवाजा इक खुल्हाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। भगत भगवन्त लए फड़, सुरती शब्दी बन्धन पाईआ। घर विच वखाए साचा घर, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। आत्म सेजा देवे वर, शब्द वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त लए उठाईआ। भगत भगवन्त जाए जाग, जागणहार आप जगाइंदा। जुग चौकड़ी लग्गे भाग, वडभागी खेल कराइंदा। गुरमुखां धोवे दुरमति मैल दाग़, अमृत सच सीर प्याइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, काग बुद्धि ना कोए रखाइंदा। अन्तर देवे इक वैराग, बण वैरागी वेख वखाइंदा। चरण धूढ़ी मजन माघ, मस्तक टिक्का इक्को लाइंदा। हरिजन मेला कन्त सुहाग, श्री भगवान मेल मिलाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर भगतां रंग रंगाइंदा। भगतां चाढ़्हे रंग, दया कमाइंदा। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सिँघासण आसण लाइंदा। अनहद शब्द वजाए मृदंग, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाइंदा। नौ दुआरे जाए लँघ, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा , दसवें खेल सूरा सरबँग, सतिगुर आपणा पर्दा लाहइंदा। पंच विकार ना पाए डण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मूँह दे भार सुटाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंड, गुर शब्दी मेल मिलाइंदा। नज़री आए जो सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट आप बदलाइंदा। भगत भगवान इक दूजे कोलों इक्को वस्त रहे मंग, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। प्यार अन्दर सच प्यार, प्रीतम प्यारा आप जणाईआ। भगत अठारां दे आधार, भगवन आपणा राह चलाईआ। लेखा जाण तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द वेखे कार, करनी करता आप कमाईआ। सारे मंगण दोए जोड़ करन निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलि कल्की लै अवतार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। चार वरनां दे इक आधार, इक्को अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतन मीता बेपरवाहीआ। भगतन मीता पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराइंदा। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न्ह, बिन थम्मां गगन रहाइन्दा। लेखा जाण सूरज चन्न, मण्डल मण्डप आप सुहाइंदा। भगत भगवान इक्को राग सुणाए कन्न, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। भाग लगाए पंज तत्त तन, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। वसणहारा छप्पर छन्न, महल अटल आप तजाइंदा। जिस उपर साहिब जाए मन्न, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। एथे ओथे दो जहान बेड़ा देवे बन्न्ह, श्री भगवान आपणे कंध उठाइंदा। इक्को देवे नाम धन, सच ख़ज़ाना आप वरताइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल श्री भगवन, अबिनाशी करता आप कमाइंदा। लेखे लाए गुरमुख जन, जन जणेंदी माई वेख वखाइंदा। नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, ज्ञान नेत्र इक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़े चोटी, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। जन भगतां कढ्ढे वासना खोटी, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। करे प्रकाश निर्मल जोती, अन्ध अज्ञान मिटाइंदा। हथ्थ फड़ाए नाम सोटी, पंंजां चोरां दर दुरकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान वेख वखाइंदा। भगत भगवान वेखे आप, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत खेल कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दस्सया जाप, जीवण जुगत जणाईआ। रसना जिह्वा ढोला जाप, बत्ती दन्द करे पढ़ाईआ। जन भगतां भेव चुकाए आत्म परमात्म बंधाए नात, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाईआ। सोहँ शब्द सुणाए गाथ, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेल मिलावा हरि रघुनाथ, रघुपत आपणी

