पहली माघ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल हरि भगत दुआर विच
सो पुरख निरँजण शहिनशाह, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त धार चलाईआ। एकँकारा सिफ्त सालाह, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। आदि निरँजण नूर रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान सच निशान, निरगुण आपणा आप वखाईआ। अबिनाशी करता वसे साचे थाँ, सच दुआरे सोभा पाईआ। पारब्रह्म वेस अवल्लड़ा आप वटा, भेव अभेद खुल्हाईआ। पुरख अगम्मा अगम्म अगम्मड़ी कार कमा, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। समरथ पुरख प्रभ पर्दा लाह, परवरदिगार नूर ज़हूर रुशनाईआ। मुकामे हक़ इक ख़ुदा, बेऐब वड्डी वड्याईआ। आपणी इच्छया लए प्रगटा, साची भिच्छया आप वरताईआ। लेखा जाणे धुरदरगाह, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सचखण्ड दुआरा इक सुहा, छप्पर छन्न ना कोए वखाईआ। शहिनशाह प्रभ आप अख्वा, करे खेल वड वड्याईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, नाउँ
निरँकारा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि अवल्ला, एकँकारा आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। निरगुण जोत आपे बला, असुते प्रकाश कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, महल अटल सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वड्याइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड सच्ची वड्याईआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, आपणी बणत बणाईआ। लेखा जाण आदि अन्त, मध आपणे विच छुपाईआ। भेव रखाए सदा बेअन्त, अन्त कहिण ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, भेव अभेद रखाइंदा। आदि करे आपणा कम्म, करनी करता आप कमाइंदा। सचखण्ड निवासी सच दुआरे बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा कंध उठाइंदा। करे खेल श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हो तैयार, हरि पुरख निरँजण लए उठाईआ। एकँकार वेखे विगसे वेखणहार, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसे ठांडे दरबार, श्री भगवान छत्र झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ सेवादार, सेवक आपणी सेव कमाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। करे खेल अपर अपार, लिखण पढ़न विच ना आईआ। महल अटल इक मनार, ऊँचो ऊँच सुहाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, साचे घर करे कुड़माईआ। बण विचोला एकँकार, ओंकार बन्धन पाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, रूप रंग ना कोए वखाईआ। सति सतिवादी एका धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई बुढ्ढा नढ्ढा नौजवान, कुड़ी मुटयार रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई वस्त्र तन शृंगार, भूशन अंग ना कोए वखाईआ। करे खेल सिरजणहार, घर सच्चे सच्चा माहीआ। बन्धन पाया आपणी वार, साचा सगन मनाईआ। छन्दन गाए नाउँ निरँकार जैकार, जै जैकार सुणाईआ। साची सखीआं मंगलचार, आप आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साची करनी रिहा कमाईआ। सचखण्ड दुआरे सच विहारा, बिवहारी आप कराइंदा । सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, नूर ज़हूर आप प्रगटाइंदा। हरि पुरख निरँजण पावे सारा, पर्दा आपणा आप चुकाइंदा। एकँकारा जाणे धारा, धार धार विच समाइंदा। आदि निरँजण कर पसारा, आपणी कल धराइंदा। अबिनाशी करता सेवादारा, श्री भगवान निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । पारब्रह्म बेख़बर होए ख़बरदारा, ख़बर आपणी आप प्रगटाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा इक प्रगटाए एका वारा, दूजी बणत ना कोए बणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक वसाइंदा। सच दुआरा पुरख अबिनाश, अबिनाशी आप
