पहली पोह २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
सचखण्ड निवासी वेख सचखण्ड, सच सच सच दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर पाई वंड, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। दो जहान श्री भगवान ब्रह्मण्ड खण्ड लेखा जाण सूरज चन्द, नूर ज़हूर किरन किरन रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर इक अनन्द, बोध अगाध आत्म परमात्म साचा छन्द, जीवण जुगत जगत पढ़ाईआ। लोक परलोक खेल सूरा सरबँग, ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड वज्जे मृदंग, पुरी लोअ राग अलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म बख्शंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि रचना सच रचाईआ । आदि सच हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण बण वणजारा, एकँकारा हट्ट चलाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, घर दीआ बाती डगमगाइंदा। श्री भगवान खोल्ह कवाड़ा, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। अबिनाशी करता कर पसारा, दर साचे ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म बण वरतारा, वस्त अमोलक हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप जणाइंदा। साची वस्त आदि जुगादि, जुग करता आप वरताईआ। कोटन कोटि जुग गए लाद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार गा गा थक्के साध, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। कोटन कोटि पीर पैगम्बर कर कर थक्के याद, याददाशत ना किसे बणाईआ। कोटन कोटि कह कह गए गाॅड, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि वजा वजा गए नाद, राग रागनीआं नाल मिलाईआ। कोटन कोटि लभ्भदे गए कन्त सुहाग, सीस कन्त ना कोए टिकाईआ। कोटन कोटि फिरदे रहे विच वैराग, बण वैरागी फेरा पाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बिन नेत्र रहे जाग, आलस निंद्रा अन्त ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल पुरख अथाह, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी बण मलाह, निरगुण सरगुण सेव लगाइंदा । नाम निधाना झोली पा, लोकमाती मेल मिलाइंदा। जोत इकांती इक जगा, दीआ बाती डगमगाइंदा। कमलापाती वेस वटा, काया चोला रंग हंढ्ढाइंदा। आत्म सेजा आसण ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शब्द अनाद धुन अल्हा, गीत गोबिन्द सुणाइंदा। अमृत आत्म जल प्या, सांतक सति कराइंदा। आपे बैठे मुख छुपा, नज़र किसे ना आइंदा। धुर संदेसा धुर जणा, धुर आपणा हुक्म मनाइंदा। गुर अवतार बैठण सीस झुका, पीर पैगम्बर सजदा सर्ब कराइंदा। कलमा नबी रसूल सर्ब पढ़ा, आयत शरायत आप जणाइंदा। काग़ज़ शाही मेल मिला, कलम आपणा बन्धन पाइंदा। सृष्ट सबाई धंदे ला, धवल लेखा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, साची खेल आपणे विच छुपाइंदा। साची खेल आदि जुगादि, जुग करता भेव छुपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दे दे दाद, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ । लख चुरासी गृह मन्दिर अन्दर वज्जदा रहे नाद, बिन तन्दी तन्द सतार वजाईआ। आत्म परमात्म सति निशाना देवे गाड, निरगुण सरगुण आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी खेल खलाया, खेलणहार करतारा। गुर अवतार सेवा लाया, पीर पैगम्बर बरख़ुरदारा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत लेख जणाया, लेखा लिख विच संसारा। ज्ञान ध्यान इक दृढ़ाया, देवे धीरज जीव गंवारा। अञ्जील कुरान मसला गाया, मुश्कल जाणे आप परवरदिगारा। खाणी बाणी तीर चलाया, अणयाला नज़र किसे ना आया। दो जहानां खेल रचाया, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाया, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढ्ढाया, कलिजुग वेस वटाया, तेई अवतार हुक्म मनाया, भगत अठारां धंदे लाया, ईसा मूसा मुहम्मद इलाही कलमा इक पढ़ाया, बिन रसना जिह्वा गाया, नानक गोबिन्द एका घर वखाया, महल अटल उच्च मनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुच्च दी साची कारा। सच सुच्च दी करे कार, करता आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह कवाड़, सच दरबार इक लगाईआ। तख्त निवासी एकँकार, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। हुक्मे अन्दर हुक्मरान, एका हुक्म जणाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, धुर दा बाण लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान, नेत्र सब दा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार दयो ब्यान, पीर पैगम्बर लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। भगत वखाओ भगवन्त निशान, कवण दुआरे रिहा झुलाईआ। त्रैगुण मारे एका बाण, पंज तत्त नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे रिहा मंगाईआ। सच दुआरे आओ चल, हरि निहचल धाम इक जणाइंदा। कोई ना करे वल छल, अछल छल आपणे हथ्थ रखाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार इक दूजे नाल जाओ रल, पिछली वंड ना कोए वखाइंदा। अन्दर बाहर बहि के करो गल्ल, ग़लबा होर ना कोए वखाइंदा। अन्तिम दीन मज़्हब ज़ात पात कूड़ा बूटा जाणा हल्ल, सब दी जड़्ह आप उखड़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी किसे डाल ना रहिणा फल, पत्त डाली खोज खुजाइंदा। सच संदेसा दे दे जो रिहा घल्ल, घड़ी घड़ी पल पल वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक अल्हाइंदा। शब्द संदेसा सुण कन्न, सर्ब ध्यान लगाईआ। धुर फ़रमाणा ल्या मन्न, दर आए वाहो दाहीआ। एका घर चरण ध्यान, कँवल ओट तकाईआ। ना कोई माण ना कोई ताण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग होया वड बलवान, आपणा बल रिहा रखाईआ। साडी चले ना कोए काण, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। उम्मत भुल्ली अञ्जील
कुरान, तीस बतीस मसला हक़ हकीकत ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार होए बेपहिचाण, गुर का शब्द ना कोए वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हिरदे वसे ना किसे भगवान, हरि मन्दिर रूप ना कोए वटाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव शैतान, शरअ जड़्ह ना किसे उखड़ाईआ। साबत मिल्या ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। सच हदीस ना सुणी कान, कलमा नबी ना कोए सुणाईआ। सच महिराब ना मिल्या अमाम, महिबूब नज़र कोए ना आईआ। मुकामे हक़ ना कोए पैग़ाम, पैगम्बर करे ना कोए पढ़ाईआ। अन्तिम सब ते लग्गा इलज़ाम, बरी नज़र बेनज़ीर सके ना कोए कराईआ। दर बरदे होए ग़ुलाम, सीस ताज ना कोए वखाईआ। हज़रत हक़ ना दिसे इस्लाम, मासूम रहे कुरलाईआ। तेरा विगड़या होया नज़ाम, ना सके कोए बणाईआ। चौदां तबक अन्धेरा शाम, शमा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख वखाईआ। दर तेरे आए दरवेश, आपणा दर्द सुणाईआ। नेत्र रोवे विष्न ब्रह्म महेष, साडी चले ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट ख़ाली देस, दसन्तर मिले ना कोए वड्याईआ। पारब्रह्म तेरा भुल्लया हेत, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। नज़र ना आए नेतन नेत, निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म देवे ना कोए भेत, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। चारों कुण्ट अग्नी जेठ, पंज तत्त काया रही जलाईआ। कोई ना रखे साया हेठ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गुर अवतारां सिर पई रेत, जीवां जंतां कवण बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर गुर धार शब्दी बोल, बोल बोल सुणाया। पुरख अकाल तेरा कोई ना जाणे तोल, तोलणहारा नज़र कोए ना आया। चार कुण्ट दहि दिशा नव खण्ड सत्त दीप दो जहान गए डोल, धीरज धीर ना कोए धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आया। तुध बिन नज़र ना आए बेनज़ीर, रहमत रहमान ना कोए कमाईआ। पीर पैगम्बर ना बदले कोई तकदीर, तदबीर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। कलिजुग वज्जा शरअ ज़ंजीर, शरीअत सके ना कोए तुड़ाईआ। साचा दिसे ना कोए फ़कीर, फ़िकरा इक्को दए पढ़ाईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, अल्फ़ ये नज़र ना आईआ। रंग वखाए शाह हकीर, हकीकत एका घर मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को आए तेरे दर, बैठे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर इकठ्ठे हो, इक्को नाअरा लाया। तुध बिन करे ना कोई सच लो, जगत अन्धेरा छाया। पंज तत्त काया तुटा मोह, मुहब्बत तन ना कोए रखाया। असीं दे दे आए ढोआ ढो, कलम शाही लेख लिखाया। कलिजुग अन्तिम किसे अन्तर ना सके छोह, रसना जिह्वा रहे सर्ब गाया। सूर गाँ रहे कोह, तेरी कीमत कोए ना पाया। परवरदिगार
