पुस्तकालयभाग १३

२४ मग्घर २०१९ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह नया शाला ज़िला गुरदासपुर

आत्मा उठ जाग, परमात्मा रिहा जगाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया धो दाग़, स्वच्छ सरूप वटाईआ। घर अन्धेरे जगे चिराग़, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। सुरती रूप ना रहे काग, कागों हँस रूप वटाईआ। लख चुरासी लग्गी आग, नव नौ सृष्ट हल्काईआ। कूड़ी क्रिया भरया जहाज़, माया ममता धक्का लाईआ। किसे ना उपजे सति वैराग, साध सन्त देण दुहाईआ। तीर्थ तटां अठसठां रहे भाग, आत्म सरोवर नहावण कोए ना जाईआ। वेख वेख ख़ुशी मनावण जगत काज,

ब्रह्म पारब्रह्म सगन ना कोए मनाईआ। सुण सुण थक्के सरवण राग, शब्द अनादी धुन ना कोए सुणाईआ। अन्तर अन्तर कोई ना रखे लाज, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के कोई ना सुणाए शब्द बोध अगाध, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा सदा सद देवे इक्को दाद, दाता दानी हरि अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों काढ, आप आपणा मेल मिलाईआ। साची सेजा करे लाड, सुहञ्जणी सेज इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परमात्म आत्म रिहा उठाईआ। आत्म उत्तम उठ, उतर पूरब पच्छिम दक्खण हरि जणाइंदा। दहि दिशा पई लुट्ट, जगत अन्धेरा छाइंदा। गुर शब्द नालों सारे गए रुठ, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। अमृत जाम ना पीए कोए घुट, गोबिन्द रंग ना कोए चढ़ाइंदा। ख़ाली भाण्डे नाम वस्त नहीं कुछ, पंज तत्त काया माटी खेह वखाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी सतिगुर पूरा आपे रिहा पुच्छ, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आप हिलाइंदा। आत्म परमात्म दए हिला, हिरस हवस सर्ब मिटाईआ। सच सुच्च दस्से इक्को राह, रहबर बणे नूर ख़ुदाईआ। परवरदिगार पर्दा लाह, मुख नकाब दए उठाईआ। साचा सजदा दए करा, मुकामे हक़ इक रुशनाईआ। महिबूब मेला लए मिला, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। सच सबूत दए जणा, वसल आपणे घर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म नेत्र खोल्ह, निज नेत्र आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ी क्रिया नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे ढोल, सच सुच्च नज़र कोए ना आइंदा। आत्म परमात्म कोई ना जाए मौल, मल मल रंग ना कोए चढ़ाइंदा। उलटा करे ना कोई नाभ कौल, अमृत झिरना ना कोए झिराइंदा। चारों कुण्ट भेख पखण्ड धरनी धवल, धरत माण ना कोए पाइंदा। आदि जुगादी नूर इक अव्वल, आलमीन वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा देवण योग, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण मेल मिलाए धुर संजोग, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। एकँकारा भाग लगाए काया कोट, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश अन्दर कन्दर फेरा पाईआ। आदि निरँजण करे प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अबिनाशी करता कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। श्री भगवान आपे होए मोहत, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। पारब्रह्म लेखा जाण लोक परलोक, सच सलोक रिहा सुणाईआ। शब्द अगम्मी इक्को ओट, सचखण्ड निवासी भेव खुल्हाईआ। थिर घर खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परमात्म आत्म आत्म परमात्म पर्दा रिहा उठाईआ। आत्म परमात्म पर्दा चुक्क, दीन दयाल हुक्म मनाइंदा। पतिपरमेश्वर वेख मुख, कँवल नैण सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा

जुगन्तर नाम प्याला प्याए सदा मदहौश, ख़ुमारी इक्को इक वखाइंदा। जिस दर्शन नूं जगत नेत्र रहे लोच, नैणां नज़र किसे ना आइंदा। जिहड़ा किसे ना आवे सोच, सोचयार भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म अन्तर आप उठाइंदा। आत्म उठ खोल्ह अक्ख, आख़र आप जणाईआ। निरगुण नूर वेख प्रतख, पारब्रह्म जोत रुशनाईआ। सब नालों हो के बैठा वक्ख, वक्खरी धार चलाईआ। रसना जिह्वा ना सके दस्स, बेअन्त वड वड्याईआ। इक्को देवे सच्चा रस, नव रस कम्म किसे ना आईआ। लख चुरासी कटे फास, मात गर्भ ना कोए भुआईआ। जुग जन्म दी पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए जणाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। सदा सुहेला इक इकेला एकँकारा हरि निरँकारा वसे पास, सदा स्वामी विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक जणाईआ। सच संदेसा नर नरेश, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया मिटे रेख, कलिजुग अन्त रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी सुंञा होए खेत, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। किरपा निधान सतिगुर पूरा जन भगतां देवे अन्तर भेत, बोध अगाध समझाइंदा। अन्तिम ढहे कलिजुग कूड़ी क्रिया कल्लर रेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, परमात्म इक्को इक जणाईआ। परमात्म वेख पंज तत्त नाता, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घेरा पाईआ। मन मति बुध करे हासा, सच सच ना कोए दृढ़ाईआ। आसा तृष्ना खेल तमासा, माया ममता नाच नचाईआ। मन वासना वड भरवासा, गुरमति ना कोए पढ़ाईआ। सच सुच्च ना पूजा पाठा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। बजर कपाट ना किसे पाटा, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट आया घाटा, कलिजुग आपणा बल वखाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार छड्ड गए साथा, सगला संग ना कोए निभाईआ। अग्गे कोई ना मेटे वाटा, जन्म मरन ना कोए कटाईआ। कलिजुग खेल बाज़ीगर नाटा, हरि स्वांगी स्वांग रचाईआ। जन भगतां देवे इक्को दाता, नाम निधान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म होए मेला, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। घर साचे सोहे गुरु गुर चेला, चेला गुर आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी आपे जाणे वक्त वेला, थित वार ना किसे समझाइंदा। भगत भगवन्त सज्जण सुहेला, नित नवित्त संग निभाइंदा। कलिजुग अन्तिम फिरे इकेला, अक्ल कल धारी वल छल आपणी धार जणाइंदा। दो जहान वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बेला, समुंद सागर पुरी लोअ आकाश मण्डल मण्डप खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, सोई आत्म सति परमात्म

सच संदेसा दे आप जगाइंदा। सतिगुर पूरा करे पार, मझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। राए धर्म ना करे ख्वार, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार गुरसिख प्रनावण कदे ना आईआ। गुर सतिगुर सच्चा अन्तिम आपणी गोद लए उठाल, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। दरगाह साची दए बहाल, थिर घर आपणा चरण छुहाईआ। सचखण्ड वखाए सची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। एथे ओथे दो जहान करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। चरण प्रीती निभे नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी गुर बणया दलाल, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। मेहर नाल मिटे दुःख, दर्द रहिण ना पाईआ। घर विच आए साचा सुख, सुख दु:ख नाल वटाईआ। उज्जल करे जगत मुख, मुखड़ा नाम ध्याईआ। लेखे लग्गे मात कुक्ख, माणस जन्म मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चिन्ता सोग रोग तन कलेश दए गंवाईआ।

२४ मग्घर २०१९ बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह मंगू पुर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वड मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशान, सच दुआरे आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह दुकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। महल अटल ना कोए मकान, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा। इक इकल्ला नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेपहचान, जलवा नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी सो पुरख निरँजण, धुर दरबारी आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण आपे बणे सच्चा सज्जण, एकँकारा गंढ्ढ पुआईआ। आदि निरँजण एका नूर देवे साचा अञ्जण, अज्ञान अन्धेर ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता दर्द दूक्ख भय भञ्जण, श्री भगवान आदि जुगादि होए सहाईआ। पारब्रह्म दर घर साचे मनाए आपणा सगन, दूजा संग ना कोए रखाईआ। करे खेल सूरा सरबँगन, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे अगम्म, भेव कोए ना पाइंदा। आपणे अन्तर आपे जम्म, मात पित ना कोए बणाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। आपणा हुक्म आपे मन्न, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे जननी आपे जन,

