पुस्तकालयभाग १३

२५ पोह २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

भगत दुआर तेरा हिस्सा, हरि हरि जू आप वंडाईआ। चार जुग दा झूठा हो जाए किस्सा, कहाणी नज़र कोए ना

आईआ। पुरख अकाल जिस नेत्र डिठ्ठा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। दो जहान निरगुण सरगुण जिता, मिले माण वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ पाया माता पिता, पतिपरमेश्वर पूरन बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर फ़रमाणा जो देंदा रिहा चिठ्ठा, सच संदेस सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर तेरी वंड वखाईआ। तेरी वंड मार्ग अलग्ग, अवल्लड़ी खेल कराइंदा। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख हँस बणा कग्ग, सोहँ आपणा नाम जपाइंदा। अन्तर आत्म परमात्म बहे सज, कूड़ी क्रिया पर्दा लाहइंदा। पंझी पोह नंगी पैरीं गुर संगत तेरा करन जाए हज्ज, मक्का काअबा ना कोए वखाइंदा। आओ दर आओ पर्दा लओ कज्ज, सीस जगदीश गुर संगत अग्गे आप झुकाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे सच मुकाम आया तज, ताजर आपणा फेरा पाइंदा। दर दुआर दर्शन दयो रज रज, बिन तुहाढ्ढे दरस हरि जू दूजा दर ना मंगण जाइंदा। वेला अन्त ना करना अज पज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला भेव आप खुल्हाइंदा। अगला भेव साढे तिन्न हथ्थ, भगत दुआरे दए वड्याईआ। वेखो भगवान गाए भगतां जस्स, अगम्मी कार कमाईआ। बण निमाणा रिहा नठ्ठ, आपणा बल ना कोए रखाईआ। पाल सिँघ बुढ्ढा जे हथ्थ ना फड़ावे आपणी लठ्ठ, गेड़ा गेड़ा ना कोए भुआईआ। जिस ने नौ साल रुपया रख्या रख, हुक्मे अन्दर हुक्म समाईआ। कलिजुग अन्त त्रैगुण माया वेखो उडदे कक्ख, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। हरिसंगत हरि का मेला हस्स हस्स, हरि दुआर वज्जे वधाईआ। जे आए अग्गे मार्ग जाणा दस्स, हरि सतिगुर चले तोहे रज़ाईआ। प्रेम प्यार अन्दर गया बज्झ, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। आपणे विच्चों लैणा कढ्ढ, अन्दर लुक्या बेपरवाहीआ। झूठ ना जाणना मास नाड़ी हड्ड, पुरख अकाल आपणी कार कमाईआ। जो आपणा घर आए छड्ड, हरि दुआर देणा सुहाईआ। भगत भगवान रहिण ना अड्ड, इक्को रंग वखाईआ। अग्गे वेखो चलदी यद, पिता पूत एका तागा एका सूत, एका तन्द बंधाईआ। आप पार कर के आया हद्द, जन भगतां हद्द पार दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेखे साचे घर, घर संगत हरि जू फेरा पाईआ। घर वसदयां कोलों पूरन भुक्खा, घरदयां सार ना आईआ। हरिसंगत दीआं सुखदा रहे सुखां, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। जिन्हां कोलों खावे टुक्कर सुक्का, खा खा आपणा शुकर मनाईआ। आपणे भाणे विच कदे ना रुका, भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। वेखो अन्तिम लहिणा सब दा मुक्का, ख़ाली झोली दए वखाईआ। बिन भगतां किसे ना रखे आपणी कुखा, ख़ाली भाण्डे सर्ब कराईआ। जो हरि सरनाई आ के झुका, तिस निउँ निउँ सीस झुकाईआ। रातीं सुत्यां दवाबे जा जा दित्ता रुक्का, आपणा हुक्म मनाईआ। वेखो वेला सोहणा ढुक्का, घर साचे होई कुड़माईआ। नज़री आया