पुरख अकाल दीन दयाल लख चुरासी आपणी आपे जाए टोह, तेरे हथ्थ तेरी वडयाया। जिस आदि बीज ल्या बो, सो अन्त आपे वढ्ढण आया। असीं लांभे बैठे हो, साडी चले ना कोए चतुराया। साडे वेख ख़ाली हथ्थ दो, पल्ले गंढ्ढ ना कोए बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरण ध्यान लगाया। गुर अवतार रखो याद, पीर पैगम्बर आप समझाइंदा। जिस ने खेल रचाया आदि, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। जिस ने रचना रची ब्रह्माद, सो ब्रह्म ब्रह्मांड खोज खुजाइंदा। जिस ने नाम सुणाया नाद, सो रागी राग अल्हाइंदा। जिस ने लख चुरासी रचया स्वांग, बण स्वांगी वेख वखाइंदा। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर नव नौ चार रखदे रहे तांघ, सो सब दी तांघ पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आप समझाइंदा । गुर अवतार बहि जाओ गुठ्ठे, हरि सतिगुर आप बहाईआ। सब नालों लोकमात रहिणा रुठ्ठे, प्रेम प्यार ना कोए जणाईआ। वेखो सब दे मूधे हुन्दे हुक्के, मुल्लां शेख़ मुसायक सईयद कोए रहिण ना पाईआ। पंडत पांधे हुन्दे पुठ्ठे, ना सके कोए बचाईआ। ग्रंथी पन्थी जाइण लुट्टे, घर घर पए दुहाईआ। लख चुरासी भाग निखुट्टे, साचा भाग ना कोए वंडाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह प्रभ आपे पुट्टे, जिस बूटा दित्ता लाईआ। निरगुण धार निरँकार एका उठे, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द उठाए साचे सुत्ते, पूत सपूते दए वड्याईआ। सम्बल वखाए इक्को रुत्ते, दो जहान महक महकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहिण ना सुत्ते, सब दे नेत्र दए खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जो राह लभ्भदे फिरदे राहों घुथ्थे, औझड़ राह दए वखाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां विच जहानां ख़ाली हथ्थ फड़ावे ठूठे, मंगयां भिक्ख कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। गुर अवतार खोल्हो अक्खां, हरि अक्खां नाल वखाइंदा। जिस दीआं लख चुरासी करदी रक्खां, सो रक्षया सब दी आपणे हथ्थ वखाइंदा। जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म पाए नथ्थां, डोरी आपणे हथ्थ उठाइंदा। जीव जंत लख चुरासी गेड़नहारा उलटी लठ्ठा, गेड़ा इक्को इक गिढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब ज़ात पात कलमा नबी खाणी बाणी कोए ना पाए रट्टा, सब दा रट्टा आप मुकाइंदा। धुर फ़रमाण श्री भगवान दो जहान देवे इक्को पक्का, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। शब्दी हुक्म धुर फ़रमाणी धक्का, दो जहानां मूँह दे भार सुटाइंदा। करे खेल पुरख समरथा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। खेलण आया आपणा भलथ्था, आपणा दाउ ना किसे समझाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब दी अक्खीं पाए घट्टा, घाटा सब दा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म सुणो एक, एकँकार जणाईआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मन्नो टेक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अक्ख चुक्क जे किसे ल्या वेख, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। निरगुण करे निरगुण खेड, सरगुण सरगुण नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म सच वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ कहिण, प्रभ सच तेरी वड्याईआ। अन्तिम तेरा वेखीए नैण, इक्को मंग मंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देवणहारा लहिण देण, लहिणा देणा रिहा जणाईआ। नाता तोड़ो साक सज्जण सैण, संग नज़र कोए ना आईआ। इक्को मन्नो हरि जू कहिण, दूजी कथा ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक समझाईआ । तेरा हुक्म हरि जू मन्नांगे। आपणी कीती पिछली आपे भंनांगे। आपणयां भुल्लयां नूं आपे डंनांगे। आपणयां घड़यां नूं आपे भंनांगे। तेरा हुक्म मन्नांगे। तेरा हुक्म मन्नीए भगवान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। तेरा फड़ीए इक निशान, दो जहान झुलाईआ। तेरा जणाईए इक नाम, जिस दी वंड किसे ना आईआ। तेरा वखाईए इक मकान, जिस दी छप्पर छन्न ना किसे छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। तेरा नाम दस्सांगे। घर घर जा के दस्सांगे। दो जहानां नस्सांगे। बिन ढाहयों तेरे अग्गे ढठ्ठांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर ते बहि बहि हस्सांगे। तेरे गीत गावांगे। लख लख शुकर मनावांगे। दो जहान जा सुणावांगे। आत्म परमात्म मेल मिलावांगे। जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलावांगे। इक्को राह वखावांगे। दूजा इष्ट ना कोए जणावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगावांगे। तेरे नाम दा वज्जे नाअरा, नाअरा ला ला ख़ुशी मनावांगे। तेरे हुक्मे अन्दर दे दे पहरा, निउँ निउँ सीस नवावांगे। जे कोई हुन्दा फिरे गंवारा, तेरा नाम खण्डा चमकावांगे। चारों कुण्ट इक जैकारा, जै जैकार सर्ब सुणावांगे। पुरख अकाल अकाल, अकाल तेरा