पुस्तकालयभाग १३

२३ मग्घर २०१९ बिक्रमी गुरचरण सिँघ दे घर पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदासपुर

सो पुरख निरँजण साचा सज्जण, आदि जुगादि दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण चरण धूढ़ कराए मजन, सति सरोवर इक नुहाइंदा। एकँकारा परदे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आदि निरँजण दीपक जोती आया जगण, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अबिनाशी करता रखे लज्जण, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। श्री भगवान नाम निधान पाए सगन, हथ्थ

हथ्थ नाल मिलाइंदा। पारब्रह्म देवे वस्त अमोल भगत किते ना जाए मंगण, पूरी आसा तृप्त कराइंदा। आत्म चाढ़्हे साची रंगण, रंग इक्को इक वखाइंदा। करे खेल सूरा सरबँगण, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। नाद अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी वज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, घर साचे मेल मिलाइंदा। दर घर साचा सच दुआर, प्रभ सरन मिली सरनाईआ। सतिगुर दाता देवणहार, जुग जुग वेस वटाईआ। गुर गुर खेल अगम्म अपार, गुर करता आप कराईआ। भगत भगवान लए उभार, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। साचे सन्तां करे प्यार, सति सतिवादी इक्को करे पढ़ाईआ। गुरमुखां खोल्हे बंद कवाड़, बजर कपाटी पर्दा लाहीआ। गुरसिखां देवे सच दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। चरण कँवल सचखण्ड हरि सतिगुर आप जणाइंदा। चरणां हेठां दबाए कोटन ब्रह्मण्ड खण्ड रवि ससि नज़र कोए ना आइंदा। इक्को इक जणाए सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा । जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आप आपणा मेल मिलाइंदा। शब्द अगम्मी साचा छन्द, ढोला सोहला आप सुणाइंदा। ख़ुशी करे बंद बंद, बहत्तर नाड़ी खोज खुजाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंड, हरि शब्दी गुर प्रनाइंदा। दूई द्वैती माया ममता हउमे हंगता ढाहे कंध, सच सुच इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण प्रीती साची रीती जुग जुग आप चलाइंदा। चरण प्रीती सच टिकाणा, दो जहान मिले वड्याईआ। शब्दी गुर मिल्या माणा, गुरमुख साचे लए उठाईआ। किसे हथ्थ ना आवे राजा राणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जगत विद्या होए हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहाना, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। अन्दर वड़ वड़ ध्यान लगाणा, ध्यानी ध्यान ना कोए जणाईआ। नैण मूंद ना मिले भगवाना, अठ्ठे पहर दिवस रैण हरि मन्दिर रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सरन दए सरनाईआ। चरण कँवल साची सरनाई, सरनगति आप जणाइंदा। सुरत शब्द होए कुड़माई, घर साचे मेल मिलाइंदा। एका मन्दिर धी जवाई, सौहरे पेईए खेल कराइंदा। आत्म सेजा वेखे चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। निर्मल दीआ इक जगाई, जोती जोत डगमगाइंदा। अनहद रागी राग अलाई, छत्ती राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, सच प्रीती इक समझाइंदा। सच प्रीती साची ओट, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, माया ममता मोह मिटाइंदा। पंज तत्त नगारे लाए चोट, शब्दी डंका हथ्थ उठाइंदा। पावे सार साचे कोट, महल अटल वेख वखाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। आदि जुगादि जुगा

