२८ पोह २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
आई घटा वेखे घटा, घनघोर नाम जणाईआ। निरगुण सरगुण प्या रट्टा, मुनसफ़ नज़र कोए ना आईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश होया खट्टा, अमृत रस ना कोए भराईआ। पीर पैगम्बर फिरे नठ्ठा, दोज़ख़ बहिस्त वेख वखाईआ। गुर अवतार भुल्ली मत्ता, श्री भगवान भय जणाईआ। चौथे जुग दा राज चुगत्ता, चारों कुण्ट दुहाईआ। ना कोई जाणे ठंडा तत्ता, अग्नी पवण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घटा इक्को इक चढ़ाईआ। साची घटा आई चढ़, चार कुण्ट अन्धेरा। दीन मज़्हब रहे लड़, कोई ना कहे तूं मेरा मैं तेरा। करे खेल नरायण नर, निरगुण रूप निरँकार सिँघ शेरा। सब दी वेखे चोटी जड़्ह, दो जहानां ढाहे ढेरा। गुरमुख विच्चों लए फड़, मेहरवान कर के आपणी मेहरा। ग़रीब निमाणयां देवे वर, देवणहार ना लाए देरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,
घुंमण घोर घटा, चारों कुण्ट पाए घेरा। घट आए रंग काला, कलिजुग कूक सुणाईआ। नव नौ होए बेहाला, जीव जंत सर्ब कुरलाईआ । साधां सन्तां हड्डीं लग्गा पाला, अन्दरे अन्दर देण दुहाईआ। किसे ना जापे हाढ़ सिआला, रुतड़ी रुत्त ना कोए वखाईआ। पवण अगम्मी मारे उछाला, इक्को लहर वहाईआ। सब दा अन्तिम कढ्ढे दवाला, ख़ाली हथ्थ फिराईआ। भणवईए नज़र ना आए साला, सगला संग ना कोए रखाईआ। गुर अवतारां कोलों मंगे हाला, पिछला लहिणा आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची घटा इक चढ़ाईआ। साची घटा चढ़े बदल, हरि बदली आप कराइंदा। निरगुण करन आया अदल, अदालत इक्को इक वखाइंदा। इक तराना इक्को नाम इक्को नग़मा इक्को ग़ज़ल, ग़रज़ इक्को इक वखाइंदा। सब दे सिर ते कूके अज़ल, उज़र अग्गे ना कोए जणाइंदा। मुरीदां उत्ते मुर्शद करे फ़ज़ल, अर्र्शी आपणी मेहर बरसाइंदा। लख चुरासी होए पज़ल, पुश्त हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। बिन हरि भगत कोई ना चढ़े साची मज़ल, मुश्कल विच सर्ब फसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारों कुण्ट घटा इक वखाइंदा। चारों कुण्ट इक्को घट, घाटा रही पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे नठ्ठ, लोआँ पुरीआँ फेरा पाईआ। इन्द्र कहे मेरा कोए ना रस, करोड़ छिआनवें मुख भुआईआ। करे खेल पुरख समरथ, आपणे नाम कांग चढ़ाईआ। जिस दे अग्गे कोई ना सके बच, कोटन कोटि इन्द्र आपणा आप गए रुढ़्हाईआ। वेखो खेल करे सच, साचा रूप आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को घटा रिहा वखाईआ। घटा चढ़ आई असमान, ज़िमीं ख़ाक ना कोए वखाइंदा। दो जहान होए हैरान, हरि जू की की खेल वखाइंदा। चौदां लोक ना सके पछाण, चौदां तबक नैण शरमाइंदा। गुर अवतार सुणन कान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां इक्को घनघोर सुणाइंदा। पीर पैगम्बर सर्ब पछताण, खवाजा ख़िज़र मूँह विच घाह रखाइंदा। दरोही ख़ुदाए दी ख़ुदाए चाढ़्हे इक तुफ़ान, तोहफ़ा सब नूं आप पुचाइंदा। किसे दा रहिण ना देवे दीन इस्लाम, दुनियां एहदे विच रुढ़्हाइंदा। दूजा सुणे ना कोए पैग़ाम, पैगम्बर नज़र कोए ना आइंदा। सजदा सीस ना करे कोए सलाम, अलैकम रूप ना कोए वटाइंदा। दो जहान करे ग़ुलाम, बन्न्ह बरदे अग्गे लाइंदा। इक्को मेघ बरसे आण, मेहरवान दया कमाइंदा। गुरसिखां हरस मेटे अमृत देवे पीण खाण, अमिउँ रस आप चुआइंदा। जो जन सोहँ ढोला गाण, तिस दुआरे घटा काली फड़ फड़ गुरसिखां नाच वखाइंदा। हरि जू हरिजन करे पहिचाण, बेपहिचाण फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घटा इक्को इक उठाइंदा। उठी घटा चारों दिशा, एका वार उठाईआ। नव नौ दा इक्को हिस्सा, चार चार समझाईआ। चार चार दा पिछला किसा, नौ नौ मिटाईआ। दीन