दाई दाया रूप आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची खेल कराइंदा। दरगाह साची सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। परवरदिगार इक इकल्ला, नूरो नूर करे रुशनाईआ। निरगुण धार फड़ाए पल्ला, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल अपारा, हरि करता आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। दो जहानां पावे सारा, भेव अभेद आप जणाइंदा। लेखा जाणे आपणी करनी कारा, करता पुरख आप अख्वाइंदा । आपे वणज आप वणजारा, हट्ट आपणा आप चलाइंदा। आपे वेखे विगसे वेखणहारा, आपे नज़र कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी सचखण्ड दुआर, सति सतिवादी आप कराईआ। वंडे वंड अगम्म अपार, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जुग चौकड़ी कोए ना पाए सार, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव खोले्ह निरँकार, निरगुण आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। तख्त निवासी हो उज्यार, शाहो भूप हुक्म चलाईआ। हुक्मे अन्दर आपणा आप करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाईआ। दर घर मेला मेल मिलाए कन्त भतार, नारी नर रूप वटाईआ। पूत सपूता जाए सुत दुलार, शब्दी नाउँ रखाईआ। थिर घर साचा खोल्ह कवाड़, गुर शब्द दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, थिर घर शब्दी सुत बहाईआ। शब्दी सुत छोटा बाला, थिर घर साचे आप बहाइंदा। आदि पुरख पुरख गोपाला, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाइंदा। आपणा मार्ग कर सुखाला, आपणी धार आप बणाइंदा। जोती नूर नूर उजाला, शब्दी शब्द रूप वटाइंदा। दोहां विचोला बण गोपाला, आप आपणा भेव चुकाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक सुहाइंदा। थिर घर करे खेल निराला, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सोभा पाइंदा। दरगाह साची परवरदिगार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीक आसण लाईआ। दूसर ना कोए मीत मुरार, रफ़ीक नज़र कोए ना आईआ। करे खेल अगम्म अपार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपणी धार चलाईआ । सचखण्ड निवासी खोल्ह कवाड़, थिर घर देवे माण वड्याईआ। सुत दुलारा आप उठाल, सच संदेसा दए सुणाईआ। उठ मेरे लाडले लाल, हरि लालन लए जगाईआ। तेरी करां सदा प्रितपाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत रिहा समझाईआ। शब्द सुत कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सच्चा दातार, हउँ बालक तेरा अन्त कोए

ना पाइंदा। तूं वसें सचखण्ड धाम न्यार, मैं थिर घर तेरे चरणां डेरा लाइंदा। मैं धूढ़ी मंगां ख़ाक छार, मस्तक टिक्का इक रमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता, पारब्रह्म प्रभ आप जणाइंदा। सुत दुलारे साचे मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाईआ। तेरी चलावां साची रीत, रीतीवान आप अख्वाईआ। करां खेल इक अनडीठ, अनडिठड़ा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक समझाईआ। धुर संदेसा देवे आप, घर आपणे हुक्म मनाइंदा। सुत शब्द तेरा माई बाप, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। सच संदेसा सुण लै जाप, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सचखण्ड दुआरे थिर घर वणजारे नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए वखाइंदा। चरण कँवल तेरा साचा डेरा, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा । थिर घर वसदा रहे खेड़ा, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, हकीकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप समझाइंदा। साची सिख्या श्री भगवान, आदि आदि आप जणाईआ। शब्दी सुत बाल अंञाण, अंञाणी बुध दए वड्याईआ। चरण कँवल बख्शे इक ध्यान, दूजी ओट ना कोए सरनाईआ। तेरे अन्दर मेरा मकान, मेरा मकान तेरा घर नज़री आईआ। निर्मल दीप जोत जगे महान, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। साहिब सतिगुर इक्को काहन, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। दरगाह साची सच निशान, सति पुरख निरँजण इक वखाईआ। तख्त निवासी मेहरवान, सीस जगदीश एका ताज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। सुत कहे सुण मेरे दाते, हथ्थ तेरे वड्याईआ। थिर घर बज्झे सच्चे नाते, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। तेरी गावां इक्को गाथे, सोहँ सच पढ़ाईआ। ठाकर स्वामी पुरख समराथे, मेहरवान तेरी मंगां इक सरनाईआ। जुग चौकड़ी मेरे पूरे कर के घाटे, तोट कोए रहिण ना पाईआ। सदा सदा मेरे वसें साथे, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहरवान हरि दातार, दयावान दया कमाइंदा। शब्द सुत दे प्यार, माण ताण इक रखाइंदा। तेरा वखाए सच निशान, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी अंस बणाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी खोल्ह दुकान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी बन्धन पाइंदा। चारे बाणी बोल कल्याण, परा पसन्ती मद्धम बैख़री राग सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी झोली पावां दान, पंज तत्त काया चोला भाग लगाइंदा। आत्म परमात्म दे ज्ञान, बोध अगाधा राग सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पहिचाण, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। शब्द सुत तेरा सच मकान, घर घर अन्दर आप बणाइंदा। नाद धुन

