२२ मग्घर २०१९ बिक्रमी चरण सिँघ दे घर पिण्ड अनतोर ज़िला गुरदासपुर
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, बेअन्त बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी खेल महान, शहिनशाह इक्को इक वड्याईआ। तख्त निवासी मेहरवान, दरगाह साची रंग रंगाईआ। हरि पुरख निरँजण देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। श्री भगवान सच निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, सति परवाना हथ्थ फड़ाईआ। दो जहानां हुक्मरान, सति संदेसा इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल रचाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, अक्ल कला अख्वाइंदा। मुकामे हक़ नूर उज्यार, मिहबान बीदो रूप धराइंदा। परवरदिगार सांझा यार, सही सलामत खेल कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, धुर फुरमाणा हुक्म सुणाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदार, विष्न ब्रह्मा शिव उठाइंदा। त्रैगुण माया दे आधार, पंज तत्त पर्दा आपे लाहइंदा। देवत सुर करे विचार, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी खोल्ह कवाड़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा भेव जणाइंदा। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। भगतन देवे सच सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अन्त कोए ना आइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता इक इकल्ला एकँकार, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग चलाए राह, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, दो जहानां बेड़ा कंध उठाईआ। एकँकार दए सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। आदि निरँजण नूर धरा, जोती जोत डगमगाईआ। अबिनाशी करता बेपरवाह, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। श्री भगवान साचे तख्त चरण छुहा, सीस जगदीश वड वड्याईआ। पारब्रह्म भेद अभेद खुल्हा, पर्दा उहला ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। दरगाह साची खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप कराइंदा। श्री भगवान इक इकल्ला, सच सिँघासण लाइंदा। सच संदेसा इक्को घल्ला, जुग जुग आपणा हुक्म मनाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ दवाइंदा। दीपक जोती एका बला, शब्दी नाद नाद वजाइंदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। जुग चौकड़ी
खेल अपार, श्री भगवान आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे अधार, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। एका नाम सति जैकार, सति सति ढोला दए सुणाईआ । सच्चा सेवक सेवादार, ख़ाक ख़ाकी मस्तक टिक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। जुग चौकड़ी उतरे पार, अन्त रहिण कोए ना पाया। सेवा कर गुर अवतार, पीर पैगम्बर चोला पंज तत्त हंढ्ढाया। नाम संदेसा दे संसार, भेव अभेव खुल्हाया। ऊँची कूक कूक पुकार, ब्रह्म पारब्रह्म नाद वजाया। आत्म परमात्म खोल्ह कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहया। लेखा लिख्त अगम्म अपार, कलम शाही रंग चढ़ाया। अन्तिम सारे गए हार, बेअन्त भेव ना किसे जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा रंग रंगाया। जुग जुग हरि जू रंगे रंग, रंगणहारा नज़र ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आत्म सेज हंढ्ढाए पलँघ, सच सिँघासण आसण लाईआ। अमृत सरोवर सच धार वहाए गंग, गंगा सुरस्ती जमना गोदावरी मुख शरमाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। ईश जीव चाढ़्हे चन्द, निरगुण सरगुण जोत रुशनाईआ । पंज विकारा करे खण्ड खण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी सेवा लाईआ। जुग चौकड़ी सेवादार, गुर अवतार जणाइंदा। सतिजुग त्रेता उतरया पार, द्वापर आपणा रंग वखाइंदा। भगत वछल हरि गिरधार, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण नैण आपणा इक खुल्हाइंदा। कलिजुग खेल करे परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। ईसा मूसा करे खबरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा जुगो जुग, जुग करता आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम औध रही पुग, पुरख अबिनाशी पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई लग्गा दुःख, हँस मुख ना कोए वड्याईआ। माया ममता हउमे हंगता आसा तृष्ना लग्गी भुक्ख, धीरज धीर ना कोई धराईआ। सुफल ना दिसे कोई कुख्ख, भगत भगवन्त ना कोई मिलाईआ। चारों कुण्ट लग्गा दुःख, दुखियां दु:ख ना कोई गंवाईआ। मात गर्भ उलटा रुख, दस दस मास अग्न तपाईआ। जगत विकारा रिहा लुट्ट, ठग्ग चोर यार देण दुहाईआ। होए प्रकाश ना निर्मल जोत, शब्द नाद ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेखे सर्ब लोकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, पारब्रह्म करतार। लख चुरासी त्रैगुण माया, पंज तत्त करे ख्वार। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पढ़ पढ़ ऐवें वक्त लँघाया, मिल्या मेल ना श्री भगवान। खाणी बाणी तीर निशाना ना किसे लगाया, बजर कपाटी ना कोई पार। अठसठ तीर्थ नहावण नहाया, दुरमति मैल ना देवे कोई उतार। आत्म परमात्म रंग ना किसे
