२७ पोह २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
तिन्नां लोकां इक जैकारा, सतिगुर आप जणाइंदा। सत्त रंग निशाना दए हुलारा, सति पुरख निरँजण आप हिलाइंदा। जो गुरमुख चढ़ के बैठे निक्के दरबारा, तिन्हां आपणे रंग रंगाइंदा। जो चढ़ के बैठे लहिंदी धारा, तिन्हां आपणी गोद बहाइंदा। जो पिच्छे आ के देण सहारा, तिन्हां माण आप दवाइंदा। जो थल्ले रहि गए रोवण ज़ारो ज़ारा, अग्गे धीर ना कोई धराइंदा। हरि का हुक्म डण्डा भारा, गुरमुख भुल्ल कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। आपणा हुक्म मनावण आया, कलि कल्की लै अवतार। जो जन बैठे मुख भुआया, दर दुआरिउँ दए दुरकार।
एथे ओथे ना कोई सहाया, साचे घर ना कोई प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिक्खी करे तैयार। साची सिक्खी त्रैलोक, त्रैभवन धनी आप प्रगटाईआ। शब्द जणाए इक सलोक, इक जैकारा लाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा जो जन मन्ने, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। गढ़ हँकारी कूड़ी क्रिया भंने, भाण्डा भरम नज़र ना आइंदा। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्ने, तिन्नां लोकां चन्द इक चमकाइंदा। आओ वेला दर्शन करो जिस दर खेल कराया धन्ने, धन धनाडी फेरा पाइंदा। नेत्र जगत जीव जो अन्ने, अन्नया ज्ञान दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। तिन्नां लोकां इक्को नाअरा, भगत दए वड्याईआ। रसना बोलण वारो वारा, वारता इक्को इक सुणाईआ। पुरख अबिनाशी लग्गे प्यारा, परम पुरख बेपरवाहीआ। नेत्र वेख दए सहारा, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, साचा भेव आप चुकाईआ। नेत्र वेखो त्रैलोक, हरि सतिगुर आप वखाईआ। साचा मन्दिर किला कोट, गढ़ बंक आप वड्याईआ। पंच धारा एकँकारा निर्मल जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। प्रभ मिलण दा जिन्हां दा शौक, सो उपर चढ़ के दर्शन पाईआ। जिन्हां जाणा अन्तिम औंत, ओह थल्ले बैठे देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी आया खौंत, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। पिछली रहिण ना देवे रौंस, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। आपणी मारे सच्ची धौंस, दो जहानां दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जै जैकार तीन लोक, लोक परलोक सुणाईआ। मेरी भगतो सोचो सोच, निरगुण सरगुण रिहा सुणाईआ। नेत्र नैण लोचण पूरी करो लोच, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। अगले सम्मत किसे रहिण ना देवे सोच, सोच सब दी दए गंवाईआ। शाह सुल्तानां करे बेहोश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। त्रैलोक वज्जे ताल, हरि साचा भेव चुकाइंदा। गुरमुखां रखे नाल नाल, सगला संग निभाइंदा। लेखा जाणे काया माटी काची हाण्डी खाल, ख़ालक ख़लक रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा । तिन्हां लोकां पए पुआड़ा, कूक कूक देण दुहाईआ। बण तरखाण फड़या कुहाढ़ा, दोहां हथ्थां रिहा उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कढ्ढण हाढ़ा, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखणहारा इक अखाड़ा, ख़ाकी ख़ाक नज़र ना आईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां, डूँग्घे सागर सर्ब कुरलाईआ। बाकी इक्को रहि जाए गावण वाली वारा, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
करे खेल बेपरवाहीआ। तिन्न लोक उठ खलोते, नेत्र नैण खुल्हाईआ। गुरमुख आपणे लोचे, लोचण नैण खुल्हाईआ। जिन्हां हरि जू देवे ओटे, ओट अकाल रखाईआ। थल्ले डिगे उठाए पोते, आपणे उपर लए चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे गुरसिख आपणे बेटे, बाकी लख चुरासी जून भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्हां लोकां वेख वखाईआ। तिन्हां लोकां लेख अपारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। गुरमुख कढ्ढे हरि जू बाहरा, उपर लेख लिखाइंदा। नज़री आए एकँकारा, निरगुण रूप धराइंदा। मिल मिल गाओ इक जैकारा, सच जैकार सुणाइंदा। जो जन भुलया रहे विच संसारा, अग्गे भुल्ल ना कोई बख्शाइंदा। आवण जावण होए वारो वारा, लेखा लेख ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन उत्ते गए चढ़, सुणया धुर फ़रमाणा। मूर्ख थल्ले रहे खड़, भुलया हरि भगवाना। हरिजन सोहँ अक्खर रहे पढ़, ढोला इक्को गाणा। पुरख अबिनाशी मेले आपणे दर, निरगुण नूर हो मेहरवाना। त्रैगुण मीता ठांडा सीता साचा पल्लू लए फड़, एका गंढ्ढ पवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तिन्नां लोकां पन्ध मुकाना। तिन्नां लोकां मुकया पन्ध, हरि सतिगुर आप मुकाईआ। जिन्हां रसन तजाया मधरा मास गंद, जोती रूप वखाईआ। जिन्हां चाह तजाई बत्ती दन्द, तिन्हां एका चाउ वखाईआ। बाकी सब नूं देवे रंद, रंदा इक्को नाम उठाईआ। लख चुरासी पावे डण्ड, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हरिसंगत विच रहिण ना देवे भेख पखण्ड, भेखी नज़र कोई ना आईआ। पिछली कीती सब दी गई हंढ्ढ, अग्गे चले ना कोई चतुराईआ। जिस दुआरे दर्शन पाउणा सूरे सरबँग, तिन्नां तिन्हां दे तजाईआ। बाकी सब नूं बाहों फड़ के बाहर देवे कढ्ढ, फेर विच ना रखे कोई सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा हुक्म देवे खरड़ा, करखत हरि जू आया। जिन गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लाया रगढ़ा, कलिजुग अन्तिम बचया कोई रहिण ना पाया। हरिसंगत विच मास शराब चाह दा रहिण ना देवे झगड़ा, झगड़ा कोई रहिण ना पाया। पारब्रह्म प्रभ होया तकड़ा, आपणा बल धराया। गुरमुख हिरदा आपे पकड़ा, आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां लोकां चरणां हेठ दबाया। तिन्न लोक चरण हेठ दब्बे, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। गुरमुख नेत्र वेख सभे, हरि जू रिहा वखाईआ। साचे मन्दिर उत्ते चढ़ के बैठे सारे फब्बे, नेत्रां उत्ते नेरन नेर नज़री आईआ। नाम प्याले पीते मधे, मधुर धुन इक सुणाईआ। पुरख अबिनाशी प्यार लभ्भे, सोहँ ढोला गाईआ। अन्तिम परदे सब दे कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दिवस रैण फिरे सज्जे खब्बे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुकावण थाउँ थाईंआ। लेखा देवे थान थनंतर,