वसाईआ। आपे करे खेल तमाश, बेअन्त बेपरवाहीआ। निरगुण देवे निरगुण साथ, सरगुण नज़र कोए ना आईआ। निरगुण नूर निरगुण ज़ात, निरगुण आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साचे घर चढ़या चाउ, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाहो, बेअन्त खेल कराईआ। आपे पिता आपे माउँ, आप आपणा रूप धराईआ। आपे सगन मनाए फड़ फड़ बाहों, आपे तन्दन तंध बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी रचन रचाईआ। आदि पुरख खेल अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे सच विहार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। लेखा जाण पुरख नार, कन्त कन्तहूल रूप वटाइंदा। साची सेजा अगम्म अपार, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। रंग रलीआं माणे एकँकार, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा चढ़या, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। दरगाह अन्दर आपे वड़या, दर्दी दर्द वंडाईआ। ना छन्नयां ना मरया सड़या, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। आपणा नूर आपे धरया, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दुआर पुरख समरथ, आपणी खेल कराइंदा। निरगुण रूप कर प्रगट, प्रगट आपणा वेस वटाइंदा। आपे वस्त इक अकथ, कथनी कथ ना कोए जणाइंदा। आप चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, बण पांधी वेख वखाइंदा। आपे गाए आपणा जस, जस आपणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक वड्याइंदा। सच दुआर श्री भगवान, आदि आदि वड्याईआ। निरगुण नूर कर प्रधान, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। परवरदिगार नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। करे खेल इक महान, महिमा आपणे विच छुपाईआ। सति सतिवादी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। दाता देवणहारा दान, दानी आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड इक वसाईआ। सचखण्ड वसया घर, सो पुरख निरँजण आप वसाया। जिस दा नज़र ना आवे दर, दर दरवाज़ा ना किसे खुल्हाया। कोई ना सके अन्दर वड़, कुण्डा हथ्थ ना कोए लाहया। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वडयाया। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, हरि सतिगुर आप वंडाइंदा। निरगुण विच्चों निरगुण कढ्ढ, निरगुण खेल कराइंदा। निरगुण घर निरगुण सद्द, सद्दा इक रखाइंदा। निरगुण जाणे निरगुण हद्द, बेहद्द रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा सोभा पाइंदा। दर
घर साचे सोभावन्त, सो पुरख निरंजन बेपरवाहीआ। करे खेल नार कन्त, हरि पुरख निरँजण वड वड्याईआ। एकँकारा गाए छन्द, सोहला इक्को इक अल्हाईआ। आदि निरँजण खेल करे बेअन्त, जोत नूर नूर रुशनाईआ। श्री भगवान लेखा जाण आदि अन्त, आपणा भेव चुकाईआ। अबिनाशी करता देवे सच सुगन्त, वासना इक्को रूप वटाईआ। पारब्रह्म करे डण्डौत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाल इक्को बहुत, अक्ल कला अख्वाईआ। वसणहारा साचे कोट, महल अटल इक रुशनाईआ । निरगुण नूर निरगुण जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि अन्त इक्को ओट, एका आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिला, आपणी झलक वखाइंदा। निरगुण मेला मेल मिला, नार कन्त रूप वटाइंदा। सेज सुहञ्जणी लए हंढ्ढा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत जोत मिला, मिल मिल आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी सच दुआर, हरि सच्चा सच कराइंदा। खेल खेल अपर अपार, आप आपणी कल वरताइंदा। नारी पुरख बण निरँकार, जन जननी रूप वटाइंदा। दाई दाया सेवादार, बण सेवक सेव कमाइंदा। सुत उपजाया एका वार, शब्दी नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाइंदा। साचे घर छन्नयां पुत्त, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पिता बणया अबिनाशी अचुत, निरगुण जोत सच्ची माईआ। दरगाह