पुस्तकालयभाग १३

पहली माघ २०१९ बिक्रमी भगवान सिँघ बूड़ सिँघ दे गृह जेठूवाल

पीर पैगम्बरां प्या रोणा, नेत्र नैण वहाईआ। वेखो अग्गे की कुछ होणा, हरि जू खेल कराईआ। ग़रीबां घर लग्गे सोहणा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। साडे कोलों सब कुछ खोहणा, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत कोहणा, छुरी नाम हथ्थ उठाईआ। दिवस रैण ना मिले सौणा, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याईआ। ढोला नबी ना मिले गाउणा, गीत सुहाग ना कोए सुणाईआ। सो करे जो हरि जी भाउणा, भावी सब दे सिर ते छाईआ। चार जुग दस्सदा रिहा आपणा आउणा, लिख्त भविख्त समझाईआ। कलिजुग अन्तिम आओ जिस दर्शन पाउणा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा फेरा पाईआ। गया वक्त फिर हथ्थ ना आउणा, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। शाह सुल्तानां जिस ने ढाउणा, आपणा बल धराईआ । नौ खण्ड पृथवी हल्ल चलाउणा, चार कुण्ट जड़्ह उखड़ाईआ। दो जहानां जिस दा ढोला गाउणा, सोहँ वज्जे नाम वधाईआ। लेखा जाणे अवणा गवणा, पवणां हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर मारन झाकी, निउँ निउँ वेख वखाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशी, भेव कोए ना आइंदा। निरगुण जोत नूर प्रकाशी, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां बणया साथी, राज राजानां दर दुरकाइंदा। धुर दी सुणाए सच्ची साखी, साख्यात रूप वटाइंदा। गुरमुखां देवे लहिणा बाकी, नाम भण्डार वरताइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कोई रहिण ना देवे आकी, अक्ल सब दी आप गवाइंदा। जन भगतां बणया सच्चा साकी, अमृत जाम प्याला आप प्याइंदा। फड़ चढ़ाए औखी घाटी, घाटा पिछला पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। पीर पैगम्बर खोल्ह दरवाजा, आपणा नैण उठाईआ। करे खेल ग़रीब निवाज़ा, इक दूजे रहे समझाईआ। लोकमात परवरदिगार सिर धरया ताजा, तख्त निवासी फेरा पाईआ । जन भगतां रचया इक्को काजा, करता आपणी खेल वखाईआ। आदि जुगादि फिरे भाजा, बण पांधी फेरी पाईआ। सम्बल डेरा लग्गा माझा, गोबिन्द गीत अल्हाईआ। हरिजन सच्चे मारे अवाज़ां, सुत्यां रिहा

उठाईआ। सदा सुहेला इक इकेला समरथ पुरख स्वामी रखे लाजा, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड वड्याईआ। वड वडयाई हरिजन मीत, हरि सतिगुर आप दिवाइंदा। त्रैभवण धनी इक अतीत, त्रैगुण लेखा आप चुकाइंदा। आत्म परमात्म करे ठंडा सीत, सीतल धारा इक वहाइंदा। बोध अगाध सुणाए गीत, गीत सुहागी इक जणाइंदा। नव नौ चार जो सुत्ता रिहा दे कर पीठ, आपणी करवट आप बदलाइंदा। पीर पैगम्बरां दए हदीस, गुर अवतारां पर्दा लाहइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीस, दर दर घर घर आप मंगाइंदा। एका ताज सोहे सीस जगदीश, जगदीश्र आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। पीर पैगम्बर रहे दस्स, इक दूजे ध्यान लगाईआ । वेखो खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना आईआ। ग़रीब निमाणयां होया वस, बेवस फिरे सच्चा माहीआ। अन्तर आत्म दे दे रस, रस आपणा दए चखाईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। भगतां गाए हरि जू जस, जस वेद पुराण कहिण ना पाईआ। दर दरवेश मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, विष्न ब्रह्मा महेष सीस झुकाईआ। शंकर चरणी डिगे ढठ्ठ, ढह ढह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। पीर पैग़बंर आओ नठ्ठो, एका एक जणाईआ। कलिजुग अन्तिम जो वट्टया जांदा सोई वट्टो, अन्तिम लेखा रिहा मुकाईआ। जे बचया जांदा नीवें हो के बचो, हँकारी कोए रहिण ना पाईआ। जे रज्जया जांदा चरण प्रीती रज्जो, साची रीत रिहा समझाईआ। जे ढिआ जांदा हरि सरनाई ढठ्ठो, डिगयां लए उठाईआ। जे कोई दु:ख ते आपणा हाल दस्सो, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर खोल्हण अक्ख, नेत्र नैण उग्घाड़या। परवरदिगार पत्त लए रख, सिर झुके सच दुआरया। असीं अन्तिम कलिजुग होए लखों कक्ख, कलमा कम्म किसे ना आ रिहा। दीन मज़्हब कीता वक्ख, शरअ वंड ना कोए वंडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक समझा रिहा। पीर पैगम्बर पकड़ो राह, रहबर हरि जणाईआ। आबरू इज़त लए बचा, साबर सबर बेसबर प्याला जाम प्याईआ। रहमत करे आप ख़ुदा, रहीम सच्चा शहिनशाहीआ। सहिमत होवो ना होवो जुदा, जुज़ अड्ड ना कोए कराईआ। कदमां उपर हो फिदा, फ़ितरत आप गंवाईआ। सहिजे सहिजे लए मिला, विछड़े गोद उठाईआ जिस ने करबला दित्ता वखा, कायनात फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक समझाईआ। पीर पैगम्बर वेखो दरवेश, इक्को इक आइंदा। चार यारी ना रहे हमेश, कलमां नबी ना कोए पढ़ाइंदा। परवरदिगार इक आदेस, आदि जुगादि रखाइंदा। जुग