दयाल किसे ना दिसा, दहि दिशा वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घटा साची रिहा जगाईआ। घटा कहे प्रभ तेरा खेल अपार, मैं वेख होई हैराना। निरगुण सरगुण तेरी धार, खेलें खेल दो जहानां। गुर गुर रूप लै अवतार, देवें धुर फ़रमाणा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, गाए इक तराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तू ही दित्ता मैनूं वर, मैं आपणा हाल सुणाना। आपणा हाल दस्सां की, भेव अभेद जणाया। धरनी अन्दर मेरी नींह, जल जल रूप समाया। मेरी उडीक रखे सीं, नेत्र नैण उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे वास्ता पाया। पाणी नाल मेल हवा, सरगुण निरगुण रूप जणाईआ। मेरा उज़र ना चले रवा, रवादार ना कोए अख्वाईआ। बाहों फड़ ल्या उडा, आपणे चरण ध्यान जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। पाणी मिल हवा धार, आपणी धार जणाइंदा। राह तक्कां तेरा साचे यार, नेत्र नैण कुरलाइंदा। धरनी धवल तों आई बाहर, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। उत्ते आ बदली मेरी नुहार, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। काले बादल हो तैयार, अदल बदल बदल अदल आपणी खेल जणाइंदा। अन्दर भरया इक भण्डार, रस नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अन्दर हो तैयार, ना ज़िमी ना असमान, अन्दरे अन्दर आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे दर, घर साचे आप कराइंदा। हवा पाणी बादल रूप, एका एक जणाईआ। करे खेल सति सरूप, सति सति वड्याईआ। लेखा जाणे चार कूट, दहि दिशा रंग चढ़ाईआ। शहिनशाह हरि भूपन भूप, राजन राज आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हवा पाणी मिल के बादल, बादल घटा रूप वटाईआ । मैं घटा निमाणी कोझी कमली, तेरे चलां हुक्म रज़ाईआ। तेरे हुक्म उत्ते करां अमली, इक्को अमल झोली पाईआ। बिरहों वैरागण होई बवली, कूक कूक सुणाईआ। नेत्र रोवां लभ्भां साँवल सवली, साँवल शाह दए वड्याईआ। गरज़ गरज़ के होवां कमली, मध मती देवां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा विछोड़ा रिहा सताईआ। तेरे विछोड़े मारी तेग़, मेरा दु:ख वधाया । जे नेत्र रोवां ते लोकी कहिण मेघ, मेरा दु:ख ना किसे मिटाया। मैं तेरयां जीवां जंतां मिटावां अग्नी सेक, मेरी अग्ग ना कोए बुझाया। मैं घट्टे मिट्टी मेटां रेख, उपर ठंडी धार वहाया। तूं बेपरवाह नज़र ना अइउँ नेतन नेत, नित नित आपणा मुख भुआया। मैं सुक्के करां हरे खेत, तूं मेरी खेती रिहों सुकाया। प्रभू इक वार वेख, मैं तेरे बिन दिवस रैण रही कुरलाया। श्री भगवान कहे नेड़े आउँदा पहली चेत, तेरा दुखड़ा दए मिटाया। आपणे पल्लू लए लपेट, फड़ आपणी गोद बहाया। तेरा सोहणा मुखड़ा
लए वेख, मुख नकाब उत्तों उठाया । फेर दस्से आपणा लेख, निरगुण की की खेल कराया। आदि जुगादि जो रहे हमेश, जुगा जुगन्तर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घटा काली दए जणाया। घटा काली लै अंगड़ाई, चारों कुंट नैण उठाया। धन्न भाग मेरी कीती घाल प्रभ थांएँ पाई, वेला नेड़े आया। मैं निउँ निउँ लागां पाईं, प्रभ आपणा लवां मनाया। गल मिलां चुक्क के दोवें बाहीं, आपणा दु:ख मिटाया। ढह चरणीं कहां तूं मेरा साईं, तुध बिन साहिब नज़र कोए ना आया। होएं सहाई सभनी थाईं, घट घट तेरा रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या रिहा दृढ़ाया। घटा काली होई उच्ची, आपणी अड्डी रही उठाईआ। प्रभ नाल मेरी लग्गी रुची, पिछला ध्यान मुकाईआ। मैं हुण होण वाली सुच्ची, कलिजुग चौथे आपणा नहावण नहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मैं बणी रही कन्नां तों बुच्ची, मेरे नक्क नथ्थ सुहाग किसे ना पाईआ। जिध्धर गई देवत्यां फड़ फड़ कुट्टी, ख़वाजा ख़िज़र मगर मतिहरा रिहा लगाईआ । साधां सन्तां मेरी मीढी पुट्टी, खुल्ल्ही गुत्त वखाईआ। मैं हुण हो के जावां बलवान साहिब कोलों लवां छुट्टी, गल्ल पल्लू वास्ता पाईआ। तेरी लख चुरासी जो अंगूरी फुट्टी, मैं पाणी दित्ता थाउँ थाईंआ। तूं वेख अक्खीं सारी होई खोटी, कर्म कांड ना कोए चतुराईआ। किसे सूर किसे गाँ दी खादी बोटी, कोई हड्डीआं रिहा चबाईआ। बिन तेरयां भगतां कोई ना चढ़या तेरी चोटी, सारे रोवण देण दुहाईआ। मैं तेरे हुक्मे अन्दर खड़ी खलोती, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तेरे हुक्मे अन्दर मैं सब दे हथ्थों खोहणी रोटी, भुख्यां देवां मराईआ। शाह सुल्तानां तेड़ वखावां इक लंगोटी, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। बेशक