पुस्तकालयभाग १३

२६ पोह २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

हरि जू आया आपणे पौड़े, पौड़ा नज़र किसे ना आईआ। इक्को मेला ब्रह्मण गौड़े, गहर गम्भीर अख्वाईआ। गोबिन्द हरि हरि आपे बौहड़े, सम्बल डेरा लाईआ। गुरसिख शब्दी साचे जोड़े, जोड़ी आप बणाईआ। वेखे रस मिठ्ठे कौड़े, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप खुल्हाईआ। साचा पौड़ा एकँकार, अक्ल कल धारी आप लगाइंदा। जिस दी गुर अवतार ना पाई सार, पीर पैगम्बर भेव ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, नर हरि नरायण आप कराइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, सच साचा रूप दसाइंदा। कलि कल्की लै अवतार, कल आपणी आप जणाइंदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी हो तैयार, शाहो शाबासी फेरा पाइंदा। जगत उदासी लाहे एका वार, जम की फाँसी तोड़ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साचे पौड़े चढ़या भगवान, पौड़ा आपणा आप लगाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब पछताण, शहिनशाह करया खेल वड वड्याईआ। बैठे सारे होए हैरान, मेरी करनी रहे जस गाईआ। तेरे दर रहे दरबान, दरवेश अलख जगाईआ। तेरा नज़र ना आया निशान, निशाना तीर ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी मंगदे रहे दान, साडी झोली ना कोए भराईआ। बाली बुध रहे अञ्याण, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। तेरी कर ना सके पछाण, बेअन्त गा गा शुकर मनाईआ। तेरे चरण करदे रहे ध्यान, कँवल कँवल सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा जणाईआ। साचे पौड़े चढ़या आप, आपणी खेल कराइंदा। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे रहे जाप, सच संदेसा नाम सुणाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे माई बाप, पूत सपूता रूप धराइंदा। सो साचे मन्दिर सच दुआर हरि निरँकार निरगुण सरगुण आप, पुरख बिधाता आप अख्वाइंदा। जन भगतां करे जाप, जपणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। उच्चे पौड़े चढ़या नर, नरायण वड्डी वड्याईआ। वेखो सारे रहे डर, दो जहान नैण शरमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे कन्न रहे फड़, उच्ची कूक देण दुहाईआ। तेरे पिच्छे जन्मे गए मर, जन्म मरन खेल वखाईआ। अन्त चरणी डिगे दड़, मूँह दे भार सुटाईआ। सचखण्ड दुआरिउँ बाहर बैठे अड़, बिन नानक घर कोए ना जाईआ। होए हैरान बेपहिचाण तेरा कोए ना आए सर, तेरी सार कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम जोती जाता वेस कर, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त लए फड़, आपणा मेल मिलाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदावंद अन्दर गया वड़, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जिस ने घाड़न ल्या घड़, सो वेखे

चाईं चाईंआ। जिस ने लाई आदि जड़, सो अन्त रिहा उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल रचाया, महिमा अगणत गणत जणाइंदा। जिस दी सेवा आप कमाया, सेवक नज़र किसे ना आइंदा। जिस दा रंग आप रंगाया, रूप रंग ना कोए रखाइंदा। जिस दा ढोला आप सुणाया, गावणहारा राग ना कोए अल्हाइंदा। जिस दा माण आप दिवाया, वेद पुराण भेव ना पाइंदा। जिस दा नकशा आप खिचाया, गुर अवतार सार ना पाइंदा। पीर पैगम्बर रिहा कुरलाया, मुकामे हक़ तेरा खेल नज़र ना आइंदा। बेनज़ीर तेरा नूर नज़र कोए ना आया, बेआब बेआब देण दुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जी पौड़ा आप लगाइंदा। साचा पौड़ा उच्च मिनार, ऊँचो ऊँच आप कराईआ। सेवा करे एकँकार, अक्ल कल आपणा खेल कराईआ। बरदा बणे परवरदिगार, बरख़ुरदार नज़र किसे ना आईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। सतिजुग दी साची धार, सच सच जणाईआ। सचखण्ड कहे कोटन कोटि जुग मेरा किसे ना बणाया कोई मिनार, मेरा भेव ना किसे जणाईआ। कोई कहे मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआर, कोई मसीत गुरदुआर ठाकर दुआर रिहा जणाईआ। बिना पुरख अकाल थिर रिहा ना कोई विच संसार, जो आया सो उठ उठ चल जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कर, सच मुनारे सोभा पाईआ। सच मुनारा इक बणा, आपणी खेल बणाइंदा। छब्बी पोह सारी रात दए समझा, हरी हरि जू भेव खुलाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर चार कुण्ट सेवा ला, हरिसंगत विच रखाइंदा। बिन नेत्र नैणां दए विखा, नूर ज़हूर आप जणाइंदा। बिन रसना जिह्वा दए बुला, सोहला ढोला इक सुणाइंदा। नैणां वेंहदयां पिछला पैंडा दए मुका, पांधी आपणा नाउँ धराइंदा। आपणा कर्म कांड नेहकर्मी सद दए मिटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साची सरन दए वखा, सरनगति इक जणाइंदा। कोट जन्म दे विछड़यां लए उठा, फड़ बाहों गले लगाइंदा। एका अक्खर नाल लए समझा, दूजा पाठ ना कोई पढ़ाइंदा। जिस जन सोहँ ढोला ल्या गा, तिस गुर अवतार पीर पैगम्बर संग निभाइंदा। महाराज शेर सिँघ हुक्म रिहा सुणा, बिन मेरे भगतां मेरे दर ना कोई आइंदा। मेरा भगत अगम्म अपार, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान पढ़ ना कोई सुणाइंदा। मेरा कोई ना करे वसाह, अछल अछल्ल देणा रूप वटा, आप उसारे आपे देवे ढाह, आपणी खेल खिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतारां दसाउदा रिहा राह, आपणा भेव ना कोए जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम जोती जामा आवे भेस वटा, अगम्मी कल धराइंदा। गोबिन्द सूरा लए जगा, हाज़र हज़ूर मेल मिलाइंदा। बचन पूरा दए करा, कीता कौल ना कोई भुलाइंदा। नेत्र नैणां दरस दए वखा, सच

सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रुत्त सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। रुत्त सुहञ्जणी सच महल्ल, हरि महिफल आप लगाईआ। आदि जुगादि रखे अटल, बेअन्त बेपरवाहीआ। भेव खुलाया अन्तिम कल, कलिजुग पर्दा लाहीआ। निरगुण दाता आया चल, निरवैर फेरा पाईआ। दो जहान गए हल्ल, पुरी लोअ थर थराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कोई कर ना सके गल्ल, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिस लेखा लैणा जल थल, महीअल आपणा फेरा पाईआ। जिस लख चुरासी अन्दर वौंहणा हल, बण किरसाणा आपणी धार जणाईआ। जिस लेखा मुकाणा अग्नी पवण पाणी जल, हुक्म हुक्म हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मुनारा दए वड्याईआ। मुनारा कहे मोहे चढ़या चा, चाउ घनेरा इक जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या आ, मिलनी आप कराईआ। जुग चौकड़ी सिधाउदे रहे साह, साहा साह समझाईआ। लिख लिख लेखा बणदे रहे गवाह, शहादत इक्को नाम पाईआ। अन्तिम आवे निरगुण नूर ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए मिटाईआ। निहकलंका नाउँ धरा, डंका इक्को शब्द वजाईआ। राउ रंका लए उठा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द बंका लए सुहा, सम्बल आपणा रूप धराईआ। मंगल साचा लए गा, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। जीवण जुगत दए जणा, जन्म जन्म विच बदलाईआ। मर्द मर्दान फेरा पा, सच मर्दानगी आप वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा देवे ढाह, लोकमात करे सफाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जन्म दा लेखा दए वखा, लिख्त पड़त हथ्थीं दए फड़ाईआ। काग़ज़ कलम शाही मुख रिहा शरमा, शहिनशाह अग्गे अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल दए वड्याईआ। सच महल्ले तेरी छत्त, हरि छत्र छाया आप रखाइंदा। भगतां रखण आया सति, अग्गे पिच्छे डेरा लाइंदा। पहलों लख चुरासी नालों कीते वक्ख, आपणा मेल मिलाइंदा। निरगुण हो के मार्ग दस्स, साचा राह सुणाइंदा। सोहँ ढोला इक्को जस, मंत्र होर ना कोई पढ़ाइंदा । पकड़ बाहों पए हस्स, बण सेवक सेव कमाइंदा। दो जहानां वाली आया नस्स, बिन सद्दयां फेरा पाइंदा। हरिजन वेख इक इकठ्ठ, इकत्तर एका एक कराइंदा। आपणी नीहां हेठ दबाई रत्त, गोबिन्द लख लख शुकर मनाइंदा। अन्तिम बैठा सत्थर घत्त, यारड़ा ध्यान इक लगाइंदा । पुरख अबिनाशी इक जाणे मित गत, गति मित आप समझाइंदा। कलिजुग अन्तिम रखे पत्त, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, समरथ वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल आप रुशनाइंदा। सच महल्ल सच मुनारा, हरि सतिगुर आप जणाईआ। निरगुण कीता आप किनारा, सरगुण रंग रंगाईआ। सचखण्ड दी साची धारा, लोकमात प्रगटाईआ। मेल मिलावा भगत संसारा, भगवन आपणा राह जणाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर दए वड्याईआ।

सत्तरां मेलण आया मेला, हरि गुर गुर हुक्म जणाइंदा। एका घर वखाए गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द रंग चढ़ाइंदा। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, बण विचोला खेल खिलाइंदा। आत्म परमात्म चाढ़्हे तेला, घर साचा सगन मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप वसाइंदा। घर वसे साचा सोभनीक, हरि देवे माण वड्याईआ। गुरमुख तेरा दिसे ना कोई शरीक, शरकत नज़र कोए ना आईआ। साची सिक्खी धार बरीक, गोबिन्द दए वड्याईआ। अन्तिम वेखण आए ठीक, शब्दी आपणा रूप वटाईआ। एका ढईआ दे के तारीख, तारीक आपणी दए समझाईआ। आत्म परमात्म सच प्रीत, साची सिख्या इक जणाईआ। पुरख अकाल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा लगाईआ। गोबिन्द आया चल हज़ूर, पुरख अकाल दया कमाइंदा। गुरमुखां मिल के जाए ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराइंदा। जिहनूं कहिन्दे रहे दूर दूर, सो नेरन नेर फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणयां आसा करे पूर, आपणी आसा नाल वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साचा खेल कराइंदा। गोबिन्द आया लोकमात, शब्दी रूप धराईआ। गुरमुखां देवे साची दात, इक्को वंड वंडाईआ। नाता तुटा ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोई रखाईआ। पुरख अकाल गाओ साची गाथ, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। जिस ने दित्ता तेरा साथ, सगला संग रखाईआ। जिस ने भेजे त्रिलोकी नाथ, जुग जुग जन्म जणाईआ। सो साहिब सदा समराथ, बेअन्त वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम आए आप, आपणी दया कमाईआ। हरिजन मेले हस्स हस्स, हँस मुख सिफ्त सालाहीआ। तीर निशाना रहे कस, तेरा चिला नाम उठाईआ। दोहां विचोला बण के जाए दस्स, गुर चेला गुरू समाईआ। सच मुनारे कर इकठ्ठ, एका इक्की वड वड्याईआ। एका इक्की ना होए रंड, नार कन्त अन्त सुहाईआ। नाता तोड़ भेख पखण्ड, साचे मार्ग रिहा लाईआ। लेखा चुकाए बत्ती दन्द, रसना करे ना कोई पढ़ाईआ। आत्म परमात्म देवे हरि अनन्द, निजानंद इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया ढाह कंध, पर्दा दूई दए उठाईआ। गीत सुहागी इक्को छन्द, सोहँ दए सुणाईआ। जुग जन्म दा चुक्के पन्ध, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गुरमुख रंग रंगाईआ। गुर गोबिन्द आया निरगुण धार, कलिजुग वेस वटाईआ। पुरख अकाल कर प्यार, आपणी उंगली लाईआ। करे खेल विच संसार, नज़र किसे ना आईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, त्रै भवन आपणा डेरा लाईआ । काग़ज़ कलम ना पावे सार, लिख