चढ़ाया, साध सन्त हुन्दे फिरन ख्वार। पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा ना किसे उठाया, निर्मल जोत ना कोए उज्यार। अनहद नादी नाद ना किसे वजाया, काया मन्दिर अन्दर डूँग्घी कन्दर खोल्ह किवाड़। गुर अवतार पीर पैगम्बर नज़र किसे ना आया, राती सुत्तयां होए ख्वार। स्वच्छ सरूपी रूप ना कोए धराया, शाहो भूपी मिले ना एकँकार। चारे कूटी फेरा पाया, दहि दिशा होए हैरान। जूठा झूठा वणज कराया, सच सुच ना कोए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपारा खेल न्यारा, निरगुण सरगुण रिहा जणाईआ । लेखा जाण गुर अवतारा, पीर पैगम्बरां रिहा मनाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। निहकलंक श्री भगवान वड सिक्दारा, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। चारों कुण्ट मेटे अन्ध अँध्यारा, रैण अन्धेरी दए मिटाईआ। सच सुच करे वरतारा, सच संदेसा इक सुणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए अधारा, चार वरन एका रंग रंगाईआ। अठारां बरन खोल्ह किवाड़ा, अभेव अभेद समझाईआ। अग्नी तत्त ना लग्गे हाढ़ा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जलवा नूर नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी सच दरबार, घर साचे आप लगाइंदा। इकठ्ठे कर तेई अवतार, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। नेत्र खोल्ह वेखो संसार, कलिजुग आपणा रंग वटाइंदा। सृष्ट सबाई धूंआँधार, हरि का नाम चन्द ना कोई चमकाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, पढ़ियां नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा हरिजन भगत, श्री भगवान आप सुणाईआ। नेत्र वेखो लोकमात जगत, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। लख चुरासी उब्बले बूँद रक्त, धीरज धीर ना कोई धराईआ। काम क्रोध चढ़या कटक, आसा तृष्ना होए हल्काईआ। साध सन्त रहे भटक, मन वासना ना कोई मिटाईआ। अद्धविचकारे रहे अटक, महल अटल चढ़ दरस कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन भगतां रिहा जणाईआ। पीर पैगम्बर खोल्हो अक्ख, परवरदिगार आप जणाया। सदी चौधवीं लाउदे भक्ख, चौदां तबक रहे कुरलाया। कलमा नबी रसूल किसे नज़र ना आया हक़, हकीकत रंग ना कोई चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाया। सच संदेसा गुर गुर दस, हरि जू हरि हरि आप सुणाया। लोकमात जो मार्ग आए दस्स, आत्म परमात्म कर पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा ना मिल्या रस, नेत्र नाम ना कोई वड्याईआ। माया ममता हउमे हंगता सब दा सिर रही झस्स, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। कूड़ी क्रिया रहे नस्स, हरि जगत पन्ध ना कोई मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
गुरु गुर इक्को इक संग जणाईआ। विष्नूं उठ कर ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। चारों कुण्ट दिसे वैरान, वैरी घर घर नज़री आइंदा। कोई ना देवे किसे माण, घर घर रिज़क ना कोए पुचाइंदा। ग़रीब निमाणे सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। दो जहान खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। सति संदेसा पारब्रह्म, ब्रह्म वेते आप जणाईआ। लख चुरासी तेरा दम, दम दमां विच समाईआ। निरगुण सरगुण करे कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत्त चम्म, मन मति बुध कर कुड़माईआ। वस्त अमोलक नाम धन, गृह मन्दिर इक टिकाईआ। होए वसेरा बिन छप्परी छन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे बणत वखाईआ। शंकर उठ भोले नाथ, भोले भाउ जणाइंदा। चारों कुण्ट दिसे घात, घाउ कलिजुग अन्त लगाइंदा। सच ना दिसे कोए जमात, अक्खर आख़र ना कोए पढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई अन्धेरी रात, जलवा नूर ना कोए दरसाइंदा। धूढ़ी ना रमाए कोई ख़ाक, मस्तक टिक्का ना कोए लाइंदा। पई लड़ाई ज़ात पात, वरन गोत आपणा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर एका हुक्म सुणाइंदा। त्रैगुण माया कर ध्यान, सतो रजो तमो आप जणाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया होई प्रधान, घर घर आपणा डंक वजाईआ। शाह पातशाह होए बेईमान, राज राजान ना कोए वड्याईआ। नव नौ कूड़ी क्रिया आया तूफ़ान, ग़रीब निमाणयां रिहा रुढ़्हाईआ। हरि का मंत्र कोई ना सके पछाण, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। अन्तर आत्म किसे ना मिल्या श्री भगवान, भगवन नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले खेले खेल महान, बेपहचान वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण माया रिहा जगाईआ। पंज तत्त वेख विचार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम अन्तिम धार, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। आकाश प्रकाश ना कोए उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ना कोए उज्यार, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम भेव अभेद जणाइंदा। पंज तत्त अन्दर मन मति बुध, बुद्धि एका हुक्म सुणाईआ। मन वासना रही कुद्द, मति मतिवाली दए दुहाईआ। बुध बबेकी पए उठ, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जगत जीव दर घर साचिउँ गए रुठ्ठ, सच ध्यान ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आत्म कहे परमात्म जाग, जग जीवण दाता आप जगाइंदा। कलिजुग लग्गा कूड़ा दाग़, बिन सतिगुर पूरे ना कोए धवाइंदा। मन वासना होई काग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। निर्मल जोत ना जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाइंदा। नाता जुड़या जूठे झूठे सज्जण साक, गुर शब्दी संग ना कोए निभाइंदा। मस्तक
टिक्का कोए ना लाए धूढ़ी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाइंदा। गृह गृह लग्गी माया आग, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म आप जगाइंदा। परमात्म कहे आत्म मीत, मित्र प्यारे आप जणाईआ। तेरी मेरी सच प्रीत, प्रीतीवान रिहा समाईआ। तेरा मेरा इक्को गीत, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। तेरा मेरा धाम अनडीठ, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। तेरा मेरा इक्को सीस, जगदीश रिहा समझाईआ। तेरी मेरी इक हदीस, इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । ईश जीव वेख विचार, ईश्वर आप जणाइंदा। कूड़ा नाता जगत संसार, अन्त संग ना कोए जाइंदा। तेरा मेरा इक वणज वपार, इक्को हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। आत्म ब्रह्म जीव पए रो, नेत्र नैणां नीर वहाया । कलिजुग तेरी कोई ना देवे सो, जगत अन्धेरा छाया। साचा बीज ना देवे कोई बो, अमृत फल खवाया। घर विच घर ना करे कोई लो, अज्ञान अन्धेर मिटाया। साचा देवे ना कोई ढोआ ढो, नाम निधाना झोली पाया। तेरे नाल ना सके छोह, कलिजुग आपणा घेरा पाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाया। आत्म ब्रह्म ना मार धाह, धुरदरगाही आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम गया आ, पुरख अबिनाशी फेरा पाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे थाँ थाँ, नव सत आपणा पर्दा लाहइंदा। भगत भगवन्त लए जगा, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। साचा रंग दए चढ़ा, उतर कदे ना जाइंदा। दुरमति मैल दए धवा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। सच प्रकाश दए करा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अनहद नादी नाद दए सुणा, ब्रह्म ब्रह्मादी आप जणाइंदा। विस्मादी विस्माद रिहा अख्वा, बिस्मिल आपणी धार जणाइंदा। रहबर बण आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म आत्म आप जणाइंदा। ब्रह्म आत्म प्या हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी होया वस, घर मिल्या बेपरवाहीआ। दूर दुराडा आया नस्स, लोकमात फेरा पाईआ। नाम निधाना तीर मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, करे सच पढ़ाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग निभाईआ। इक्को दस्से पूजा पाठ, निष्अक्खर नाम पढ़ाईआ। इक सरोवर मारे ठाठ, अठसठ माण गंवाईआ। मेल मिलाए कमलापात, कँवल नैण दया कमाईआ। साचा मिले सज्जण साक, हरि सज्जण दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। आत्म ब्रह्म दयावान, आपणी दया कमाइंदा। शब्द अगम्मी देवे दान, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। इक्को मन्दिर इक मकान, इक्को घर वखाइंदा। इक्को इष्ट श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। इक्को
शहिनशाह शाह राज राजान, पातशाह इक्को इक अख्वाइंदा। इक्को हुक्म इक्को हुक्मरान, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। त्रैगुण माया सोई उठ, सुत्यां रैण विहाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी गया तुठ, बेपरवाह फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कुट, माया ममता दए मिटाईआ। जगत वासना लए लुट्ट, आप आपणा बल रखाईआ। सृष्ट सबाई कढ्ढे फुट्ट, भाण्डा भरम भंनाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, इष्ट देव इक अख्वाईआ। भगत भगवान इक दूजे उत्ते होण मोहत, मोह मुहब्बत आप वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण तेरा रंग वखाईआ। पंज तत्त खोल्ह अक्ख, हरि अक्खर आप जणाइंदा। श्री भगवान हो प्रतख, साची धार चलाइंदा। सन्त सुहेले लए