साची सोही रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। आपणे अन्तर आपे उठ, आप आपणा ल्या प्रगटाईआ। भाग लगाया साचे कोट, किला बंक मिली वड्याईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंस आप बणाईआ। साचा बंस सुत दुलारा, सो पुरख निरँजण जाया। करे खेल आप निरँकारा, निरगुण निरगुण वेख वखाया। सीस जगदीश दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। महल अटल इक मनारा, ऊँचो ऊँच वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप जगाया। शब्दी सुत खुल्ही जाग, जागरत रूप वटाईआ। सचखण्ड दुआरे लग्गा भाग, हरि भाग आप वंडाईआ। निरगुण देवे निरगुण दात, दाता दानी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द रिहा उठाईआ। शब्द सुत गया उठ, हरि सतिगुर आप उठाया। किरपा निधान गया तुठ, मेहर नज़र इक टिकाया। गोद बहाया आपणा पुत्त, पिता पूत वेख वखाया। छोटा बच्चा रिहा पुच्छ, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। मेरी कुछ ना आवे सोच, सोच सोच तेरा राह तकाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस बिध आपणी गोद बहाया। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, आपणा हाल जणाईआ। मेरा प्यार तेरा
रस, रस इक्को इक वखाईआ। चरण दुआर जाणा वस, देवां माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाईआ। सुत कहे तेरा चरण दुआरा, प्रभ साचे मोहे भाइंदा। दोए जोड़ करां निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । मस्तक धूढ़ी लावां छारा, इक्को टिक्का सोभा पाइंदा। मैं बालक रूप न्यारा, निरगुण तेरी अंस अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारे देवां दान, तेरी झोली दयां भराईआ। चरण धूढ़ कर अशनान, सर सरोवर इक नुहाईआ। तेरी मेरी इक पहचान, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा सुत पुत्त बलवान, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। करां खेल इक महान, भेव अभेद जणाईआ। बण विचोला नौजवान, नर नरायण रिहा जणाईआ। आ मेरे बाल अंञाण, बाली बुध समझाईआ। तूं कह श्री भगवान, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं देवां तैनूं माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा श्री भगवाना, एका एक जणाइंदा। साचे सुत सच बन्न्हां गानां, तेरा सगन मनाइंदा। थिर घर देवां इक मकाना, बेमुकाम आप समझाइंदा। जिथ्थे झुल्ले नाम निशाना, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। इक्को राग इक तराना, नाद अनादी इक वजाइंदा। इक्को नूर श्री भगवाना, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त आप वरताइंदा। सच वस्त प्रभ तेरी चंगी, शब्द सुत रिहा जणाईआ। देवां दात आप अनमंगी, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तेरे दर होए कोए ना तंगी, दु:ख दर्द रहिण ना पाईआ। तेरा नाम इक्को चण्डी, चण्डका रूप वटाईआ। मेरी आसा होए ना रंडी, निरासा रूप ना कोए वखाईआ। तूं दीन दयाल बख्शंदी, बख्शिश तेरी मोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रेम रस मुख चुआईआ। प्रेम रस देणा भगवान, दर तेरे मंग मंगाइंदा। मैं बाला बाल अंञाण, तेरा भेव कोए ना आइंदा। तोहे चरण डिगा आण, मोहे आसरा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। दर तेरे वास्ता दित्ता पा, बाली बाल जणाईआ। जिउँ भावे तिउँ लै चला, तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणा मार्ग दे समझा, मेरी समझ समझ मिलाईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मोहे इक्को रस वखाईआ। इक्को रस हरि निरँकार, आपणा आप जणाइंदा। सुत दुलारे चरण प्यार, चरण प्रीती इक समझाइंदा। अन्तर मिले अमृत धार, अमृत रस वखाइंदा। सर सरोवर ठांडे दरबार, ठंडक एका पाइंदा। मेल मिलावा सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सरोवर इक वखाइंदा। सच सरोवर चरण दुआर, चरणोदक आप जणाईआ। आदि