लिख लेख ना जाणे शाहीआ। बेअन्त बेअन्त सारे कहिण पुकार, तूही तू तेरी वड्याईआ। तूं मैं कोई करे ना साची कार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करता हो आप तैयार, निरगुण आपणा वेस धराईआ। जोती जामा पुरख करतार, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द लेखा दए वखाईआ। गोबिन्द वेख साचा मित्र, मित्र प्यारा आप मिलाइंदा। जिस ने खेल कराया बाज़ तित्तर, त्रैगुण माया डेरा ढाइंदा। कलिजुग अन्तिम आया नितर, सीस आपणे ताज टिकाइंदा। लख चुरासी वेखे वत्तर, वत्तर वेंहदा नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि ना होवे भिट्टड़, जूनी रहित खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द आपणे रंग वखाइंदा। रल के कर लओ मेरा साथ, कलिजुग अन्तिम डेरा ढाहीआ। पुरख अबिनाशी बणया साक, सज्जण बेपरवाहीआ। घर दर आया रसूल पाक, परवरदिगार फेरा पाईआ। जिस बाल्यां लेखे लाई ख़ाक, नीहां हेठ रत्त डुल्हाईआ। सो अन्तिम उतरया पार घाट, पूरा घाटा दए कराईआ। सच मुनारे आ के मेटे अगली वाट, पिछला पन्ध मुकाईआ। एथे ओथे दए निज़ात, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाल लै के आया वड्डा ख़ात, आपणा ख़ाता इक खुल्हाईआ। रातीं सुत्यां सदा पुछे वात, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। कोझयां कमल्यां पुछे वात, ग़रीब निमाणयां लए उठाईआ। बिन सेवक होए दास, दासी आपणा रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रखाए शाख़, शनाख़त हक़ो हक़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तरां लेखा दए लिखाईआ। सत्तरां मेला गोबिन्द मीता, हरि सज्जण आप जणाईआ। वेखो अग्गे चलाई रीता, पिछली ढेरी देवे ढाहीआ। लख चुरासी परखे नीता, घट घट रिहा समाईआ। कोई रहिण ना देवे मन्दिर मसीता, गुरदुआर ना कोई वड्याईआ। एह नज़री आए साहिब रीता, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। सब ने भरना आपणा कीता, अग्गे हो ना कोई छुडाईआ। गुरमुख गुरसिख ना मरया ना जीता, गुर सतिगुर विच समाईआ। अन्तिम पास आपे कीता, फेल पट्टी ना कोई पढ़ाईआ। वेख धाम इक अनडीठा, बण सेवक बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तर आपणे लेखे लाईआ। सत्तर सत्त दो सतिवाद, सति सति जणाइंदा। सिफ़रा रूप बणाया आदि, सति आपणा नाउँ धराइंदा। सत्त सिफ़रे दी इक्को याद, पुरख अकाल आप रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम दिती दाद, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। भगत सुहेले कर कर लाड, अन्त आपणा मेल मिलाइंदा। शब्द अगम्मी इक्को नाद, ब्रह्म ब्रह्मादि अन्त सुणाइंदा। एका नांयां रच रच काज, करता पुरख वेख वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत प्रभ लई लै के आया दात, सिर खारी आप उठाइंदा। सत्तरां पिच्छे बण जाए राज, बण मिस्तरी कांडी तेसी हथ्थ उठाइंदा। सचखण्ड दुआरे बहि बहि मारे

आवाज़, गुर अवतार आप उठाइंदा। उठो सारे सेवा करो आज, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। जिस ने सीस रखाया ताज, सो सब दा डेरा ढाइंदा। जिस दी पिच्छे पढ़दे आए निमाज़, सो आपणी नज़म आप सुणाइंदा। जिस दी सुणदे रहे अवाज़, सो ढोला आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तर लेखे आपे लाइंदा। सत्तरां लेखा अन्त लगाया, पिछली लग्गी तोड़ निभाईआ। सरसे लहिणा झोली पाया, अर्र्शी प्रीतम फेरा पाईआ। बण दरसी आपणा दरस कराया, हरस रहे ना राईआ। अमृत मेघ इक बरसाया, छब्बी पोह अद्धी रात जाम प्याईआ। बूँद बूँदी दए टपकाया, किरन किरन वखाईआ। झिरन झिरन हरि रिहा जणाया, सरन सरन वड्याईआ। फरन फरन प्रभ पूरन आया, पूरन विच समाईआ। गोबिन्द रूप आप धराया, गोबिन्द संग दए वड्याईआ। पर्दा उहला दए चुकाया, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तरां मीता आप अख्वाईआ। सत्तरो वेखो गुर गोबिन्द, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। अन्तिम लाहे झूठी चिन्द, लेखा अवर ना कोई रखाइंदा। नाल रलाया गहर गम्भीर गुणी गहिंद, बेपरवाह संग निभाइंदा । डिग्गे चरणी विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, बाहों फड़ ना कोई उठाइंदा। जिंस दी पीर पैगम्बर बणे बिंद, सुत नादी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाइंदा। आपणा हुक्म कुण्ट चार, चार चार चार मनाईआ। चार चार चार दी खिच्च लकार, चारों कुण्ट वखाईआ। चलदा फिरदा करे विहार, बण वणजारा वपारी बेपरवाहीआ। ऊँची कूके वारो वार, कूक कूक सुणाईआ। उठो होवो ख़बरदार, ख्वाब सब दे पूरे कराईआ। प्रगट होया हक़ जनाब, हकीकत पर्दा देवे लाहीआ। अन्तिम सब नूं करना पए आदाब, सिर सके ना कोई उठाईआ। आदि जुगादी गुरू महाराज, शहिनशाह इक्को जणाईआ। जिस ने सीस रखाया ताज, ताजां वाले दए खपाईआ । जन भगतां अन्तिम रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे पिच्छे साढे तिन्न हाथ सिँघासण पुरख अबिनाशी शब्दी मारे अवाज़, सुत्तयां आप जगाईआ। इक नौ दा रचया काज, करनी करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ एका नाल मिलाईआ । दूए नाल मिले एका, एका रंग वखाईआ। एका रखे दूआ टेका, दूआ एका आप हो जाईआ। भगत भगवन्त लिखाए लेखा, भेव अभेद खुल्हाईआ । पहली वेर पहली रात लोकमात कढ्ढ के जाए भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट दी साची धार, अन्दर वड़ करे हरी दुआर, भगत दुआरे आप वड्याईआ। चार कुण्ट दा भगत दुआरा, हरि भगवन खेल कराइंदा। उतर पूरब पच्छिम दक्खण दस्सी जाए सच किनारा, निरगुण आपणा पन्ध मुकाइंदा। गावत गाए दया कमाए ढोला गाए जै जैकारा, शब्दी शब्द अल्हाइंदा । निरगुण सरगुण करे

विहारा, भेव कोए ना पाइंदा। दर दरवेश नर नरेश साचे तख्त बहे सिक्दारा, भूपत भूप नाउँ धराइंदा। राज जोग दा इक विहारा, इक्को घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सत्तरां लेखा आ के लाइंदा। सत्तर लेखा अन्दर रख, एकँकार आप कराईआ। मेल मिलाए करे ना बस, बिस्मिल आपणा रूप जणाईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, चार चार भेव खुल्हाईआ। चार वरन दा इक्को हट्ट, चार कुण्ट रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूआ एका एका घर बहाईआ। दूआ एका साची इकी, इकीआं आप जणाइंदा। सम्मत पन्द्रां जिन्हां धार रखी तिक्खी, अठसठ खेल कराइंदा। गंगा जमना सुरस्ती वहाई निक्की, निक्की बाली नाल मिलाइंदा। तिन्नां सालां पिच्छों होई वड्डी, गुरमुखां आप वखाइंदा। सन्त अन्त सवाणी बणी नढ्ढी, सीस महिंढ्ढी इक गुंदाइंदा। जिस गंग लख चुरासी हड्डी, अन्त हड्डीआं भन्न वखाइंदा। जिस दे अन्दर मच्छी डड्डी, डण्डा आपणा इक रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। इक्की सिख रहिणा तैयार, हरि तैयारी आप कराईआ। जिन्हां पिच्छे लख चुरासी पैणी मार, बचया कोई नज़र ना आईआ। शाह सुल्तानां करे ख्वार, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। कलिजुग जगत दुहागण नार होए विभचार, नर हरि कन्त नज़र ना आईआ। सुहञ्जणी सेज रोवे ज़ारो ज़ार, रैण अन्धेरी सिर ते छाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरार, ना कोई दिसे सका भाईआ। पिता पूत ना कोई अधार, साक सज्जण ना कोई वड्याईआ। बिन हरि भगतां मिले ना कन्त भतार, फड़ बाहों गले ना कोई लगाईआ। सतिजुग दा सच विहार, सम्मत वीह सौ उन्नी दए समझाईआ। चार साल सुत्ता रिहा पैर पसार, आपणी लई ना मात अंगड़ाईआ। तीजी छत्ते हो तैयार, भगत दुआरे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां एका बन्धन पाईआ। तीजी छत्ते चढ़ भगवाना, हरि भगवान खेल कराइंदा। जमना सुरस्ती बन्न्हे गाना, गंगा नाल मिलाइंदा। अन्तिम मेटे आप निशाना, तीर निशाना आप लगाइंदा। छब्बी पोह सब दे वेंहदयां जन भगतां देवे माणा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप उठाइंदा। पुरख अबिनाशी हुक्मराना, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। पंजां प्यारयां बन्न्हे गाना, मौली तन्द नाल रखाइंदा। खण्डा खिच्चे विच्चों म्याना, दो जहानां वंड वंडाइंदा। अल्ला राणी होए हैराना, हरि जू की की खेल कराइंदा। मुहम्मद निउँ निउँ करे सलामा, सजदा सीस झुकाइंदा। ज़बराईल ना कोई ध्याना, धुर संदेस ना कोई सुणाइंदा। ईसा बणे बाल नादाना, अग्गे झोली आपणी डाहइंदा। मूसा होए अन्त हैराना, तेरा भेव ना कोई खुल्हाइंदा। गोबिन्द कहे मैं तैनूं मिलां भगवाना, जिस दा अन्त कोए ना पाइंदा। भगत दुआरा जिस सुहाना, सच महल्ले डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार चार दा इक विहार, इक्कीआं नाल करे प्यार, प्रेम प्यारा फेरा पाइंदा। प्रेम प्यारा गया आ, आया निरगुण धारा। जन भगतां बणे मलाह, फड़ बाहों करे पारा। साची देवे इक सलाह, शाह पातशाह गुर अवतारा। एका नईआ दए चढ़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे सर्ब संसारा, चार चार दा सच विहारा, विवहारी आप कराईआ। सच सुच्च दा सच वणजारा, घर साचे फेरा पाईआ। सच सच दी खिच्च कटारा, एका रंग वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शाही मिले ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तरां देवे इक्को माण, चुहत्तरां फड़ाए सच निशान, हरिसंगत अग्गे अग्गे लाईआ।