नाम सदावांगे। तूं दीनां बंधू दीन दयाल, तेरी दया अन्दर तेरा हुक्म वजा ल्यावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकावांगे। दर तेरे इक्को झुके सीस, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साहिब सुल्तान सच्चा जगदीश, बेअन्त तेरी वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण साडे ख़ाली ख़ीस, साडे हथ्थ कुछ नज़र ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चक्की लई पीस, बण सेवक सेव कमाईआ। तेरे नाम दी पढ़ पढ़ आए हदीस, कलिजुग जीव गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर इक्को इक मंगाईआ। पुरख अबिनाशी सच संदेसा, हरि सद्दा आपणे नाम जणाइंदा। इक्को वेख राज राजान
शाह नरेशा नर नरायण आप समझाइंदा। हुक्म फ़रमाण दर दर देणा दर दरवेशा, घर घर आप जणाइंदा। अन्तिम सब दा मुक्कण वाला लेखा, लिख्या लेखा सब दा पूर कराइंदा। सदी बीस रहे ना कोए भुलेखा, पर्दा सब दा आप उठाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी उजड़नहारा खेता, किरसाण नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर फ़रमाणा इक सुणाइंदा। जाओ दस्सो लोकमात, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। आपणी आपणी वेखो जमात, जो कर के आए पढ़ाईआ। किसे घर रहे ना कलम दवात, काग़ज़ शाही कम्म किसे ना आईआ। वेले अन्त कोई ना पुछे वात, जीव जंत देण दुहाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, मात्र भूमी रही कुरलाईआ। दो जहान तुटे नात, नाता बिधाता ना कोए रखाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, सैण नज़र कोए ना आईआ। शाह पातशाह होणे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। किसे घर ना खुल्ले ताक, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दस्सो भविख्त वाक्, प्रभ आया बेपरवाहीआ। जिस दी ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जिस ने खेल करना साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर, उठो नठ्ठो वेला गया आईआ। मुरीदां मुशर्दां गुरसिखां नूं जा जा दस्सो, उच्ची कूको दयो दुहाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना फसो, फाँसी सब दे गल लटकाईआ। इक्को इक पुरख अकाल दा गाओ जसो, जिस गायां अन्त होए सहाईआ। सरन सरनाई साहिब सतिगुर दी ढठ्ठो, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ । नाता तोड़े तीर्थ तट्टो, तट्ट किनारा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्को इक जणाईआ । पीर पैगम्बर करन सलाह, आपणा मता पकाईआ। उतर पूरब पच्छिम दक्खण कवण चंगा राह, कवण कूटे डेरा लाईआ। कवण मिले सचा थाँ, जिस दुआरे ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दिवस रैण रैण दिवस राती रुती, बिन रुत्तड़ी आपणी रुत्त सुहाईआ। संगत वछोड़ा वड्डा दुःख, दु:ख सके ना कोए मिटाईआ। उह जाणे जिहड़ा वेखे लुक लुक, घट घट डेरा लाईआ । प्रेम प्यार दा पैंडा कदे ना जाए मुक्क, जुग चौकड़ी चल चल थक्के पांधी राहीआ। गुरमुखां गुर उज्जल करे मुख, मुख आपणे ना कोए वड्याईआ । सुफल कराए जन जननी कुख्ख, धन्न धन्न कहे जणेंदी माईआ। आदि जुगादि जुगो जुग सतिगुर पूरे नूं इक्को दुःख, बिन गुरमुखां दु:ख ना कोए मिटाईआ । सच्चा दु:ख गुरसिख विछोड़ा, विछड़यां सुख कोए ना आईआ। सतिगुरु गुरसिख जुगा जुगन्तर जोड़ा, जोड़ी इक्को घर सुहाईआ। इक दूजे दी सदा लोड़ा, बिन गुरसिखां सतिगुरू कम्म किसे ना आईआ। प्रेम प्यार
अन्दर बज्झीआं डोरां, ना कोई तोड़े ना तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दु:ख रिहा समझाईआ। गुरसिख दर्द तिक्खी कानी, अणयाला तीर जणाइंदा। सृष्ट सबाई दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाइंदा। गुरसिख सतिगुर दी दो जहान निशानी, एथे ओथे झण्डा नाम झुलाइंदा। जीव जंत गाथा गा पढ़े कहाणी, कलम शाही काग़ज़ बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दु:ख आपणा आप जणाइंदा। गुरसिख वड्डा वड वड्डा, वड्डी वड्याईआ । गुर सतिगुर सदा सदा बाला निक्का नढ्ढा, शब्द रूप नज़र ना आईआ। बण सेवक गुरमुखां फड़ फड़ बाहों राह पाए सिध्धा, दिवस रैण सेव कमाईआ। आप गुरसिखां पिच्छे कराउँदा रहे निन्दा, वड्याई विच कदे ना आईआ। जुग जन्म मेलण दी आपणे हथ्थ रखे विधा, पुछण किसे कोलों ना जाईआ। जे कोई सतिगुर कोलों पुछे तेरा गुरसिख किड्डा, सतिगुर कहे महिमा अकथ कथी ना जाईआ। एसे कर के कलिजुग विच वंडाया हिस्सा, हिस्सा इक्को झोली पाईआ। दूजे नैण ना गोबिन्द दिसा, शब्द गुर ना कोए कुड़माईआ। घर दा बिखड़या खेल आप नजिठा, बण विचोला फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे घर घर, घर गुरसिख इक वड्याईआ। गुरसिख सोए पैर पसार, सतिगुर गूढ़ी नींद सुआईआ। सतिगुर पूरा पहरा देवे आपणी धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। गुरसिख दु:ख अन्दर जे होए बेदार, आत्म सुख दे सांतक सति कर सुआईआ। सति सरूपी तन पहना प्रेम हार, लड़ी आपणे नाल बंधाईआ। निर्मल जोत कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। अनहद सुणा सच्ची धुनकार, रागी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म जाम प्याल, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, दूर नेड़े चले नाल नाल, सगला संग निभाईआ। गुरसिख आपणी गोदी विच बठाल, काल महाकाल धक्का देवे लाईआ। सदा सुहेला इक इकेला गुरु गुर चेला चेला गुरू करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। सतिगुर पूरा सदा गुरसिखां पिच्छे घाले घाल, गुरसिख हौले भार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरसिख गुरसिख रूप आप वटाईआ। गुरसिख अन्दर सतिगुर वड़या, नज़र किसे ना आइंदा। बिन पौड़ीयों डण्डे आपे चढ़या, महल अटल वेख वखाइंदा। बिन विद्या अक्खर पढ़या, निष्अक्खर आप जणाइंदा। निरभउ हो कदे ना डरया, भय अवर ना कोए मनाइंदा। कर किरपा सतिगुर गुरसिख आपणे जिहा करया जिस जन आपणा रंग रंगाइंदा। गुरसिख गुर ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन दोहां विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन फड़ाए आपणा लड़या, पल्लू इक्को गंढ्ढ वखाइंदा।
१० पोह २०१९ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल
भगत कहे प्रभ खोल्ह अक्ख, तेरी आख़र ओट तकाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, बेअन्त बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी जन्म पूरी कर आस, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। लहिणा देणा चुक्के अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। आत्म परमात्म वसे साथ, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। साचा मंत्र इक्को पूजा पाठ, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। चरण सरोवर तीर्थ ताट, तट किनारा इक सुहाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सरगुण साहिब पुछे वात, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। तेरी मेरी इक्को ज़ात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। साचा मेला पत्तण घाट, कन्ढ्ढा कलिजुग नज़री आईआ। सति अगम्मी शब्दी दए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। नाता तुटे त्रिलोकी नाथ, लोआँ पुरीआँ भेव ना राईआ। एका बज्झे सच्चा नात, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। प्रभ मिले कमलापात, कँवल नैण सच्चा शहिनशाहीआ । साडा पूरा कर दे घाट, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। पूरब लहिणा भर दे ख़ात, ख़ाता इक्को इक जणाईआ। कर किरपा पुच्छ वात, मेहरवान तेरी वड्याईआ। नाम अमोलक दे दात, दाता दानी दया कमाईआ। गृह मन्दिर घर साचे पा रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। दिवस रैण वसीं पास, विछड़ कदे ना जाईआ। आवण जावण लख चुरासी होए बंद ख़लास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया होवे नास, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। पुरख अकाल अग्गों हस्स, हँस मुख दया कमाइंदा। आदि जुगादि मैं भगतां वस, भगती आपणा रंग रंगाइंदा। दूर दुराडा आवां नस्स, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। अन्तर आत्म जावां वस, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। तीर निराला मारां कस, अणयाला आप चलाइंदा। आत्म परमात्म गावां जस, सोहला ढोला इक सुणाइंदा। जन भगतां लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना मोहे सुखाइंदा । शब्द अगम्मी दे वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जन्म जन्म दी दुरमत्त मैल कट, निर्मल नीर सीर प्याइंदा। काया अन्दर वखा चौदां लोक हट्ट, चौदस चन्द इक चमकाइंदा। निरगुण नूर कर प्रगट, जोत ललाटी डगमगाइंदा। लेखे ला रत्ती रत्त, रत्त आपणे रंग रंगाइंदा। एका दे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी मार सट्ट, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। नाता तोड़ मनमति, गुरमति इक्को इक समझाइंदा। निझर झिरना देवां रस, रस इक्को मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आप जणाइंदा। भगत कहे प्रभ मेरे मीत, मित्र प्यारे तेरी वड्याईआ। मैं तेरा तूं मेरा दोहां ढोला इक्को गीत, रसना होर ना कोए जणाईआ। त्रैभवन धनी त्रैगुण