जुगादि भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट वखाईआ। सदा रखे ठांडे दरबार, सचखण्ड दुआर रिहा टिकाईआ। आपणा दस्से सच विहार, पहला जाम तोहे प्याईआ। तूं होणा ख़बरदार, बेअन्त रिहा समझाईआ। तेरा लेखा अपर अपार, लिख्त लेख ना कोए जणाईआ। तेरे अन्दर मेरी धार, धार तेरा रूप वटाईआ। तूं शब्दी सुत दुलार, डंका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अमृत जाम प्याईआ। एका अमृत दे प्याला, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। सुत दुलारे नज़री आए दीन दयाला, सिर दीनन हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड दुआर अवल्लड़ी चाला, थिर घर आपणी कार कमाइंदा। आदि पुरख बणया आदि रखवाला, अगला मार्ग आप जणाइंदा । सच सच दी सच्ची धर्मसाला, धुर दरबारी आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप उठाइंदा। साचे सुत हो तैयार, हरि सतिगुर आप जगाया। करे खेल आप निरँकार, निरगुण तेरी सेवा लाया। विष्नूं विश्व कर तैयार, अमृत तेरे हथ्थ फड़ाया। कलस लै एका वार, नज़र किसे ना आया। झिरना झिरे अगम्म अपार, धारी धार धार प्रगटाया। कँवल खिले इक गुलज़ार, आप आपणी दया कमाया। वंडे वंड वंडणहार, आप आपणा हिस्सा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा जणाया। सुत दुलारे तेरी वंड, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हुक्म देवे सूरा सरबँग, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। ब्रह्मा देवे इक अनन्द, परमानंद विच समाइंदा। विष्नूं घर चढ़े चन्द, निरगुण जोत रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा खेल खलाइंदा। शब्दी खेल सुत दुलारा, जन जननी रूप वटाईआ। विष्नूं देवे आप हुलारा, ब्रह्मा गोद उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो तैयारा, निरगुण निरगुण रंग रंगाईआ। वसणहारा सुन अगम्म धूंआँधारा, शनाख़त आपणी ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सुत दुलारे दए वड्याईआ। सुत दुलारे तेरा माण, हरि सतिगुर आप रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा दे ज्ञान, गोझ ज्ञान आप जणाइंदा। शंकर मेला खेल महान, हरि सतिगुर आप कराइंदा। तिन्नां विचोला नौजवान, नज़र किसे ना आइंदा। धुर संदेसा श्री भगवान, शब्द अगम्मी आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा अगम्मी गीत, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। शब्दी शब्द तेरी रीत, विष्न ब्रह्मा शिव गंढ्ढ पवाईआ। करे खेल आप अनडीठ, नज़र किसे ना आईआ। सचखण्ड सुत्ता दे कर पीठ, आपणी करवट ना लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक अतीत, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। त्रैगुण मेला त्रै त्रै
धार, त्रै काल दरसी इक चलाइंदा। करे खेल अपर अपार, सचखण्ड दुआरे वंड वंडाइंदा। शब्द सुत करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरा सच सच्चा दरबार, साहिब सतिगुर मोहे भाइंदा। तुध बिन कोई ना होए उज्यार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दया कमाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड महल अटल दए उसार, लोआँ पुरीआँ तेरा राह चलाइंदा। किरन किरन किरन कर उज्यार, नूर नूर नूर प्रगटाइंदा। सूरज चन्द कर शृंगार, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। मण्डल मण्डप हो तैयार, तारा चन्द चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी तेरा हुक्म वरताइंदा। शब्द सुत हो बलवान, हरि सतिगुर आप जणाया। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण तेरा निशान, पंज तत्त देवे नाल मिलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड हो प्रधान, तेरा डंका दए वजाया। प्रगट कर ज़िमी असमान, ज़ामनी विच लए रखाया। देवणहार अगम्मी दान, अलख अगोचर बेपरवाहया। तख्त निवासी हुक्मरान, धुर संदेसा इक सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताया। साचा हुक्म पारब्रह्म, एका एक जणाईआ। विष्नूं तेरा विश्व कम्म, घर घर होए सहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म लए जम्म, आपे बणे पिता माईआ। एका राग सुणाए कन्न, बिन कन्नां करे पढ़ाईआ। निरगुण नूर चाढ़्हे चन्न, बिन चन्दों करे रुशनाईआ। करे वसेरा बिन छप्परी छन्न, महल अटल इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर लहिणा हथ्थ फड़ाईआ। साचा लहिणा श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, धुर फ़रमाणा हुक्म मनाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज हो मेहरवान, मेहरवान आपणा रंग वखाइंदा। निरगुण सरगुण कर निशान, सच निशाना आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप वड्याइंदा। सुत दुलारे तेरा रंग, हरि सतिगुर आप जणाईआ। लख चुरासी सेज पलँघ, घर घर आप विछाईआ। नाउँ निधान वज्जे मृदंग, तेरा राग सुणाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, घट घट आप समाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्द, चन्द चांदना इक रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सुणाए छन्द, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। दो जहानां वंडे वंड, ब्रह्मण्ड खण्ड करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत निरगुण धार सरगुण महल्ल दए उसार, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश रजो तमो सतो एका गंढ्ढ पवाईआ। महल्ल उसरे उसारे आप, नज़र कोए ना आइंदा। लख चुरासी बणे माई बाप, पिता पूत खेल कराइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दस्से जाप, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। बिन रसना जिह्वा सोहँ पाठ, ओंकारा आप पढ़ाइंदा। निरँकारा वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। निरगुण देवे निरगुण साथ, तेरा नाउँ वड्याइंदा। पंज तत्त चोला देवे दात, वस्त अमोलक
आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म हरि का भाणा, हरि हरि आप जणाईआ। तख्त निवासी इक्को राणा, शहिनशाह बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर खेल कराणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाणा, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। बोध अगाधी इक तराना, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। लख चुरासी देवे माणा, घर घर होए सहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आप पछाणा, पर्दा दए उठाईआ। शंकर अन्तिम लेख मुकाणा, लेखा लेखे लाईआ। शब्द सुत तेरा सच निशाना, लोकमात दए झुलाईआ। तेरा रूप करे महाना, मेहरवान वड वड्याईआ। गुर गुर तेरा नाउँ प्रगटाना, एका डंका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, गुरू गुरू समझाईआ । शब्द सुत बणया गुर, हरि सतिगुर आप बणाया। दो जहानां नाता गया जुड़, श्री भगवान आप जुड़ाया। निरगुण चढ़या साचे घोड़, घोड़ा अस्व आप दौड़ाया। लख चुरासी जाए बौहड़, घर घर फेरा पाया। आत्म परमात्म बुझाए औड़, अमृत मेघ बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी सेव लगाया। गुर शब्दी नेत्र खोल्ह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सच दुआरे तोलणा सच्चा तोल, कूड़ी क्रिया ना कोए जणाइंदा। तेरा मेरा चुक्के पर्दा ओहल, मुख नकाब ना कोए रखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वसां कोल, विछड़ कदे ना जाइंदा। दो जहान वजाउणा ढोल, मृदंगा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। जुग चौकड़ी दरवाजा देणा खोल्ह, दर दरबान तोहे बणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव अनभोल, मेरा भेव कोए ना पाइंदा। तूं बोलणा सच्चा बोल, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप समझाइंदा। सुत दुलारा खोल्ह अक्ख, नैण नैण खुल्हाईआ। बेअन्त बेपरवाह पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। साचा मार्ग दित्ता दस्स, मैं जावां चाईं चाईंआ। लख चुरासी अन्दर वस, तेरा भेव खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी नाद अनादी मारां सट्ट, अनहद राग दृढ़ाईआ। गृह मन्दिर अन्दर खोल्हां हट्ट, घर घर दीप जगाईआ। तेरी जोत कर प्रकाश, तेरा महल्ल वखाईआ। आत्म सेजा भोग बिलास, परमात्म गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। साची वस्त देवां अनमोल, श्री भगवान आप जणाइंदा। आदि आदि पर्दा दित्ता खोल्ह, ख़ालक ख़लक रूप वखाइंदा। घट घट आपे रिहा मौल, मौला आपणी धार जणाइंदा। चरण कँवल कँवल चरण सचखण्ड दुआरे इक्को लई साची पौहल, पहली बौहणी आप कराइंदा। अमृत देवे उपर धौल, कँवल नाभी आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द आप समझाइंदा। शब्द सुत सुण साचे लाल, हरि लालण आप सुणाया। मेरी इच्छया महाकाल, तेरा संग रखाया। तेरी इच्छया नाल काल, जुग जुग संग निभाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद रिहा समझाया। भेव अभेद दस्से मीत, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। शब्दी शब्द चले रीत, नाद अनादी आप सुणाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट डेरा लाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को गीत, आत्म परमात्म ढोला सच सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आप वंडाइंदा। साची वंड हरि करतारा, शब्दी शब्द जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वारा, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। तेरा रूप वखाए गुर अवतारा, गुर गुर बन्धन पाईआ। नाम निधाना बोल जैकारा, लख चुरासी दए समझाईआ। काया मन्दिर अन्दर खोल कवाड़ा, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। साची हाटी बण वणजारा, वणज इक्को इक वखाईआ। मिले मेल हरि मीत मुरारा, घर सज्जण सच्चा माहीआ। आत्म परमात्म दए हुलारा, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। धुर संदेसा एका वारा, एकँकारा करे पढ़ाईआ। ब्रह्मा वेता खोल्ह कवाड़ा, चारे वेदां दए जणाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिखे ना जगत शाहीआ। विष्नूं देवे इक भण्डारा, विश्व रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करनी दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग धार, धरनी धरत धवल जणाइंदा। तेरा रूप तेई अवतार भगत अठारां नाल मिलाइंदा। तेरा नाउँ शब्द जैकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण प्रगटाइंदा। तेरा हुक्म अगम्म अपार, गीता ज्ञान गोझ समाइंदा। तेरा लेखा अपर अपार, बेपरवाह नज़र ना आइंदा। तेरी महिमा विच संसार, वेद व्यासा ढोला गाइंदा। तेरा ढोला सच जैकार, लोक परलोक आप जगाइंदा। लोक परलोक ख़बरदार, आलस निंद्रा सब दी लाहइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, रूप अनूप आप धराइंदा। निरगुण सरगुण कर प्यार, सरगुण निरगुण रंग वखाइंदा। अन्दर बाहर इक्को धार, गुप्त ज़ाहर भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत शब्द दुलारे, तेरा रंग चढ़ाइंदा। तेरा रंग इक चलूल, चार जुग वखाईआ। साचे सुत ना जाणा भूल, भुल्यां मार्ग पाईआ। तेरे अग्गे शिव जी सुट्टे त्रसूल, ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकाईआ। विष्नूं मन्ने तेरा असूल, चले हुक्म रज़ाईआ। तेरा साहिब कन्त कन्तूहल, पुरख अकाल वड वड्याईआ। पंज तत्त पंघूड़ा लैणा झूल, गुर अवतार रूप धराईआ। तेरा आदि पुरख मूल, अन्तिम आपणा रंग वखाईआ। देवे संदेसा इक माकूल, मुहब्बत तेरे नाल पाईआ। तूं बणना जगत रसूल, रहबर रूप नाम ख़ुदाईआ। परवरदिगार तैनूं करे कबूल, तेरा कलमा करे पढ़ाईआ। चौदां लोक वेख हज़ूम, हुजरा इक्को इक जणाईआ। तूं बणया रहीं मासूम, परवरदिगार तेरा सच्चा माहीआ। जिस दा चलणा इक कानून, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उह पढ़ावे सच मज़मून, मसला आपणा हल्ल कराईआ। तूं बरदा बण