दहि दिशा खोज खुजाइंदा। जिन्हां गाया इक्को मंत्र, ब्रह्मा मनवन्तर माण गवाइंदा। चले कोई ना वड्याई किसे धनंतर, जिस जन नाम जाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन अन्दरों कढ्ढे बाहर, तिन्नां लोकां दए वखाईआ। पुरख अबिनाशी कीते ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर रूप धराईआ। सच लगावण इक जैकार, सोहँ ढोला गाईआ। तिन्हां पिच्छों हरि जू आपणी रखी वार, घर साचे खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप समझाईआ। तिन्नां लोकां होए जै, जै जैकार सुणाया। भगत भगवान सद रहे, ना मरे ना जाया। सचखण्ड दुआरे साचे बहे, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाया। इक्को नाम आदि जुगादि लए, दूजा मंत्र ना कोए पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाया। साचा लेखा उत्ते छत्त, छत्ती जुग पार कराईआ। जिन्हां लई ब्रह्म मति, हरिसंगत रूप वखाईआ। भज्ज भज्ज उपर चढ़े नठ्ठ, प्रभ मिलीए चाईं चाईंआ। जिस दा गाए इक्को जस, जस वेद पुराण कहिण ना पाईआ। सो साहिब दर्शन देवे हस्स, हँस मुख पर्दा आप उठाईआ। कँवल चरण दुआरे जाईए वस, घर सच मिले सरनाईआ। तन पहनाए नाम पट्ट, दुरमत्त मैल धुआईआ। लेखे लग्गे तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध भेव चुकाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, ब्रह्म मति करे पढ़ाईआ। पिछला लहिणा होए बस्स, अग्गे मार्ग दए वखाईआ। ग़रीब निमाणयां मिले नस्स नस्स, सचखण्ड दुआरा आप तजाईआ। हरि सन्त सुहेले कर प्रगट, पगड़ी आपणी सीस धराईआ। लख चुरासी खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी स्वांग ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख थल्लउँ लए उठाईआ। थल्लउँ कराए गुरमुख उत्ते, उतला राह जणाइंदा। अग्गों मूल ना रहिण सुत्ते, सुत्यां अक्ख खुल्हाइंदा। बिन श्री भगवान कोए ना पुच्छे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। सम्मत उन्नी जो रहि गए रुस्से, रुस्सयां फेर ना कोए मनाइंदा। लख चुरासी विच फिराए करदे रहो गुस्से, गुस्सा आपणा ना किसे समझाइंदा। जूनी जून वटाए जुस्से, जुसतजू ना कोए समझाइंदा। मात गर्भ टंगे पुठ्ठे, दस दस मास अग्न लगाइंदा। गुरमुख आपणी गोदी चुक्के, फड़ बाहों गले लगाइंदा। अग्गे जा जा आपे पुच्छे, पिच्छे अग्गे हो हो आइंदा। करे खेल आपणे सुच्चे, धुर दी धार आपणी आप जणाइंदा। किसे ना मिलणी तीर निशाने तुक्के, मार्ग सब दा आप भुलाइंदा। सिँघ बघेला इक्को बुक्के, भबक आपणे नाम लगाइंदा। निरगुण दाता हो के बुक्के, सरगुण दान झोली पाइंदा। गुर गोबिन्द लै के नाल आपणे बच्चे, सोहणी खेल रचाइंदा। हरि सरनाई जो जन झुके, सीस जगदीश लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रै त्रै आपणा मेल मिलाइंदा। त्रै त्रै मेला हरि जगदीश,
एका वार कराईआ । नाम निधाना सच हदीस, हरि मंत्र करे पढ़ाईआ। दो जहानां शाह सुल्तानां ख़ाली करे ख़ीस, घर घर मंगण भिच्छया कोए ना पाईआ। जन भगतां दस्से इक प्रीत, प्रीतीवान होए सहाईआ। सदी चौधवीं जाए बीत, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। चौदां लोक आपणीआं लत्तां रहे घसीट, नट्ठया जाए ना वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी आपणी बदली पीठ, करवट सके ना कोए बदलाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया होई ढीठ, ठोकर नाम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे उपर लए उठाईआ। हरिजन साचे उपर चुक्क, पिछली चूक मुकाईआ। अग्गे सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। सन्त साजण सतिगुर बणाए आपणे सुत, पूत सपूत दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच जैकारा देणा लाईआ। निरगुण नूर जोत अकाली, हरि अक्ल कला अख्वाइंदा। दो जहानां बण बण वाली, रूप अनूप वटाइंदा। गुरमुखां मगर लग्गा पाली, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी दए दलाली, आपणा वणज कराइंदा। हकीकत वखाए हक़ हलाली, लाशरीक फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाली, भेव किसे ना आइंदा। हरिसंगत तेरे मुख ते चमके लाली, लख चुरासी ख़ाक रलाइंदा। वेखो तम्बु कनातां कीते ख़ाली, गुरसिखां आपणे उपर उठाइंदा। जन्म जन्म जिस घाल घाली, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। हरि संगत लोकमात किसे अग्गे ना होए फेर स्वाली, साचा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। ख़ाली दिसे तम्बु कनात, लोकमात दए दुहाईआ। बौहड़ी भगतां नालों छुटया साक, सम्मती नज़र कोए ना आईआ। कोई ना पुछे अन्तिम वात, कूकण देण दुहाईआ। सिर ते आई अन्धेरी रात, चौधवीं चन्द ना कोई चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी करया खेल तमाश, थलिउँ कढ्ढ उपर लए बिठाईआ। साम्हणे बहि के आपे मारे आवाज़, आपणी झाकी आप दिखाईआ। वेखो छत्तां उत्ते कोई नज़र ना आए सज्जण साक, गुरमुख विरले नाल मिलाईआ। जिन्हां इक नौ जपया सोहँ पाठ, त्हिनां आपणी गोद बिठाईआ। बाकी सारे होए नार कमज़ात, कुलखणी कदर कोई ना पाईआ। एथे ओथे पुच्छे कोई ना वात, सौहरे पेईए ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। उठे धरत मात नेत्र रोए, नैणां नीर वहाईआ। मेरे साहिब मेरे उत्ते कवण सोहे, तेरे भगत ख़ाली वसदे गए कराईआ। तेरा जिहा कोई ना होवे, मैं जुग जुग वेख्या थाउँ थाईंआ। तेरा प्रकाश त्रै त्रै लोए, लोचण नज़र कोए ना आईआ। साचा बीज इक्को बोए, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। तेरे भगत छड्ड गए नाता, नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम लग्गीआं