गोद सुहाईआ। लहिणा देणा मस्तक माथ, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण आप चुकाईआ। पीर पैगम्बर देवे दात, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। एथे ओथे दए नज़ात, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। सूफ़ी होए ना कदे वफ़ात, मसला हक़ हक़ जणाईआ। नानक कहे निरगुण कमलापात, कन्त इक्को इक अख्वाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पिता मात, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। श्री भगवान कहे मेरी इक्को ज़ात, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, करनी करता आप कमाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत दए वड्याईआ। भगत भगवान इक्को देस, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। भगत भगवान इक्को वेस, जोती शब्दी मेल खेल कराइंदा। भगत भगवान इक नरेश, शहिनशाह हरि अख्वाइंदा। भगत भगवान इक आदेस, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। भगत भगवान लेखा चुक्के विष्न ब्रह्मा महेष, त्रैगुण माया बंद कटाइंदा। भगत भगवान जाणे रेख, पिछली रेखा आप मुकाइंदा। भगत भगवान करे हेत, नित नवित्त दया कमाइंदा। भगत भगवान इक्को मन्दिर रहे खेड, काया बंक आप सुहाइंदा। भगत भगवान इक्को भेत, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। भगत भगवान इक्को नेत, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अतीता त्रै भवण, धनी आपणा वेस वटाइंदा। भगतन मीता पारब्रह्म, ब्रह्म वेखे चाईं चाईंआ। आदि जुगादि ना पए जम्म, जीवण मरन विच ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर राग सुणाए कन्न, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न्ह, साचा राह चलाईआ। लेखा जाण छप्पर छन्न, शहिनशाह आपणा चरण छुहाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका राग सुणाए कन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप मिलाईआ। हरिजन मेला अन्तिम कल, हरि करता आप कराइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छल, अछल छल धारी आपणा भेव छुपाइंदा । गुरमुखां अन्दर गया रल, जोती जोत जोत समाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए साची गल्ल, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। सतिजुग दा साचा फल, श्री भगवान झोली पाइंदा। वसणहारा नगर अबचल, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। लेखा जाण जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घे सागर थल, जल आपणा चरण छुहाइन्दा। दो जहान जाए हल्ल, हल्ला इक्को नाम बुलाइंदा। भगत भगवान दीपक जोती जाए बल, बल आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चले संसार, सतिजुग साची धार बंधाईआ। लेखा जाण गुर अवतार पीर पैगम्बरां लैणा झोली पाईआ। सदी चौधवीं वेख विचार, चौदां

तबकां कुण्डा लाहीआ। दो जहानां करे ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड नैण खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। चार वरनां हल्ल करे स्वाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप मिलाईआ। भगत भगवान मन्ने बचन, बचपन आप बणाइंदा। काया चोली चाढ़्हे रंगण, रंग इक्को इक वखाइंदा। ख़ाकी माटी करे कंचन, नाम पारस नाल छुहाइंदा। लख चुरासी जीव जंत मच्चण, हिरस हवस ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आप तराइंदा। हरिजन तारे लोकमात, बेपरवाह खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम देवे दात, सोहँ वस्त झोली पाइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हे नात, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सति सतिवादी सुणाए साची गाथ, जीव जंत आप पढ़ाइंदा। लेखा जाण तरलोकी नाथ, लहिणा देणा झोली पाइंदा। बेटा वेख राम दसराथ, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। चतुर्भुज चले साथ, आदि शक्ति रंग रंगाइंदा। दो जहानां वेख तमाश, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। भगत भगवान कर प्रकाश, निर्मल जोती जोत जगाइंदा। दर दुआरे होए दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, खेले खेल पृथ्मी आकाश, अकाश आकाशां डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। हरिजन मेल सूरा सरबँग, सो पुरख निरँजण आप मिलाईआ। हरि पुरख निरँजण लै मृदंग, लोकमात रिहा सुणाईआ। एकँकारा चाढ़्हे रंग, उतर कदे ना जाईआ। अबिनाशी करता दस्से ढंग, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। श्री भगवान इक जणाए सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच प्रगटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सुणाए साचा छन्द, इक्को अक्खर करे पढ़ाईआ। कलिजुग औध रही हंढ्ढ, वेला अन्तिम आईआ। फिरे दरोही नौ खण्ड, चार कुण्ट होए हल्काईआ। तीर्थ तट होए भंग, अठसठ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को भगत लए जगाईआ। इक्को भगत जगाए श्री भगवान, साची सिख्या सच जणाइंदा। जंगल बेला वेख बियाबान, कन्ढ्ढी आपणा डेरा लाइंदा। धर्म संदेसा नौजवान, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। सतिजुग सच बणे विधान, साचा मार्ग इक लाइंदा। लेखा चुक्के राज राजान, शाह सुल्तान सीस ताज ना कोए हंढ्ढाइंदा। कूड़ी क्रिया होए वैरान, माया ममता मोह मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए इक इस्लाम, इस्म आज़म आप जणाइंदा। परवरदिगार दे पैग़ाम, कलमा नबी आप सुणाइंदा। नज़री आए इक्को राम, रमईया हर घट डेरा लाइंदा। इक घनईया देवे दान, नाम बंसरी इक वजाइंदा। नानक गोबिन्द खेल महान, मंत्र सति सति दृढ़ाइंदा। अन्तिम मंगण सारे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहइंदा। कलिजुग अन्तिम निहकलंक आए बली बलवान, महाबली आपणा खेल

कराइंदा। सम्बल वेखे सच मकान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाइंदा। हरि सिँघासण कोए ना जाणे लम्मा चौड़ा, बेअन्त बेपरवाह आपणा खेल कराइंदा। सन्त सुहेले लए उठा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। निर्मल जोत इक जगा, जागरत रूप वखाइंदा। हरिजन मेला सहिज सुभा, सुब्हा शाम दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवन, भगतन मीता आप जणाईआ। खेले खेल छप्परी छन्न, सतिगुर आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवन्त दोवें गए मन्न, घर साचे वज्जे वधाईआ। लख चुरासी देवे डंन, जो घड़या भन्न वखाईआ। लेखे जाणे तारा चन्न, सूरज नूर आप चमकाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। मार्ग लाए दो जहान, जगत समाज रहिण ना पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मुस्लिम हिंदू सिख ईसाई आत्म परमात्म देवे ज्ञान, बंसरी इस्म इक पढ़ाईआ। दीद शनीद ईद नूर नूर महान, काया मन्दिर अन्दर साचा हुजरा दए प्रगटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कर परवान, रविदास चुमारा लहिणा पूर कराईआ। भगत भगवान इक्को माण, अभिमान ना कोए वखाईआ। छप्पर छन्न डूँग्घी कन्दर निरगुण सरगुण वेखे आण, बेऐब फेरा पाईआ। भगत भगवान कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा इक वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश सीस झुकाण, विष्न ब्रह्मा शिव चरण ध्यान लगाईआ। सतिजुग सति सतिवादी खेल करे महान, महिमा अगाध बोध पढ़ाईआ। बचन सिँघ बचपन कर परवान, जंगल उजाड़ जूह आपणा दरस दिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतन मीता इक अतीता ठांडा सीता, जुग जुग चलाए आपणी रीता, रीतीवान इक अख्वाईआ। रीतीवान भगत भगवन्त, सच साची खेल कराइंदा। घर मिलावा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाइंदा। आत्म सेजा चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, मुल्लां शेख़ मुसायक सर्ब कुरलाइंदा। हरिजन लेखा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दे बणन मंगत, इच्छया भिच्छया आप वरताइंदा। साचा मेला हरि हरिसंगत, हरिसंगत संग रखाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक अखण्डत, खड़ग खण्डा सार वखाइंदा। जन भगतां चरणां हेठ दबाए स्वर्ग जंनत, चरण कँवल इक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि भगती आपणा नाम दृढ़ाईआ। हरि भगती नाम अनमुल्ल, कीमत करता कोए ना लाईआ। आदि जुगादि सदा अतुल, ना कोई तोले तोल तुलाईआ। गुरमुख उठाए साची कुल, कुलवन्ता हरि रघुराईआ। लेखा जाणे कँवल फुल्ल, नाभी रूप आप उलटाईआ। आत्म परमात्म जाए मवल, मौला आपणी खेल कराईआ। देवे वड्याई उपर