जुगन्तर सतिगुर पूरा इक्को बहुत, बिन गुर शब्दी सतिगुर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल उपर धवल, सच प्रीती इक बणाइंदा। सच प्रीती बणे मात, हरि मनसा पूर कराईआ। आत्म परमात्म देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे मार झात, सेज सुहञ्जणी इक्को खाट, बिन पावा चूल टिकाईआ। निरगुण सुत्ता कमलापात, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए आपणा घर, घर घर विच पर्दा लाहीआ। गुरमुख तेरा साचा घर, घर घर विच आप बणाया। नौ दुआरे पार कर, सुखमन टेडा पन्ध मुकाया। ईड़ा पिंगल डिगे दड़, सिर सके ना कोए उठाया। डूँग्घी भँवरी खेल कर, काया कवरी खोज खुजाया। सतिगुर पूरा एका हरि, आप आपणी दया कमाया। निझर झिरना जाए झिर, बूँदी बूँद बूंद टपकाया। जोत निरँजण प्रकाश कर, अज्ञान अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण प्रीती साची रीती, नाता तोड़े मन्दिर मसीती, जिस जन हरि हरि नज़री आया। हरि हरि सच्चा इक्को दाता, आदि जुगादि समाईआ। जुगा जुगन्तर जन भगतां सुणावे आपणी गाथा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। नाता तोड़े कलम दवाता, शाही मिले ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म वेखे ख़ाता, पारब्रह्म ब्रह्म फोल फुलाईआ। निरगुण सरगुण पुछे वाता, घर मन्दिर फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, गुरसिख उठाए गोद जिउँ बालक पिता माता, सिर समरथ आपणा हथ्थ टिकाईआ। एथे ओथे बज्झे सच्चा नाता, ना कोई तोड़े ना तोड़ तुड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुरमुख तैनूं टेकण मथ्था, अद्धविचकार बैठे सीस निवाईआ। थिर घर तेरा खेल तमाशा, गुर शब्दी रंग चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे पुरख अकाल भरवासा, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। आवण जावण लख चुरासी मात गर्भ जून अजूनी टुट्टे साका, जगत साक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, चरण सरन इक जणाईआ। भाणा वरते बेपरवाह, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। नूरी नूर नूर ख़ुदा, जलवा ज़हूर रिहा वखाईआ। कादर करीम खेल करा, कुदरत वेखे थाउँ थाईंआ। बैऐब ख़ुदाई फेरा पा, पीर पैगम्बर रिहा उठाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक रिहा हिला, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। तेई अवतारां रिहा समझा, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। भगत अठारां रिहा जगा, हुक्मी हुक्म इक सुणाईआ। गुर दस नाल मिला, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर बहा, दर्दी दर्द रिहा वंडाईआ। त्रैगुण माया डण्डा ला, रजो तमो सतो रिहा जगाईआ। पंज तत्त वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, चारे वेदां आप जगाइंदा।