सच्ची धुन्कान, अनरागी राग सुणाइंदा। अमृत रस पीण खाण, निझर झिरना आप झिराइंदा। निर्मल जोती कर परवान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइंदा। सुत दुलारे चढ़या चा, चाउ घनेरा इक रखाईआ। श्री भगवान मिल्या सच मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जुग चौकड़ी देवे सच सलाह, मार्ग धंदे आपे लाईआ। नाउँ निरँकारा दए समझा, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। अक्खर अक्खर रूप वटा, लेखा लिख्त दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए जगा, जीवण जुगत इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा। तेरा मेरा इक रस दूजा रस ना कोए वटाइंदा। तेरा मेरा खेल अकथ, कथनी कथ ना कोए गाइंदा। तेरा मेरा इक्को रथ, जुग जुग वेस वटाइंदा। तेरा मेरा पूजा पाठ, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाइंदा। तेरा मेरा तीर्थ ताट, चरण सरोवर इक नुहाइंदा। तेरा मेरा खेल तमाश, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां रंग चढ़ाइंदा। तेरा मेरा भोग बलास, लख चुरासी आत्म सेजा सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाइंदा। तेरा मेरा खेल मण्डल रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाइंदा। साची वस्त शब्दी सुत, आदि आपणी झोली पाईआ। सीस निवा अबिनाशी अचुत, ढह प्या सरनाईआ। जुग चौकड़ी मौले रुत्त, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। भाग लगाए त्रैगुण माया पंज तत्त काया बुत्त, मन मति बुध अंग लगाईआ। सरगुण अन्दर निरगुण उठ, निराकार करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। साची कार करां जग, हरि शब्दी आख सुणाइंदा। सरन सरनाई तेरी गया लग्ग, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। लख चुरासी वासा रखां उपर शाह रग, नौ दुआरे जगत वासना फिराइंदा। त्रैगुण पोह ना सके अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए जणाइंदा। नित नवित्त तेरा करां हज्ज, हुजरा इक्को नज़री आइंदा। शब्द अगम्मी ताल जाए वज्ज, बिन तन्द सतार हिलाइंदा। कवण वेला हरि जू पर्दा लए कज्ज, दोए जोड़ मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सुण सुत मेरे साचे लाल, हरि तेरे वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी चलां तेरे नाल नाल, सरगुण निरगुण खेल कराईआ। हुक्मे अन्दर तेई अवतार, सेवा सच सच लगाईआ। हुक्मे अन्दर भगत अठार, अठ्ठ दस दए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा मुहम्मद यार, यारी यारां नाल रखाईआ। हुक्मे अन्दर नानक गोबिन्द धार, शब्दी शब्द रंग चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी थिर रहे ना विच संसार, आवे जावे वाहो दाहीआ। वेद पुराण शास्त्र

सिमरत लेखा लिख्त लेख महान, गीता ज्ञान नाल मिलाईआ। अञ्जील कुराना दे दे दान, हदीस तीस बतीस पढ़ाईआ। खाणी बाणी धुर निशान, नाम निशाना इक्को लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ सारे मंगण इक्को दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो श्री भगवान, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। सुत शब्द कर ध्यान, सच सच दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी आपणा राह जणाईआ। शब्दी सुत सच जणाई, जानणहारा आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे खेल बेपरवाही, पर्दानशीं आपणा पर्दा आप उठाइंदा। लोकमात आए चाईं चाईंआ। जोती जामा वेस वटाइंदा। नानक गोबिन्द आसा पूर कराई, तृष्ना सब दी आपणे विच छुपाइंदा। मुहम्मद अहिमद रिहा ध्यान लगाई, चौदां तबकां डेरा ढाइंदा। ईसा कहे मेरा ख़ुदावंद सच्चा माही, पिता इक्को नज़री आइंदा। मूसा रोवे मारे धाहीं, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। वेद व्यासा लेखा लिख लिख गया समझाई, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सद चले आपणी सच रज़ाई, हुक्मे विच कदे ना आइंदा। भगतां फड़े श्री भगवान बांही, फड़ बाहों गले लगाइंदा। सन्तां देवे साचा थाईं, चरण कँवल इक जणाइंदा। गुरमुखां रखे ठंडीआं छाईं, अग्नी तत्त ना कदे वखाइंदा। गुरसिखां बणे पिता माई, बाल अंञाणे गोद बहाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाइंदा। सुत शब्द दोए जोड़ सीस, चरणां उपर टिकाईआ। तेरा खेल हरि जगदीश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर सरगुण रूप पीसण लैणा पीस, जीवण जुगती चक्की मात चलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कलमा नबी बणा रफ़ीक, लेखा लिख लिख देण जणाईआ। तेरा निशाना इक्को इक ठीक, हरि ठाकर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जिस वेले मेला लएं मिलाईआ। शब्द सुत तेरा चुक्के लहिणा, कलिजुग अन्तिम आप चुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फड़ वखाए साचे नैणां, नैण नैण नाल मिलाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब कूड़ी क्रिया डेरा ढहिणा, अन्त रहिण ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन इक दुआरे रल के बहिणा, पुरख अकाल इक्को इष्ट वखाईआ। गोबिन्द मन्नणा पए सब नूं कहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरि का भाणा सिर ते कहिणा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। लख चुरासी डेरा ढहिणा, घर घर डंक वजाईआ। अञ्जील कुरान इक दूजे दे नाल खहिणा, शास्त्र सिमरत करन लड़ाईआ। गुरमुख विरला लोकमात रहिणा, जो हरि चरण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत देवे वर, तेरे घर वज्जे वधाईआ। शब्द सुत तेरा वज्जे डंक, डंका