मैं तेरे दर ते छोटी, बाकी सब दी जड़्ह उखड़ाईआ। मेरी धार इक्को बहुती, समुंद सागर कोए रहिण ना पाईआ। कर किरपा तूं दे आपणी जोती, जिस जोत नाल करें रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी इशारा करे नाल सोटी, उंगलां नाल समझाईआ । मार हुलारा सब दे तेड़ों लाह दे धोती, कुल्ल्हा सिर रहिण ना पाईआ। किसे दी बणी रहे ना कोठी, मन्दिरां विच ना कोए वसाईआ। किसे दे हथ्थ ना रहि जाए पोथी, बग़ल कुरान ना कोए टिकाईआ। चौदां विद्या कर दे थोथी, घर घर पए लड़ाईआ। पवण पाणी तेरी इक अहूती, हरि जू दए वखाईआ। पैरीं ना पौणी जुत्ती, नंगी पैरीं सेवा लाईआ। वेखी हुण ना रहि जाईं सुत्ती, हरि जू सुत्तयां रिहा जगाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया कुत्ती, भौंके वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी इक्को शौंकी, शौंक गुरसिखां नाल हंढ्ढाईआ। आपणी घटा विच्चों अमृत मेघ इक तरौंकी, मेरे भगतां सीस छहबर लाईआ। ओन्हां दे चरणां जा के पहुंचीं, आपणी भुल्ल बख्शाईआ। भगतो मैं तुहाढ्ढे बिना रही औंती, औंतरापन वखाईआ। मैं तुहाढ्ढा साहिब वेख के आई बेपरवाह वड्डा जौकी, ज़ेर ज़बर आपणा इक जणाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची घटा दए समझाईआ। घटा कहे प्रभ तेरी घाटी, मोहे नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी मैं कटदी रही वाटी, रूप अनूप धराईआ। कृष्न बणया गवाल्यां साथी, गवर्धन आपणी उंगली उठाईआ। बाल्यां करदा रिहा राखी, सेवा सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सेवा अन्दर सुत दुलारा, हरि शब्दी शब्द लगाया। सेवा अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयारा, साचा हुक्म जणाया। सेवा अन्दर रजो तमो सतो भर भण्डारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाया। सेवा अन्दर लख चुरासी बण वणजारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रूप धराया। सेवा विच निरगुण सरगुण खेल कर निरगुण चोला, सरगुण आप हंढ्ढाया। सेवा अन्दर नाम निधान अगम्मी बोला, धुर फ़रमाणा राग सुणाया। सेवा अन्दर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वारो वारी खोल्हा, दो जहानां वेख वखाया। सेवा अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआँ लोआँ जणाया होला, आपणा रंग रंगाया। सेवा अन्दर अमृत भरया नाभ कौला, रस इक्को इक धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा सच आप जणाया। सेवा अन्दर गुर अवतार, जुग जुग आप घलाईआ सेवा अन्दर वेद चार, शास्त्र सिमरत नाल मिलाईआ। सेवा अन्दर गीता ज्ञान, अठ्ठ दस करे पढ़ाईआ। सेवा अन्दर भगत भगवान गाण, आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। सेवा अन्दर पीर पैगम्बर कुरलाण, कलमा नबी सिफ्त सालाहीआ। सेवा अन्दर अञ्जील कुरान, चौदां तबक भज्जण वाहो दाहीआ। सेवा अन्दर ज़िमीं असमान, बैठे सीस झुकाईआ। सेवा अन्दर सूरज चन्न तारा मण्डल ख़ाक रहे छाण, आपणा बल मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाईआ। सेवा अन्दर लोक परलोक, अवण गवण आप जणाइन्दा। सेवा अन्दर सच सलोक, आदि जुगादि राग सुणाइंदा। सेवा अन्दर बणवाए किले कोट, भेव अभेद जणाइंदा। सेवा अन्दर लगाए साची चोट, नाम नगारा इक उठाइंदा। सेवा अन्दर निर्मल जोत, दीपक घर घर आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक रखाइंदा। सेवा अन्दर सिँघ सिँघासण, शहिनशाह वखाईआ। सेवा अन्दर इन्द इन्द्रासण, बैठे ध्यान लगाईआ। सेवा अन्दर मण्डल रासण, गोपी काहन नाच नचाईआ। सेवा अन्दर पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल रिहा भुआईआ। सेवा अन्दर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। सेवा अन्दर गहर गम्भीर, गुण करता खेल कराइंदा। सेवा अन्दर लग्गा लख चुरासी तन सरीर, बिन सेवा ख़ाली नज़र कोए ना आइंदा। सेवा करे शाह हकीर, बेनज़ीर राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्को इक वखाइंदा। साची सेवा जगत जुग, जग जीवण दाता आप
जणाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत चुग, आपणा भेव खुल्हाईआ। जन्म कर्म दा कट रोग, चिन्ता सोग गंवाईआ। साची सेवा देवे आपणा नाम जोग, जुगती हथ्थ फड़ाईआ। मेल मिला निर्मल जोत, जोती कर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा दए वड्याईआ। साची सेवा साची धार, हरि करता आप जणाइंदा। साची सेवा सतिगुर प्यार, दूजा राह ना कोए वखाइंदा। साची सेवा धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का इक वखाइंदा। साची सेवा हरि निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । साची सेवा आत्म परमात्म प्यार, परम पुरख रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक जणाइंदा। साची सेवा शब्द विचोला, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जिस परदे अन्दर पुरख अकाल कीता उहला, उह पर्दा पूरन रूप वटाईआ। जिस दे अन्दर वसे मौला, मौलया हर घट थाईंआ। ला सेवा तुहाढ्ढे पिच्छे पाए रौला, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। सेवा पिच्छे करे पूरा कीता कौला, गोबिन्द आपणा रूप वखाईआ। सेवा पिच्छे तुहाढ्ढा भार करया हौला, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। सेवा पिच्छे प्रगट होया उपर धौला, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। सेवा पिच्छे सति दुआरा खोल्हा, भगत भगवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्को इक कराईआ। साची सेवा कर संसार, सेवा नज़र किसे ना आईआ। साची सेवा भगतां दए आधार, भगवन हो सहाईआ। साची सेवा करे हरि करतार, करनी करता आप कमाईआ। सेवा अन्दर ग़रीब निमाणयां दा चुक्कया भार, थलां विच फेरा पाईआ। जलां विच फिरे सचखण्ड दा साचा यार, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आपे लाईआ। सेवा कर कर गया थक्क, गुरसिख तेरी घाल कमाईआ। कर खेल पुरख समरथ, इट्टां रोड़े पत्थरां सेज बणाईआ। उत्ते पूरन परमेश्वर दित्ता रख, पंज तत्त हड्डीआं रिहा दबाईआ। हरिसंगत दित्ता दस्स, सतिगुर पूरा गुरसिखां भार किवें सिर उठाईआ। दु:ख अन्दर रिहा नठ्ठ, सुख रूप वटाईआ। नाले रोवे नाले रिहा हस्स, आपणा खेल जणाईआ। क्यों हो अधीन होया भगतां वस, आपणा आप गंवाईआ। प्यार अन्दर गया फस, हरि जू आपणा घर तजाईआ। जिध्धर चाहो ओधर दयो धक्क, धक्का मगरों लाईआ। हूंगदे हांगदे नूं मंजी उत्ते दयो सट्ट, आप गूढ़ी नींद सौं जाईआ। तुहाढ्ढे सुत्यां उह तुहाढ्ढे मेटे फट्ट, पिछला दु:ख गंवाईआ। ताप सराफ ना कोई तत्त, दु:ख दर्द ना कोए रखाईआ। गल विच जो दिती गठ्ठ, जम की फ़ासी दिती कटाईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढे सामणे मंजी उत्ते ढठ्ठ, तुहाढ्ढा विस्तरा उत्ते दित्ता लगाईआ। जे ओस वेले तुहानूं सच्ची देंदा दस्स, तुहाढ्ढी ख़ुशी तुहाढ्ढे विच वस ना कोए कराईआ। एहो वल छल खेल पुरख समरथ, अन्दरों होर ते बाहरों होर, गुस्सयां नाल डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, गुरसिखो तुहाढ्ढी सेवा इक्को वार झोली पाईआ। बख्शिश कर करे बख्शीश, पिछली भुल्ल बख्शाईआ। अग्गे देवे इक असीस, गुरसिख तेरी वड वड्याईआ। तेरी सेवा करे जगदीश, जगदीश्र फेरा पाईआ। हरिजन तेरी कोई ना करे रीस, गुरसिख बेपरवाह ……
३० पोह २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
भगत कहे प्रभ सज्जण सुहेला, इक्को नज़री आईआ। गुर अवतारां दा चुक्कया वेला, चाचा कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी सच्चा बापू इक इकेला, दो जहानां वड वड्याईआ। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। लेखा जाण गुरु गुर चेला, चेला गुर लए जगाईआ। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर निरगुण सरगुण चाढ़्हे तेला, सगला सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत कहे प्रभ मिल्या साचा, साची वड वड्याईआ। नाता तुटया पिछले चाचा, चर्चा करे सर्ब लोकाईआ। बेअन्त स्वामी इक्को आका, अक्ल कला अख्वाईआ। गुर अवतारां जो दस्सदा रिहा आपणा साका, साख्यात रूप वटाईआ। पीर पैगम्बरां खोल्हदा रिहा ताका, तकदीर सब दी रिहा बदलाईआ। जुग चौकड़ी पूरा करन आया घाटा, भगत भगवान लए उठाईआ। कलिजुग मेट अन्धेरी राता, सति सति करे रुशनाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर करे बातां, बातन इक्को इक जणाईआ। एथे ओथे देवे साथा, सगला संग निभाईआ। पुरख अकाल दी अगम्मी गाथा, निष्अक्खर आप पढ़ाईआ। नाता तोड़ ज़ाता पाता, ज़ाहरा ज़हूर दए दरसाईआ। चरण कँवल उपर धवल बंधाए नाता, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सदा सुहेला पिता माता, भगत भगवान गोद उठाईआ। आत्म परमात्म देवे दाता, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सदा सुहेला करे बंद ख़ुलासा, बन्धन आपणा इक रखाईआ। पिर धन होण ना देवे निरासा, समरथ बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी बुझाए प्यासा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकासा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। भगत सुहेला दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। काया मन्दिर साचे अन्दर पावे रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक्को देवे धुर भरवासा, धुर दी धार बंधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग प्रभ दी निक्की शाख़ा, शनाख़त आपणी दए जणाईआ। एथे ओथे सदा सुहेला होवे इक्को राखा, रक्षया रक्षक आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा। भगत भगवन्त आपे जण, जण जननी आप अख्वाइंदा।
सदा सुहेला बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। इक सुणाए राग कन्न, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। आप भुआए मणका मन, मन वासना आप मिटाइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त तन, त्रैगुण माया फोल फुलाइंदा। निरगुण जोती कर प्रकाश साचा चन्न, चन्द चांदनी वेख वखाइंदा। भाण्डा भरम भउ हँकारी भन्न, कूड़ी क्रिया गढ़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन इक्को घर वखाइंदा। भगत कहे प्रभ तेरा दुआर, इक्को नज़री आईआ। चाचे बण के मार्ग दस्सदे रहे गुरू अवतार, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। शिरकत शरीक करी विच संसार, शरारत शरकत हुक्म जणाईआ। ग़फ्लत विच ना होए बेदार, उल्फ़त रूप ना कोए वटाईआ। सदाकत करे ना कोए विहार, ल्याकत चले ना कोए चतुराईआ। तुआकब करे ना परवरदिगार, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। कोटन कोटि नाम बणाए मददगार, मुदा हथ्थ ना कोए रखाईआ। सिफ्त सालाही कर विचार, बेपरवाही ढोला गाईआ। हुक्मे अन्दर कर जैकार, सेवा सेव कमाईआ। अन्तिम सारे गए हार, वरासत सच ना कोए बणाईआ। हिरासत विच लए आप करतार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। सफ़ारश करे ना कोई अन्तिम वार, सानी लासानी वेख कोए ना पाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, बेऐब बैठा आसण लाईआ। जलवा नूर नूर उज्यार, महिबूब सच गुसाईंआ। सिफ्त सालाही वसया बाहर, कलमा नबी ना कोए चतुराईआ। कातब करे ना कोई विचार, लेखा लिख ना कोए जणाईआ। चौदां तबक ना कोए अखाड़, तारा चन्द ना कोए चमकाईआ। सूरज किरन ना कोए पसार, तार तार ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह दस्से भगत, भगवान आपणा खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखां जगत, जग जीवण दाता आपणा रूप वटाइंदा। लख चुरासी लेखा जाणा बूँद रक्त, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जिस दी याद गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे रहे सो अन्तिम आया वक्त, वेला आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कोई माण आदि शक्ति, शिकवा सब दा दए गंवाईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता निरवैर स्वामी आपणी करे इक्को हरकत, हरारत सब नूं दए चढ़ाईआ। किसे विच रहिण ना देवे कोई बरकत, ख़ाली भाण्डे दए वखाईआ। परवरदिगार अग्गे क्या कोई करे शिरकत, लाशरीक इक अख्वाईआ। ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, ना कोई कागद कलम शाहीआ। अजूनी रहित फिरे निधड़क, दो जहानां फेरा पाईआ। अद्धविचकार कदे ना जाए अटक, राह विच ना कोए अटकाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी शहिनशाह सुल्तान आपणी जणाए इक्को मटक, मेहरवान वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे दरस नूं रहे भटक, अद्धविचकार डेरा लाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद रहे लटक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलिजुग अन्तिम श्री भगवान निरगुण रूप