शास्त्र सिमरत खोल्ह कवाड़ा, भेव अभेदा आप समझाइंदा। लेखा जाण पुराण अठारां, अठारां ध्याए वंड वंडाइंदा। अञ्जील कुराना वेख अखाड़ा, उम्मत उम्मती नाच नचाइंदा । खाणी बाणी हो उज्यारा, धुर संदेसा इक जणाइंदा। गुर का शब्द ना किसे विचारा, सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अन्धेरा छाइंदा । तीर्थ अठसठ रोवण ज़ारो ज़ारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पर्दा कोए ना पाइंदा। मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआला धूंआँधारा, नूरी नाम नज़र किसे ना आइंदा। मस्जिद मसीत हाहाकारा, हक़ मसला ना कोए पढ़ाइंदा। गुरुदुआर ना कोए जैकारा, नानक गोबिन्द रंग ना कोए रंगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग खेल हरि अवल्ला, आदि जुगादि कराईआ। कलिजुग अन्त चार कुण्ट पए तरथल्ला, धरनी धरत धवल हिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे ना पकड़े कोई पल्ला, सगला संग ना कोए निभाईआ। नाता तुटे राणी अल्ला, हू हू नाअरा ना कोए लाईआ। साध सन्त होए झल्ला, हरि जू झलक ना किसे वखाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा शब्द अगम्मी बोलणहारा हल्ला, दो जहानां लए हलाईआ। हरि का भाणा किसे ना रोका ना मल्ला, हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग नित नवित्त फेरा पाईआ। नित नवित्त श्री भगवान, आदि जुगादी खेल कराइंदा। कलिजुग कूड़ होया प्रधान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। ना कोई रय्यत ना राज राजान, ग़रीब निमाणयां गले ना कोए लगाइंदा। घर घर अन्दर वड़या शैतान, मन वासना जगत नचाइंदा। नानक गोबिद दे के गया ब्यान, सच संदेसा जगत जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, महाबली नज़र किसे ना आइंदा। सम्बल वसे धाम मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सृष्ट सबाई होए वैरान, वैरी घर घर आप उठाइंदा। बिन सतिगुर पूरे किसे ना करे कोई पहिचाण, सीस हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। वेखो छेती छेती खेल करे भगवान, दूर पैंडा नेड़े हो हो जीव जंत समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग कूड़ पसारा वीह सौ वीह बिक्रमी करे पार किनारा, सतिजुग साचा सच सच दृढ़ाइंदा। हरिसंगत तेरा सच सिँघासण, दो जहान मिले वड्याईआ। हरिसंगत तेरा मेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता रंग रंगाईआ। हरिसंगत तेरा निरगुण होया साथण, सरगुण वज्जे वधाईआ। हरिसंगत तेरा पूजा पाठण, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। हरिसंगत तेरा तीर्थ ताटन, गुर चरण सरोवर सच्चा नुहाईआ। हरिसंगत लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी अकाशण, मण्डल मण्डप डेरा ढाहीआ। हरिसंगत लेखा लग्गे पवण सुआसण, नित नवित्त जो रहे गाईआ। हरिसंगत सतिगुर वसे तेरे पासण, अन्दर बाहर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे माण वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सगला संग, सतिगुर पूरा आप निभाइंदा। आत्म परमात्म चाढ़्हे रंग, रंग नज़र किसे ना आइंदा। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, हरि मन्दिर आप टिकाइंदा। शब्द अनादी इक मृदंग, बिन तार सितार वजाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। चाल रखी इक बिहंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वड वड्याइंदा । हरिसंगत तेरा वड महल्ला, महिफ़ल हरि जू आप लगाइंदा। नूर इलाही इक्क इकल्ला, परवरदिगार फेरा पाइंदा। वसणहारा जला थला, समुंद सागर डूँग्घी कन्दर फोल फुलाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले फड़ाए पल्ला, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। सच संदेस नर नरेश एको घल्ला, अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत दुआर इक वसाइंदा। संगत दुआरा उच्च अगम्म, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, तारा मण्डल ना कोए वड्याईआ। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए वखाईआ। ना कोई जननी ना कोई जन, ना कोई पिता ना कोई माईआ। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई खाणी बाणी करे पढ़ाईआ। ना कोई तत्त ना कोई तन, मन मति बुध ना वखाईआ। ना कोई राए धर्म देवे डंन, चित्रगुप्त ना हिसाब लगाईआ। ना कोई काल देवे भन्न, लाड़ी मौत ना कोई प्रनाईआ। महाकाल सेवा कर कहे धन्न धन्न, हरिसंगत तेरी वड वड्याईआ। जिन्हां हरि का नाउँ सुणया अन्तर आत्म कन्न, दोए सरवण सार ना राईआ। कूड़ी क्रिया ठीकर दित्ता भन्न, भाण्डा भरम तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरी लोड़े सच सरनाईआ। सतिगुर पूरा हरिसंगत सरन, सरन संगत आप जणाइंदा। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नैण पर्दा लाहइंदा। नाता तोड़ मरन डरन, चरण कँवल जोड़ जुड़ाइंदा। दीन दयाल ठाकर सुआमी तरनी तरन, तारनहारा खेल कराइंदा। नाता तोड़ वरन बरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँचां नीचां एका घर जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत नाता आप बणाइंदा। हरिसंगत नाता सर्ब सुखवन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरमुख सखी सतिगुर पूरा मिले कन्त, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। इक्को नाउँ इक्को निरँकार इक्को मंत, इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लेखा देवे धुरदरगाहीआ। हरिसंगत लेखा धुर दरगाह, धुरदरगाही आप चुकाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, गुर शब्दी फेरा पाइंदा। सतिगुर शब्द शहिनशाह, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सेवा ला, पंज तत्त माण वड्याइंदा। अन्तिम सब नूं करे सुआह, तन ख़ाकी नज़र कोए ना आइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सतिगुर सच्चा इक अख्वा, सचखण्ड निवासी खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, नाम