धवल, धरनी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवन्त इक्को घर वसाईआ। भगत भगवन्त घर इक वसेरा, विसर कदे ना जाइंदा। करे खेल नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे झेड़ा, सच सुच समझाइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हे बेड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वसे गुरमुख खेड़ा, बंद खिड़की बज़र कपाटी आपे लाहइंदा। दरस दखाए नज़री आए तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ ढोला इक सुणाइंदा। श्री भगवान वड दलेरा, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी पाए घेरा, शब्दी हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त मेले दर, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। भगत भगवान मेटे दरद, दर्दी दर्द वंडाईआ। आदि अन्त करे मंज़ूर अर्ज़, आरज़ू इक्को इक जणाईआ। सदा सुहेला पूरा करे फ़र्ज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत भगवान इक्को ग़रज़, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। हरिजन ढोला ना कोई राग ना कोई तर्ज़, छत्ती राग ना सिफ्त सालाहीआ। आत्म परमात्म वेखे मर्ज़, मुरीद मुर्शद लए जगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता देवे वर्ज, नाम खण्डा इक वखाईआ। सोहँ ढोला इक्को ताल इक्को तर्ज़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे साची दात, भगत भगवन्त इक जमात, इक्को अक्खर लए पढ़ाईआ। भगत भगवान इक्को अक्खर पढ़ना, हरि सतिगुर राह जणाइंदा। निरगुण सरगुण अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सुरत सवाणी शब्दी फड़ना, एका बन्धन पाइंदा। नाता तोड़े मरना डरना, जन्म मरन फंद कटाइंदा। नेत्र खोल्हे हरना फ़रना, जगत फुरना बंद कराइंदा। नाता तोड़े चार वरनां अठारां बरनां, इक्को रंग रंगाइंदा। साचे पौड़े गुरमुख चढ़ना, चौथे पद डेरा लाइंदा। पुरख अकाल इक्को सरना, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। भगत भगवान इके मन्दिर वड़ना, मन्दिर मसीत शिवदुआला मठ्ठ गुरुदुआर इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, एका घर मिलाए मेला, दरस होए गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को नज़री आइंदा। चेला गुर भगवन्त भगत, हरि सतिगुर धार चलाइंदा। जगत मिलावा जुगा जुगन्त, जीवण जुगत समझाइंदा। तन माटी बणाए साची बणत, घाड़न घड़नहार वेख वखाइंदा। दरस दिखाए रूप अनन्त, अक्ल कला जणाइंदा। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत जगाइंदा। आत्म परमात्म बणाए साची संगत, सगला संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त गोद उठाइंदा। भगत भगवान गोदी चुक्क, सचखण्ड वेखे चाईं चाईंआ। लोकमात दरस देवे लुक लुक, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। अन्दर वड़ के सतिगुर पूरा शब्दी शेर पए बुक्क,

नाम आपणी भबक लगाईआ। साजण मीता इक अतीता त्रै भवन धनी जोत निरँकार पए उठ, आप आपणा बल धराईआ। भगत भगवान जाए तुठ, दीनन आपणी दया कमाईआ। अमृत सरोवर जाम प्याए घुट, घुट घुट गले लगाईआ। काया मन्दिर सच बसन्ती सोहे रुत्त, पत डाली फुल्ल आप महकाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं रहे पुच्छ, कलिजुग अन्तिम वेला कवण घर वसे गुरु गुर चेला, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी देवे दान, सति सतिवादी वखाए इक निशान, निशाना दो जहान उठाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं मिले आण, जंगल जूह लेखे लगा, दरस दिखाए उपर शाह रगा, आत्म परमात्म देवे इक अनन्दा, गुरमुख चढ़ाए साचा चन्दा, कलिजुग अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सर्ब गुणवन्त श्री भगवन्त सदा सुहेला इक इकेला