रहि जाण तम्बु कनाता, शाह सुल्तान रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण बहि बहि साका, वाह वाह हरि जू खेल कराईआ। जिस दा दस्सदे आए भविख्त वाक, सो साहिब फेरा पाईआ। दो जहानां मारे डाका, आउँदा जांदा नज़र कोई ना आईआ। जन भगतां पूरा करे घाटा, पहली मंज़ल आप चढ़ाईआ। दूजी वार पुछे वाता, अन्दरे अन्दर कर रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हौली हौली नाल रलाईआ। पहली वेखे चढ़ के मंज़ल, मज़ा दए चखाईआ। नेड़ ना आए कोई अज़ल, अलामत नज़र कोई ना आईआ। आत्म परमात्म गाओ गज़ल, इक्को नाम सुणाईआ। परवरदिगार करे फ़ज़ल, रहमत आपणी आप जणाईआ। हरि जू तोलण आया वज़न, इक्को नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जिन्हां मन्यां सच्चा बचन, सोहँ ढोला रहे गाईआ। तिन्हां काया करे कंचन, ख़ाकी माटी लेखे पाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाशन, निरगुण नूरो नूर रुशनाईआ। घर आया दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। सच सरोवर कराए मजन, तट इक दृढ़ाईआ। गुरमुख साचे मन्दिर चढ़ चढ़ गज्जण, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। धरत मात मंगी मंग, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। ना तोड़ मैथों भगतां संग, बिन भगतां मेरी पत्त ना कोई रखाईआ। कलिजुग सन्त नंगे नच्चदे वेखे मलँघ, उत्ते पर्दा ना कोई रखाईआ। कूड़ी क्रिया भंनी टंग, साबत नज़र कोई ना आईआ। अन्दरों हो के बैठे अन्ध, बाहरों चानण मुनारे रहे रुशनाईआ। जे हरि जू पुच्छे दस्सो छन्द, अगों नानक कबीर दे ढोले देण सुणाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तिम इक्को मारे नाम चण्ड, मूँह विच बत्ती दन्द रहिण ना पाईआ। जाओ तुहाढ्ढा मिटया ना पन्ध, कोटन कोटि जन्म दी खाहश रखाईआ। जिनां चिर मैनूं मिल के मेरा ना गाओ छन्द, ओनां चिर अन्दर करे ना कोई चढ़ाईआ। ऐवें झूठा कहिन्दे जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज ना कोई खुजाईआ। सच पुछो कलिजुग धार वहे सागर सिन्ध, कूड़ी क्रिया रही रुढ़्हाईआ। अन्तिम औखी हो जाए छडौणी ज़िंद, पुरख अबिनाशी डूँग्घे ख़ात सुटाईआ। औह वेखो गुरमुख साची बिंद, जिन्हां छत्तां उत्ते बहाईआ। एहनां दी चरणी लग्गे सुरप्त इन्द, शंकर आपणा माण गंवाईआ। ब्रह्मा कोई करे ना ज़िद, आपणा बल मिटाईआ। जिन्हां दा तन मन धन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दित्ता विध, दूजा तीर ना कोई चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। धरत मात तूं कर सिआपा, हरि जू आख सुणाइंदा। लख चुरासी ना कोई भाई भैण संग बापा, सज्जण तोड़ ना कोई निभाइंदा। पुरख अबिनाशी सचखण्ड दा सच दुआर खोल्हे ख़ाता, भगत दुआर अग्गे सुहाइंदा। जन भगतां पिच्छे खोल्हया ताका, बाकी सब नूं आप वखाइंदा। पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह परवरदिगार आया आका, आपणा हुक्म जणाइंदा।
आपे बणे निक्का काका, आपे चिट्टे वाल वखाइंदा। आपे नीले उत्ते चढ़े मार पलाका, सीस धड़ आप वटाइंदा। आपे भगतां वल फिरे नाठा, नठ्ठ नठ्ठ आपणा पन्ध मुकाइंदा। आपे वेखे आण बाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लहिणा आप चुकाइंदा। आओ जिस लहिणा लैणा, देवणहार पुरख आया। आओ जिस मन्नणा कहिणा, पिछला मूल दए चकाया। आओ जिस भाणा कहिणा, गुर गोबिन्द अंग दए लगाया। आओ जिस हरिसंगत विच बहिणा, सचखण्ड दुआरा दए दृढ़ाया। आओ जिस नाता वेखणा भाई भैणा, गुरमुख गुरसिख मेल मिलाया। आओ जिन्हां साचे सज्जण मिलणा सैणा, सतिगुर फेरा पाया। आओ जिन्हां मिलणा लाड़ी मौत डैणा, राए धर्म दए हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दयाल काल काल दयाल आपे वेखे हरि जू महाकाल, काल रिहा समझाया। वेखो हरि जू बणया दयाल, गुरमुख रिहा जगाईआ। दोहां विचोला बेमिसाल, आपणी मिसल ना किसे वखाईआ। कलिजुग खेल करे कमाल, कमाले आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा दए सुणाईआ। सच संदेसा सुणे कोई कोई, भेव कोई ना पाइंदा। वेखो मगर लग्गी आउँदी कबीर दी लोई, लोचण लोचण नाल मिलाइंदा। सुणाउदी आउँदी मैनूं मिले ना ढोई, विष्नूं भगवान गोद उठाइंदा। सुरती जन्म जन्म दी उठाए सोई, शब्दी हुक्म वरताइंदा। छब्बी पोह मैं उहदे जोगी होई, दूजा कन्त नज़र कोई ना आइंदा। दर आए भज्जी भज्जी रोई, नेत्र नीर ठल्लया ना जाइंदा। मेरी पिछली कीती मेहर नाल धोई, तेरे धोत्यां मैल ना कोई लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाइंदा। सुण लोईए वेख पाया लोहड़ा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। इक सस्से उत्ते लाया होड़ा, आपणी धार जणाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ आपे बौहड़ा, हाहा सस्से विच समाइंदा। निरगुण हो के फिरे दौड़ा, सरगुण आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा।
निक्कयों हो गए वड्डे, हरि वड्डा आप वड्याइंदा। आपणी धारों जिहड़े कढ्ढे, सो आपणी धार मिलाइंदा। आप पार कर के आया आपणी हद्दे, गुरसिखां हद्द पार आप कराइंदा। भगत भगवान जिस वेले सद्दे, बण निमाणा दर दर फेरा पाइंदा। वसणहारा काया अन्धेरी डूँग्घे खड्डे, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। सन्त सुहेला साहिब सतिगुर कदे ना छड्डे, इक अकेला वेख वखाइंदा। नाम प्याए अमृत रस मधे, मधुर धुन इक उपजाइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लद्दे, थिर