रख, गुर चेले मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम डेरा ढाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि जू रिहा जणा, जानणहार वड्डी वड्याईआ। नेत्र खोल्ह मारो ध्यान, लोकमात रिहा वखाईआ। सृष्ट सबाई होई बेईमान, बेवा रूप ख़ुदाईआ। सच ना दिसे कोई ईमान, घर घर शरअ करे लड़ाईआ। नाता तुटा अञ्जील कुरान, काया कुरा ना कोए फुलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सर्ब शरमाण, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। खाणी बाणी होई हैरान, हरि का भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह रिहा जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर गए आ, हरि हरि जू आप बुलाइंदा। उठो वेखो रिहा समझा, समझ समझ नाल मिलाइंदा। साचा मंत्र अन्तर ना रिहा कोई दृढ़ा, बसन्तर मात ना कोए बुझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे ना बणे कोई गवाह, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। राए धर्म नैण रिहा उठा, नेत्र निज खुलाइंदा। चित्रगुप्त लेखा रिहा वखा, पूरब लेखा खोल्ह जणाइंदा। लाड़ी मौत हथ्थीं मैहन्दी रिहा रंगा, लालन इक्को रंग चढ़ाइंदा। काल डोरू रिहा वजा, डंका आपणे हथ्थ वखाइंदा। महाकाल भुलया फिरे दयो राह, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कार कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम जीव जंत सृष्ट सबाई झूठा नाता दए तुड़ा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख हरिसज्जण लए मिला, मेल मिलावा आप जणाइंदा। डुब्बदे पाथर पाहन लए तरा, जिस जन आपणा चरण छुहाइंदा। आत्म परमात्म साचा राग दए सुणा, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म पर्दा दए उठा, घर घर विच मेल मिलाइंदा। अनहद रागी राग दए सुणा, छत्ती राग मुख शरमाइंदा। मेल मिलावा सहिज सुभा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढा, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवान, आदि पुरख जणाईआ। कलिजुग अन्त मिटे निशान, गुर अवतार पीर पैगम्बर कोए ना सके अटकाईआ। सतिजुग
साचा बणे विधान, सच सुच वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई इक्को नज़री आए काहन, राम रमईया इक वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे इक अमाम, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी नज़र उठाईआ। दो जहानां इक्को हुक्मरान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतारां मेले आण, मेल मिलावा एका थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच संदेसा सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म आपे हो, ब्रह्म पारब्रह्म वंड वंडाइंदा। प्रकाश अन्धेर आपे हो, सुंन अगम्म आप समाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आपे हो, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज आपे वेख वखाइंदा। आत्म शक्ती परमात्म सब दी लए खोह, डोर आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां करे सच मोह, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। दुरमत्त मैल दर घर धो, द्वैती रंग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग मार्ग आपे लाइंदा। सतिजुग मार्ग लग्गे जग, जग जीवण दाता आप लगाईआ। जन भगतां दरस देवे उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। अनाद अनादी वजाए नद, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाईआ। मक्का काअबा कराए इक्को हज्ज, हुजरा हक़ वखाईआ। श्री भगवान निरगुण सरूप दो जहान सदा सुहेला रिहा भज्ज, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां पर्दा लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जो घड़या सो अन्तिम जाए भज्ज, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कलिजुग काल नगारा रिहा वज्ज, सृष्ट सबाई आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग कलंक आप मिटाइंदा। निहकलंक नरायण नर, नर हरि वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा वर, सतिजुग आपणा राह वखाईआ। कलिजुग अन्तिम लए फड़, हथ्थकड़ी इक्को नाम उठाईआ। साचा घाड़न लए घड़, सच सुच करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर जाए वड़, आपणा पर्दा लाहीआ। सोहँ अक्खर लए पढ़, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म ना जन्मे ना जाए मर, लख चुरासी खेल कराईआ। कूड़ी क्रिया चुके डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। सतिगुर पूरा समरथ स्वामी, जिस जन उपर किरपा दए कर, सो जन दर्शन पाए चाईं चाईंआ। सृष्ट सबाई माया ममता अग्नी रही सड़, अमृत मेघ ना कोई बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुगा जुगन्तर जुग चौकड़ी देवणहारा दान, दाता दानी इक अख्वाईआ।