दो जहान सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। ढाई वजे वेखे ढय्या, पूरब लेख जणाइंदा। सतिगुर गुर सतिगुर चलाए साची नईया, नौका नाम चपू एका लाइंदा। भगत भगवान पकड़े बहीआ। फड़ बाहों गले लगाइंदा। राए धर्म ना कढ्ढे वहीआ, चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाइंदा। जिस जन हरि जू मिल्या पिता मईआ। हरिजन बालक गोद उठाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवान सदा सद रहीआ, लख चुरासी भाण्डा सर्ब भंनाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान भगत भगवन्त देवे दान, आप आपणे घर वसाइंदा।

२२ मग्घर २०१९ बिक्रमी चरण सिँघ दे गृह सिम्मल सकोर ज़िला गुरदासपुर

किरपा करी पुरख समरथ, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। इट्टां पत्थर रोड़े मिट्टी धरत लेखे लाए कक्ख, कक्ख आपणे अंग लगाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी निरगुण दाते पारब्रह्म पत लई रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक दूजे नूं वेख वेख बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्दां रहे हस्स, लख लख शुकर मनाइंदा। आओ रल मिल करीए जस, साहिब सतिगुर नज़री आइंदा। चरण कँवल कँवल चरण जाईए ढठ्ठ, रोगीआं रोग मिटाइंदा साडी पूरी करन आया आस, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहरवान होया मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। कोझयां कमल्यां ग़रीब निमाणयां देवे माण, निमाणयां गले लगाईआ। निरगुण निरगुण निरवैर निरवैर चल के आया श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। नेत्र लोचण नैण दर्शन करीए आण, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पत्थर रोड़ा कहे पुकार, ऊँची कूक सुणाया।

सस्से उपर होड़ा हँ ब्रह्म दए आधार, सोहँ इक्को राग सुणाया। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, दो जहानां वाली चल के आया। घर बैठयां आपे बौहड़ा, आप आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मिट्टी रेत करे विचार, हरि विचार विच ना आईआ। साडे नाल कीता हित, हितकारी फेरा पाईआ। असां आपणा आप ल्या जित्त, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। साडे वासते लिआया किछ, वस्त अमोलक सोहँ रिहा वरताईआ। इक्को पाए अगम्मी भिच्छ, भिच्छया आपणे हथ्थ रखाईआ। आओ रल के हरिसंगत कोलों सिख्या लईए सिख, बिन हरि अवर ना कोए सहाईआ। जिध्धर वेखीए आए दिस, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फेरा आपे पाईआ। फेरा पाए पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। लेखा जाणे दमो दम, बिन दमां रिहा तराईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोए चम्म, तन वजूद ना कोए वखाईआ। अन्दर वड़ वड़ वसल करे श्री भगवन, असल आपणा रंग चढ़ाईआ। रल मिल करीए जशन, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। इक दूजे नाल करन बचन, बचत आपणी वेख वखाईआ। साहिब सतिगुर आया रखण, साडी राखी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह बेपरवाहीआ। इट्ट पत्थर रोड़ा मिटी कक्ख मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाया। जुग चौकड़ी गए विहा, साडा लेख ना किसे मुकाया। पारब्रह्म तेरा तक्कदे रहे राह, नेत्र नैण नैण उठाया। कवण वेला पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाया। सिर देवे ठंडी छाँ, दुखियां दु:ख मिटाया। इक जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाया। आपे बणे पिता माँ, ग़रीब निमाणे गोद उठाया। निथाव्याँ देवे थाँ, चरण कँवल सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग चढ़ाया। कक्ख कहे मेरी वेख कुल्ली, हरि कलमा इक पढ़ाईआ। देवे दात दात अनमुल्ली, करता कीमत कोए ना पाईआ। आपणे उत्ते लै के जुल्ली, दुखियां दु:ख रिहा वंडाईआ। मैं वेख वेख हस्सी कुद्दी फुल्ली, मन चाउ घनेरा आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। रेत कहे मैनूं आउँदा हासा, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदी। रातीं सुत्यां मेरे दु:ख अन्दर बदलदा रिहा पासा, पासे पासे नाल बदलाईआ। मैं नेड़े हो के वेंहदी रही तमाशा, प्रभ जू की की खेल रचाईआ। ग़रीब निमाणयां होया दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। साडी पूरी करी आसा, पिछला दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मिट्टी कहे मोहे चढ़या चा, चाउ घनेरा इक जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ दुखड़े रिहा उठा, हां हूं कर के आपणी वस्त मंगाईआ। कोई भेव ना जाणे रा, करे खेल बेपरवाहीआ। सारे कहिण ताप रिहा सता, दीन