कोई रहिण ना पाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त ग़रीब निमाणयां पर्दा कज्जे, नाम दुशाला उपर पाइंदा। वेखो ताल दो जहान वज्जे, तलवाड़ा घर इक्को इक समझाइंदा। श्री भगवान हो मेहरवान भगत दुआरे आपे नच्चे, नच्च नच्च आपणा खेल कराइंदा। सारयां नालों लग्गे अच्छे, जिन्हां आपणा भेव चुकाइंदा। बेशक गुर गोबिन्द गुरसिख बणा के गया निक्के बच्चे, पुरख अकाल आपणे सीस टिकाइंदा। हरि दे कोई ना जाणे सचे, जिस सचे विच्चों गुर अवतार पीर पैगम्बर बाहर कढ्ढाइंदा। सच पुच्छो विष्न ब्रह्मा शिव कच्चे, बिन भगतां सच सच ना कोई समाइंदा। जिन्हां दे लूं लूं अन्दर हरि जू रचे, रूप रंग ना कोई वखाइंदा। पीर पैगम्बरां आपे पुच्छे, भगतां भगवान आप वड्याइंदा। निक्यों होए वड्डे, वड्डा निक्कयां विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग वखाइंदा। गुरमुख कदे ना होए निक्का, निक्की हरि जू धार चलाईआ। जिस दा लेखा किसे ना लिखा, भेव पाए ना कलम शाहीआ। जिस दा रूप किसे ना दिसा, रंग नज़र कोए ना आईआ। सो भगतां वंडावे आप हिस्सा, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। करे खेल इक अनडिठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो आपणा नाम देंदा रिहा मिठ्ठा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां उपर तुट्ठा, दीन दयाल दया कमाईआ। लुक्या कोई रहिण ना देवे गुठ्ठा, जोत सरूप जन्म कर्म ध्यान लगाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुता, गुरमुख चन्नण दए कराईआ। नाल रलाए गोबिन्द पिता, पुत्त पोतरे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दुआरे जो रिहा सुत्ता, कलिजुग अन्त लए अंगड़ाईआ। वेखणहारा चारे गुठ्ठां, दहि दिशा फोल फोलाईआ। आपणा कम्म करे पुठ्ठा, अगम्मी धार चलाईआ। पैरीं कोई ना पाए जुत्ता, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दस्सदी गई पुच्छां, बिन पुच्छयां आपणा वेस वटाईआ। गोबिन्द तेरा रहिण ना देवे पिछला गुस्सा, ग़मी रूप ना कोई वखाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा भुक्खा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। ग़रीबां घरों जाए टुक्कर खा के सुक्का, सुकयां हरे कराईआ। वेखो कलिजुग पैंडा मुक्का, कल वाट पन्ध मुकाईआ। सिँघ शेर साहिब सतिगुर इक्को बुक्का, भबक दो जहान लगाईआ। किसे दी टोपी रहे ना उपर हुक्का, नेचे सब दे भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख निक्का वड्डा आप कराईआ। गुरमुख हुण ना कहे असीं निक्के, घर घर ख़ुशी वखाईआ। बाकी रस कीते फिक्के, गुरमुख रस अमृत नाल भराईआ। जिध्धर वेखां भगत भगवान रूप दिसे, भगवान भगतां विच समाईआ। जिस दे गाउँदे गए किसे, लिख लिख लेखा जगत जणाईआ। सो आया साहिब समरथे, समरथ आपणा फेरा पाईआ। निक्के निक्के सारे हो गए इकठ्ठे, वड्डी जमात बणाईआ। पुरख अबिनाशी तुहाढ्ढी चरणी ढठ्ठे, आपणा
माण गंवाईआ। लहिणा देवे हथ्थो हथ्थे, ख़ाली झोली दए भराईआ। अग्गे वासते हो जाओ पक्के, बिन गुर गोबिन्द पुरख अकाल सीस ना किसे झुकाईआ। सतिजुग साचे चलणे सिक्के, पिछले सिक्के दए खपाईआ। आपणी हथ्थीं एथे ओथे अद्धविचकार हरि निरँकार आपणी हथ्थीं लाए बूटे, गुरसिख गुरमुख लए बणाईआ। लख चुरासी कलिजुग मेदनी आपे जिते, सृष्टी सृष्ट चरणां हेठ दबाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणे अन्दर सट्टे, कोटन कोटि गुर अवतार खा खा शुकर मनाईआ। बिन भगतां साचा करे ना किसे नाल हित्ते, हितकारी इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्कयां वढ्ढयां कर वखाईआ। निक्के कहिण सानूं मिल्या वड्डा, जिस विच वड्डी वड्याईआ। वड्डा कहे मैं निक्कयां लडावां लड्डा, आपणी गोद बहाईआ। दो जहान खैहड़ा छड्डा, छड्डी सर्ब लोकाईआ। भगत दुआरे लाया अड्डा, ना सके कोए उखड़ाईआ। सचखण्ड दी साची हद्दा, हद्द हदूद आप कराईआ। आप प्रेम भगती दा बद्धा, दूजे दर कदे ना जाईआ। पहलों देंदा रिहा सद्दा, कलिजुग अन्तिम वेखण आईआ। जे कोई बाहरों वेखे बुढ्ढा, अन्दर वड़या नढ्ढा, साल वीहवें ख़ुशी मनाईआ। इक तों दो हो के गज्जा, दो तों सिफ़रा रूप वखाईआ। सचखण्ड दुआरे बहि के सजा, सीस आपणे ताज टिकाईआ। निरगुण हो के लोकमात आया भज्जा, गुर गोबिन्द लए उठाईआ। अन्दर वड़ के ताल नगारा हो के वज्जा, राग रागनी ख़ाक मिलाईआ। करे खेल सूरा सरबग्गा, आपणा बल धराईआ। ना घड़या ना कदे भज्जा, जन्म मरन विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्कयां अन्दर हो के निक्का, निक्की निक्की धारों आईआ। निक्की निक्की वेख धार, हरि करता आप वखाइंदा। सब दे अन्दर डूँग्घा प्यार, हरि करतार आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हरि साचा वेस वटाइंदा। मुकामे हक़ ना कोए उजाड़, गुलशन लोकमात खलाइंदा। मुहब्बत करे पहली वार, सुहबत आपणी आप समझाइंदा। उल्फ़त विच ना आए, कलमा आपणा हक़ जणाए, हकीकत हर घट खोज खुजाइंदा। लाशरीक फेरा पाए, फ़रमांबरदार आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख निक्के तेरा सोहणा रंग, हरि सज्जण सच्चे भाया । तेरे अन्दर इक मृदंग, नाम डंका रिहा सुणाया। तेरे महल्ल इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाया। तेरे गृह इक चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाया। तेरा मेला सूरे सरबँग, शहिनशाह आपणी गोद बहाया। तेरा इक्को ढोला छन्द, आत्म परमात्म पर्दा रिहा उठाया। तैनूं वेख श्री भगवान नूं पए ठंड, दो जहान दी तपत लए बुझाया। पा गलवकड़ी आपणे नाल पाए गंढ्ढ, सच्ची गंढ्ढ ना कोए खुल्हाया। साची वस्त देवे वंड, वस्त अमोलक आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्की निक्की गल्ल आप समझाया।