अतीत, त्रै त्रै लेखा दए मुकाईआ। आदि जुगादी ठंडा सीत, सातक सति सति कराईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, चरण कँवल दे सरनाईआ। माणस जन्म लईए जीत, जग जीवण दाते तेरी सरनाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीती कहाणी ना कोए जणाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक होए पलीत, पाक रसूल नज़र ना आईआ। आत्म परमात्म गाए ना कोए गीत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सरन सच्ची सरनाईआ। पारब्रह्म प्रभ दस्से खोल्ह, ख़ालक ख़लक आप जणाइंदा। अनाद अनादी शब्दी बोल, ब्रह्म ब्रह्मादी आप जणाइंदा। आत्म परमात्म वसे कोल, बिन सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। अनहद अनादी वज्जे ढोल, नाम मृदंगा आप सुणाइंदा। सच समग्री कुण्डा खोल्ह, जोत इकग्गरी इक चमकाइंदा। साची नगरी तोले पूरा तोल, तोलणहारा नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत आप समझाइंदा। भगत कहे मेरे शाह सुल्तान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आदि जुगादी साचा काहन, सचखण्ड तेरी रुशनाईआ। थिर घर तेरा चरण मकान, शब्दी सुत दुलारा आसण लाईआ। सुन अगम्मी खेल महान, मिहबान बीदो नूर ज़हूर ना कोए जणाईआ। मुकामे हक़ हो प्रधान, परवरदिगार आपणी खेल खलाईआ। ख़ालक ख़लक इक निशान, मख़लूक दए वखाईआ। राम रहीम हो प्रधान, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। मुर्शद मुरीद मिले आण, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। रवि ससि नैण शरमाण, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। भगत भगवान खेल महान, मेहरवान आप वखाईआ। महल अटल उच्च मकान, सच महिराब करे रुशनाईआ। दीवा बाती ना कोए निशान, कमलापाती खेल वखाईआ। लेखा जाण दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवन्त आप जणाईआ। सुण भगत जन छोटे बाले, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। आदि जुगादि करे खेल पुरख अकाले, अक्ल कला धराइंदा। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाले, दूसर नज़र किते ना आइंदा। सेवा लाए काल महाकाले, महाकाल आपणा हुक्म मनाइंदा। दो जहानां वेख वखाले, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां खोज खुजाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणा मंत्र नाम सखाले, साची सिख्या इक समझाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल नाले, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाले, राज राजानां भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि भगत आप जगाइंदा। हरि भगत जाणा जाग, श्री भगवान आप जगाईआ। अन्तर आत्म मार आवाज़, सोई सुरती आप उठाईआ। शब्दी गुर गुर रच रच काज, करनी करता आप कमाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। जन
भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां रिहा समाईआ। निरगुण सरगुण बण बण दासी दास, गुर चेला सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता इक अख्वाईआ। भगतन मीता इक भगवन्त, भगवान आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादी साचा कन्त, नारी नर नरायण प्रनाइंदा। साचा चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। एका मंत्र मणीआं मंत, मंत्र नाम सति पढ़ाइंदा। देवे वड्याई विच जीव जंत, जीवण जुगत आप समझाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक पढ़ाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, चौदां विद्या हथ्थ ना आइंदा। आदि जुगादि सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। भगत सुहेला इक इकेला सदा सदा प्रेम भिच्छया बणे मंगत, मंग इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतां रीती इक जणाइंदा। भगतन रीती श्री भगवान, परम पुरख आप जणाईआ। चरण कँवल सच ध्यान, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। आत्म परमात्म इक ज्ञान, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी इक धुन्कान, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत झिरना झिरे महान, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। निर्मल जोती जगे महान, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। आत्म सेजा हो प्रधान, पारब्रह्म ब्रह्म मेला चाईं चाईंआ। साची सखी मिले काहन, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। धर्म झुलाए इक निशान, सति दुआरे हथ्थ उठाईआ। करे खेल नौजुआन, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। मरे ना जम्मे विच जहान, आदि जुगादि इक्को रंग समाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। जन भगतां श्री भगवन्त मिले आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला सहिज सुभाउ, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। गुरमुख मिलण दा सदा चाउ, गुर सतिगुर आप रखाइंदा। जुग चौकड़ी करे न्याउँ, आदल अदल आप कमाइंदा। गुरमुख सज्जण पकड़े बांहों, फड़ बाहों गले लगाइंदा। गोद उठाए जिउँ पुत्तरां माउँ, पिता पूत वेख वखाइंदा। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त नेड़ ना आइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे थाउँ, दरगाह साची आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां गोद उठाइंदा। जन भगतां गोदी हरि जू चुक्क, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। दरस दिखाए जो बैठा लुक, पर्दा उहला आप उठाईआ। निरगुण नूर निरगुण मुख, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल आपे उठ, जोती जोत करे रुशनाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी तुठ, दीनन होए सहाईआ। करे खेल अबिनाशी
अचुत, चेतन आपणी धार चलाईआ। भगत भगवान सुहाए रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ । पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। जुग जन्म दे जो गए रुठ्ठ, जग विछड़े मेल मिलाईआ। अमृत जाम प्याए घुट, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचा मेल मिलाईआ। हरिजन मेला आत्म रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। सति सरूपी सेज पलँघ, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। बोध अगाधी नाद मृदंग, शब्द अनादी आप वजाइंदा । अमृत धार सरोवर गंग, साचा झिरना आप झिराइंदा। आत्म परमात्म इक अनन्द, निजानंद रस चखाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सोहँ ढोला साचा छन्द, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, आपणी हथ्थीं जोड़ जुड़ाइंदा। सुरत सवाणी ना होवे रंड, गुर शब्दी आप प्रनाइंदा। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। जिस जन उपर मेहरवान आप होए बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसे घर एक, एकँकारा आप वसाईआ। सो पुरख निरँजण साची टेक, हरि पुरख निरँजण दए समझाईआ। आदि निरँजण निरगुण जोत प्रवेश, परम पुरख रूप समाईआ। अबिनाशी करता रिहा वेख, करनी आपणी आप कमाईआ। श्री भगवान धार भेख, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्म करे साचा हेत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। दरस दिखाए नेतन नेत, निज घर आपणा पर्दा लाहीआ। रुत्त बसन्ती मौले चेत, पतझड़ ना रूप वटाईआ। भगत भगवन्त इक्को खेड, जगत खलारी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला एका थाईंआ। भगतन मेला थान थनंतर, दरगाह साची आप जणाइंदा। लहिणा देणा तोड़ गगन गगनंतर, गृह मन्दिर आप बहाइंदा। आदि जुगादी इक्को मंत्र, आत्म परमात्म साची सिख्या इक समझाइंदा। ईश जीव बणाए बणतर, जगदीश खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणे घर वसाइंदा। भगत वसे हरि जू मन्दिर, मन्दिर हरी हरि आप जणाईआ। ना कोई वासना मन बन्दर, दहि दिशा ना कोए वड्याईआ। ना अन्धेरा डूँग्घी कंधर, अन्ध घोर ना कोए वखाईआ। ना वसेरा साढे तिन्न हथ्थ खण्डर, बज़र कपाटी पर्दा कोए ना लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इक्को घर वखाईआ। भगतां घर सचखण्ड, सचखण्ड वासी आप वखाइंदा। आदि जुगादी वंडी वंड, जुग जुग झोली पाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला देवे सति अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा। भगत भगवान
इक्को रंग, दूसर रंग ना कोए वखाइंदा। भगवान भगत इक पलँघ, साची सेज इक हंढ्ढाइंदा। भगत भगवान इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सच्चा गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां साचे घर आप वसाइंदा। साचा भगत घर साचे वसे, हरि जू वक्खरा धाम वखाईआ। त्रैगुण माया विच ना फसे, ममता मोह ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया कोलो नस्से, कर्म कांड लेखा दए चुकाईआ। पारब्रह्म दा गाए जसे, जस वेद पुराण कहिण ना पाईआ। लेखा जाणे पूरब लेख मस्तक मथ्थे, लहिणा देणा झोली पाईआ। नाता तोड़ तत्त अठ्ठे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध डेरा ढाहीआ। एको विके नाम हट्टे, दूजा हट्ट ना कोए रखाईआ। साचा लाहा