सचखण्ड निवासी आया थिर घर, धुर दा हुक्म जणाईआ। शब्द सुत रिहा डर, भय भउ इक रखाईआ। निउँ निउँ चरणी डिगा दड़, आपणा माण गंवाईआ। श्री भगवान किरपा कर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। पुरख अबिनाशी कहे भाणा जर, सच संदेस सुणाईआ। गुर गोबिन्द कलिजुग दे के आया वर, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। साचे मन्दिर बहे चढ़, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। गुरमुख सज्जण लए फड़, सरगुण निरगुण मेल कराईआ। लेखा जाणे सीस धड़, जगदीश हथ्थ वड्याईआ । आपणी करनी लए कर, दूजा संग ना कोई रखाईआ। आ दुलारे देवां वर, पुरख अकाल रिहा समझाईआ। मर्द मर्दाना जाए बण, मिले माण वड्याईआ। एका राग सुणाए कन्न, बिन कन्नां रिहा जणाईआ। अन्तिम छड्डणा पंज तत्त तन, त्रै त्रै बन्धन ना कोई पाईआ। ना दुहेरा ना छप्परी छन्न, मन्दिर मसीत ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर दुआरे आप सुहाईआ। शब्द सुत प्रभ दए दिलासा, हरि हरि जू खेल खिलाइंदा। गुरमुख कदे ना होए निरासा, गुरसिख गुर गुर आप उठाइंदा। गोबिन्द दे के गया भरवासा, पुरख अकाल गोद सुहाइंदा। निज घर बहि बहि करे वासा, काया मन्दिर डेरा लाइंदा। जोती नूर करे प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा । आत्म परमात्म देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। सो पुरख निरँजण पढ़ो इक्को गाथा, सोहँ राग अल्हाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। प्रेम प्यार दी इक्को मंगे दाता, आपणी झोली अग्गे डाहइंदा। लेखा जाणे भविख्त वाक, भेव अभेद इक खुलाइंदा। पूत सपूता पिता माता, बाल अञ्याणा गोद उठाइंदा। एथे ओथे पुछे वाता, दो जहानां वेख वखाइंदा। जिस दी खाणी बाणी गाए

गाथा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान, राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे आप उठाइंदा। सुत दुलारे आखे लग्ग, आखर आप जणाईआ। गोबिन्द सिर रख पग्ग, मिले माण वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां पर्दा ढक, चूंडी नज़र किसे ना आईआ। चौदां लोक वखाए इक्को हट्ट, बण वणजारा फेरा पाईआ। चौदां तबक तुड़ा नत्त, नाता इक्को इक समझाईआ। नाम बीज साचे वत, बण किरसाणा हल्ल चलाईआ। भगत भगवान मार्ग दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। तीर निराला मारे कस, गोबिन्द चिला हथ्थ फड़ाईआ। प्रेम प्यार अन्दर वस, नाम अनमोला रंग चढ़ाईआ। साचा लाहा लैणा खट्ट, खट्टी हरि जू झोली पाईआ। एका मंत्र लैणा रट, रट्टा दीन मज़्हब मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे दए समझाईआ। शब्द दुलारा हो तैयार, आपणा सीस झुकाइंदा। मैं सेवा करां अगम्म अपार, तेरी ओट रखाइंदा। पुरख अबिनाशी दए सहार, साचा मार्ग अन्त लगाइंदा। ना गुरू ना अवतार, पीर पैगम्बर ना कोई रखाइंदा। मेरा तेरा इक विहार, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। भगत साचे लए उठाल, सच सेवा इक समझाइंदा। कोई ना वेखे शाह कंगाल, शाह कंगालां आपणे दुआर सुहाइंदा। सम्मत उनीवें जिहड़े लभ्भ जाण लाल, लालन आपणी गोद बहाइंदा। फेर हरि दे नाम दा पै जाए काल, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। तीर्थ सोहे ना कोई ताल, सरोवर मात ना कोई वड्याइंदा। गुर अवतार ना घाले घाल, अन्तिम मुखड़ा सर्ब छुपाइंदा। संगी साथी ना चले नाल, दीनां दर्द ना कोई वंडाइंदा। चार कुण्ट होए बेहाल, हाल मुरीदां ना कोई सुणाइंदा। शब्द सुत तेरी अवल्लड़ी चाल, जिस दा भेव कोई ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी तैनूं बणाया लाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। तूं जा के गोबिन्द गुरसिख साचे भाल, जिन्हां पिच्छे बाले नीहां हेठ दबाइंदा। ओहनां वेखो हरि जू मिले आण, हस्स हस्स काया पर्दा लाहइंदा। आपणी दस्स के जाए पहचान, बेपहचान फेरा पाइंदा। आप बणया रहे बेज़बान, जन भगतां ज़बान सोहला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। थिर घर आपणा डेरा तज, हरि जू दए सुणाईआ। भगत दुआरे अन्दर वड़ना भज्ज, साढे नौ वक्त लिखाईआ। गुरसिख दर्शन करना रज्ज रज्ज, गुर गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। मक्के वाल्यो करो हज्ज, मदीने वाला फेरा पाईआ। मन्दिरां वाल्यो आओ नठ्ठ, आपणा वेला लओ बचाईआ। गुरदुआरयां वाल्यो चरणी जाओ ढठ्ठ, प्रभ खेल आप खिलाईआ। आपणे हुक्म दे नाल देवे कर के दसख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लूं लूं विच जाए रच, रचया नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं नानक निरगुण किहा सच, सो सच्चा आया माहीआ। जिहड़ा एहदे कोलों गया बच, दो जहानां ना मिले थाँईंआ। लख चुरासी रिहा नच्च,

जन्म मरन गेड़ भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख दुआरे आए चाईं चाईंआ। भगत दुआरे आउणा हाज़ी, हज़रत आपणा खेल वखाईआ। गुरसिख लत्तां मारन मुल्ला काज़ी, शरीयत कोई रहिण ना पाईआ। जिस दा नाम ऐली दुलदुल ताजी, रसूल देवे वड वड्याईआ। शाह पातशाह बेनिमाज़ी, रोज़ा बांग ना कोई सुणाईआ। आदि जुगादि साची वरदी, आपणी आदत पूर कराईआ। महिफ़ल विच रहे विस्मादी, मशगूल आपणा नाम जणाईआ। जिस नूं गा गा थक्के ढाडी, अन्त कहिण ना पाईआ। सो गुरसिखो तुहाढ्ढा गवांढी, फड़ बाहों लओ उठाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर रखी निक्की हाण्डी, सच सुच्च रिहा पकाईआ। गुरसिख आत्म ख़ुशीआं नाल खांदी, लख चुरासी मरे भुक्खी तिहाईआ। किसे सिर ना दिसे परांदी, सुहाग नथ्थ ना कोई हंढ्ढाईआ। अल्ला राणी हुक्मे बांदी, नेत्र रो रो दए दुहाईआ। मेरी कन्त बिनां पत जांदी, मेरी लथ्थी शरमाईआ। वेखो हरि जू आया स्वांगी, आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे आवे बेपरवाहीआ। भगत दुआरे आवांगा। आपणा हाल सुणावांगा। अगला पिछला लेख चुकावांगा। कूड़ा पर्दा उठावांगा। नूरी दरस दिखावांगा। महल अटल वसावांगा। अन्दर वड़ वड़ मंगल गावांगा। गोबिन्द मेल मिलावांगा। साचा राह चलावांगा। चार वरनां एका घर बहावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पिछला लेख चुकावांगा। सृष्ट सबाई इक्को नाम जपावांगा। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। सिर आपणे ताज टिकावांगा। ऊँची कूक कूक सुणावांगा। सब दे डेरे ढावांगा। जे कोई अग्गे अड़े, ख़ाकी ख़ाक मिलावांगा। उत्ते आपणा आसण लावांगा। विष्नूं चरणां विच बहावांगा । भगवन आपणा नूर चमकावांगा। दीपक इक्को इक वखावांगा। लख चुरासी गुल करावांगा। गुरसिख साचे आप उठावांगा। फड़ बाहों गले लगावांगा। लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढावांगा। इक्को नाम जपावांगा। सरनी लगयां लाज रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, इक्को इक गुर अख्वावांगा।

साचे भगतो तुहाढ्ढा सद्दा, सचखण्ड दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्मे बद्धा, डोरी प्रेम बंधाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहाना जिस पर्दा कज्जा, निरगुण रूप बेपरवाहीआ। भगत हित्त फिरे भज्जा, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। शब्द अनादी हो के गज्जा, बोध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचे भगत तेरी अवाज़, अवण गवण हिलाईआ । पकड़ उठाया ग़रीब निवाज़, ग़रीबां दए गवाहीआ। जिस ने आदि साजण ल्या साज, अन्तिम वेखे थाउँ थाईंआ। दो जहानां रचया काज, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा

रंग वखाईआ। दहि दिशा चार कुण्ट रिहा भाज, आउँदा जांदा नज़र ना आईआ। रचया खेल देस माझ, बेपरवाह बेपरवाहीआ। गोबिन्द पुरख अकाल रखाई सांझ, सांझीवाल इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे भगत तेरी कूका, दर घर साचे हुक्म जणाया। पुरख अबिनाशी उठाया सुत्ता, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दी आलस निंद्रा लाहया। तैनूं सद्दे तेरा पुत्ता, पिता एका ओट रखाया। तूं वेखणहारा चारे कूटा, घट आपणा पर्दा लाहया। नाता छुटया पंज तत्त भूता, भविख्त आपणा हाल जणाया। सरगुण कूड़ी मुक्की चूका, निरगुण आपणा रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। साचे भगत तेरा फ़रमाणा, फुरना सब दा बंद कराईआ। तख्त निवासी उठे एका राणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । आदि आदि जिस खेल रचाया, सो अन्तिम वेख वखाईआ। नर हरि नरायण जिस नाउँ धराया, नर निरँकार ख़ुशी मनाईआ। असुते प्रकाश जिस आप वखाया, घर साचे करे रुशनाईआ। श्री भगवान जिस वेस वटाया, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। अबिनाशी करता सच सीस जिस ताज टिकाया, कुदरत कादर सर्ब समझाईआ। पारब्रह्म दरगाह साची हो प्रधाना सच प्रधानगी इक कमाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हरि भगत तेरा सच संदेसा, सुणया हरि करतारा। उठ उठ निउँ निउँ करे अदेसा, दोए दोए जोड़ सच निमस्कारा। आदि जुगादी इक्को वेसा, जुग चौकड़ी सच विहारा। आत्म परमात्म बणे नेता, नित नवित्त करे कारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। साचे भगत तेरी धार, हरि जू हरि हरि भाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड करे विचार, विचार विचार नाल रलाईआ। निरगुण जोत उज्यार, नूरो नूर नूर धराईआ। अजूनी रहित खेल अपार, अलख अगोचर आप कराईआ। अगम्म अगम्मड़ा हो तैयार, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन नैनण नैण खुल्हाईआ। भगत तेरी साची अक्ख, हरि आखर दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे कर प्रतख, पारखू मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, साचे पन्ध चलाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, हँस मुख ख़ुशी वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां वेस आप वटाइंदा । भगत कहिण उठ भगवान, वेला अन्तिम आईआ। तूं सचखण्ड दुआरे बण के बैठों काहन, आपणा मन्दिर बंद कराईआ। तेरी गोपी होई वैरान, लोकमात रही कुरलाईआ। उठ जवानी बाल अञ्याण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरा मिले ना कोई निशान, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। खाणी बाणी ना सकी पछाण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। तुध बिन मिले ना कोई माण, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ । जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन पूरी आस कराईआ। साचे भगत लओ सद्द, हरि सतिगुर सति सुणाइंदा। मैं कर के आया पार हद्द, दो जहानां चरणां हेठ दबाइंदा। लख चुरासी नालों कर के अड्ड, साचा संग निभाइंदा। काया अन्दर वड़ां अन्धेरी खड्ड, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। अमृत जाम प्यावां मध, रस इक हथ्थ वखाइंदा। शब्द अगम्मी सुणावां नद, अनहद राग अल्हाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। आत्म परमात्म कर कर वास, सेव सच कमाइंदा। साची सेजा भोग बिलास, एका रस वखाइंदा। आत्म परमात्म होवां दास, विछड़ कदे ना जाइंदा। शब्द अगम्मी सुणावां बात, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। आदि जुगादी पिता मात, साहिब सुत गोद बहाइंदा। चरण कँवल बंधावां नात, बिधाता इक समझाइंदा। उत्तम रखां साची ज़ात, अजाति रूप ना कोई वखाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप समझाइंदा। साचे भगत कहिण तेरी रखी उडीक, नव नौ चार ध्यान लगाईआ । जुग चौकड़ी देंदा रिहा तारीख, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। तेरा मार्ग इक बारीक, चल चल थक्के कोटन कोटि पांधी राहीआ। तेरा घर ना लम्भया ठीक, पंज तत्त ठीकर गए भंनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सदा रहिउँ लाशरीक, शरकत घर घर दएं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। भगत कहिण सुण साचे पिता, मित्र प्यारा आप जणाइंदा । आदि जुगादी मेरी रीता, नित नवित्त खेल खिलाइंदा। सद वसां धाम अनडीठा, दूजा रूप ना कोई वटाइंदा। ना मरया ना जीता, साह साह ना कोई समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुण भगत, भगवन रिहा जणाईआ । वेला तेरा आया वक्त, जो वक्त गया समझाईआ। कोई ना चले दूसरी शक्ति, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोई वड्याईआ। किरपा धार आपणी कढ्ढ फुरसत, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तेरे बिनां साडी काया कोए ना पावे बरकत, मेहर नज़र ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। साहिब सतिगुर प्या हस्स, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। वाह वाह भगतो मार्ग दित्ता दस्स, तुहाढ्ढे राह चल चल ख़ुशी मनाइंदा। जुग चौकड़ी मैं मिलण दी रखी आस, आसा नाल आप प्रगटाइंदा। बण सेवक सेवा करां दासी दास, आपणी इच्छया आप जणाइंदा। जन भगतां मिलण दा कम्म ख़ास, दूजा होर ना भेव खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक सुणाइंदा। तेरा शब्द संदेसा सुण सुण थक्के, थकावट कोए ना मात गंवाईआ। कलिजुग अन्तिम असीं होए पक्के, पक्कीआं इट्टां तेरी भेंट चढ़ाईआ। साडे बिनां प्रभ जी तेरा पर्दा कोई ना ढके, बिन तेरे साडी

ना कोई वड्याईआ। विछोड़े दिन औखे कटे, अन्तिम रैण अन्धेरी छाईआ। कर किरपा प्रभ तेरे बच्चे, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। तेरे प्रेम अन्दर नच्चे, मुख घूँगट दित्ता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी मंगी इक सरनाईआ। मेरी सरनाई जो जन लोड़े, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। आप चढ़ाए साचे घोड़े, घोड़ा इक्को नाम रखाइंदा। जोती शब्दी आपे बौहड़े, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। जिउँ ससे उपर लाए होड़े, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म आपे बौहड़े, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। बाकी सब नूं जवाब देवे कोरे, पल्लू हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। साचे भगत करो ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाईआ। सचखण्ड बैठा बण के काहन, बेपरवाह बेपरवाहीआ। सति सति झुलाए निशान, निशाना इक्को इक वखाईआ। करे खेल नौजवान, बल आपणा आप धराईआ। प्रगट होए श्री भगवान, भगवन आपणा रूप वखाईआ। सुत दुलारा बाल अञ्याण, थिर घर आपे लए जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे फ़रमाण, सच संदेसा इक जणाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां करे सवाधान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा सुणो भगत, श्री भगवान आप जणाइंदा। लख चुरासी खेल जगत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। नाता जोड़ बूँद रक्त, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म साची शक्ति, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा लाहे आप, आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी वड प्रताप, भेव अभेद जणाईआ। दो जहानां वेखे खेल तमाश, खेलणहार इक हो जाईआ। पुरीआँ लोआँ पाए रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन रचाईआ। आदि जुगादी निरगुण नूर जोत प्रकाश, रूप अनूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां एका राह हुक्म जणाईआ। साचे भगत तेरा राह रहे तक्क, तकवा इक रखाया। कवण वेला प्रभ सिर ते रखे हथ्थ, समरथ फेरा पाया। पन्ध मुकाए नठ्ठ नठ्ठ, पांधी बण बेपरवाहया। नज़री आए घट घट, घर घर डेरा लाया। चौदां लोकां ख़ाली करे हट्ट, चौदां तबकां पन्ध दए मुकाया। गुरसिखां देवे इक ब्रह्म मति, पारब्रह्म आप पढ़ाया। अन्तिम पत्त लए रख, सिर सीस जगदीश हथ्थ टिकाया। आपणी सच ज्ञानी देवे दस्स, भेव अभेद किसे ना पाया। जुग जन्म दी पूरी करे आस, हर घट लहिणा मात चुकाया । आत्म सेजा करे भोग बिलास, भस्मड़ आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरण ध्यान लगाया। चरण कँवल रखो सीस, जगदीश रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी पीसन

ल्या पीस, गुर अवतार सेवा लाईआ। आत्म देवे इक हदीस, इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतन लहिणा आप चुकाईआ। भगतन लहिणा देवे भगवाना, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दा सच निशाना, लोकमात वखाइंदा। योद्धा सूरबीर बलवाना, बल आपणा आप धराइंदा। वसणहारा सच मकाना, सच मकान आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां खातर आपणा हुक्म सुणाइंदा। साचा हुक्म दए फ़रमाणा, फुरना आपणा आप प्रगटाईआ। करवट बदले नौजवाना, थिर घर वेखे चाईं चाईंआ। सुत दुलारा कर परवाना, सच परवाना हथ्थ फड़ाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी भेव रखाईआ। जुग चौकड़ी वेखे नव नौ चार, जुग जुग खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर विहार, बिवहारी राह चलाइंदा। शब्द अनादी कर तैयार, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां महल्ल उसार, एका नाम बन्धन पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयार, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। पंज तत्त वेख सच अखाड़, तिन्न पंज खेल खिलाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, नाम निधान झोली पाइंदा। आत्म परमात्म मेला ख़ास, आपणा भेव चुकाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म खोल्ह किवाड़, घर घर विच सोभा पाइंदा। करनी क्रिया कर विचार, कुदरत कादर खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण कर तैयार, साचा ढोला राग सुणाइंदा। बण विचोला एकँकार, पर्दा उहला आप उठाइंदा। शब्दी शब्द गुरु गुर धार, गुरु गुर आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग लहिणा आप चुकाइंदा। जुग जुग चुकाए आपणा लहिणा, लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे जिस ने बहिणा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। आपणा भाणा जिस ने कहिणा, आपणे भाणे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां देवे साचा सद्दा, निरगुण रूप आवे भज्जा, बण पांधी फेरा पाईआ। पांधी बणया बेपरवाह, बेपरवाही खेल कराइंदा। मुकामे हक़ नूर कर रुशना, परवरदिगार दया कमाइंदा। मेहरवान सदा वेखे थाउँ थाँ, लाशरीक वेस वटाइंदा। जोती जामा नूर धरा, जलवा ज़ाहर ज़हूर रखाइंदा। भेद अभेद भेव जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप जगाइंदा। भगतो जागो हरि रिहा जगा, जगावणहारा आईआ। आपणा राग रिहा सुणा, दूसर राग ना कोई अल्हाईआ। एका काज रिहा रचा, दो जहानां वज्जे वधाईआ। झूठा काज दए मिटा, समग्री इक्को वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा लेखा रिहा चुकाईआ। चार जुग दा लेखा चुक्के, चुकावणहार निरँकार। पूरब लहिणा सब दा मुक्के, मुक्के विच संसार। कूड़ी क्रिया बूटा सुक्के,

हरया होवे ना दूजी वार, गुरमुख आपणी गोदी चुक्के, प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार। महाबली प्रभ आपे उठे, करे खेल अगम्म अपार। रुत्त सुहाए अबिनाशी अचुते, सद वेखे शब्द बहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगती मेला विच संसार।

सुत शब्द उठ लाल, लालन आप जगाइंदा। तेई अवतार सुरत लओ संभाल, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। भगत अठारां करो ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद वेखो इक दुकान, दर दरवाज़ा आप जणाइंदा। गुरू दस देवे आप ज्ञान, नाम संदेसा इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताइंदा। साचे सुत सच विचार, हरि साचा सच जणाईआ। विष्नूं नाल कर तैयार, ब्रह्मे अक्ख खुल्हाईआ। शंकर जटा जूट लए उठाल, बाशक तशका वेख वखाईआ। सहँसर मुख ना कोई धार, दो सहँसर जिह्वा जिह्वा गुण ना कोई जणाईआ। करोड़ तेतीसा होए ख़बरदार, सुरप्त इन्द दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा त्रैगुण माया, त्रैभवन धनी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी जिस ने खाया, खा खा शुकर ना कोई मनाइंदा। लख चुरासी जिस बन्धन पाया, बन्धन कोए ना मात तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म पुरख अगम्म, एका एक जणाईआ। एका गुर अवतार पीर पैगम्बर बेड़ा लओ बन्न्ह, एका देवे सच सलाहीआ । धुर फ़रमाणा सुण लओ कन्न, ना कोई लिखे कागद कलम शाहीआ। आपे बणे वेखो जन, जनणी कवण गोद सुहाईआ। कवण दए नाम धन, कवण ख़ज़ाना रिहा लुटाईआ। लख चुरासी होए अन्न्ह, दोए दोए लोचण बंद कराईआ। कर कर वड्डी वासना मन, मन वासना ना कोई मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लग्गा डंन, काया तन तपाईआ। भाण्डा भरम कौई ना देवे भन्न, कूड़ा गढ़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां रिहा समझाईआ। गुर अवतार उठे पीर, पीर वड्डा फेरा पाइंदा। चारों कुण्ट वज्झा शरअ, ज़ंजीर, ना कोई तोड़ तुड़ाइंदा। नाता तुटया शाह हकीर, हकीकत सच ना कोए वखाइंदा। तेरी महिमा कोई ना दस्से बेनज़ीर, नज़र सब दी आप बदलाइंदा। सच दस्से ना कोई तहिरीर, तसबी गल ना कोई लटकाइंदा। तेरी चोटी चढ़े ना कोई अख़ीर, मुकामे हक़ ना दर्शन पाइंदा। साची पढ़े ना कोए तकबीर, तालब नज़र कोई ना आइंदा। ना कोई होए दामनगीर, सति सुहेला सपूत ना कोई अख्वाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी फड़ी हथ्थ शमशीर, छुरी सब दे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर खोलो्ह ताक, ताकतवर आप जणाइंदा। नूर नुराना