इक्को होया सब तों चटक, लोकमात आया वाहो दाहीआ। नाल लिआया सोहँ शब्द सच्चा कटक, खण्डा खड़ग तीर तलवार ना कोए उठाईआ। लख चुरासी सब नूं देवे झटक, झट्टका इक्को वार बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रिहा जणाईआ। भगत कहे प्रभ मेरे पिता, तेरी वड वड्याईआ। हउँ बालक नादान नीकन नीका, अन्त कहिण ना पाईआ। तूं लेखा जाणे जीव जी का, घट घट रिहा समाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरीआं रखदे रहे उडीकां, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। गुर अवतारां दस्सदा रिहों तारीकां, आपणा तरीका ना किसे समझाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी वेखे नीतां, नीतीवान वड्डी वड्याईआ। सदा सदा सद रहे अतीता, त्रैगुण आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला बीता, बीती कहाणी सब दी दएं सुणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चलाई रीता, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ करी पढ़ाईआ। आत्म परमात्म नर हरि नरायण वसया किसे ना चीता, चातृक तृखा ना कोए बुझाईआ। किसे वेद पुराण पढ़ाया किसे पढ़ाई गीता, अञ्जील कुरान किसे सुणाईआ। किसे राह जणाया हस्त कीटा, किसे ऊँचो ऊँच वखाईआ। किसे खेल दसाया सद अनडीठा, रूप रंग ना कोए जणाईआ। बिन भगतां बणया ना किसे दा मीता, मित्र प्यारा ना कोए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला बीता, बेपरवाह फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह प्रभ मेरे बाप, भगत भगवान रिहा दृढ़ाईआ। आदि जुगादी तेरा जाप, इक्को मोहे जणाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, किनारा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई लेखा चौदां लोक हाट, चौदां तबक ना कोए चतुराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भिन्न भिन्न तेरी दस्सदे गए गाथ, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। भगत कहे तूं साहिब सुल्तान आदि जुगादी इक रघुनाथ, रघुपत तेरा बंस सुहाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म देवें दात, ब्रह्म पारब्रह्म वड वड्याईआ। निरगुण निरगुण सच्चा नात, सरगुण सरगुण कम्म किसे ना आईआ। अन्तिम लेखा तेरा वाक्, वाक्य वेखे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार लिख लिख गए कलम दवात, पंज तत्त चोला जगत हंढ्ढाईआ। कलिजुग अन्तिम श्री भगवान सब नूं दए नज़ात, निज घर वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगतन एका मंग मंगाईआ। साची मंग फड़ा हथ्थ, भगत रिहा जणाईआ। तूं साहिब सच्चा समरथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरा दुआर मिल्या नस्स नस्स, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। बिन दन्दां मिलणा हस्स हस्स, बिन नैणां नैण मटकाईआ। साडी पूरी करनी आस, आसा आसा विच समाईआ । जुग चौकड़ी रहे उदास, सीतल धार ना कोए
वहाईआ। कलिजुग अन्तिम मिटे प्यास, तृष्ना तृप्त कराईआ। ना कोई पवण ना स्वास, रसना जिह्वा ना कोए समझाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म तेरी सच्ची शाख़, पंज तत्त काया चोली तेरा पर्दा रूप वटाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, हउँ ढह प्या सरनाईआ। तेरा जपया इक्को पाठ, पाठशाला नज़र कोए ना आईआ। सरोवर मारे इक्को ठाठ, ठोकर अवर ना कोए लगाईआ। मैं पत्तण मल्लया घाट, दर तेरे डेरा लाईआ। आ मिल सज्जण साचे साक, सगला संग निभाईआ। लख चुरासी रुलदी वेखी ख़ाक, तेरा जलवा नूर ना कोए जणाईआ। बी पिहरबान मिहबान बीदो इक रसूल सच्चा पाक, तेरा असूल मोहे भाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरे नाल मिलण दा होया इतफ़ाक, निफ़ाक कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मुरीद मुर्शद रिहा समझाईआ । मुर्शद कहे सुण मुरीद, हाल मुरीदां वेख वखाइंदा। जिस