चौकड़ी अवल्लड़ा वेस, निरगुण सरगुण धार बन्न्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार ल्या वेख, कलिजुग अन्तिम वेला आइंदा । दर दर घर घर होया भेख, प्रभ का भेव कोए ना पाइंदा। किसे मुच्छ दाढ़ी रख्या केस, कोए सीस मुडाइंदा। पारब्रह्म बिन भगतां किसे ना रखे साया हेठ, लख चुरासी सर्ब कुरलाइंदा। अन्तिम सुंञा होया खेत, पीर पैगम्बर राखा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। पीर पैगम्बर वेखो तमाशा, हरि तरां तरां समझाईआ। जिस दी रखदे गए आसा, सो आसा पूर कराईआ। चौदां तबक ना कोए दिलासा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। हूर बहिश्ती ना कोए भोग बिलासा, रंग रंग ना कोए बदलाईआ। सब दा ख़ाली करे कासा, रहमत मेहर ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर दए वखाईआ। साचा दर वेखण पीर, पीरन पीर वखाइंदा। बेपरवाह कलिजुग अन्तिम खेल अख़ीर, आख़र आप समझाइंदा। भगत भगवान बदले तकदीर, तसबी माला ना कोए फड़ाइंदा। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, लाशरीक मेल मिलाइंदा। दरस दखाए बेनज़ीर, नज़र किसे ना आइंदा । लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह आपणा घर वखाइंदा। चार जुग दी मेटे लकीर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। जन भगतां कटे हरि जू भीड़, औझड़ राह ना कोए वखाइंदा। चरण कँवल कँवल चरण देवे धीर, धीरज इक्को नाम धराइंदा। अमृत आत्म साचा सीर, श्री भगवान जाम प्याइंदा। हरिजन हरिजन मेले साचे वीर, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। किरपा कर गहर गुण गम्भीर, डूँग्घे सागर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव चुकाइंदा। हरिजन वेखे कोझा कमला, कमली वाला फेरा पाईआ। दो जहानां जाणे अमला, फोल फुलाए थाउँ थाईंआ। बाहरों बणे जट्ट यमला, अन्दर शहिनशाह शहिनशाहीआ। दो जहानां इक्को वार करे हमला, सिर सके ना कोए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी काची माटी गमला, लख चुरासी बूटे विच टिकाईआ। दो जहान वजाए तबला, एका डंका हथ्थ उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि का निशाना दस्सदे रहे मार के टपला, पूरन भेव ना कोए खुल्हाईआ। कोई कहे उपर रहिंदा अम्बरां, नज़र किसे ना आईआ। कोई कहे वड़या विच पैगम्बरां, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। कोई कहे वड़या मसीतां मन्दिरां, गुरदुआरे डेरा लाईआ। कोई कहे रहे डूँग्घी कन्दरां, कोई कहे उच्चे टिल्ले पर्बत बैठा सच्चा माहीआ। श्री भगवान कहे बिन भगतां मेरा किसे ना फड़या पलड़ा, पल्लू बन्न्ह ना किसे जणाईआ। आदि जुगादि फिरां इकल्लड़ा, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम पाया झगड़ा, फ़ैसला सके ना कोए कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर लाया रगढ़ा, फड़ फड़ वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरे कर ध्यान सारे