डंका इक वजाइंदा। जन भगतां सोई सुरती दए जगा, नाद तूरत आप सुणाइंदा। अकाल मूर्ती रूप वखा, माया ममता मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत संग निभाइंदा। हरिसंगत तेरा साचा मीत, मित्र प्यारा हरि अख्वाईआ। सतिजुग चलाए साची रीत, चार वरन दए सरनाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ ध्यान ना कोए लगाईआ। इक्को इष्ट हस्त कीट, पुरख अकाल नज़री आईआ। खेल कराए साहिब अनडीठ, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। आदि जुगादी रहे अतीत, त्रैगुण अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लहिणा दए चुकाईआ। हरिसंगत लेखा पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश दया कमाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी मेल मिलाइंदा। अन्दर वड़ के जाणे मित्तगत, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। नाम बीजे साचे वत, पत डाली फुल्ल महकाइंदा। मेल मिलाए कमलापति, कँवल नैण अंग लगाइंदा। अन्त भगवन्त गुरमुख सन्त सचखण्ड दुआरे जाइण वस, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे आत्म दान, परमात्म करे अन्त कल्याण, ब्रह्म पारब्रह्म आपणे विच समाइंदा।

सन्त साध मंगण भिक्ख, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सीस निवाइण मुन रिख, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। कर किरपा जिस देवे आपणा हिस्स, इक किणका नाम झोली पाईआ। उह जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कन्दर मारन धाही पिट पिट, आपणा आप गंवाईआ। मन वासना वेखण चित, सुरती शब्द ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा कर किरपा जे देवे लिख, लेखा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, सो भिखारी शृंगार कोए ना लाईआ। साध सन्त धूढ़ी रमाइण ख़ाक, भस्म तन हंढ्ढाईआ। गुफ़ा अन्दर वड़ वड़ रहे झाक, झाकी नज़र कोए ना आईआ। मन्दिरां अन्दर बैठे कर के बंद ताक, बंद ताकी ना कोए खुल्हाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा कर किरपा बणाए आपणा साक, झाती आत्म परमात्म पाईआ। तिस देवे तन नज़ात, निज लेखा इक वखाईआ। सो साध सन्त रसना जिह्वा प्रभ दी सिफ्त सलाही गायण बात, तन शृंगार ना कोए लगाईआ। जुग चौकड़ी साध सन्त, कोटन कोटि ध्यान लगाइंदा। जुग चौकड़ी मणीआं मंत, मंत्र नाम सर्ब दृढ़ाइंदा। कर किरपा जिस नूं मेले हरि जू कन्त, सो सुघड़ सुआणी गल लगाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक समझाइंदा। हरि का भेव ना पाए कोई पंडत, चौदां विद्या हथ्थ ना आइंदा।

सो साध सन्त दोए जोड़ प्रभ अग्गे करे मिन्नत, हार शृंगार ना कोए लगाइंदा। जो साध सन्त करे अरदास, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। अठ्ठे पहर रखे प्यास, प्रभ मिलण दी तांघ जणाईआ। जिस किरपा कर बणाए आपणा दास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे लाए पवण सुआस, पवण पवणां वेख वखाईआ। माणस जन्म करे रास, मनुख देवे आप वड्याईआ। सो साध सन्त प्रभ दुआरिउँ ख़ाली झोली डाह मंगे दात, हार शृंगार ना कोए लगाईआ। जो साध सन्त करे अर्ज़, आरज़ू इक्को इक रखाइंदा। गोबिन्द ढोला गाए बिन ताल तर्ज़, आत्म परमात्म ध्यान लगाइंदा। सतिगुरू पूरा आपणा करे हक़ फ़र्ज़, हकीकत दए जणाईआ। नाता तोड़ अर्श फर्श, काया कुरा दए वखाईआ। आबेहयात मेघ बरस, हिरस हवस दए मिटाईआ। दीन दयाल कर तरस, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। सो साध सन्त प्रभ सरनाई डिगे निधड़क, लोक लाज ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हार शृंगार हथ्थ ना किसे रखाईआ। साध सन्त कोटन कोटि, जुगा जुगन्तर माण दिवाइंदा। आपे वेखे आलणयों डिग्गे बोट, कर किरपा गोद बहाइंदा। नंन्ही नंन्ही निर्मल जोत, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। इक्को शब्द दे के कहे बहुत, बौहड़ी हाल ना कोए सुणाइंदा। सो सन्त जिस दा निकलया अन्दरों खोट, प्रभ चरणां ढह ढह शुकर मनाइंदा। लेखा जाणे ओत पोत, साधू हार शृंगार ना कोए वड्याइंदा। हार शृंगार ना किसे हथ्थ, साध सन्त रहे कुरलाईआ। इक्को इक पुरख समरथ, शहिनशाह शाह सच्चा पातशाहीआ। सचखण्ड दुआरे ताज सीस लए रख, लोकमात वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गौण जस, सो हार शृंगार आप लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द लख चुरासी जिस दे वस, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। बोध अगाध महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील करान अन्त ना पाईआ। सो साहिब सुल्तान वड मेहरवान सदा अनडिठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, सच शृंगार आप कराईआ। सच शृंगार करे भगवान, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। सब नूं देवणहारा दान, दाता दानी आप अख्वाइंदा। भूपत भूप राज राजान, सच संदेसा नर नरेशा ज़िमी असमानां आप सुणाइंदा। सो जाणे जिस अन्तर पेखा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण सरगुण खेले खेडा, खेल अवल्लड़ी आप समझाइंदा। आपे जाणे आपणा लेखा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। सीस ताज जगदीश आदेसा, हार शृंगार नर निरँकार इक्को इक लगाइंदा।