निक्की निक्की करे बात, बातन आप जणाईआ। भगत भगवन्त दी इक्को ज़ात, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। आपणी वखाए सच करामात, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। अन्दर वड़ के देवे साची दात, नाम निधाना झोली पाईआ। सच सुणाए इक्को गाथ, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्की निक्की निक्की दए वखाईआ। निक्की अन्दर रखी वस्त, वस्तू नज़र किसे ना आईआ। ना कोई जाणे कीट हस्त, हस्त कीट भेव चुकाईआ। जन भगत दुआरे रहे मस्त, मस्ताना बण बेपरवाहीआ। कलिजुग सन्त दस्त नाल मिलाए दस्त, बदस्त आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख निक्का वड्डा सब थाँ दए बणाईआ। निक्के वड्डे गए हो, हरि होका आप जणाया। प्रेम प्रीती जो गए छोह, शहिनशाह रंग चढ़ाया। दुरमति मैल दिती धो, अमृत जाम प्याया। नाम जपाया सोहँ सो, सो पुरख निरँजण वेख वखाया। हरि का भेव ना जाणे को, दो जहान रहे कुरलाया। कलिजुग अन्तिम लै के आया ढोआ ढो, साची वस्त आप वरताया। निरगुण निरगुण करे मोह, सरगुण नाता आप तुड़्हाया। कर प्रकाश साची लो, अज्ञान अन्धेर मिटाया। जन भगतां जोगा आपे हो, आपणा आप छुपाया। लेखा जाणे छब्बी पोह, तन माटी ख़ाक मिलाया। लख चुरासी रही रो, नेत्र नैणां नीर वहाया। गुरसिख गुरमुख भगत सन्त हरिसंगत बांह सरहाणे दे जावे सौं, सतिगुर सतिवादी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। निक्कयो तुहाढ्ढा निक्का जाप, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। दूजा ना कोई पूजा ना कोई पाठ, अठसठ तीर्थ ना कोई नुहाईआ। अन्दर मिल्या बण के साक, सज्जण बेपरवाहीआ। फड़ हथ्थीं खोल्हया ताक, बजर कपाटी रहिण ना पाईआ। फड़ बाहों पार कराया घाट, अद्धविचकार ना कोई रखाईआ। सचखण्ड निवासी दिती इक्को दात, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। अग्गे मिले कमलापात, शहिनशाह आपणे आसण बैठा चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा समझाईआ। निक्कयो सारे गाओ ढोला, ढोलक छैणा ना कोई रखाइंदा। निरगुण बदलया निरगुण चोला, सरगुण वेख वखाइंदा। गोबिन्द चुकाए तेरा उहला, मुख नूर ज़हूर जणाइंदा। निझर देवे अमृत पौहला, रस इक्को इक वखाइंदा। निकिओ तुहाढ्ढा भार होया हौला, वड्डे मूँह दे भार सुटाइंदा। हरिसंगत तेरा इक्को बोला, बोली आपणी आप जणाइंदा। शब्दी गुर बण विचोला, निरगुण रंग रंगाइंदा। लख चुरासी वेखे होला, हुलीआ सब दा आप बदलाइंदा। भगत दुआरा इक्को खोल्हा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्कयां वढ्ढयां वेस वटाइंदा। निक्कयो निक्कयो बदलो वेस, हरि वेस आप वटाईआ। एथे मेला माझे देस, अग्गे सांझा घर बणाईआ। आपे रखे चरणां
हेठ, सिर आपणा हथ्थ उठाईआ। खोल्ह के जाए साचा भेत, पर्दा दए चुकाईआ। आओ वेखो नेतन नेत, नेत्र दर्शन दरस कराईआ। लख चुरासी सुंञा ख़ेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के वड्डे दए बणाईआ। निक्कयो वड्डा तुहाढ्ढा प्रताप, हरि हरि आप ताल जणाइंदा। जिस ने जाणया आपणा आप, घर आपणे मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया करे घात, घाउ आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। गुरमुख कहे मैं निक्का बाला, बालक रूप वखाईआ। तूं साहिब सतिगुर दीन दयाला, हथ्थ तेरे वड्याईआ। श्री भगवान कहे मैं सदा रखवाला, जुग जुग सेव कमाईआ। निरगुण हो के बणां दलाला, सरगुण वणज कराईआ। गुरसिख कहे मैं होया बेहाला, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। फल ना दिसे मेरे डाला, तुध बिन कली ना कोई महकाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं मिलां नाल नाला, विछड़ कदे ना जाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाला, जिस घर बैठा आसण लाईआ। गुरसिख कहे तेरा खेल निराला, भेव कोए ना आईआ। तेरी नज़र ना आए सच्ची माला, मन का मणका रहे भुआईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं दस्सां राह सुखाला, साची सिख्या करां पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेरी माला, मणका कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्कयां एका रंग वखाईआ। निक्कयां चाढ़्हे रंग चलूल, तन चोला आप रंगाइंदा। श्री भगवान ना जाए भूल, भुल्यां आप उठाइंदा। आपे जाणे आपणा सच असूल, असलीअत आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरिजन साचे कर कबूल, कर्म कांड मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्कयां आपणा भेव खुल्हाइंदा। निक्कयां खोल्हे आपणा भेव, अभेद आप जणाईआ। प्रगट होवे वड देवी देव, देवत सुर सीस झुकाईआ। आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल धाम आसण लाईआ। हरिजन तेरी करे साची सेव, सेवक बण बेपरवाहीआ। सोहँ देवे अमृत मेव, रस इक्को इक चखाईआ । नाता तुटे रसना जेहव, बत्ती दन्द ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के उच्चे घर बहाईआ। निक्के उच्चे हो के बहिणा, सो पुरख निरँजण आप बहाइंदा। हरि का दर्शन करना नैणां, नेत्र नैणां आप खुल्हाइंदा। एका पाउणा साचा गहिणा, श्री भगवान आप घड़ाइंदा। महल अटल साचे रहिणा, दूजी वंड ना कोई वंडाइंदा। साचा ढोला इक्को कहिणा, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। पूरब जन्म दा चुक्के लहिणा, जन्म कर्म झोली पाइंदा। लाड़ी मौत ना खाए डैणा, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप समझाइंदा। निक्का कहे मैनूं तेरी ओट, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। मेरी आत्म परमात्म तेरी जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। नाता जुड़े पिता पूत, दूजा संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पकड़ वड्डे दए बणाईआ । पहलों जम्मे निक्का पुत्त, पिता आपणी गोद बहाइंदा। फिर वेखे साची रुत्त, जोबन जवानी नाल मिलाइंदा। हो के जवान पए उठ, आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। निक्के उठो धारो बल , बल बावन ध्यान लगाईआ । जिस ने खेल खलाया रामा रावण, लंका गढ़ तुड़ाईआ। जिस ने माण रखाया प्रहिलाद थामन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो काहना कनसा खेल करे भगवानन, बेपरवाह फेरा पाईआ। जो ईसा मूसा दए पैग़ामण, कलमा नबी आप सुणाईआ। जो मुहम्मद दस्से हुक्मरानन, हुक्म हाकम शहिनशाहीआ। जो नानक निरगुण वखाए सच्चा धामन, सचखण्ड दुआरा कुंडा लाहीआ। जो गुर गोबिन्द बणाए बाल अंञानण, सुत दुलारा गोद सुहाईआ। सो कलिजुग अन्तिम प्रगट होए नौजवानन, नौजवान जोबन आपणा आप वखाईआ। करे खेल विच जहानन, दो जहानां डेरा ढाहीआ। लख चुरासी देवे एका नामन, नाम निधाना करे पढ़ाईआ। जन भगतां होए ज़ामन, ज़ामनी आपणी आप रखाईआ। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी शामन, शमा इक्को करे रुशनाईआ। लेखे लाए क्षत्री शूद्र ब्रह्मण, वैश सचखण्ड दए बहाईआ। जन भगतां मेल मिलाए आम्हणो साम्हण, पर्दा विच ना कोए रखाईआ। प्रेम प्यार दा पकड़े दामन, दामन नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के वड्डे वेखे थाउँ थाईंआ। निक्कयां चढ़या सच्चा चा, हरि वड्डे रिहा बणाईआ। गोबिन्द मिल्या इक मलाह, पुरख अबिनाशी बेड़ा दए वखाईआ। वीह बिक्रमी पहले दिन सारे कर लओ इक सलाह, बिन पुरख अकाल ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कर जाण ना, सगला संग ना कोए रखाईआ। प्रभ चरणां हेठां छड्डे दबा, सिर सके ना कोए उठाईआ। दोए जोड़ मंगण दुआ, गल्ल पल्लू वास्ता पाईआ। तेरी कुदरत बेपरवाह, तेरी झोली पाईआ। जिउँ भावे तिउँ लै चला, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सृष्ट सबाई भरी गुनाह, ग़ुरबत सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच्ची दए जणाईआ। निक्कयो जे हरि दस्से सच, सच मन्नण कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया लूं लूं गई रच्च, बिन सतिगुर पूरे बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। पढ़ पढ़ जीव जंत गए थक्क, पढ़ियां समझ किसे ना आईआ। नहावण नहा नहा गए अक्क, आकल सब दी अक्ल गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। निक्के कहिण वेखो हाल, हरि जू आपे रिहा सुणाईआ। अन्दर बाहर इक्को चाल, अवल्लड़ी धार आप जणाईआ। सृष्ट सबाई सिर ते कूके काल, कलिजुग डोरू डंक वजाईआ। गुरमुख विरला दिसे ख़ुशहाल, जिस हरि जू आपणी ख़ुशी जणाईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, बेवा रूप रही वखाईआ।
जीवदयां कोई ना वसे नाल, मरयां कम्म कोए ना आईआ। गुरमुख सच्चे नच्चण कुद्दण टप्पण वजावण ताल, दोहां हथ्थां ताड़ी रहे लगाईआ। घर आ के मिल्या श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। की होया जे असीं बाल अंञाण, साडा पिता बेपरवाहीआ । आपणी गोदी लए उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। थापड़ थापड़ लए स्वाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे आपणे रंग रंगाईआ। सचखण्ड लै के जाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे दए वड्याईआ। जिध्धर वेखीए चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। साडे पिच्छे घाले घाल, घाली घाल ना किसे समझाईआ। साडा विंगा होण ना देवे वाल, वाली दो जहान फेरा पाईआ। जिस ने सचखण्ड वखाया सिँघ पाल, सवरन जोत करी रुशनाईआ। जिस मनजीत जगदीश उठाए लाल, सिँघ गुरदयाल नाल रलाईआ। सो अन्तिम सब नूं करे बहाल, जिन्हां आपणे चरण लगाईआ। गुरसिख तेरे नेड़ ना आए काल, महाकाल तैनूं सीस झुकाईआ। निक्के निक्के लए उठाल, हौली हौली आपणी उंगली लाईआ। साचा अक्खर ल्या सिखाल, सोहँ नाम करे पढ़ाईआ। दूजा बणे ना कोई दलाल, विचोला नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द वेखे आपणे लाल, जो बैठे आसण लाईआ। घर आ के देवे दान, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। बेशक तुसीं निक्के आप अञ्याण, पुरख अबिनाशी दए वड्याईआ। तुहाढ्ढे बिनां किसे कम्म ना आए भगवान, इकल्ला रोवे मारे धाहींआ। जिन्ना चिर पिता दी गोदी बहे ना बाल, पिता ख़ुशी कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विच निक्कयां बहि बहि आपणा रंग वखाईआ। निक्कयो तुहाढ्ढा सोहणा वेहड़ा, दरगाह साची रूप वखाइंदा। भगत दुआर इक्को खेड़ा, दूजा होर ना कोए जणाइंदा। जिथ्थे ज़ात पात दा चुक्के झेड़ा, ऊँच नीच ना कोए बणाइंदा। जिथ्थे होवे हक़ नबेड़ा, हक़ो हक़ झोली पाइंदा। जिथ्थे श्री भगवान हरिजन कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा ढोला गाइंदा। ना कोई सञ्झ ना सवेरा, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। ना कोई दिसे घुप्प अन्धेरा, रैण अन्धेरी ना कोए जणाइंदा। ना कोई साधां सन्तां डेरा, माला तसबी ना हथ्थ वखाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हरि जू कर के आपणी मेहरा, नाल मेहर नज़र तराइंदा। अन्त अन्त ना करे डेरा, दर्दी आपणा दर्द वंडाइंदा। जिन्हां पारब्रह्म नूं पाया घेरा, तिन्हां हरि जू वेख वखाइंदा। निक्कयों वड्डे दा बन्न्ह लओ बेड़ा, बिन चप्पू आप चलाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सचखण्ड बैठा रिहा कर के वड्डा ज़ेरा, आपणा रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। सब तों निक्का निहकलंक, जिस दा रूप नज़र ना आईआ। भगतां अन्दर वड़ के वजावे आपणा डंक, डंका इक्को इक सुणाईआ। एथे की करे विचारा जनक, अष्टाबक्कर माण गंवाईआ। पुरख
अबिनाशी बिन जोग अभ्यास लगाई तनक, आत्म परमात्म तन्द हिलाईआ। रातीं सुत्यां देवे दरस बार अनक, नामा बैठा नैण शरमाईआ। वार बहत्तर मेरी मेटी शंक, शहिनशाह कलिजुग अन्तिम बेअन्त रूप धराईआ। राम कहे मेरी कोई नहीं वड्याई चुक्कया धनश, धन्ना कहे मेरा भोग ला ला आपणी ख़ुशी मनाईआ। वेखो कलिजुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां दी इक्को वार बणाई बणत, घाड़त साची लए घड़ाईआ। फड़ के कढ्ढे विच्चों जीव जंत, लख चुरासी फोल फुलाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, चरण सरन दए सरनाईआ। जिउँ नानक अंग लगाया अंगद, तिउँ गुरमुख आपणी गोद सुहाईआ। कर के इकठ्ठे नाँ रखाया हरिसंगत, हरि संगी बणया सच्चा माहीआ। काया चोली अन्दर चढ़े रंगत, बाहरों कमले रमले दए वखाईआ। निक्कयो तुहाढ्ढा भेव ना जाणे कोई पंडत, मुल्लां मुसायक शेख़ ग्रंथी पन्थी सार कोए ना पाईआ। तुहाढ्ढा