दी गोबिन्द करी दीद, सो दर्दी दर्द वंडाइंदा। आपणी हथ्थीं कट के देवे रसीद, रस्ता इक्को इक जणाइंदा। जिस ने प्रभ नूं मिलणा ठीक, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। दूजी रखणी ना कोए उडीक, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नाल लाउदे गए प्रीत, सो प्रीतीवान दया कमाइंदा। भगत भगवान लैणा जीत, बिन भगतां भगवान हथ्थ किसे ना आइंदा। सारे रल मिल नाता छड्डो मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा काया विच रखाइंदा। बिन रसना जिह्वा गाओ ढोला गीत, गीत गोबिन्द आप जणाइंदा। चाचयां दा वेला गया बीत, पिता पुरख अकाल वड फेरा पाइंदा। जन भगतां कदे ना देवे पीठ, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। दूर दुराडा आया नज़दीक, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। चार वरन इक दूजे दा रहिण ना देवे शरीक, शरअ सब दी मेट मिटाइंदा । आपणे हथ्थ रखे इक तौफ़ीक, तोहफ़ा नग़मा सर्ब सुणाइंदा। वेखणहारा हकीकत हकीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। भगत कहे मोहे चढ़या चाउ, हरि सतिगुर सज्जण पाया। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याउँ, दो जहानां वेख वखाया। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहों, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाया। हरिजन बणाए हँस काउँ, सोहँ हँसा जाप जपाया। गुरमुख उठाए जिउँ बालक माउँ, पिता पूत गोद सुहाया। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, थान थनंतर इक वखाया। लेखा जाणे अगम्म अथाहो, बेपरवाह वड वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए तराया। हरि कहे हरिजन तारांगा। सचखण्ड साचे वाड़ांगा। लेखा चुक्के मित्रां यारां दा। लहिणा मुक्के गुर अवतारां दा। भगतां भगवान आपे चुक्के, कम्म करे सेवादारां दा। निरगुण हो के शेर बुक्के, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाए अगम्मी कम्म करे ना कोए अख़बारां दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे डूँग्घीआं गारां दा। बिन
चरणां चढ़े ना कोई उत्ते, भुल्ली भरम लोकाईआ। श्री भगवान जिस गोदी चुक्के, चुक्क चुक्क उपर उठाईआ। उपर चुक्क फिर चरणां उत्ते सुट्टे, सुट्ट सुट्ट ख़ुशी मनाईआ। सो गुरमुख एथे ओथे दो जहानां रस लुट्टे, रस इक्को इक जणाईआ। करे प्यार प्रभ जिउँ प्यो पुत्ते, पिता पूत खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन चरणां हरन फरन ना किसे खुल्हाईआ। बिन चरणां मिले ना चरणामत, मित्र नज़र कोए ना आइंदा। बिन चरणां मिले ना साचा हित्त, हितकारी ना कोए दसाइंदा। बिन चरणां माणस जन्म ना कोई लए जित्त, सचखण्ड ना कोए पुचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरणां नाल उपर चुक्क, चुक्क आपणा मुख दिखलाइंदा । थल्ले ल्या कहे शाबाश मेरे पुत्त, सुत तेरी वंड ना कोए वंडाइंदा। दे हुलारा कहे उठ, डिगयां आप उठाइंदा। जिस उपर जाए तुठ, फड़ चरणां उपर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल कँवल सहारा, थल्ले उपर करे प्यारा, प्यार आपणी वंड रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे बाल अंञाण, बाला आपणे रंग रंगाइंदा। हरि का खेल अगम्म अपार, भेव अभेद रखाइंदा । ना पुरख ना दिसे नार, निरगुण धार चलाइंदा। इक बुढड़ी ते इक मुटयार, दोहां मेल मिलाइंदा। माई हव्वा मुख ते चिट्टे वाल, अल्ला राणी जोबन इक सुहाइंदा। दोहां कराए इक ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त शनीद पढ़ाइंदा। रफ़ता रफ़ता खोल्ह किवाड़, आहिस्ता आहिस्ता भेव चुकाइंदा। करे खेल सिरजणहार, हरिजन दया कमाइंदा। जिस दीआं हरि जू अक्खां दए उग्घाड़, बिन अक्खां पर्दा लाहइंदा। नौ जन्म दे पिछले ठग्ग नूं मिलण आईआं कर प्यार, भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराइंदा। हवा बोले हौली हौली, इक्को मंग मंगाईआ। गुरमुख वेख मेरी चोटी होई धौली, चिट्टा रंग वटाईआ। मेरे हथ्थ ना मैहन्दी मेरी मींढी ना रतड़ी मौली, मौला नज़र किते ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मैं होई