कहिण श्री भगवान तकड़ा, जिस दा अन्त कोए ना आईआ। गुरू अवतार पीर पैगम्बर कोई लूला कोई लंगढ़ा, कोई निउँ निउँ कदम उठाईआ। अबिनाशी करता सतिजुग त्रेता द्वापर बणया रिहा मकरा, आपणा रूप ना किसे वखाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण दाता पुरख बिधाता छैल छबीला वखावण आया आपणा नख़रा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जे कोई लभ्भण जाए हो जाए सब तों वक्खरा, जे कोई चरणीं डिगे भगतां विच समाईआ। इक्को इक सुणाए आपणा फ़िकरा, फिकर सारे दए गंवाईआ। गुरसिखां घर घर करे ज़िकरा, ज़िकरीआ बैठा सीस झुकाईआ। शाह सुल्तान इक्को नित्तरा, निरवैर फेरा पाईआ। गोबिन्द नाता तोड़या बाजां तित्तरां, हरिजन साचे अन्त मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ग़रीब निमाणे गुरमुख सज्जण सहिज सहिज सुख सागर विच मिलाईआ। सुख सागर हरि सच्चा आप, अवर ना कोए जणाइंदा। भगत वछल जन माई बाप, पिता पूत वंड वंडाइंदा। जिस जन जपया सोहँ जाप, सो सतिगुर विच समाइंदा। आत्म दरसी उतरे पाप, दुरमत्त मैल धुआइंदा। मुर्शद मुरीदां करे पाकी पाक, पतित पुनीत आप कराइंदा। गृह मन्दिर खोल्ह ताक, पर्दा दूई आप उठाइंदा। हरि सज्जण मेला आपणे माघ, जगत माघी गुरसिख कदे ना नहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धोवण आया दाग़, आपणी हथ्थीं मल मल आप नुहाइंदा।

पहली माघ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल

भगत मेला भगवन्त मिलावा, भावी भरम मिटाईआ। साहिब मिलण दा इक्को दाअवा, हरिजन चरण ध्यान लगाईआ। सतिजुग वेले पक्कया आवा, प्रहिलाद मिली वड्याईआ। द्वापर लेखे लग्गा नांवां, बिदर होए सहाईआ। कलिजुग अन्तिम मिल्या थाँ जगत निथावां, थान थनंतर इक सुहाईआ। श्री भगवान पकड़े बाहवां, आपणे आप उठाईआ। नाता तुटा हँसां कावां, काग हँस वखाईआ। समरथ देवे सिर ठंडीआं छावां, शहिनशाह बेपरवाहीआ। हरिजन मेला जिउँ पुत्रां मावां, पिता मात गोद सुहाईआ। तेरवें महीने बदलया परछावां, साढे बारां मास घरदयां अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। सोहण सिँघ अज्ज फिरे चावां चावां, प्रभ आया बेपरवाहीआ। चरण कँवल बहि बहि ढोले गावां, पिछला चेता रिहा कराईआ । दिवस रैण साहिब साईं सच्चा इक्को गावां, गुण गोबिंद इक्को गाईआ। जिध्धर वेखां जिध्धर जावां, नठ्ठ नठ्ठ पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन रंग वखाईआ। सोहण सिँघ कहे मोहे चाउ घनेरा, चौ कन्नी आख सुणाइंदा। प्रभ मिल्या जिस नाता जोड़या तेरा मेरा, मेरा तेरा एका रूप वखाइंदा। भाउदा फिरदा दो जहानां ला के आया