नाता तुटया जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के वड्डे कर वखाईआ। निक्कयो वेखो वड्डा घर, घर घर विच आप वखाइंदा। जिस दा खोल्हे सतिगुर दर, कुंजी हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। कलिजुग साध रहे डर, बिन हरि पर्दा कोई ना लाहइंदा। निहकर्मी आपणी करनी कर, करता पुरख वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले साचे फड़, आपणा मेल मिलाइंदा। रातीं सुत्यां अन्दर जाए वड़, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा। साची सेजा बहे चढ़, नार कन्त आप हंढ्ढाइंदा। अक्खर दो अक्खर रहे पढ़, निष्अक्खर राह जणाइंदा। सच भण्डारा देवे भर, ख़ाली भाण्डे ना कोए वखाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। फड़ बाहों लगाए आपणे लड़, कन्नी गंढ्ढ पुआइंदा। हौली हौली सच दुआरे जाए वड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के वड्डे कर बहाइंदा। निक्का वड्डा खेल अपार, अपरम्पर रिहा जणाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नर अवतार, निक्का हो हो वेख वखाईआ। गुरसिखो जे तुहाढ्ढे नालों ना होवे निक्का, तुहाढ्ढे अन्दर किस बिध जाईआ। सारे कहो पुरख अबिनाशी डिठा, जिस डिठयां जन्म मरन रहिण ना पाईआ। सारे कहो ज़ात पात दी चुक्की भिट्टा, आत्म परमात्म भिटया कदे ना जाईआ। सारे कहो पुरख अबिनाशी अमृत मारया छिट्टा, छुट्टी सर्ब लोकाईआ। सारे कहो सोहँ नाम इक्को दित्ता, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सारे कहो मिल्या माता पिता, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। सारे कहो साचा करे हित्ता, गुस्से विच कदे ना आईआ। सारे कहो वसया साडे चित्ता, चितवित ठगौरी कदे ना पाईआ। सारे कहो श्री भगवान निक्का, गुरमुख वड्डे रिहा बणाईआ। सारे कहो कलिजुग अन्तिम साडे उत्ते विसा, बाकी संग ना कोए जणाईआ। बिन कीमतों भगत दुआरे आ के विका, आपणी कीमत ना कोए जणाईआ। सारे कहो असीं श्री भगवान जित्ता, साडे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। सारे कहिण जिन्ना चिर दस्स
के ना जाए आपणा भेता, भज्जया जाण कोए ना पाईआ। सारे आखो क्यों अर्जन सीस पुआई रेता, तेग़ बहादर सीस भेंट चढ़ाईआ। सारे कहो क्यों बाले दब्बे नीहां हेठां, क्यों तीर तलवार चमकाईआ। पुरख अबिनाशी डरदा डरदा कहे मैं तुहाढ्ढा देवां लेखा, पिछला मूल चुकाईआ। सारे कहो असीं कढ्ढया भरम भुलेखा, गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। पहली वार कराए पिछला चेता, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। तुहाढ्ढी गोदी बहि बहि खेडा, पुरख अकाल निक्का हो के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निक्का निक्का नंन्हा नंन्हा निक्की निक्की ग़ुफ्तार बिन रफ़तार आप जणाईआ ।
गुरसिख रहिण ना देवे गंदा, कल गंदगी दए मुकाईआ। अन्दर वड़ गया फड़ के नाम रंदा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। बिन बंदगीयों बणा दए बंदा, बंदीख़ाना आप तुड़ाईआ। गुरसिख तैनूं वेख शरमाए चौधवीं चन्दा, चन्द नूर ना कोए वड्याईआ। कर किरपा सीतल धार कर दए ठंडा, ठंडक इक पुचाईआ। हरिसंगत विच रहिण ना देवे कोई आंडा गंदा, कूड़े भन्न वखाईआ। हरि भगत ना रहे रंडा, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। हथ्थ विच फड़ लए सच्चा डण्डा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार भज्जण वाहो दाहीआ। नेत्र रोवण सिर दे वाल खोवण कहिण असीं सोहँ गाईए छन्दा, तेरी मिले वड्याईआ। गुरसिख सानूं लग्गे चंगा, चंगी तरा दित्ता समझाईआ। जिस नाता तोड़या बत्ती दन्दा, रसना जिह्वा बंद कराईआ। जिन्हां नूं पुरख अकाल मिल्या नेत्रों अन्धा, ज्ञान नेत्र दए खुल्हाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर एथे ओथे नाल हंढ्ढा, घड़ी घड़ी कट ना सके जुदाईआ। क्यों गुरसिखां कोलों मंग के खाए मण्डा मण्डा, आपणी भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। गुरसिख तेरी हूंजे गंदगी, श्री भगवान सेव कमाईआ। दे दरस तेरी पूरी करे बंदगी, बन्दना आपणे चरण कराईआ। तुसां किसे दी ना करनी मुशंदगी, मुश्कल हल्ल वखाईआ। एह खेल सूरे सरबँग दी, जुग चौकड़ी किसे हथ्थ ना आईआ। इक्को रुत्त गुरमुख तेरे अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच जणाईआ। गठ्ठड़ी चुक्के तेरे पाप भार पंड दी, सिर आपणे लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा मुखड़ा आप धुआईआ। गुरसिख गंदा ना होवे पलीत, दुरमत्त मैल ना कोए रखाइंदा। जिन्हां साहिब मिल्या अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाइंदा। अन्दर वड़ के दस्से रीत, मन्दिर मसीत पन्ध मुकाइंदा। अनहद शब्द प्रभ तों डरदा गुरसिख अन्दर मारे चीक, रो रो हाल सुणाइंदा। मैनूं वी तेरी सदा उडीक, तेरे बिनां कम्म ना आइंदा। मैं मन्न गया तूं गुरमुखां
मिलें ठीक, ठीकर सब दे भन्न वखाइंदा। गोबिन्द मिलण दी आ गई तरीक, तरीका आपणा आप समझाइंदा। जिन्हां नेत्र नैण कर दरस प्रेम प्याला ला के पीता झीक, तिन्हां उज्जल मुख कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी गंदगी आप धुआइंदा। धोवण आया सच्चा ठाकर, निरगुण रूप वटाईआ। जिस विच कोटन कोटि गुर अवतार बणाईआ। कुंदन सिँघ तेरे अन्दर वड़ गया काया गागर, गागर उलटी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख दुरमत्त मैल धुआईआ। अन्दरों धोवे जाए धुप, आपणी हथ्थीं साफ़ कराईआ। जे कोई पुच्छे तां हो जाए चुप्प, रसना बोल ना कोए सुणाईआ। जे कोई लभ्भण जाए तां वड़ जाए अन्धेरे घुप्प, काया कवरी मुख भुआईआ। जे कोई कहे मैं तेरा सुत, प्रगट हो के दरस दिखाईआ। भरे भण्डारे ख़ाली बुत्त, नाम धन वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। अन्दर वड़ जाए नीकन नीका, आपणी खेल कराइंदा। दूर दुराडा आए नज़दीका, निज घर आपणा फेरा पाइंदा। गुरसिख