जो बैठा लुका, लुकवीं आपणी खेड हटाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन वजूद ना कोई जुस्सा, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। हरिसंगत तेरा सोहणा पकवान, हरि सतिगुर सच्चे भाया। सच दुआरे आ के दित्ता दान, ख़ाली झोली रिहा भराया। ग़रीब निमाणा हरि जू बणया महिमान, महिमां भगतां रिहा गाया। आपणा देवे इक निशान, सोहँ नाम झोली पाया। बाली बुध अजे अञ्याण, हरि जू आपणी मति सर्ब गंवाया। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, बिन नेत्र दर्शन पाया। भगत भगवन्त इक्को दर इक्को घर इक्को पकवान बहि के खाण, अड्डरी वंड ना कोए वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दवाबा संगत तेरा लंगर बिन लागत आप चलाया। वेखो वड्डा होया निक्का, आपणा आप मिटाईआ। जन भगतां मस्तक लाए टिक्का, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। बाकी रस वेख्या फिका, गुरमुख प्यार इक वखाईआ। बण सज्जण मिल्या पिता, पुत्तर यार गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वड्डा देवे वड वड्याईआ। आदि पुरख प्रभ आया अग्गे, हरि अगली खेल जणाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबग्गे, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। हरिजन मेले उपर शाह रगे, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हे डोरी नाम तग्गे, सूत्र वट्ट ना कोए चढ़ाइंदा। त्रैगुण अग्नी कोई ना दगे, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग्गे, कागद कलम भेव ना आइंदा। अमृत जाम प्याए मधे, मदरा रस इक वखाइंदा। हरि सन्त साजण आए सद्दे, सद्दा इक्को इक समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर फिरन भज्जे, दो जहानां खेल वरताइंदा। मक्के काअबे कोई ना रहिणा हज्जे, हज़रत इक्को रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। अग्गे वाला अग्गे गया आ, आपणा भेव जणाईआ। नव नौ चार रख्या छुपा, रूप रंग ना किसे वखाईआ। सचखण्ड वसाया एका थाँ, थिर घर देवे माण वड्याईआ। निरगुण सरगुण जोत जगा, गुर अवतार कर रुशनाईआ। बोध अगाधा शब्द पढ़ा, निष्अक्खर भेव खुल्हाईआ। कागद कलम लेखा छाह, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अग्गे वाला अग्गे आया, भेव कोए ना पाइंदा। आपणा भेव रिहा खुल्हाया, निरगुण पर्दा आप चुकाइंदा। आदि जुगादि जो बणदा रिहा दाई दाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी गोद बहाइंदा। जुगा जुगन्तर त्रैभवन धनी त्रैगुण खेले खेल माया, छाया आपणी ना किसे समझाइंदा। अक्ल कल कल हरि अख्वाया, बेअन्त बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। शाहो भूप सिक्दार अख्वाया, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाया। नेत्र नैण अक्ख मिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया, बन्धन इक्को इक पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी करने योग, हरि करनहार करतारा। निरगुण भोगे निरगुण भोग, दूसर संग ना मीत मुरारा। आत्म परमात्म धुर संजोग, विछोड़ा कोई ना जाणे अलख अगोचर अगम्म अपारा। जिस जन देवे सोहँ चोग, दो जहानां देवे आप सहारा। आवण जावण पतित पावण लख चुरासी कूड़ी क्रिया कटे रोग, इक कराए वणज वपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि करतारा। हरि करतारा अगला खेल, निरगुण निरगुण आप कराईआ। सरगुण सरगुण साचा मेल, सच सच वड्याईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, गृह मन्दिर सगन मनाईआ। आत्म परमात्म सज्जण सुहेल, सच संग अख्वाईआ। वसणहारा धाम नवेल, घर बैठा आसण लाईआ। लेखा जाण गुरु गुर चेल, गुर गोबिन्द लए उठाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आपे मेल, मिलणी जगदीश आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि शाह अस्वारा, असल आपणा आप जणाइंदा। नूर ख़ुदाई परवरदिगारा, बेऐब पर्दा लाहइंदा। मुकामे हक़ हक़ वणजारा, हकीकत आपणा हट्ट खुल्हाइंदा। लाशरीक एकँकारा, अक्ल कला धराइंदा। जुग चौकड़ी लै अवतारा, लोकमात वेख वखाइंदा। अवण गवण पावे सारा, त्रै भवन खोज खुजाइंदा। लेखा जाण