गेड़ा, उच्च महल्ले जा जा गुरमुखां दरस दिखाइंदा। धरत धवल लोकमात वसाए कुल्ली कक्खां खेड़ा, कुल आपणा आप बणाइंदा। जगत वलों तन ख़ाक ढाह के कीता ढेरा, आत्म आपणी आपणी गोद बहाइंदा। धन्न भाग प्रभ कीती मेहरा, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान दीन दयाल, दया इक्को इक वखाइंदा। दया वखाए हरि गोबिन्द, दया नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा जिस दी मेटे चिन्द, भरम भुलेखा दए गंवाईआ। तिस नज़री आए गुणी गहीर गहर गोबिन्द, भव सागर पार कराईआ। जिस रसते विच्चों गया अग्गे सीस निवावण विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, करोड़ तेतीसा चरण ध्यान लगाईआ। सारे कहिण वेखो पारब्रह्म दी बिंद, पुरख अबिनाशी आपणी उंगली लाईआ। जिस ने तजाया जीव इंड, ब्रह्मण्ड पैरां हेठ दबाईआ। होए हैरान सारे गए खिण्ड, बिन गुरमुख हरि का संग ना कोए निभाईआ। लख चुरासी राए धर्म कढ्ढे जिंद, जन भगतां भगवान आपणी गोद बहाईआ। अमृत धार प्याए सागर सिन्ध, रस इक्को इक वखाईआ। साहिब सतिगुर सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेला सहिज सुभाईआ। मेला मिल्या सोहण, सिँघ सोहण सोहणी बणत बणाईआ। जीवां जंतां सारे रोण, गुरमुखां गुरसिख वेख ख़ुशी रखाईआ। जिन्हां आपणा धोता धोण, सो पिछल्यां गए समझाईआ। हरि का भेव जाणे कौण, कीमत करते किसे ना पाईआ। जिस लेखा आपणे हथ्थ रख्या राम रौण, कंस काहना वंड वंडाईआ। सो कलिजुग अन्तिम किंगरा किंगरा आया ढौण, चार कुण्ट फेरा पाईआ। पिछले जुग दे विछड़े आया मनौण, अन्दर वड़ वड़ रिहा समझाईआ। रातीं गुरसिखां ना देवे सौण, सुत्यां लए जगाईआ। स्नेहुड़ा देवे ना किसे हथ्थ पौण, नंगीं पैरीं फेरा पाईआ। सिर निवाए फड़ के धौण, चरण कँवल दए सरनाईआ। अमृत जाम आया पिऔण, नाम सुराही हथ्थ उठाईआ। मन हँकारी आया ढौण, खण्डा इक्को इक चमकाईआ। निरगुण रूप सति सरूप आया वखौण, चार जुग जो कोई वेखण ना पाईआ। हरिसंगत वड्डे छोटे निक्के इक्को थाँ आया बहौण, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। ग़रीब निमाणयां शाह सुल्तानां आया समझौण, समझ सब दी रिहा गंवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान इक्को ढोला गौण, सोहँ वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहण सिँघ तों कीता सिँघ सोहण, मोह आपणे नाल रखाईआ। रख्या मोह संग प्यार, परम पुरख दया कमाइंदा। सच दुआरे दित्ता आधार, आदत इक्को इक जणाइंदा। भगतां संग भगत विहार, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सचखण्ड दुआर दित्ता बहाल, बाबल आपणा घर वखाइंदा। सौहरे पेईए ना कोए विचार, बापू इक्को नज़री आइंदा। मुख तों पर्दा दए उठाल, दूजी वार घुंड ना कोए

वखाइंदा। अग्गों नज़री आया पुरख अकाल, जोती जाता डगमगाइंदा। गुरमुख वेख होए निहाल, वाहवा सतिगुर दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवन्त आपे फड़, बिन पौड़ीयों डंडिउँ जाए चढ़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। आउँदा जांदा ना जाए थक्क, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। करे नबेड़ा हक़ो हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। जुग जुग सन्त सुहेले लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी नालों करे वक्ख, वक्खरी धार समझाईआ। जन भगतां गाए हरि जू जस, जस भगतां कोलों आपणा आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता तोड़ तत्त अठ्ठ, लहिणा चुकाया हथ्थो हथ्थ, साचा मार्ग शब्दी दस्स, उच्चे मन्दिर अन्दर दित्ता बहाईआ। हरि जू तेरा मन्दिर सोहणा, गुरमुख वेख ख़ुशी मनाइंदा। एथे किसे ना सुझे आउणा, चारों कुण्ट इक्को हँस मुख, तेरा मुख सालाहइंदा। ना कोई कुण्ट ना कोई कोणा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई जागणा ना कोई सौणा, नार कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। ना कुझ वढ्ढणा ना कुझ बोणा, किरसाण हल्ल ना कोए वहाइंदा। तेरी किरपा तेरे जिहा होणा, दूजा रूप नज़र कोए ना आइंदा। साहिब सुल्तान शहिनशाह तूं सब तों सोहणा, तेरा सुहप्पण सिफ्त विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाया सच्चा घर, जिस घर बिन भगतां नज़र कोए ना आइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, भगत भगवन्त इक निशान, हरिजन आपणे घर वसाइंदा।