२४ मग्घर २०१९ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह कतोवाल ज़िला गुरदासपुर

दाता दानी दयावान, श्री भगवान इक अख्वाइंदा। भगतां भगती देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जुग चौकड़ी सच निशान, निरगुण सरगुण मात झुलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महान, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, हरिजन मेल मिलाइंदा । आत्म परमात्म दे ज्ञान, भेव अभेद खुल्हाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर पहिचाण, नाम रंगण इक चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत भगवान सच्चा संग, सदा सदा रखाईआ। जुग चौकड़ी देवे अनन्द, अनन्द अनन्द वड्याईआ। माणस जन्म ना होए भंग, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नंगी होण ना देवे कंड, समरथ बेपरवाहीआ। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहँ ढोला इक जणाईआ। जगत विकार करे खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डा नाम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा थाउँ थाईंआ। हरिजन लेखा अगम्म अथाह, हरि सतिगुर आप चुकाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, जुग जुग बेड़ा मात चलाइंदा। नाम निधाना दए सलाह, साची सिख्या इक समझाइंदा। आत्म परमात्म भेव खुल्हा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। अमृत जाम सच प्या, सरोवर इक्को इक नुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला एका एक, एकँकार आप मिलाईआ। एथे ओथे साची टेक, समरथ पुरख वड्याईआ। काया बुद्धि करे बबेक, ववेकी रूप वखाईआ। माया अग्नी तत्त ना लाए सेक, त्रैगुण पोह ना सके राईआ। निर्धन सरधन करे हेत, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाउ मेला गुर, गुर सतिगुर आप मिलाइंदा। लेखा जाणे लिख्या धुर, धुर मस्तक खोज खुजाइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त पुरख अबिनाशी जाए बौहड़, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। शब्द अगम्मी चढ़े घोड़, दो जहानां आप दौड़ाइंदा। दरगाह साची लावे सच्चा पौड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। वेखणहारा मिठ्ठा कौड़, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन जागे वड वड भाग, वडभागी दया कमाईआ। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। हँस बुद्धि ना होए काग, काग हँस रूप वटाईआ। जगत तृष्ना विच्चों काढ, बख्शे सरन सच्ची सरनाईआ। अन्तर अन्तर करे लाड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। हरिजन लेखा सदा अलेख, लिख्त विच ना आइंदा। जिस दे पिच्छे पुरख अबिनाशी धरे भेख, लोकमात वेस वटाइंदा। पूरब जन्म दी मेटे रेख, रेखा आपणी फिर बदलाइंदा।