अधीना निमाण निमाणयां आपणी छाती उपर टिकाईआ। जन्म जन्म दा दुखड़ा लाह, दु:ख आपणे विच टिकाईआ। करे खेल आप ख़ुदा, नूर ज़हूर बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिहड़ा वसदा रिहा जुदा, सो अन्तिम मेल मिलाईआ। एका मार्ग दस्से सिध्धा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। रल मिल सारे पावण गिध्धा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। रोड़ा कहे मोहे चढ़या रंग, रंग रंगीला इक रंगाईआ। साडे पिच्छे निरगुण सरगुण हो के सुत्ता उत्ते पलँघ, पल पल आपणी दए दुहाईआ। असीं नेड़े हो के सारे मंगां रहे मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी निरगुण जोत कर प्रकाश साचा चन्द, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढ आपणे नाल पुआईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पत्थर कहे मैं होया पत्थर, पाहन मिले ना कोए वड्याईआ। नेत्र रोवे सुट्टे अथ्थर, हन्झूआं नीर वहाईआ। धन्ने वेले जो रहि गई कसर, कलिजुग अन्तिम पूर कराईआ। जिस ने पसारा ल्या पसर, सो वेखण आया सच्चा माहीआ। चरणां विच बहि के आपणा आप करीए बसर, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। प्रेम प्यार अन्दर लए जकड़, आपणा बन्धन पाईआ। अग्गे पिच्छे दा चुक्के फ़िकर, फ़िकरा सोहँ ढोला गाईआ। रल मिल सारे करन ज़िकर, गल्ल गल्ल नाल मिलाईआ। भज्जे फिरन इधर ओधर, ओधर इधर ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। श्री भगवान जिउँ लेखा जाणे बिदर, तिउँ गुरमुखां कुल्ली कक्खां दए वड्याईआ। असीं हो गए सारे निडर, भय सिर ना कोए रखाईआ। आउँदयां ही सारे घरे अन्दर गए वड़, फड़ के पुरख अकाल ल्या ढाहीआ। छाती उत्ते गए चढ़, निक्के बाल लत्तां बाहवां मार मार ख़ूब हिलाईआ। अग्गों पिच्छों सारयां ल्या फड़, चम्बड़े वाहो दाहीआ। जिन्ना चिर ना बन्न्हे लड़, पल्लू छड्ड कोए ना पाईआ। श्री भगवान गया डर, रात हौकयां विच लँघाईआ। क्यों मैनूं सर सरकड़यां विच्चों आवे डर, कक्ख प्रतख रूप वटाईआ। तुहाढ्ढे प्यार अन्दर गया हर, चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुखियां दु:ख दर्दीआं दर्द भुख्यां भुक्ख नंगयां नंग आदि जुगादि आपणा पर्दा पाईआ।

हरि जू विच बड़ा वैराग, वैरागी आपणा खेल कराया। जिंन्हां पिच्छे आया भाग, नठ्ठ नठ्ठ आपणा पन्ध मुकाया। तिन्हां धोवे पिछला दाग़, मल मल आपणी सेव कमाया। रैण सबाई आप जाग, दुखियां दु:ख दर्द वंडाया। नेत्र नीर वहे गुरमुख

हरिजन विछड़यां मिल्या आज, जुग जन्म दा लेख मुकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना रचे सच्चा काज, सौहरे पेईए गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नीर गुणी गहीर दर्दीआं वंडे दु:ख पीड़, पीड़ आपणे विच छुपाईआ। गुरमुखां घर वस्तू खेस, दुशाला नज़र कोए ना आईआ। खेस नाल हरि जू हेत, प्यार गंढ्ढ पुआईआ। पाटी चादर ओढण रुत्त बसन्ती चेत, ख़ुशीआं विच वखाईआ। टुट्टी रस्सी अन्दरे अन्दर भेत, प्यार प्यार नाल बंधाईआ। हरि जू हरि हरि सतिगुर खेड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे माण वड्याईआ। गुरसिख गुर का रंग, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। गुरसिख गुर का चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। गुरसिख गुर का अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख गुर का तारा, तारनहार दया कमाइंदा। गुरसिख गुर का प्यारा, प्रेम प्यार इक जणाइंदा। गुरसिख गुर का