तेरे हथ्थ फड़्हाईआ। एका माण वखाए राउ रंक, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म जोती शब्दी लाए तनक, रसना जिह्वा राग ना कोए सुणाईआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के आप भुआए मन का मणक, मन वासना दए खपाईआ। गुरसिख मिलाए जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाईआ। लेखा जाणे वासी पुरी घनक, निहकलंक वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, पिता पूत रिहा समझाईआ। पूत कहे मैं तेरा पुत्त, तेरी ओट रखाईआ। कवण वेला मेरी सार लएं पुच्छ, पछोतावा रहे ना राईआ। मेरे हथ्थ नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। चरण कँवल सीस रिहा झुक्क, मिले सच सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं तेरी धारों पवां उठ, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। मेहरवान हो के जावां तुठ, अनमुलड़ी दात वरताईआ। लोकमात सुहावां तेरी रुत्त, नव नौ ख़ुशी मनाईआ। पूजा रहे ना पंज तत्त काया बुत्त, शब्दी गुर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा श्री भगवान वड मेहरवान, इक्को इक जणाईआ।

२५ मग्घर २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह हरनाम पुरा

श्री भगवान तेरा हुक्म सति, शब्द सुत सीस झुकाईआ। दो जहानां दे इक्को मति, सृष्ट सबाई सच पढ़ाईआ। भाग लगा साचे तत्त, तत तत नाल मिलाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त दे सुकाईआ। इक सुणा साची गाथ, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वसे साथ, सगला संग निभाईआ। एथे ओथे चलाए सच्चा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दास, बण सेवक सेव कमाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे तेरी आस, नेत्र नैण नैण उठाईआ । सचखण्ड निवासी तेरा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। परवरदिगार तेरा सच प्रकाश, जलवा नूर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्दी गुर सीस निवाईआ। शब्दी गुर मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तख्त निवासी सूरे सरबँग, तेरा धुर फ़रमाणा मोहे भाइंदा। नाम अगम्मी वज्जे मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। लेखा जाण जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज भेव चुकाइंदा। कलिजुग मेट भेख पखण्ड, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। ज़ात पात वरन बरन कूड़ी वंड, आत्म परमात्म घट घट खेल कराइंदा । सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी एका छन्द, अक्खर वक्खर मोहे भाइंदा। निज घर देणा सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, दोए जोड़ मंग मंगाइंदा।