वेखणहारा काया खेत, गृह मन्दिर फोल फुलाइंदा । डूँग्घी कन्दर जाणे भेत, पर्दा आप चुकाइंदा। सदा सुहेला करे हेत, नित नवित्त वेख वखाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म खेले खेड, घर घर विच साची खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव जणाइंदा। हरिजन हरि जू खोल्हे भेव, पर्दा आप उठाईआ। दरस दखाए वड देवी देव, देवत सुर सीस झुकाईआ। लेखा जाणे धुर दी सेव, फल इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाहो हरि हरि मेला, हरि मिलणी आप कराइंदा। खेले खेल गरू गुर चेला, चेला गुर वेख वखाइंदा। सति स्वामी सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। वसणहारा सदा नवेला, निज घर आपणा डेरा लाइंदा। कटणहारा धर्म राए दी जेला, आवण जावण फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा पार कराइंदा। हरिजन उतरे पार, पार उतारा आप कराईआ। किरपा कर हरि निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। गृह मन्दिर जोत उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मेल मिलावा कन्त भतार, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख चाढ़्हे रंग चलूल, चिहन् चक्र ना कोए बणाइंदा। आदि जुगादि ना जाए भूल, अभुल खेल कराइंदा। पूरब जन्म चुकाए मूल, पिछला लेखा झोली पाइंदा। प्रेम वैराग बरसे फूल, बरखा इक्को नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। हरिजन सच सच वड्याई, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। घर मन्दिर वज्जे वधाई, सोभावन्त सोभा पाइंदा। सुरत शब्द होए कुड़माई, कुड़म कुड़मेटा इक्को नज़री आइंदा। सौहरे पेईए रंग वखाई, रंगण आपणे नाम चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचा आप मिलाइंदा। हरिजन मिल्या अन्दरे अन्दर, घर घर मेल मिलाया। बजर कपाटी तुटा जन्दर, पर्दा द्वैती आप उठाया। भाग लगाए अन्धेरी कन्दर, निरगुण नूर जोत रुशनाया। मन वासना मारे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन वेखे आपणे नैण, नैण मुँधारी दया कमाइंदा। रसना कोए ना सके कहिण, कह कह अन्त कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि चुकाए लहिण देण, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणा घर वखाइंदा। हरिजन वेख हरि का घर, घर घर विच करे रुशनाईआ। आदि जुगादि चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। कृपाल किरपा देवे कर, दयाल दया कमाईआ। काल

ना अग्गे सके खड़, बैठा मुख भुआईआ। महाकाल मंगे दर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता सब नूं देवणहारा वर, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। हरिजन विच्चों लए फड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़, महल अटल करे रुशनाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, पर्दा उहला ना कोए जणाईआ। सोहँ अक्खर जो जन रहे पढ़, पढ़या सुणया लेखे लाईआ। हरिजन हरि हरि वसण इक्को घर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल कर, निहकलंक वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा दए चुकाईआ। हरिजन तेरा चुक्के लहिणा, पूरब वेख वखाइंदा। सति सरूपी वस्त्र गहिणा, तन भूशन इक जणाइंदा। सतिगुर पूरे मन्नणा कहिणा, भुल्ल कदे ना जाइंदा। सरन सरनाई साची बहिणा, ग़रीब निमाणयां दया कमाइंदा। लख चुरासी खाए डाइणा, लाड़ी मौत रंग चढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़े वहण वहणा, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। प्रभ का भाणा सब ने कहिणा, सिर उपर ना कोए उठाइंदा। भगत भगवान घर साचे बहिणा, जिस घर दूजा नज़र कोए ना आइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कीती करनी ज़रूर चुकाए लहिणा, बिन दित्यां आपणा मुख ना गुरमुखां वखाइंदा। जिन्ना चिर ना देणा दित्ता, दो जहान ना कोए वड्याईआ। अन्त कोई ना निकले सिट्टा, साचा राह ना कोए वखाईआ। हज़ूर ज़रूर वांग मनसूर करे हित्ता, फ़ज़ूल गल्ल ना कोए सुणाईआ। दूई द्वैती आपणे विच छुपाए सब दा पता, हँकार विकार आपणी झोली पाईआ। गुरमुख प्यार करे मिठ्ठा, मिठत आपणा रंग चढ़ाईआ। पिछला देवे हिस्सा अनडिठा, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस भगवान दा गाउँदे रहे किसा, किस्मत आपणी उस दे हथ्थ फड़ाईआ। सो दीन दयाल ठाकर कृपाल जन भगतां वसे इक्को चिता, चित आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे दे आपणा शुकर मनाईआ। आपणी देवे वस्त नाम, सो नाम जो लिखण पढ़न विच ना आईआ । जिस नाम दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी होई ग़ुलाम, माण अभिमाण सर्ब मिटाईआ। जिस दा सिफ्त सालाही पीर पैगम्बर अमाम, नूरी जलवा दस्सदे गए निशान, निशाना हक़ ना कोए जणाईआ। सो नाम निधान जन भगतां प्याए अमृत जाम, काया जामा दए बदलाईआ। जिस नूं हुक्मे अन्दर जंगलां विच लभ्भदा फिरया राम, राम राम आपणा मुख छुपाईआ। सो साहिब देवे पैग़ाम, जिस दा परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी सार ना पाईआ। जिस दी साध सन्त भगत भगवन्त सूफ़ी करदे रहे कलाम, सो कलमे विच कदे ना आईआ। जिस दा हुक्मे अन्दर सर्ब नज़ाम, सो नाम इक्को हुक्म मनाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा देवे बिन दित्यां आपणी अक्ख ना सके