दुलारा, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। गुरसिख गुर का वणजारा, नाम वस्त झोली पाइंदा। गुरसिख गुर का शृंगारा, शहिनशाह इक्को रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणा मेल मिलाइंदा। गुरसिख गुर का मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। गुरसिख गुर की रीत, जुग जुग मात वखाईआ । गुरसिख गुर का देहुरा शिवदुआला मठ्ठ मन्दिर मसीत, जिस अन्दर सतिगुर डेरा लाईआ। गुरसिख गुर का गीत, बिन गुरसिख लेखा लिख्त ना कोए जणाईआ। गुरसिख गुर का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख गुर गुर रूप वखाईआ। गुरसिख गुर का मृदंग, हरि सतिगुर आप वजाइंदा। गुरसिख गुर का छन्द, ढोला सोहला एका गाइंदा। गुरसिख गुर का तन, बिन गुरसिख चोली ना कोए हंढ्ढाइंदा। गुरसिख गुर का मन, मन वासना गुर जपाइंदा। गुरसिख गुर का जन, जन जननी गुर अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख एका राह चलाइंदा। गुरसिख गुर का राह, रहबर इक अख्वाईआ। गुरसिख गुर का मलाह, लोकमात मिले वड्याईआ। गुरसिख गुर की सलाह, सिफ्ती सिफ्त भराईआ। गुरसिख गुर का नाँ, बिन गुरसिख गुर का नाउँ ना कोए ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख गुर का सज्जण, सगला संग निभाइंदा। गुरसिख गुर का मजन, अन्दर वड़ वड़ सतिगुर पूरा सच सरोवर तारी लाइंदा। गुरसिख गुर का परदे कज्जण, गुरसिख काया ओढण आप हंढ्ढाइंदा। गुरसिख गुर का जहाज़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग बेड़ा आप चलाइंदा। गुरसिख गुर का ताज, सीस जगदीश दए वड्याईआ। गुरसिख गुर का राज, हुक्म मन्ने चाईं चाईंआ। गुरसिख गुर का समाज, दूजी

वंड ना कोए वंडाईआ। गुरसिख गुर दी रखे लाज, बिन गुरसिखां गुरू देवे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नाता जोड़ जुड़ाईआ। गुरसिख गुर का नाता, चरण कँवल चित लाइंदा। गुरसिख गुर का साथा, सगला संग निभाइंदा। गुरसिख गुर का माथा, मस्तक वेख वखाइंदा। गुरसिख गुर का पाठा, पूजा गुरमुख रूप वटाइंदा। गुरसिख गुर का पूरा करे घाटा, बिन गुरसिखां झोली ना कोए भराइंदा। गुरसिख गुर की ज़ाता, वरन बरन ना कोए जणाइंदा। गुरसिख गुर का गाए साका, शब्दी ढोला इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणा मेल मिलाइंदा। गुरसिख गुर का नाद, अनहद राग सुणाईआ। गुरसिख गुर का स्वाद, रस इक्को इक चखाईआ। गुरसिख गुर का ब्रह्माद, जिस गृह गुर फिरे चाईं चाईंआ। गुरसिख गुर का साज, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। गुरसिख गुर का नाज़, बिन गुरसिख सतिगुर नाच ना कोए नचाईआ। गुरसिख गुर की आवाज़, बिन गुरसिख जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, राम नाम ना कोए ध्याईआ। गुरसिख गुर का अंगण, अंगीकार कराइंदा। गुरसिख गुर का कंगण, हथ्थीं बाहीं आप लटकाइंदा। गुरसिख गुर का तन्दन, डोरी नाम तन्द बंधाइंदा। गुरसिख गुर इक दूजे तों दोवें मंगण, बिनां प्यार गुरसिख गुर कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख वड्डा वड वड्याइंदा। गुरसिख गुर का जाप, जपत जपत सुख पाईआ। गुरसिख गुर का पाठ, पढ़ पढ़ करे पढ़ाईआ। गुरसिख गुर का ठाठ, सर सरोवर दए वड्याईआ। गुरसिख गुर का हाट, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख एका घर वखाईआ। गुरसिख गुर का घर, हरि मन्दिर नाउँ रखाइंदा। गुरसिख अन्दर गुर सतिगुर जाए वड़, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। गुरसिख गुर सुरती शब्दी बन्न्हे लड़, पल्लू गंढ्ढ पुआइंदा। गुरसिख गुर दर्शन देवे अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। अन्त गुरसिख गुर दोवें जाण रल, सीस धड़ ना कोए वखाइंदा। इक दूजे दा मिले इक्को जिहा फल, काणी वंड ना कोए वंडाइंदा। अग्गे पिच्छे जाण चल, राह विच ना कोए अटकाइंदा। दोवें सचखण्ड दुआर बहिण मल्ल, जिथ्थे दूजा नज़र कोए ना आइंदा। दोहां दा स्वाल होए हल्ल, बाकी रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निमाणयां गुरसिखां गुरमुखां शब्दी देवे दान, बिन शब्द गुर पार ना कोए कराइंदा।