सूरज चन्न सतारा, मण्डल मण्डप सोभा पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखणहारा, जेरज अंड फोल फुलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करनहार, हरि करता वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी धार आप चलाईआ। शब्द विचोला कर तैयार, साचा सोहला दए सुणाईआ। पर्दा उहला देवे पाड़, दूई नज़र कोए ना आईआ । घर विच मेला साचे लाड़, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि सज्जण आप कराइंदा। महल अटल उच्च मनारा, नज़र किसे ना आइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी सच जैकारा, धुन अनादी नाद सुणाइंदा। रागां नादां वसे बाहरा, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। आपणा नाम जणाए धुरदरगाही वारा, वारता आपणी आप समझाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग जुग देंदा आया लारा, लहर लहर ना कोए प्रगटाइंदा। दर दरवेश कोटन कोटि मंगदे रहे बण भिखारा, भिखक संग ना कोए निभाइंदा। पीर पैगम्बर दे सहारा, सति सतिवादी आप समझाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए महाबली अवतारा, अवतर आपणा नाउँ समझाइंदा। आदि जुगादि जिस दा

उच्चा वड दरबारा, सच दरबारी फेरा पाइंदा। जिस दा खेल सदा सद न्यारा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। सद आवे आपणी धारा, मात पित ना कोए बणाइंदा। जननी जणे ना सुत दुलारा, रसना सीर ना कोए लगाइंदा। सीस बन्ने्ह ना कोए दस्तारा, चूंडी मूंड ना कोए मुंडाइंदा। इक इकल्ला एकँकारा, अक्ल कल आपणा खेल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अगला लेखा रखे हथ्थ, हथ्थो हथ्थ जणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी जिस दी गाउँदे आए गाथ, गहर गम्भीर आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। जिस ने प्रगटाए त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां होए सहाईआ। जिस मेल मिलाया रामा बेटा दसराथ, दहि दिशा वेखे चाईं चाईंआ। जिस दी पीर पैगम्बर करदे गए याद, याददासत मात बणाईआ। जेहड़ा जुगा जुगन्तर सुणदा रहे फ़रयाद, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां होए सहाईआ। सो साहिब सतिगुर कलिजुग अन्तिम जन भगतां बणयां पिता मात, सुत दुलारे लए उठाईआ। रातीं सुत्यां देवे दात, हरि जू साची वंड वंडाईआ। अन्दरे अन्दर चरण कँवल बंधाए नात, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जे कोई बाहरों पुछे बात, रसना कह ना भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। अगला लेखा हथ्थ साढे तिन्न, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाइंदा। जिस दा सत्त दीप नौ खण्ड मिले ना कोई चिन्न्ह, रूप नज़र कोए ना आइंदा। जिस ने चार जुग दा लहिणा लैणा गिण गिण, गुर अवतार, पीर पैगम्बर बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जिस दा लेखा अन्तिम होणा तिन्न दिन, तिन्नां लोकां डेरा ढाइंदा। जिस दा रूप सदा भिन्न भिन्न, अनभव आपणी धार चलाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख गुरु गुर चेले मेल मिलाए गिण गिण, गिणती आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हिस्सा आप वंडाइंदा। अगला हिस्सा साढे तिन्न हथ्थ मनारा, मेहरवान आप वंडाईआ। दो जहान होई हाहाकारा, हरि जू एह की खेल रचाईआ। चार जुग दे गुर अवतारा, पीर पैगम्बरां आपणे विच छुपाईआ। निरगुण हो होया उज्यारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। निहकलंक लै अवतारा, कलि कल्की रूप वटाईआ। गोबिन्द मेला सुत दुलारा, घर साचे चाईं चाईंआ। एका सेजा सुत्ते पैर पसारा, दूजा सके