उठाईआ। बिन दित्यां शरमाए अक्ख, गुर नेत्र ना उपर उठाइंदा। जिंना चिर दरस ना देवे प्रतख, सतिगुर मात ना कोए अख्वाइंदा। जिन्ना चिर दो जहान ना लए रख, रखणहारा आप अख्वाइंदा। जिन्ना चिर आपणे अन्दर ना लवे ढक, स्वच्छ सरूपी पर्दा पाइंदा। सतिगुरू लोक लाज विच कदे ना कटावे आपणा नक्क, नकेल सब नूं नाम पाइंदा। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, अग्गे उधार ना कोए रखाइंदा। जिस नूं मार्ग दित्ता दस्स, तिस फड़ बाहों उपर चढ़ाइंदा । माला मणका कोई गुरमुख ना लए रट्ट, रट्टा सब दा आप मुकाइंदा। मेहरवान मेहर नज़र नाल निर्मल जोत करे प्रगट, प्रगट आपणा रूप वखाइंदा। वसणहारा घट घट, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। कोटन कोटि साध सन्त जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रहे नठ्ठ, बण पांधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कोटन कोटि अन्दर वड़ वड़ वासते रहे घत्त, वस्तू झोली ना किसे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बिन भगतां भेव ना किसे समझाइंदा। गुरसिख कहे प्रभ देवें की, तेरे हथ्थ की वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं रखां नींह, सतिजुग साचा राह चलाईआ। गुरसिख कहे लेखे लग्गे साढे तिन्न हथ्थ सीं, रविदास चम्यार मिले वड्याईआ। सतिगुर कहे मैं अमृत बरसां मींह, रुत्त बसन्ती इक वखाईआ। गुरसिख कहे की निर्मल करें जीअ, दुरमत्त मैल धवाईआ। सतिगुर कहे गुरसिख इक जाम प्याला पी, जिस पीत्यां एथे ओथे सुध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा खेल कराईआ। भगत कहे प्रभ तूं बड़ा झूठा, तेरा अन्त किसे ना पाया। शाह सुल्तानां हथ्थ फड़ाएं ख़ाली ठूठा, दर दर धक्का लाया। जुग चौकड़ी सब तों रिहों रूठा, अंगीकार ना किसे कराया। ठोकर मारें चारे कूटा, दहि दिशा डेरा ढाहया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पंज तत्त काया दे झूटा, अन्तिम फेर ख़ाक मिलाया । नाम बीज मंत्र सच्चा बूटा, निरगुण सरगुण राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दस्स साचा वर, किस बिध आपणा खेल वखाया। पुरख अबिनाशी कहे भगत मीत, सच सच दृढ़ाईआ। मेरा खेल सदा अनडीठ, गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव भेव ना राईआ। जिउँ भावे तिउँ चलावां आपणी रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। जगत नाता शिवदुआला मठ्ठ मन्दिर मसीत, इट्टां पत्थर जोड़ जुड़ाईआ। इस दे अन्दर सब नूं रिहा घसीट, लुकवीं खेल ना किसे समझाईआ। जिस पाया तिस अन्तर बैठ अतीत, त्रै भवन धनी आपणा रंग चढ़ाया। कलिजुग अन्तिम दस्सी सच प्रीत, प्रीती इक्को इक समझाया। सोहँ ढोला गाउणा गीत, आत्म परमात्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त वखाए इक्को घर, दूजा नज़र कोए ना आया। हक़ जाण ना कहे बेअन्त, अन्त हक़ विच आईआ। गुर अवतार बण नारी मिलदे रहे कन्त, चरण ध्यान