पाकी पाक, एका हुक्म जणाइंदा। चौदां तबक लैणा झाक, झाकी इक्को वार वखाइंदा। कोई ना करे किसे साथ, मुहम्मद पल्लू ना कोई फड़ाइंदा। कोई ना देवे अन्त निज़ात, पार किनारा ना कोई लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां आप समझाइंदा। पीर पैगम्बर लए अंगड़ांई, नेत्र नैण उठाईआ। चारों कुण्ट उम्मत दए दुहाई, अमन नज़र कोए ना आईआ । गोबिन्द बूटा पुटया काई, सब दी जड़्ह उखड़ाईआ। अल्ला राणी मुख शरमाई, मुख घूँगट रही पाईआ। खुलड़े केस रही वखाई, सज्जण साक ना कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां रिहा बुलाईआ। पीर पैगम्बर आत्म खोल्ह अक्ख, आखर हरि जणाइंदा। करे नबेड़ा हक़, हकीकत वेख वखाइंदा। चौदां तबकां वेखे नस्स, शाह अस्वार ना कोई जणाइंदा। फड़ नड़ी सारे हुक्का पींदे गट गट, गट्टा काया ना कोई खलाइंदा। मणकयां माला लई रट, मन का मणका ना कोई भुआइंदा। सजदा कोई ना करे सिर चरणां उत्ते रख, ऐवें बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहबर आप अल्हाइंदा। पीर पैगम्बर ईसा मूसा, मुहम्मद नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी साचा शेर तन वखाए काला सूसा, साहिब नज़र कोई ना आईआ। फिरनहारा गली कूचा, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। पीर पैगम्बर मारन धाह, चार कुण्ट वेखो कुरलाईआ। मुहम्मद कहे मेरी पकड़े बांह, ख़ाली पल्लू रिहा जणाईआ। मेरी उम्मत मैनूं करदी नाह, साचा संग ना कोई निभाईआ। माई हव्वा ना कोई माँ, आदम संग ना दए जणाईआ। सिर देवे ना कोई ठंडी छाँ, चारों कुण्ट कूक कूक सुणाईआ। बेपरवाह नज़र ना आए किसे थाँ, मुख नकाब ना कोई उठाईआ। उम्मत उम्मती भरी गुनाह, अन्त ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां रिहा वखाईआ। पीर पैगम्बर नेत्र रो, नैणां नीर वहाया। हाए एह की गया हो, दरोही दरोही करे ख़ुदाया। जिस दी सुणदे रहे सो, सो साहिब फेरा पाया। जिस दे नाल रखदे रहे मोह, सो मुहब्बत रिहा तुड़ाया। करया खेल छब्बी पोह, जिस दा अन्त किसे ना पाया। चौदां तबकां आपणी हथ्थीं रहे टोह, पल्लू हथ्थ ना किसे फड़ाया। कलिजुग अन्तिम साडे कोलों सब कुछ ल्या खोह, ख़ाली हथ्थ देण दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाया। पीर पैगम्बर नेत्र नीर, छहबर इक लगाईआ। चार यारी विछड़े वीर, भाई भाई ना कोई मिलाईआ। उम्मत बदले ना कोई साडी तकदीर, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। परवरदिगार बेपरवाह आपणी हथ्थीं फड़के पावे जंजीर, सके ना कोई तुड़ाईआ। सदी चौधवीं होए दिलगीर, दिलबर मिल्या ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ।

पीर पैगम्बर वेखण हुजरा, आपणा नैण उठाईआ। अग्गे सच दस्से ना कोई मुजरा, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। पिछला वक्त जो पिच्छे गुजरा, अग्गे आपणा हुक्म मनाईआ। सब नूं सिर ते चुक्कणा पए बुचका, आपणा आपणा भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा लिखाईआ। पीर पैगम्बर करन सजदा, चरण सीस निवाया। परवरदिगार तेरे होए बरदा, बरीख़ाना दए वखाया। तूं दर्दीआं वटाए दरदा, बेदर्द तेरी वड वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गुर अवतार वेखो हाल, हरि जू हाल रिहा जणाईआ। उंगली लाया महाकाल, महाबली दया कमाईआ। कलिजुग जीव होए बेहाल, बहिबल हो देण दुहाईआ। मार्ग मिल्या ना किसे सुखाल, साचे घर ना कोई मिलाईआ। पढ़ पढ़ घालणा गए घाल, पढ़ियां हथ्थ किसे ना आईआ । ठर ठर थक्के रुत्त सिआल, ठोकर नाम ना कोई लगाईआ। सड़ सड़ थक्के अग्नी विच जहान, अमृत मेघ ना कोई बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। तेई अवतार करन सलाह, हरि जू की की खेल रचाया। जुग जुग देंदे आए सलाह, आपणा नाम जपाया। निरगुण सरगुण दस्सदे आए राह, ऐं पर हथ्थ किसे ना आया। जीव जंत करन गुनाह, फड़ बाहों ना किसे बचाया। लिख लिख अक्खर रहे सुणा, होका दे दे राग अल्हाया। जिन्ना चिर सतिगुर पूरा सौंदयां जागदयां रोंदयां हस्सदयां अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर फड़े ना बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाया। आपणा भेव जणाए हरि, हरि आपणी दया कमाईआ। जिस घाड़न ल्या घड़, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर आपे चढ़, आपे वेख वखाईआ। निरगुण नूर जोत धर, पंज तत्त ना कोई वड्याईआ। शब्द अगम्मी आपे वर, आपणे नाम दए वड्याईआ। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण खेल कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बरां जो देंदा रिहा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम सारे लए फड़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। उठो नेत्र वेखो खड़, तीर तुफंग खड़ग चमकाईआ। लोकमात जो धर्म दी लाए जड़्ह, कलिजुग जीवां हथ्थीं कट वखाईआ। तुहाढ्ढा रखे ना कोई डर, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तुसीं आपणी कीती गए हर, हरि जू आपणे हथ्थीं डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे चरणी डिगे दड़, मूँह दे भार नैण शरमाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा कर, साडी चले ना कोई चतुराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान लिख लिख आए धर, धरनी धरत धवल दए दृढ़ाईआ। मन मति बुध रहे हर, आत्म परमात्म करी ना सच पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया आपे हर, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। असीं जा के लोकमात ना सके फड़, दर तेरे बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ तेरी सर्ब रज़ाईआ। तेरी रज़ा सानूं मंज़ूर, इक्को ध्यान लगाया। लख चुरासी करे कसूर, तेरा हुक्म बेपरवाहया। कलिजुग होए असीं मज़बूर, बैठे मुख शरमाया। तेरा भाणा वरते ज़रूर, ना कोई मेटे मेट मिटाया। वेद व्यास लिख के आया प्रभ आसा करे पूर, निरगुण आपणा रूप धराया। मूसा मंगे दर हज़ूर, मुख नैणां नैण शरमाया । ईसा कहे मेरा बाप मुआफ़ करे कसूर, लेखा सब दा दए मुकाया। मुहम्मद कहे मेरा आवे शाह ग़फ़ूर, अमाम आपणा नाउँ प्रगटाया। नानक कहे सर्ब कला भरपूर, कल आपणी धार जणाया। गोबिन्द कहे मेरी आसा मनसा पूर, पुरख अकाल पिता माया। कलि कल्की नेड़े आए जो वसया दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। मेरी सम्बल करे आसा पूर, पूरना पूरा इक्को पाया। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी गुरू अवतार पीर पैगम्बर लेखा मंगे घर घर जरूर, छुपया कोई रहिण ना पाया। लोकमात त्रैगुण माया आए सरूर, अग्नी तत्त ना कोई बुझाया। लख चुरासी होए चूर चूर, कलिजुग सन्त ना कोई बचाया। बाहरों चाढ़्हन काया चोली रंग गूढ़, अन्दर रूप ना कोई वखाया। अन्दर दिसे ना साचा नूर, अन्ध अन्धेरा छाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा इक घलाया। सच सुनेहड़ा देवे मीता, इक्को इक जणाईआ। भगतां दस्सदा रिहा रीता, करे सच पढ़ाईआ। कबीर जुलाहा कहे प्रभ मिले ना किसे मसीता, शिवदुआले मठ्ठ ना डेरा लाईआ। कूड़ी क्रिया तपे अंगीठा, अग्नी तत्त तत्त जलाईआ। सब दा ख़ाली वेखो ख़ीसा, नाम झोली ना कोई भराईआ। कलिजुग वेला अन्तिम बीता, बीती कहाणी दए सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकठ्ठा कीता, छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ । हुक्म अन्दर जो पीसन पीसा, नेत्र नैण दए वखाईआ। उठो वेखो जिस दीआं करदे रहे उडीकां, सो आया सच्चा माहीआ। जन भगतां नाल लगाए प्रीता, दूजा संग ना कोई रखाईआ। गुरमुख आपणे जेहा कीता, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। हरिजन कोए ना जाणे मन्दिर मसीता, सब दा डेरा एका इक जणाईआ। हस्त कीटा इक्को जेहा कीता, राज राजान ना कोई वड्याईआ। सब दा बणे साचा मीता, ओथे एथे होए सहाईआ । गुरमुख कोए ना रहे कौड़ा रीठा, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या साचा मीता, गुरमुखां घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा सुणा, इक्को गुर समझाईआ। लोकमात वेखो नैण उग्घाड़, परवरदिगार जणाइंदा। लहिंदी दिशा कूके काल, अग्गे हो ना कोई बचाइंदा। अल्ला राणी सिर दे पुट्टे वाल, सीस मींढी ना कोई गुंदाइंदा। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी चाल, हरि जू भेव कोई ना पाइंदा। गोबिन्द सुणन आया हाल, मुरीदां मुर्शद आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर चरणां हेठ दबाइंदा। चरणां