लख चुरासी पए ठंड, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाइंदा। पंज तत्त काया चोली रंग, तुध बिन अवर ना कोए रंगाइंदा। अन्दर बाहर वस संग, इक्को ओट तकाइंदा। तुध बिन जीव जंत होए नंग, पर्दा नाम ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्दी सुत दर तेरे झोली डाहइंदा। ख़ाली झोली दे भर, कलिजुग अन्तिम आस रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए वर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। निरभउ चुका भय डर, भ्यानक रूप रहे ना राईआ। साचा घाड़न लैणा घड़, गगन मण्डल तेरी वड्याईआ। घट घट अन्दर वेखणा चढ़, घर घर कुण्डा लाहीआ। सुरती शब्दी मेल मिलाउणा साचे दर, दर दरवाजा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे इक अलख, अलख अगोचर मंग मंगाइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, जलवा तेरा मोहे भाइंदा। कलिजुग अन्तिम पत्त लैणी रख, तेरे चरण ध्यान लगाइंदा। गुर अवतार मार्ग दए दस्स, पीर पैगम्बर भेव खुल्हाइंदा। निरगुण निरवैर अजूनी रहित परवरदिगार अन्तिम आए नठ्ठ, बेमुकाम हक़ मुकामे खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। श्री भगवान हो मेहरवान, शब्दी सुत जणाईआ। किरपा करे नौजवान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी वेख वखाए दो जहान, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। भगत भगवान लए पहचान, जोती जाता मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म देवे दान, दाता दानी होए सहाईआ। घर घर नज़री आए काहन, सीस जगदीश मुक्ट सुहाईआ। दो जहान ढोला एका गाण, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवण जोग, हरि जुगती आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ी क्रिया भोगया भोग, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। सृष्ट सबाई होया विजोग, हरि सतिगुर कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। घर घर लग्गा हउमे रोग, माया ममता नाच नचाइंदा। बिन भगत पुरख अकाल कोई ना रखे ओट, लख चुरासी जीव जंत पढ़ पढ़ वक्त लँघाइंदा। किसे ना निकले मन वासना खोट, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। अनहद शब्द ना वज्जे चोट, धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाइंदा। होए प्रकाश ना निर्मल जोत, जोती नूर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप जणाइंदा। सुत दुलारे शब्दी रूप, तेरा रंग नज़र ना आईआ। शाह पातशाह शहिनशाह तेरा इक्को भूप, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार जिस सुहाई रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी मात महकाईआ। अन्तिम निरगुण सरगुण लए पुच्छ, बचया

कोए रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया बीस बीसा लए लुट्ट, हरि जगदीशा वड वड्याईआ। भगत भगवान इक दुआरे पए उठ, मार्ग सच्चा सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप समझाईआ। साचा मार्ग लग्गणा मात, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दात, एकँकार झोली भराइंदा। आदि निरँजण कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। अबिनाशी करता बण बण दासी दास, सेवक सेवा रूप वटाइंदा। श्री भगवान शाहो शाबास, साचे तख्त सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखे खेल तमाश, निरगुण सरगुण पर्दा लाहइंदा। भगत भगवन्त पूरी करे आस, आसा आसा विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे जग, जग जीवण दाता वड वड्याईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे कग्ग, सतिजुग साचा हँस रूप वटाईआ। माया ममता जूठा झूठा ठीकर जाए भज्ज, सच सुच्च दए वड्याईआ। मक्का काअबा कोई ना करे हज्ज, हुजरा हक़ इक वखाईआ। चार वरनां पर्दा कज्ज, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। सच वखाए सरोवर तट्ट, दुरमत्त मैल धवाईआ। लेखा चुकाए चौदां लोक चौदां तबक निरगुण सरगुण हट्ट, बेपरवाह फेरा पाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, सृष्ट सबाई एको ढोला गाईआ। आत्म परमात्म आवे रस, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। हिरदे अन्दर हरि जू वस, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। भगत मिलावा नठ्ठ नठ्ठ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, शब्दी तेरा डंक वजाईआ। शब्द गुर वज्जे डंक, डौरु हरि जू हथ्थ उठाइंदा। एका रंग रंगाए राउ रंक, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। भगत भगवान सुहाए बंक, बंक दवारी सोभा पाइंदा। लेखा जाणे बार अनक, अक्ल कल आपणी धार चलाइंदा। फेरनहारा मन का मणक, मन का मणका आप भवाइंदा। जोती जाता लाए तनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, बीस बीसा कूड़ी क्रिया चुक्के डर, सति सति सति साचा राह जणाइंदा। कर किरपा लाए सतिगुर लड़, लड़ी नाम नाल बंधाईआ। सुरत सवाणी लए फड़, गुर शब्दी बन्धन पाईआ। काया मन्दिर जाए चढ़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। नज़री आए बिन सीस धड़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जो जन सोहँ ढोला रहे पढ़, तिन्ह एथे ओथे दए वड्याईआ। राए धर्म दा चुक्के डर, चित्तर गुप्त नेड़ ना आईआ। लाड़ी मौत चरणीं डिगे दड़, गुरमुख निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सतिगुर पूरा अन्तिम निरगुण निरगुण लए फड़, फड़ आपणे विच मिलाईआ। पंज तत्त काया जाए सड़, माटी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लग्गी प्रीत तोड़ निभाईआ।