हरि दा खट्टे, खट्टी इक्को इक समझाईआ। जिउँ धन्ने पाया विच्चों वट्टे, वटा सब दा रिहा मुकाईआ। जिउँ नामे छप्पर छाया मिट्टी घट्टे, तिउँ भगतां हरि मन्दिर रिहा वखाईआ। श्री भगवान जन भगतां पिच्छे नठ्ठे, नठ्ठ नठ्ठ आपणा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम कर इकठ्ठे, इक्को सिख्या करे पढ़ाईआ। पूजा पाठ मुक्के रट्टे, जोग अभ्यास ना कोए जणाईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्ते, रत्ती रत्त दए सुकाईआ। इक्को देवे साची मत्ते, मत्त आपणी नाल जणाईआ। जानणहारा मित गते, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ । भगत भगवान आपणे रंग रत्ते, रंग इक्को नाम चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे चरण दुआरे बहि बहि वसे, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सोहँ ढोला गा गा हस्से, हस्ती मिटी जगत पंज तत्त ना कोए शाही आ। पारब्रह्म प्रभ दित्ता इक्को रसे, रस होर ना कोए चखाईआ। प्रेम प्यार अन्दर फसे, फाँसी राए धर्म तुड़ाईआ। भगत भगवान रहिण इकठ्ठे, एका घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। घर इकठ्ठे साचे रहिणा, भगत भगवान मता पकाया। इक दूजे दा दर्शन कर कर नैणां, नित नित आपणा रंग रंगाया। प्रेम वस्त्र पा पा गहिणा, भूशन इक्को इक वडयाया। सदा सदा सद भाणा कहिणा, हुक्मे अन्दर खेल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे साचे मन्दिर आप बहाया। साचे मन्दिर इक्को नूर, नूर ज़हूर रुशनाईआ। साचे मन्दिर इक्को तूर, तुरीआ राग सुणाईआ। साचे मन्दिर इक सरूर, अठ्ठे पहर ख़ुमार वखाईआ। साचे मन्दिर इक ज़हूर, ज़ाहर आपणी कल जणाईआ। साचे मन्दिर मेला सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सब ठाईंआ। साचे मन्दिर पन्ध मुक्के नेड़े दूर, दूर नेड़ा ना कोए वखाईआ। साचे मन्दिर आसा होए पूर, मनसा होर रहे ना राईआ। साचे मन्दिर हरि सतिगुर मिले ज़रूर, ज़रूरत पूरी दए कराईआ। साचे मन्दिर जन भगतां बख्शे आप कसूर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्ह निरँकार,
निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। भगत भगवन्त दे आधार, सिर समरथ हथ्थ टिकाइंदा। इक्को घर इक्को दर इक्को मन्दिर हरी दुआर, धर्म दवारा इक जणाइंदा। इक्को गुर इक अवतार, पीर पैगम्बर इक अख्वाइंदा। इक्को शाह भूप सिक्दार, हुक्म हाकम इक जणाइंदा। इक्को जुग चौकड़ी खेले खेल वारो वार, वारता आपणे नाम पढ़ाइंदा। इक्को वड्डा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप रखाइंदा। इक्को नाम खड़ग खण्डा कटार, तिक्खी धार बणाइंदा। इक्को चण्ड प्रचण्ड लए उभार, दो जहानां आप चमकाइंदा। इक्को लख चुरासी करे आर पार, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। इक्को विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, नाम हुलारा इक जणाइंदा। इक्को गुरुआं अवतारां पीर पैगम्बरां कर पसार, पीसण पीस साची सेव कमाइंदा। इक्को शब्द अगम्मी वजाए सतार, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। एका सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लै अवतार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। एका भगत भगवन्त लए उठाल, उठ उठ आपणे नाल मिलाइंदा। एका लेखा जाणे शाह कंगाल, ग़रीब निमाणयां वेख वखाइंदा। एका एकँकारा बणे दलाल, दो जहानां दलाली आप कमाइंदा। एका वेखणहारा हक़ हलाल, लाशरीक हकीकत खोज खुजाइंदा। एका जलवा नूर जलाल, जोबन आपणा आप प्रगटाइंदा। एका वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। एका मुरीद मुर्शद लए भाल, उम्मत उम्मती खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए जणाइंदा। भगत भगवन्त चुकाए भउ, भय अवर ना कोए रखाईआ। इक जपाए साचा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। नज़री आए हर घट थाउँ, घट घट रिहा समाईआ। फड़ फड़ पार कराए बाहों, नईया आपणी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, आदि अन्त होए सहाईआ। हरि भगत तेरा आदि अन्त, श्री भगवान आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम मेला जिउँ नार कन्त, कन्त कन्तूल सेज सुहाइंदा। मेल मिलावा साचे सन्त, सतिगुर आपणी गोद बहाइंदा। गुरमुख बणाए बणत, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। माणस जन्म ना होए भंगत, भाण्डा भरम भउ तुड़ाइंदा। नाता तोड़ जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज मूल मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देवे दान, भगत भगवन्त इक निशान, निशाना आपणा नाम रखाइंदा।