बौली, बवला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ। अल्ला राणी कर शृंगार, वस्त्र तन सजाईआ। नेत्र नैणां कजला धार, नैण नैण मटकाईआ। सीस गुंदया पहली वार, पट्टी इक चमकाईआ। माई नाल कर प्यार, करी सच सालाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, परवरदिगार रिहा आपणे हथ्थ रखाईआ। साडा लहिणा देणा अन्तिम रिहा विचार, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। साडा कोई ना दिसे सहार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अल्ला राणी कहे वेख माई मैं करां दीदार, ठग्ग इक्को नज़री आईआ। जा के ओहनूं दस्सीए हाल, सानूं मार्ग दए समझाईआ। जिस बिध मिलीए पुरख अकाल, आपणा पन्ध मुकाईआ। हव्वा कहे मेरा एहो ख्याल, जो दित्ता तूं सुणाईआ। जिस ठग्गी कीती नाल चम्यार, गंगा माई होश भुलाईआ।
कंगण लै के मुख भुआया पिछले यार, आपणा राह तकाईआ। उस मेला अन्तिम वार, श्री भगवान ल्या मिलाईआ। चम्यार बणया नाल लिखार, लिख लिख लेखा लेखे विच बदलाईआ। जे साहिब सच्चे दी ठग्ग सानूं दस्से हुनार, दर्शन पाईए चाईं चाईंआ। जा के डिगीए चरण दुआर, आपणी झोली अग्गे डाहीआ । मैं बुढड़ी खोव्हां सिर दे वाल, खुल्हा झाटा दयां वखाईआ। तूं आपणा लाहवीं हार शृंगार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। इक्को वार कहीए प्रभ तेरे बिनां कम्म ना आए बुढड़ी मुटयार, जोबन सच ना कोए हंढ्ढाईआ। कर किरपा दे दीदार, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। उह आपणी करन गुफ़तार, तारा सिँघ समझ ना पाईआ। ओन्हां नूं मार्ग देणा सुखाल, जिस नाल कसीरिउँ कंगण ल्या वटाईआ। उंगलां नाल दस्सणा भगत दुआरे बैठा दीन दयाल, शहिनशाह आपणा आसण लाईआ। जो दर डिगे आ हो कंगाल, कंगालों शाह दए बणाईआ। मुर्शद सदा सुणे मुरीदां हाल, गोबिन्द इक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल नरायण नर, दूजी वार फेर मिलाईआ। नानक सद्दया सचखण्ड दुआर, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सिँघ बिशन हरि जू मिल्या विच संसार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जिस जन जागत सोवत इक वार देवे दीदार, तिस गुरमुख नानक रूप वखाईआ। निरगुण नानक निरँकार नाल प्यार, निरँकार निराकार निरवैर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण सरगुण सरगुण बिशन निरगुण अन्तर नानक रूप समाईआ। नानक निरगुण मिल्या सोहँ गा, सोहँ रूप वटाईआ। हँ चोला ल्या बदला, तन नानक पर्दा पाईआ। दोहां विचोला बेपरवाह, नज़र किसे ना आईआ। जिस ने नानक सतिगुर ल्या पढ़ा, सो साहिब सतिगुर गुरसिखां पढ़ावण आईआ। गुरसिख इक्को अक्खर दए सुणा, जिस दी सिफ्त नज़र ना आईआ। सो बणया शहिनशाह, हँ हरि की अंस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ रूप निरगुण निरगुण धार, सरगुण इष्ट ना कोए विचार, आत्म परमात्म एका घर वसाईआ। आत्म परमात्म पा अनन्द, नानक आपणा आप मिटाया । गाया ढोला सोहँ छन्द, जिस वेले हरि का दर्शन पाया। ना कोई रसना ना बत्ती दन्द, पवण स्वास ना कोए जणाया। इक्को इक नज़री आया सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणे आसण डेरा लाया। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाया। ना कोई गर्मी ना कोई ठंड, दिवस रात ना कोए वखाया। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश इक्को झोली पाया। तूं मेरा मैं तेरा तूं मेरा चन्द, चन्द चांदना तेरा जगत रुशनाया। नाम सति पाई वंड, झोली इक्को वार भराया। सो साहिब कलिजुग अन्तिम प्रगट हो सूरा सरबँग, आपणा वेस वटाया। जन भगतां आपणे मिलण दा दस्सया ढंग, बेढंगी चाल चलाया। बिन ललारीयों चाढ़या रंग, रंग आत्म आप
रंगाया । बिन तन्द सतार वजाया मृदंग, तार अगमंड़ी आप हिलाया। बिन नीरों पाए ठंड, अमृत मेघ बरसाया। इक सुणाया साचा छन्द, सोहँ ढोला आप गाया। जुग जन्म दा मेट पन्ध, गुरसिख आण मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अन्तर निरगुण प्यार, सरगुण अन्दर खेल अपार, साखी साख्यात आप पढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, जिस नानक कीआ परवान, सो हँ ब्रह्म सिँघ बिशन विश्व आपणा रूप वखाया।