आपणे जिहा कीता, गुरमुख कीती ना कोए उलटाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के बण गया ढीठा, बिन सद्दयां घर घर फेरा पाइंदा। मिठ्ठा कौड़ा कौड़ा मिठ्ठा कर के जाए रीठा, रस इक्को इक वखाइंदा। हरिजन तेरा तपे ना तत्त अंगीठा, अग्नी अग्ग बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख कंचन रूप वटाइंदा। वड्डा दाता वड्डा कंजूस, हथ्थ ना किसे आइंदा। वड्डा भेती वड्डा जासूस, घर घर वेख वखाइंदा। घर वसाए घर घर देवे फूक, अग्नी अग्ग लगाइंदा। घर घर रोवे घर घर मारे कूक, घर घर वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी गंढ्ढ ना कदे खुल्हाइंदा। कंजूस बणया शहिनशाह, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे थाउँ थाँ, दो जहानां फेरा पाईआ। गुर अवतारां दे दे आपणा नाँ, किणका किणका दित्ता वरताईआ। भेव सके ना कोई पा, हरि जू ख़ज़ाना ना किसे वखाईआ। जो जन सरनी डिगे आ, तिस ख़र्चा हथ्थ फड़ाईआ। थोड़ा थोड़ा कर के लैणा खा, बहुता मंगयां आदत विगढ़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कंजूस इक्को नज़री आईआ। कंजूस होया सतिगुर सज्जण, आपणी गंढ्ढ ना किसे वखाइंदा। चारों कुण्ट सारे भज्जण, बण पांधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जुग जुग लाउदा रिहा अज पजण, हेरा फेरी नाल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अछल अछल खेल वखाइंदा। कंजूस हो के वट्टी चुप्प, आपणा हाल ना किसे जणाईआ। जे कोई मंगण आए पए रुठ्ठ, आपणा मुख भुआईआ। कर किरपा जिस वेले पए तुठ, अनमंगी दात दए वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो रखी घुट्ट, आपणे विच छुपाईआ। उस दा कुण्डा देवे पुट्ट,
खिड़की दए भंनाईआ। सारी संगत नूं कहे इक्को वार लैणी लुट्ट, इकल्ला लुट्टण कोए ना आईआ। इकल्ले लुटयां पैंदी फुट्ट, कोई वड्डा कोई निक्का साचा संग ना कोए बणाईआ। प्रभ नूं सारे इक्को जेहे पुत्त, पिता पुत्त दए वड्याईआ। जा के गोबिन्द कोलों लए पुच्छ, देवण आया सच गवाहीआ। श्री भगवान अबिनाशी अचुत, मात्रेआ हो ना कोए वखाईआ। हरिसंगत तेरी सोहे रुत्त, रुतड़ी नाल आप महकाईआ। जो ख़ज़ाना रख्या दब्ब के गुट्ठ, छब्बी पोह चारे गुठ्ठां रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणी दया कमाईआ। कंजूस वेखो हरि जू सूम, आपणी गंढ्ढ छुपाइंदा। पहलों गुर अवतार पीर पैगम्बर करे महिरूम, ख़ाली हथ्थ वखाइंदा। अग्गे बणाए फेर सच कानून, हुक्म हाकम आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गंढ्ढ आप रखाइंदा। उहदे नाल गया ओह, आपणा वक्त लँघाईआ। उहदे नाल मिल्या ओह, आप आपणा मेल मिलाईआ। नेहों लगाया छब्बी पोह, जो शेर सिँघ पंज तत्त चोला रिहा हंढ्ढाईआ। आपणा नाम रखा के आया सो, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। हरिसंगत लई लै आया ढोआ ढो, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। घर घर बीज देवे बो, पत्त डाली आप महकाईआ । धीआं भैणां नालों तोड़या मोह, गुरसिखां नाल बन्धन पाईआ। इन्हां दी आत्म गया छोह, परमात्म रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शेर सिँघ ना रिहा ओह, आह वेख की की खेल रचाईआ। नाम तख़ल्लस जगत तालब, तुलबा रूप वटाईआ। निरगुण हो के बणे मुख़ातब, सरगुण सर्ब गंवाईआ। लेखा जाणे सर्ब आलम, उल्मा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख़ल्लस असलीअत विच प्रगटाईआ। तख़ल्लस विच आया असल, आशक आप जणाइंदा। हकीकत विच कराया वसल, वज़ूद ना कोए बणाइंदा। निरगुण हो के आया दस्सण, सरगुण आप पढ़ाइंदा। अन्दर वड़ के आया वसण, आपणी सेज सुहाइंदा। कूड़ी क्रिया आया झस्सण, चरणां हेठ दबाइंदा। सन्त सुहेले आया रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेग़ बहादर बेड़ा पार लगाया इक मक्खण, हरिसंगत मक्खण नालों अग्गे आप कराइंदा। अग्गों कोई ना आए डक्कण, भय सब नूं आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख़लस्स मुफ़लस रूप वटाइंदा। तख़ल्लस होए जगत मुफ़लस, मुफ्त ख़ोरा नाँ रखाईआ। पंज तत्त जो करे उल्फ़त, अर्श कुर्श ना कोए चढ़ाईआ। प्रभ नूं कदे ना मिले फ़ुरसत, जो तत्तां करे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तरां तरां तरां नाल समझाईआ। ख़ुदाई दाअवे दा दस्सां हक़, असलीअत आपणी आप जणाईआ। जिन्ना चिर शेर सिँघ बवन्जा साल बूटा ना गया पक्क, पत्त डाली जगत वखाईआ। सृष्ट सबाई विच्चों ना
गया अक्क, धीआं पुत्तर संग रखाईआ। ओनां चिर निरगुण रूप ना खोल्ही अक्ख, सरगुण रूप जगत दसाईआ। वेले अन्तिम करया आपणा पक्ख, इक्को राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शेर सिँघ शेर शेर जणाईआ। शेर नाल मिल्या सिँघ, भगवान शेर रूप वटाईआ। दोहां दी वज्जी इक्को किंग, मृदंगा इक समझाईआ। ना कोई वड्याई ना कोई चिन्द, चिन्ता रूप ना कोए वखाईआ। निरगुण मेला निरगुण गुणी गहिंद, सरगुण शेर सिँघ नाता गया तुड़ाईआ। ना कोई पिंजरा ना कोई पिंज, बंदीख़ाना ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा साचा हक़, आपे पंज तत्त काया चोला करे फ़क्क, आपणी हथ्थीं कलम फिराईआ। हक़ देवे ओसे वेले, जिस वक्त दया कमाइंदा। लेखा जाण गुरु गुर चेले, चेला गुर आप हो आइंदा। सरगुण निरगुण आपे मेले, मेल मिलावा आप वखाइंदा। अचरज खेल हरि जू खेले, खेलणहारा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया तन देवे हक़ सरीर, अन्तिम मेला करे अख़ीर, अख़ीर इक्को इक वखाइंदा। हक़ फ़क्क होया बै, रहिणनामा नज़र कोए ना आईआ। शेर सिँघ शेर दुआरे शहिनशाह विच होया लै, पिछला लेखा गया मुकाईआ। पा गलवकड़ी अग्गे बहि, आपणा हाल सुणाईआ। मैं वेख के आया दीन मज़्हब मरदे खहि खहि, गुर अवतारां कराई लड़ाईआ। तेरी सरनी ना कोई ढहे, कोई राम कोई कृष्न कोई मुहम्मद रिहा ध्याईआ। कोई ईसा मूसा कहे, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप आपणे नाल मिलाईआ।