लगाईआ। दोए जोड़ करदे रहे मिन्नत, बेपरवाह बेअन्त तेरी वड्याईआ। उपर चढ़ के वेखण दी किसे ना पई हिम्मत, आपणा बल ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक़ इक्को इक नूर ज़हूर, जलवा आप ख़ुदाईआ। दुद्ध लस्सी ना कोई पाणी, खाण पीण विच पातशाह कदे ना आईआ। जिस बणाई चार खाणी, अण्डज जेरज उतभज सेत्ज वंड वंडाईआ। सो पातशाह इक्को खावे पीवे प्रेम प्यार बण शब्द गुर हाणी, दूजी वस्त नेड़ कोए ना आईआ। खाणा पीणा लेटणा सौणा जागणा उठणा बहिणा एह खेल पुराणी, पंज तत्त होए कुड़माईआ। जिस जन सच्चे पातशाह दी जाणी, सच निशाना सो शहिनशाह सदा सद भरपूर रिहा सब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माझा गोका कोई ना दुद्ध, आपणा आप कर के बैठा सुद्ध, बुरा चंगा चंगा मंदा माढ़ा अच्छा बिन वच्छी वच्छा, आपणा सीर आपणे विच्चों आप प्रगटाईआ। जगत दुद्ध रसन स्वाद आत्म रस ना कोए वखाईआ ।

२४ मग्घर २०१९ बिक्रमी नवां पिण्ड ज़िला गुरदासपुर

हरि ओट सतिगुर सरन, गुर मिले वड्याईआ। नाम चोट नेत्र हरन फरन, नाद धुन शब्द शनवाईआ। दीन दयाल ठाकर करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी जाणे जीवन मरन, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। जन भगतां मार्ग दस्से तरनी तरन, भव सागर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। हरि भरवासा सतिगुर मीत, गुर गुर रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म खेल तमाशा पारब्रह्म ब्रह्म वेखे अतीत, सुरती शब्दी नाच नचाइंदा। पंज तत्त काया मन्दिर अन्दर खेल अनडीठ, कवरी भँवरी काज रचाइंदा। अमृत सरोवर निझर झिरना झिराए अतीत, कँवल नाभी आप छुपाइंदा। जिस जन बख्शे सच प्रीत, तिस आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरि जू आस सतिगुर मेल, गुरु गुर दया कमाईआ। जन्म जन्म दी बुझे प्यास नाता जुड़े गुरु गुर चेल, सज्जण सुहेल इक्को नज़री आईआ। जुगा जुगन्तर अचरज करे हरि जू खेल, बेअन्त बेपरवाह भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। आपणी करनी हरि करतार, आदि जुगादि कराइंदा। भगत वछल गिरवर गिरधार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए उभार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुगा जुगन्तर भगतन मीता, श्री भगवान दया कमाईआ। वखाए धाम इक अनडीठा,

अनडिठड़ा पर्दा लाहीआ। एका नाद सुणाए शब्द अनादी लेखा जाणे अठारां ध्याए गीता, ज्ञान ध्यान ना कोए वड्याईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर ठांडा सीता, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। भगत भगवान सच प्रीता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग रंगाईआ। निरगुण हरि सरगुण दीन, दीनन आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण खेल जिउँ जल मीन, जल मीन आपणा भेव खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण लेखा लोक तीन, त्रै त्रै आपणा भेव चुकाइंदा। निरगुण सरगुण आत्म परमात्म लए चीन, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग महीन, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। निरगुण सरगुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण खोल्ह दरवाजा, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। शब्द अगम्मी इक्को वाजा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सुरती शब्दी एका रागा, एका ताल वजाईआ। एका कन्त इक सुहागा, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। एका सोया एका जागा, एका आलस निंद्रा दए मिटाईआ। एका धोवे दुरमति दाग़ा, अमृत सरोवर इक नुहाईआ। एका हँस बणाए कागा, सरोवर इक नुहाईआ। इक्को भूप इक्को राजा, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी जन भगतां रच रच आप काजा, करनी करता आप कराईआ। निरगुण सरगुण रच रच काज, करता पुरख खेल कराइंदा। भगत भगवन्त शब्द अगम्मी मार आवाज़, बिन रसना जिह्वा सुणाइंदा। सच सुच दा सच समाज, साची सिख्या इक पढ़ाइंदा। मेल मिलावा मोहण माधव माध, मधुर धुन राग अल्हाइंदा। दूर दुराडा धुरदरगाही भगत दुआरे आए भाग, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जन्म कर्म दी बुझाए आग, तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कर, हरिजन हरिभगत भगवन्त आपणे रंग रंगाइंदा।