हेठ बणे सुहेले, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी अन्तिम रहि गए अकेले, संग ना कोई रखाईआ। लहिंदी दिशा ख़ाली महल्ले, मक्का काअबा ना कोई वड्याईआ। जिस ने सुनेहुड़े पहलों घल्ले, अन्तिम लेखा रिहा लिखाईआ। ख़ाली करे सब दे ख़ीसे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर कढ्ढण हाढ़ा, ऊँची कूक कूक सुणाया । परवरदिगार अगम्मी लाड़ा, तरस ना ज़रा कमाया। फिरनहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाया। पावे सार डूँग्घी गारा, अन्ध अन्धेर फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एकँकारा। एकँकार खेल अवल्ला, हरि आपणा आप कराईआ। इक वखाए सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दो जहानां फड़ाया पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जन भगतां पिच्छे निरगुण होया झल्ला, आपणी झलक वखाईआ। करे खेल अछल अछल्ला, वल छल धारी भेव ना राईआ। निरगुण जोत आपे बला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां दए वड्याईआ। गुर अवतार रखे नाल, हरि नालस आप कराइंदा। वेखो चार जुग दे विछड़े लए संभाल, कीते कौल तोड़ निभाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए भाल, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। नाम ख़ज़ाना देवे धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोई ना जाइंदा। घर विच अमृत भरे ताल, सरोवर इक्को इक सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम करी आण प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। गुरमुखां विछड़यां थाए पाई घाल, आपणी घाल ना कोई जणाइंदा। गोबिन्द फल लग्गा डाल, पुरख अबिनाशी वेख ख़ुशी मनाइंदा। जिस नीहां हेठां बाले दित्ते स्वाल, सो सोहणी बणत बणाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ इक निशान, सति सतिवादी इक झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ना कोई पुरख ना कोई नार, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। निरगुण नूर होए उज्यार, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे सांझा यार, भेव अभेद खुल्हाईआ। सीस ताज इक टिकाया सिरजणहार, शहिनशाह बेपरवाहीआ। गुर अवतार चरणां हेठ रखाया पीर पैगम्बर गुर अवतार, उंगली उंगली नाल मिलाईआ। एका घर सुहाए दुआर, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतां दए इक आधार, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। एका एक मिले सच्चा शाहकार, शाह शहाना सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दहि दिशा दए वड्याईआ। भगत दुआरा वेख पटना, गोबिन्द ख़ुशी मनाइंदा। अन्तिम जेउड़ा सब दा कटना, कल काती वेख वखाइंदा। आपणा मले आपे वटना, आपणा सगन आप मनाइंदा। हरि का नाम गुरसिख रटणा, सोहँ सो आप पढ़ाइंदा। अमृत रस एका चक्खणा, अंमिउँ रस मुखड़े मुख चुआइंदा। कलिजुग अन्तिम जिस ने उठणा, तिस दा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आपणी दिशा वेख वखाइंदा। आपणी दिशा वेखणहारा, वेख्यां नज़र ना आईआ। गुर अवतारां दए सहारा, साचा हुक्म मनाईआ। दोए जोड़ करन सर्ब निमस्कारा, सीस सके ना कोई उठाईआ। तेरा खेल बेऐब परवरदिगारा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चौथे जुग सच विहारा, प्रभ सच्चा आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा हथ्थो हथ्थ मुकाईआ। हथ्थो हथ्थ चुके लेखा, लिख्या लेख मिटाइंदा। वेले अन्त रहिण ना देवे कोई भुलेखा, पर्दा उहला सर्ब मिटाइंदा। साहिब सतिगुर जाणे लेखा, वेख वेख ख़ुशी मनाइंदा। …… …… (तकरीबन ८ पेज)

वेखो भगतो भगती रंग, हरि सतिगुर आप रंगाया। लोकमात सेज सुहञ्जणी सच पलँघ, पारब्रह्म प्रभ आप विछाया। उपर चढ़या लै मृदंग, नाम डंका इक सुणाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो वंडां गए वंड, कलिजुग द्वापर त्रेता सतिजुग हिस्सा, हिस्सा विच समाया । अन्तिम करे खण्ड खण्ड, खण्डा इक्को नाम चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां रिहा जणाया। हरि भगत करे प्यार, चरण ध्यान लगाईआ। तेरा नज़री आए इक दरबार, दूजा इष्ट ना कोई वखाईआ। तेरा नूर निरगुण धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ । तेरा नाम शब्द जैकार, जुग जुग रिहा जणाईआ। गुर अवतार तेरी धार, पीर पैगम्बर तेरा रंग वटाईआ। बंस सरबंस तेरा खेल अपार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम दए दीदार, बण दर्दी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत एका मंग मंगाईआ। भगतां मंग करे पूरी, भगवान दया कमाइंदा। तुहाढ्ढी भुल्ल ना जाए मज़बूरी, मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा। कलिजुग सृष्टी होई कूड़ी, जूठ झूठ सर्ब प्रनाइंदा। पीर पैगम्बर लारा दे के गए बहिश्ती मिलण हूरी, हूर ज़हूर ना कोई वखाइंदा। गुरमुखां देवे सति सरूरी, इक्को नाम झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। भगत वड्डा होया मात, हरि सतिगुर आप बणाईआ। जिस नूं वखाई आपणी ज़ात, ज़ेर ज़बर ना कोई लड़ाईआ। ऐन ग़ैन ना कोई लुगात, हमज़ा रूप ना कोई छुपाईआ । गुंना नून ना कोई निज़ात, अल्फ़ नूर ना कोए रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को साक, हरि सज्जण फेरा पाईआ। जिस दा आदि जुगादी सोहँ पाठ, गुर अवतार गए ध्याईआ। सच सरोवर मारे ठाठ, अमृत इक्को घर वखाईआ। हरि भगत दुआरे बहिणा घाट, गुरमुख आए पांधी राहीआ।

घर मिले पुरख समराथ, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल मिलाए हाथ, गलवकड़ी आपे पाईआ। नाता जुड़या पिता मात, पूत सपूत गोद बहाईआ। आओ रल मिल इक्को गाईए गाथ, जिस गायां विछड़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां दुआरे फेरा पाईआ। भगतो सेवा करो कबूल, हरि साचा मंग मंगाइंदा। जुग चौकड़ी मेरा इक असूल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। होए अभुल ना जावां भूल, भुल्यां मार्ग लाइंदा। मैं सूलीयों करां सूल, बिना उजाड़ा सूल आपणे नाल मिलाइंदा। जिस जन चरणां देवां धूढ़ धूल, धवल हौला भार कराइंदा। वेखो सूद नाल चलया असल मूल, पिछला लेखा आप मुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा पूरा करो घूर घूर, बिन घूरयां हरि जू हथ्थ किसे ना आइंदा। सारे इकठ्ठे होए बणाओ आपणा मज़दूर, कर मज़दूरी ख़ुशी मनाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बणया रिहा मफ़रूर, गुर अवतारां हथ्थ किसे ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी प्या फ़तूर, सत्त दीप सर्ब कुरलाइंदा। गोबिन्द रखी आस दोए जोड़ बेनन्ती करे ज़रूर, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। पुरख अबिनाशी तुध बिन बख्शे ना कोई कसूर, दीनन दया ना कोई कमाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया होई मूल, सति धर्म ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला आप मिलाइंदा। भगतो बांह फड़ो नाल घुट्ट, आपणा बल धराईआ। घर आया ना जाए छुट्ट, जिन्ना चिर ना वास्ता पाईआ । जिस गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अन्दर पाई फुट्ट, फड़ बाहों लओ मनाईआ। सानूं नाम प्याला दे के जा घुट्ट, जिस पीत्यां दु:ख रहे ना राईआ । नहीं ते मिल जा गोबिन्द सुत, साख्यात नज़री आईआ। जिस दे कोलों तेरा राह लईए पुच्छ, आपणा पर्दा मात चुकाईआ। असीं ख़ाली हथ्थ साडे कोल नहीं कुछ, इक्को तेरी ओट तकाईआ। कर किरपा पा सच भिच्छ, तुध बिन भिच्छया ना कोई पाईआ। ख़ाली बूटे गए सुक्क, बिन माली सिंच हरा ना कोई कराईआ। कलिजुग वेखो सिंमल रुक्ख, लख चुरासी रही लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ । वेखो आया घर भगवान, आपणा वेस वटाया। सारे फड़ लओ बण बलवान, आपणा बल धराया। डांगां सोटे फड़ो नौजवान, क्यों आपणा हौंसला ढाहया। नौ दुआरे खड़े सिख निशान, जिन्हां विच्चों नठ्ठ कदे ना जाया। बारां वेखण कर ध्यान, एका दूआ जोड़ जुड़ाया। इक नूर नूर महान, दूजा पूरन विच समाया। जिस दा कोई ना जाणे निशान, सो गोबिन्द रूप धराया। सिर रख ताज भगवान, भगवन आपणा घर जणाया। सारे मिल के मंगो दान, अग्गे आपणी झोली डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा समझाया । सारे उठो धारो बल, बल बावन गया समझाईआ। जिहड़ा पूरन अन्दर गया रल, तुहाढ्ढे विच डेरा लाईआ। ना कोई करे

वल छल, सच कहाणी रिहा समझाईआ। पहलों चार कुण्ट संदेसा रिहा घल्ल, फिर आपणा फेरा पाईआ। तिस साहिब जाओ बलि बलि, जो विछड़े रिहा मिलाईआ। पिछला लेखा चुक्कया अज्ज कल, अज्ज रुत्तड़ी रुत्त सुहाईआ। सारे रल के दर लओ मल्ल, जिस महल्ले वसे सच्चा माहीआ। घर देवण आया फल, आपणी झौली लओ भराईआ। फिर जा वड़े आपणी झल्ल, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार जुग जुग सुनेहड़ा रहे घल्ल, सच संदेस सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम होया भगतां वल, दो जहानां वाली आपणा फेरा पाईआ। जिस ने नगर वसाया अबचल, गुरमुख खेड़ा रिहा वसाईआ। जिस दा मन्दिर इक अटल, आदि जुगादि ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां रिहा उठाईआ। गुरमुख उठो फड़ो सोटे, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। माझे मालवे दुआबे दे सिँघ मोटे, कमरकसे ना कोई खुल्हाइंदा । जिन्हां सूर गाँ वढ्ढे झोटे, तिन्हां पैरां हेठ दबाइंदा। पीरां कोई ना खवाए परौंठे, खीर मन्दिर ना कोई चढ़ाइंदा। अन्तिम गुरमुखां पुराणे कढ्ढे रोसे, रुसयां आप मनाइंदा। कलिजुग जीव वेखो होछे, हरि का भेव किसे ना आइंदा। बाहरों दिसण भाण्डे पोचे, अन्दर कूड़ी आप भराइंदा। जे कोई हरि दीआं सोचां सोचे, सोच विच कदे ना आइंदा। कर किरपा शब्दी आपे पहुंचे, फड़ बाहों गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उतर पूरब पच्छिम दक्खण जन भगतां आया आपे रखण, लख चुरासी विच्चों विरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। नाम मुधाणा एका हथ्थ, नीर सीर हथ्थ किसे ना आईआ। लख चुरासी देवे मथ, दोवें हथ्थीं सेव कमाईआ। दुरमति मैल देवे कट, गुरमुख रंग चढ़ाईआ। आओ वेखो खुल्हा हट्ट, प्रभ साचा रिहा खुल्हाईआ। बाहरों दिसे गंवार जट्ट, अन्दर वड़या बेपरवाहीआ। जिस दी गोबिन्द पत लए रख, हरिगोबिन्द ख़ुशी मनाईआ। आओ रल मिल वेखो कमलापति, कँवल नैण फेरा पाईआ। सारे इक्को गाओ जस, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी वड्याईआ। जिध्धर जाओ देणा दस्स, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा उठाईआ। उठो भगतो हो दलेर, हरि दलेरी इक जणाइंदा। दर आया घर लओ घेर, घेरा इक समझाइंदा। दो जहानां फिरे बण के शेर, तुहाढ्ढे अग्गे सीस झुकाइंदा। तुसां करनी आपणी मेहर, पुरख अकाल झोली डाहइंदा। कलिजुग अन्तिम करां ना डेर, जगत जन्म दे विछड़े मेल मिलाइंदा। चार जुग करदा आया हेर फेर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सद्दा आप सुणाइंदा। सद्दा देवे आपणे रंग, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। निरगुण हो बणया मलँघ, आपणा नाच नचाईआ। लोक परलोक आए लँघ, अवण गवण डेरा ढाहीआ। दो जहान सुणाए इक मृदंग,