२३ मग्घर २०१९ बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह पिण्ड सदा ज़िला गुरदासपुर
शब्दी सुत गुर अवतार, पीर पैगम्बर कलमा नबी पढ़ाईआ। बसन्ती रुत्त सति गुलज़ार, दो जहानां आप महकाईआ। निरगुण सरगुण कर उज्यार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। बोध अगाधी नाद अनाद धुनकार, अनरागी राग सुणाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, नूरो नूर रुशनाईआ। साचा साकी परवरदिगार, आबे हयात प्याईआ। हक़ हकीकत पावे सार, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। इक इकल्ला एकँकार, अक्ल कला वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। थिर घर दुआरा खोल्ह कवाड़, मार्ग धन्दा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। शब्दी रंग, गुरू अवतार पीर पैगम्बर नाल रलाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, सो पुरख निरँजण वंड वंडाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे नाम मृदंग, एकँकारा संग रखाइंदा। आदि निरँजण जोत सरूपी चाढ़्हे चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दो जहान लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, लोकमात फेरा पाइंदा। श्री भगवान धुरदरगाही सच मलाही नाम निशान झुलाए सत्त रंग, रंग रंगीला इक जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे कराए साची वंड, वंडणहारा आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुर अवतार खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वारा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण दए हुलारा, अञ्जील कुराना वंड वंडाईआ। गीता ज्ञान जगत वणजारा, आत्म परमात्म संग रखाईआ। अञ्जील कुरान कर उज्यारा, रूह बुत्त बन्धन पाईआ। बोध अगाधी शब्द उज्यारा, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोई जणाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त बेपरवाह नर निरँकारा, दर साचे बैठा आसण लाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग गुर अवतार सेव लगाईआ। गुर अवतार देवे माण, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, बिन रसना जिह्वा सुणाइंदा। अन्तर आत्म कर पहचान, परमात्म रंग चढ़ाइंदा। दिवस रैण इक धुन्कान, अनहद नादी राग सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। धुर संदेसा नर नरेशा देवे आण, धरनी धवल वड्याइंदा। लेखा जाण ज़िमी असमान, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। पृथ्मी अकाश खेल महान, रवि ससि सूरज चन्न मण्डल मण्डप आप वड्याइंदा। लख चुरासी खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार मार्ग लाइंदा। गुर अवतार सेवादार, सद सद आप जणाईआ। जुग चौकड़ी कर तैयार, लोकमात लए प्रगटाईआ। धुर संदेसा देवे आपणी धार, शब्दी शब्द
राग अलाहीआ। जीवां जंतां दए सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म दए प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। ईश जीव वखाए खिड़ी गुलज़ार, गुलशन इक्को इक महकाईआ। रोशन करे काया मुनार, महिराब इक्को डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार हुक्म मनाईआ। गुर अवतार हुक्मे अन्दर, सतिजुग त्रेता हुक्म मनाइंदा। पीर पैगम्बर कर अडम्बर, उम्मत उम्मती रंग चढ़ाइंदा। लख चुरासी रच सुअम्बर, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अन्दर पैगम्बर पीर, पारब्रह्म प्रभ हुक्म मनाईआ। हुक्मे अन्दर दस्तगीर, दस्त बदस्त दए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर शरअ ज़ंजीर, लाशरीक खेल कराईआ। हुक्मे अन्दर हक़ तौफीक, तोहफा लोकमात वखाईआ। हुक्मे अन्दर बणे फरीक, बेअन्त वड वड्याईआ। हुक्मे अन्दर मेटे अन्धेरा तारीक, चौदां तबक करे रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर चौदां लोक वेखे ठीक, निरगुण आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म मनाईआ। जुग जुग हुक्म हरि निरँकारा, इक इकल्ला आप जणाइंदा। मन्न मन्न गए तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद निउँ निउँ करदे गए निमस्कारा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। नानक गोबिन्द नाम हट्ट चलाउँदे रहे बण वणजारा, जीव जंत जगत समझाइंदा। लिख लिख थक्के काग़ज़ कलम शाही अन्त ना पारावारा, बेअन्त आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारा धाम न्यारा, नेहचल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा राह चलाइंदा। आदि अनादि चलाए राह, रहबर इक राम बणाईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। गुर अवतार लए उठा, फड़ बाहों गले लगाईआ। शब्दी वस्त झोली पा, साचा बंक खुल्हाईआ। निरगुण जोती कर रुशना, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। नाता जोड़ बेपरवाह, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक इकल्ला अक्ल कल आपणी खेल रचाईआ।