ना कोए उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा अन्त करन सच विहारा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आत्म परमात्म खोल किवाड़ा, घर मन्दिर इक वखाईआ। ना कोई ठाकर शिवदुआला मन्दिर मठ्ठ ना गुरुदुआरा, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। ज़ात पात ना कोए पसारा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं दा पिता एका एकँकारा, दूसर नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। भगतां बणाए सच दुआरा, दर दरवाज़ा

आप खुल्हाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा सर्ब सहारा, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। छब्बी वेखे ढय्या दो अद्धा खेल न्यारा, निरगुण आपणा भेव जणाईआ। तीजी छत्ते सच सिँघासण सोहे करतारा, करनी आपणी दए जणाईआ। त्रैभवन धनी एका हुक्म इक वरतारा, इक संदेसा दए सुणाईआ। जो मिल्या सो पार उतारा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड लै के जाए वारो वारा, वारी सब दी लए बन्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन बोलया जैकारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर राह विच बैठे सचखण्ड जांदे घुट घुट जफ्फीआं पाईआ। पुरख अबिनाशी हस्से, जन भगतां हिरदे अन्दर वसे, अग्गे पिच्छे आपे नस्से, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो उठो वेखो नेत्र अक्खे, बिन भगतां दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भाण्डे सखे, साची वस्त ना कोए टिकाईआ। बिन साहिब सतिगुर कीमत कोई ना पाए कक्खे, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। अन्तिम कलिजुग हरि सरनाई सारे ढठ्ठे, आपणा बल ना कोए जणाईआ। ठाकर स्वामी दीन दयाल तेरे हुक्म अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब करदे आए रट्टे, बिन तेरे अन्तिम रट्टा ना कोए मुकाईआ। तूं सब दी अक्खीं पाए घट्टे, घाटा गुरमुखां झोली पाईआ। की होया जे धन्ने प्रगट कीता विच्चों वट्टे, बिनां वट्टउँ नज़री आईआ। जिन्हां दे चोले दिसण फटे, पाटे चीथड़ आपणे तन छुहाईआ। सब दे अन्दर ब्रह्म मत्ते, पारब्रह्म मिली सरनाईआ। साहिब सतिगुर नाल रत्ते, रत्ती रत्त ना कोए वखाईआ। बिन फाहीयों फसे, फांदकी नज़र किसे ना आईआ। दूसरयां गुरसिख की की दस्से, की की हाल सुणाईआ। रातीं सुत्यां साडे पिच्छे फिरे नठ्ठे, नठ्ठ नठ्ठ पन्ध मुकाईआ। दुहाई लोको करो ठठ्ठे, ठोकर हरि जू सब नूं रिहा लगाईआ। बिन गुरसिख सवाणी कोई लै के ना जाए भत्ते, ठंडा जल ना कोए प्याईआ। वेखो गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहि गए हक़े बक्के, पुरख अकाल की आपणी बणत बणाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर असीं नच्चे, सो गुरमुखां हुक्म अन्दर फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले सारे सच्चे, जो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रहे ध्याईआ। लूं लूं अन्दर हरि जू आपे रचे, साढे तिन्न करोड़ गिणती ना कोए कराईआ। ग़रीब निमाणयां दे घर जा जा नच्चे, आपणा नाच नचाईआ। ब्रह्मा कोलों बणे पंज तत्त सच्चे, अन्दर आपणी वस्त टिकाईआ। बिन गुरसिखां सारे कच्चे, काया काची माटी कम्म किसे ना आईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सचखण्ड जा के गुरुआं दस्से, पीर पैगम्बरां नाल रलाईआ। सारे वेखो जो भगत दुआरे वसे, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को वार कीते इकठ्ठे, फड़ आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा छब्बी पोह, धुरदरगाही देवे सो, गुरमुखां जिहा आपे हो, आप आपणी बूझ बुझाईआ।