नाम डंका इक वजाईआ। लेखा जाणे नौ खण्ड, सत्त दीप जगाईआ। हरिजन मंगां रिहा मंग, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। जन भगतां देवे निजानंद, आत्म परमात्म करे रसाईआ। पिछली तुट्टी देवे गंढ्ढ, अग्गे सके ना कोई तुड़ाईआ। बण तरख़ाण देवे रंद, रंदा आपणा नाम उठाईआ। हरिसंगत विच रहिण ना देवे गंद, बेमुखां डेरा ढाहीआ। जो गाइन सोहँ छन्द, तिन्हां सचखण्ड दए पुचाईआ। ना कोई दिसे नार दुहागण रंड, हरि जू गुरमुख कन्त इक हंढ्ढाईआ। लेखा जाणे सर्ब ब्रह्मण्ड, कोटन कोटि रूप धराईआ। जे कोई कलिजुग अन्तिम मिल्या सूरा सरबँग, बिन भगतां झूठी डण्ड पाईआ। सब दा तोड़े आप घुमण्ड, नाम डण्डा हथ्थ उठाईआ। ना कोई तारा ना कोई चन्द, सूरज किरन ना कोई रुशनाईआ। जिन्हां उपर होए दयाल आप बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। सो हरिसंगत विच होए सुहञ्जणे चन्द, तिस आपणा भेव खुल्हाईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। दोए दोए जन्म मिटे पन्ध, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां हाल रिहा सुणाईआ । भगतां हाल दस्से निमाण, निवण सो अक्खर धार चलाइंदा। सच दुआरा सच निशान, सति सतिवादी फेरा पाइंदा। नाम जणावे एका कान, नेत्र अक्ख ना कोई खुलाइंदा। अन्तिम नूर श्री भगवान, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। प्रभ दा भेव किसे ना आया , गुर अवतार ध्यान लगाइंदा। सो अन्तिम कल देवे माण, भगतां बख्शे चरण ध्यान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। भगतो पौड़े चढ़ो आप, हरि जू राह जणाईआ। जिस नूं मिले सच्चा बाप, सो पूत क्यों शरमाईआ। जिस दा करदे रहे पाठ, सो तुहाढ्ढा ढोला गाईआ। तुसीं सारे कहो असीं इक्को पट्टी पढ़ी जमात, दूजा अक्खर नज़र ना आईआ। नारी मिल गई कमलापात, सेज सुहञ्जणी लए बिठाईआ। चरण कँवल बंधाया नात, नाता इक्को इक जणाईआ। लेखा चुकाए पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। सचखण्ड दुआरे करे नूरी प्रकाश, सदा सुहेला वसे पास, जोती जामा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जगाईआ। जागो भगतो जाणा जाग, हरि साचा सच जणाइंदा। जिस दा करदे रहे वैराग, सो वैरागी फेरा पाइंदा। जिस दा करदे रहे त्याग, सो त्यागी फेरा पाइंदा। जिस दा गाउँदे रहे राग, सो रागी ढोला एका गाइंदा। जिस दा रचदे रहे काज, सो तुहाढ्ढा काज रचाइंदा। जिस दा अवतार गुर पीर पैगम्बर समाज, सो भगतां राह चलाइंदा। लख चुरासी तेरा चले जहाज़, सूरा सरबँग आपणे कंध उठाइंदा। जिस दी शब्द अगम्मी अवाज़, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। सो तुहाढ्ढे अग्गे नाच, बण स्वांगी नटुआ खेल कराइंदा। बाहरों जाणो ना माटी ख़ाक, गोबिन्द आपणा खेल कराइंदा। अन्दर

नूर पुरख अबिनाश, जलवा इक्को इक प्रगटाइंदा। भगतां मिलण आया खास, दूजी खाहश ना कोई वखाइंदा। भगतां रखे सदा पास, साचे घर बहाइंदा। भगतां पूरी करे आस, निरास नज़र कोए ना आइंदा। भगतां देवे साचा साथ, सगला संग आप निभाइंदा। एकँकार लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। भगतां पार कराए आपणा घाट, पत्तण इक्को डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सौगात इक वरताइंदा। सच सौगात दए प्रीत, प्रीतीवान दया कमाईआ। भगत भगवान दी इक्को रीत, दूजा दर ना कोई वखाईआ। नारी खौंत ना करे उडीक, बीवी राह ना कोई तकाईआ। करीम कादर करता जाणे ठीक, दुआर बंक फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां भेव रिहा खुल्हाईआ। वेखो भगतो खोल्हे भेव, हरि अभेद आप जणाइंदा। तुहाढ्ढी करे आ के सेव, सेवक आपणा नाम धराइंदा। रहिणा प्रेम आपणा सच्चा मेव, हरि सतिगुर झोली आप भराइंदा। जुग जुग सदा नेहकेव, नेहचल आपणा धाम सुहाइंदा। वड दाता देवी देव, देवत सुर ना कोई सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां मेला इक कराइंदा। भगतां मेला इक इकठ्ठ, हरि एका घर कराईआ। दूर दुराडा आए नठ्ठ नठ्ठ, रातीं सुत्यां भुल्ल ना जाईआ। अन्दर वड़ मार्ग दस्स, आपणा राह समझाईआ। हिरदे अन्दर वस वस, पर्दा रिहा उठाईआ। आपणा खेड़ा कर के भठ्ठ, भगतां खेड़ा दित्ता प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। आपणा खेड़ा दित्ता ढाह, शेर सिँघ नज़र किसे ना आइंदा। भगतां बणया फेर मलाह, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सचखण्ड दुआर दए सुहा, नूरो नूर डगमगाइंदा। सीस रख ताज बेपरवाह, पर्दा किसे ना कोई रखाइंदा। सोहँ धरया आपणा नाँ, आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। जिस ने करया ना कोई गुनाह, शेर आपणा बल वखाइंदा। सिँघ इक्को भबक दए लगा, दो जहान मूँह दे भार सुटाइंदा। विष्नूं झोली रिहा डाह, भगवन आपणी हथ्थीं आप भराइंदा। जै जैकार करे सर्ब सुणान जिस थाँ, रचना आप रचाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादी इक्को नाँ, बिन पुरख अकाल भेव कोई ना पाइंदा। आपणा नाम ना दस्सया सारा, भोरा भोरा गुर अवतारां रिहा वरताईआ। आप बैठा रिहा कर के किनारा, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। निरगुण देंदा रिहा शब्दी धारा, सति शब्द आप समझाईआ। जोती किरन कर उज्यारा, इक इक लड़ी नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कोटन कोटि नाम प्रगटाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाम, हरि जुग जुग आप चलाइंदा। आपणा नाम रखे निशकाम, निष्अक्खर रूप धराइंदा। जिस नूं सारे करन सलाम, सजदा नूर इक वखाइंदा। जिस नूं करन दर प्रणाम, पर्दा उहला ना कोई रखाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम नाम आपणा आप सुणाइंदा। महाराज बणया आप विचोला, शेर सिँघ पंज तत्त मिलाईआ। विष्नूं दुआरे होया गोला, बण सेवक सेव कमाईआ। भगवान साचा तोल तोला, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह इक्को एक, आदि जुगादि अख्वाइंदा। सचखण्ड दुआरे बैठा रहे बिबेक, बिबेकी आपणा रूप वटाइंदा। आपणा आप आपे वेख, आपे ख़ुशी मनाइंदा। निरगुण हो करे हेत, निरगुण हेत लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आपणे विच छुपाइंदा। आपणा नाम अन्तर अन्तर, आपे आप टिकाईआ । आपे जाणे आपणा मंत्र, सच सुच्च पढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिख के देंदा रिहा जंतर, जगत जुग जणाईआ। जिस दे नाल जीव पंज तत्त बुझे बसन्तर, अग्गे भेव कोई ना आईआ। जिस दा लेखा उपर गगन गगनंतर, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। आदि जुगादि सदा भरतम्बर, पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। कलिजुग अन्तिम वेखो भगतां रचया सुअम्बर, हरि जू आपणा फेर पाइंदा। चार जुग दा पिछला मेटे सर्ब अडम्बर, पिछली रीती दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम जपाईआ। एका नाम आदि अन्त जणाए अनमोल, अनमुलड़ी खेल कराईआ। जिस दे पिच्छे गुर अवतार पीर पैगम्बर वजाउदे रहे ढोल, होका सच जणाईआ। किसे दे हथ्थ फड़ाई पौहल, किसे दे न्याज़ दिती घोल, किसे नूं खीरां नाल रजाईआ। जन भगतां किसे ना दस्सया खोल्ह, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम वेखो हो आया अडोल, निधड़क फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, निरगुण आपणा रूप वटाईआ । निरगुण रंग उपाया आप, भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार कहिण साडा साक, हरि जू होर ना किसे बणाइंदा। अन्तिम सारे इकठ्ठे कीते आप, दर मन्दिर इक सुहाइंदा। सब दी पुच्छण आया वात, वातावरन फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। भगतो उठो लओ लुट्ट, वेला वक्त इक सुहाइंदा। जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात कढ्ढे कुट्ट, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। तुसी मेल मिलाया गोबिन्द सुत, पूत सपूता रंग चढ़ाइंदा। इस दे कोलों आपणा पिछला कीता लओ पुच्छ, जो सरसे विच रुढ़ाइंदा। इस दे हथ्थ सब कुछ, दीन दयाल दया कमाइंदा। भर जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना इक झिराइंदा। बाकी सब नूं ख़ाली हथ्थ वखाए ठुठ, चारों कुण्ट हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। जन भगतां वड्डा दर, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जिस दे कोलों हरि जू रिहा डर, निउँ निउँ आपणी भुल्ल बख्शाइंदा। मैं तुहाढ्ढे अन्दर गया वड़, दूजे दर ना

सोभा पाइंदा। तुहाढ्ढा पल्लू ल्या फड़, फड़या पल्लू ना कोई छुडाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे पहलों गया मर, आपणा आप गवाइंदा। तुहाढ्ढी करनी रिहा कर, करता कीमत आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। की सानूं मिलावण आया, तेरी की वड्याईआ। चार जुग दित्ता भुलाया, लख चुरासी रिहा भुआईआ। कौटन कोट नाम जपाया, जपया नाम किसे कम्म ना आईआ। ठंडे जल जल नुहाया, सीतल धार वहाईआ। वस्त्र कपड़े रंग चढ़ाया, आत्म रंग ना कोई वखाईआ। पढ़ पढ़ लेखा लेख ना कोई समझाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी डरदा कहे अच्छा, अच्छी तरा समझाइंदा। मैं ठीक तुहाढ्ढी करदा आया रिछा, लुक लुक वक्त लँघाइंदा। किसे दी गाँ जवाई किसे दा बंनया वच्छा, किसे हट्ट चलाईआ। कहे बौहड़ी अन्तिम तुहाढ्ढे विच फसा, फसिआ नठ्ठ किते ना जाईआ। जिस ने माण दिवाउणा भगतां थाँ थट्टा, समुंद सागर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक रघुराईआ। मस्जिद मठ्ठ ना कोई देहुरा, हरि वड्डा वड जणाइंदा। गुरमुख तेरा सुच्चा वेहड़ा, जिस दर हरि जू फेरा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी छेड़ां रिहा छेड़ा, छेड़ख़ानी आप कराइंदा। पुरख अबिनाशी होया आप दलेरा, सब दा डेरा ढाइंदा। जिस ने रसना किहा तूं मेरा मैं तेरा, तिस नूं आपणे अंग लगाइंदा। कर किरपा तारे आपणी मेहरा, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां ख़ुशी मनाइंदा। भगतां ख़ुशी इक वखाणी, वेखो नज़र किसे ना आईआ। भगत दुआरे जोत जगौणी, होए घट रुशनाईआ। हरिसंगत साची नाल मिलौणी, बचया कोई रहिण ना पाईआ । इक्को वार वेखे हाढ़ी सौणी, जट्ट आपणा संग निभाईआ। इकठ्ठी कर के सारी गौहणी, अग्गे आपणा राह चलाईआ। कलिजुग अन्तिम वीह सौ वीह बिक्रमी करे बौहणी, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल करे घर लाए इक्को जोता, जोतरा इक्को इक जणाईआ। किसे दा रहिण ना देवे हुक्का लोटा, लोटी सब दी भन्न वखाईआ। मनमुख जीव ना दिसे खोटा, खोटी वासना दए कढ्ढाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे सोका, हरे रुक्ख सुक्के दए कराईआ। कलिजुग जीव आपणा कीता भार उठावणा जिउँ भार उठाए खर खोता, सिर सके ना कोई लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, दर सद्दे तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद लए फड़, एका घर वखाए दस गुर नाल मिलाईआ। वेखो इक वखाए महल अटल, जिथ्थे वसे सूरा सरबग्ग, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जुग जन्म दे विछड़े सद्द, सिर सदका आप निभाइंदा। जिहड़े पिच्छे

बैठे रहि गए अद्ध, अन्तिम पूरा पन्ध कराइंदा। भगत दुआर निशाना दित्ता गड्ड, छत्ती छत्ती वंड वंडाइंदा। जिस ने लेखे लौणे हड्ड, तिस इक्को हुक्म मनाइंदा। रल मिल चाईं चाईं सारे सद्द, विश्व धार इक चलाइंदा। अमृत नाम पीओ मध, कूड़ी मध आप तजाइंदा। कोई जीव ना लैणा वढ्ढ, मन वासना सीस धड़ कटाइंदा। कर किरपा हरि जू हरि मन्दिर चौथे घर लए सद्द, सद्दा देण घर घर फेरी पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा राह चलाइंदा। आपणे राह चले चलाए साचा पन्थ, मार्ग इक्को इक समझाईआ । पारब्रह्म दा वज्जे संख, नाम धुन इक शनवाईआ। गुरमुख विरले आई अणख, उठे भज्जे वाहो दाहीआ। अग्गे हरि जू करे परख, नाम घसवटी हथ्थ उठाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता चिखा ना कोई जलाईआ। जिस जन अमृत मेघ देवे बरस, तत्ती वा ना लागे राईआ। लख चुरासी विच्चों वेखो हरि जू कीता तरस, गुरमुख थोड़े नज़री आईआ। जिन्हां विच रहि गया फरक, पहली चेत लए मिलाईआ। बाकी सारे होवन गरक, राए धर्म दए सज़ाईआ। जिहड़ा जा के आया परत, सब दे पत्रे दए उलटाईआ। जिस दा इक्को सच्चा वरत, सच्चा हुक्म समझाईआ। जिस ने गुरु गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दिती शर्त, शरअ करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक कलि कल्की आया माहीआ। माही आया कल्गीआं वाला, कल्गी आपणे सीस टिकाइंदा। जिस ने कढ्ढणा सब दा दवाला, ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। आदि जुगादी जगत खेल निराला, नज़र किसे ना आइंदा। जिस ने माण दित्ता सिँघ पाला, साची पालकी विच बहाइंदा। जिस ने सवरन दित्ता राह सुखाला, साचे मार्ग लाइंदा। जिस ने गोबिन्द फल लगाया पत्त डाला, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वाड़ी वेख वखाइंदा। जगत वाड़ी वेखे वेहड़े, वेहला हो के हरि जू आईआ। अन्तिम करे हक़ नबेड़े, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर जगत घल्ले जिहड़े जिहड़े, सच साचा लए उठाईआ। भगत दुआरे पाए घेरे, घेरा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। भेव खुल्हा होए प्रतख, प्रतख रूप वटाइंदा। सच कहाणी रिहा दस्स, साचा राह चलाइंदा। जिस ने सतिगुर नाल मिलाए हथ्थ, ओह गोबिन्द हथ्थ फड़ाइंदा। छब्बी पोह होया इकठ्ठ, इक इकल्ला आप कराइंदा। जो सरनाई गया ढठ्ठ, तिस ठोकर ना कोई लाइंदा। नाता तुटा तीर्थ अठसठ, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी सम्मत पन्द्रां आप प्रनाइंदा। इक्की सिख त्रबैणी उत्ते बहि के पए हस्स, हरि जू की की खेल वरताइंदा। कुँवार कन्यां रही नठ्ठ, मुख नैण नैण शरमाइंदा। जिहड़ा मिल के आया तट्ट, सो पर्दा सर्ब उठाइंदा। दोए जोड़ वास्ता रही घत्त, गल्ल

पल्लू इक पवाइंदा। जिस कंगन दित्ता चम्यार दा ब्रह्मण दे हथ्थ, तुहाढ्ढी नज़र ना कोई आइंदा। तूं एहनां पिच्छे मेरी रख पत, दर इक्को मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, अगला भेव खुल्हाइंदा। तूं भगत दुआरे आउणा लँघ, हरि जू सच महल्ल बणाइंदा। गुरसिखां चरण जाईं ढठ्ठ, तेरा बेड़ा पार कराइंदा। सुरस्ती जमना रही ना कोई मति, सब दी मति गवाइंदा। गोबिन्द इक्को पूजो कमलापति, दूसर सीस ना कोई निवाइंदा। नक्कों लाह सुहाग दी नथ्थ, जगत प्यार इक बणाइंदा। नेत्र रोवे मैनूं फड़या हथ्थ, पल्लू गंढ्ढ ना कोई छुडाइंदा। चारों कुण्ट रही भज्ज, सज्जण नज़र कोई ना आइंदा। साध सन्त कूड़ी क्रिया फस, नारी पुरुष मेरे विच नंगा तारीआं लाइंदा। कलिजुग रैण अन्धेरी होई मस्स, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। बौहड़ी मैं काम क्रोध हँकार विच गई फस, अभेव भेव ना कोई खुल्हाइंदा। महाराज शेर सिँघ सिर हथ्थ देवे रख, मैं निमाणी पार कराइंदा। विच्चों सागर लए कढ्ढ, आपणी गोद बहाइंदा। जिस ने आदि जुगादि कीता अड्ड, सो अन्तिम मेल मिलाइंदा। मेरे थोथे होए हड्ड, मेरे नैणां नूर नज़र ना आइंदा। मेरे कोलों शंकर गया नठ्ठ, शिव जी आपणा मुख छुपाइंदा। कहिन्दा मेरी होई बस, मेरे थाँ गुरमुख फेरी पाइंदा। किरपा करी पुरख समरथ, जगत जगदीशा इक वड्याइंदा। नीहां हेठां दित्ता रख, उत्तों मेरा आसण लाहइंदा। मेरा कोई ना चलया वस, होए निमाणा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत नाल रखाइंदा। गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रोवे, नैणां छहबर लाईआ। तुध बिन दुरमति मैल कोई ना धोवे, जिहड़ा भरया दोवें बाहींआ। तेरे जिहा कोई ना होवे, कोटन कोटि गुर अवतार गए फेरीआं पाईआ। सारे मेरे विच वड़ वड़ आपणे बदन तन दी मैल धोवे, मेरी मैल ना कोई धुआईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जिस वेले करे मेहर नज़रे, मेरी दुरमति रहे ना राईआ। मैं तेरी तूं मेरा तूं मेरे जिहा होवें, निरगुण नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जमना सुरस्ती रिहा वखाईआ। जमना सुरस्ती गंगा वेख कलिजुग, साध साधना आपणी बैठे गंवाईआ। एहनां तेरी की रखणी लाज, आपणी पत ना कोई वड्याईआ। कूड़ी क्रिया बणया खाज, धीआं भैणां रहे तकाईआ। तेरे जल दा रिहा ना कोई स्वाद, जो अमृत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सब दी सत्तया रिहा खिचाईआ। सब दी खिच्ची सतिआ होया सतिआनास, सतह नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए उदास, उदासी सब दे मूँह ते छाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, बेपरवाह वड वड्याईआ। जन भगतां देवे साथ, सगला संग निभाईआ। इक्को दुआरा प्रगट आप, आप आपणी सेव कमाईआ। इक्को सतिगुर सच्चा दस्से जाप, अल्फ ये ना कोई पढ़ाईआ। घर मन्दिर खोल्हे ताक,

दीवा बत्ती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे आ होवे सहाईआ। अग्गे आया दूर दुराडा, पिछला पन्ध मुकाईआ। गुरमुख वेख्या बणया साका, साका रिहा समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को आका, अक्ल कला अख्वाईआ। सन्त सुहेले जुड़या नाता, निरगुण मेल मिलाईआ। सोहँ ढोला गाओ गाथा, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं सद्दा रिहा जणाईआ। आपे सद्दे सद दुआर, दुआरका आपणा घर वखाइंदा। लग्गे भाग विच उजाड़, साची रुत्त सुहाइंदा। लेखा चुक्के पुरख नार, बिरध बालां माण दवाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। सुणे आप मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्को काहन, देवणहारा दो जहान, लेखा जाणे ज़िमी असमान, गुरमुख चतुर सुघड़ सुजान, मन मति बुध ना कोई वड्याइंदा। मन मति बुध ना कोई चतुराई, मेहर नज़र उठाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म करे कुड़माई, सोहणा जोड़ जुड़ाइंदा। एका घर वसे धी जवाई, सौहरे पेईए इक्को रंग वखाइंदा। इक्को गृह करे रुशनाई, दीवा बाती डगमगाइंदा। इक्को घर दए सफाई, साची ज़ामनी आप उठाइंदा। भगत जनों तुहाढ्ढी अन्त मंगे ना कोई गवाही, बिन गवाहीयों पार कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाई, चरणां राह तकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अगों मिलण चाईं चाईं, थिर घर कुण्डा आपे लाहइंदा। श्री भगवान अग्गों पकड़न आए बाहीं, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे इक्को दान, अठ्ठसठ्ठ टुट्टा माण, गुरमुखां झोली आप भराइंदा।