ममनून, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा समझाईआ। सुत दुलारे कह मेरा ख़ुदा, ख़ुदी विच कदे ना आइंदा। मेरा प्यार ना करे जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाइंदा। तैनूं राह दस्से सिध्धा, फड़ बाहों मार्ग लाइंदा। मैं तीर निशान्यों बिन्नां विधा, अणयाला तीर इक चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत इक वड्याइंदा। शब्द सुत चढ़या चा, चाउ घनेरा इक रखाईआ। बेपरवाह मिल्या इक मलाह, बेड़ा कंध उठाईआ। जिस दिती सच सलाह, कलमा करे पढ़ाईआ। साचा हुजरा दित्ता वखा, महिराब नज़र कोए ना आईआ। मीआं बैठा नैण उठा, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह मुर्शद मुरीद, कलमा आप जणाइंदा। उठ सुत कर मेरी दीद, दीदा दानिस्ता नूर वखाइंदा। आपणी हथ्थीं कट के दयां रसीद, मेरा लेखा ना कोए मिटाइंदा। मेरा नूर साची ईद, आदत इक्को इक समझाइंदा। मेरा मेल निशाना ठीक, काया ठीकर भन्न गवाइंदा। लोकमात रखणी उडीक, साचा हुक्म सुणाइंदा। मेरा दिसे ना कोई शरीक, शिरकत सब दी आप गवाइंदा। मैं वेखां हक़ हकीक, हकीकत सब दी फोल फोलाइंदा। मैं वसां सदा नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। मेरा ढोला इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। मैं वसां काया विच मसीत, मुसल्ला इक्को इक वछाइंदा। मैं होवां ना कदे पलीत, पाकी पाक रूप वटाइंदा। मेरा खेल सदा अनडीठ, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी कलमा रूप वटाइंदा। शब्दी कलमा इलाही कलाम, एका एक जणाईआ। धुर संदेसा दए अमाम, आपणा भेव खुल्हाईआ। दर दरवेश करे सलाम, अलैकम सीस निवाईआ। बरदा बण ग़ुलाम, दर बदर फिर फिर वक्त लँघाईआ। साची शरअ इक ईमान, चरण कँवल सरनाईआ। पीर पैगम्बरां देवां दान, तेरा नाउँ वरताईआ। मेरी सच भूमका सच अस्थान, दरगाह साची सोभा पाईआ। ना ज़िमीं ना असमान, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा परवरदिगार, बेपरवाह आप समझाइंदा। सुत शब्द तेरा मददगार, निरगुण नूर इक अख्वाइंदा। ज़ाहर ज़हूर सांझा यार, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। मूसे करे आप बेदार, बेदर्दी दर्द वंडाइंदा। जलवा दे के एका धार, मूँह दे भार सुटाइंदा। ईसा कर इक प्यार, आदत इक्को इक वखाइंदा। दर दरवेश बणो भिखार, अल्फ़ी चोला तन रंगाइंदा। काला सूसा कर शृंगार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। उच्ची कूको बांह उठाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा डंक वजाइंदा। ईसा मूसा तेरा डंका, हरि हरि आप जणाईआ। तेरा खेल आदिन अन्ता, बेअन्त वडी शहिनशाहीआ। लेखा
जाणे साचे सन्ता, मुरीद मुर्शद आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईसा मूसा मात वड्याईआ। ईसा मूसा सच संदेसा सति सतिवादी आप जणाइंदा। तिस साहिब को करो आदेसा, जो लख चुरासी अन्दर डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण करे वेसा, रूप रंग ना कोए वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज फिरे देस परदेसा, लोआँ पुरीआँ चरणां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलमा कलाम आप अख्वाइंदा। कलमा कलाम कायनात, कातब आपणा भेव जणाईआ। दो जहानां वेखे मार झात, झाकी इक्को वार पाईआ। देवणहार सर्ब नज़ात, फ़तवा सब ते सादर दए कराईआ। सब नूं देवणहार वफ़ात, फ़ातया पढ़े सर्ब लोकाईआ। वेखणहारा जगत बाग़ात, बाग़बान बेपरवाहीआ। प्यावणहारा आब हयात, हयाती सब दी आपणे हथ्थ वखाईआ। पीर पैगम्बर आपणे रखे डूँग्घे ख़ात, हुक्मे हुक्म भुआईआ। रसूललिला माकूल सुणाई गाथ, महिबूब करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं करे लाजवाब, अल्फ़ ये कम्म किसे ना आईआ। अल्फ़ ये ना कोई नुक्ता, हमज़ा रूप ना कोए वटाइंदा। परवरदिगार एको हुक्म देवे पुख़ता, पुश्त पुश्त आप चलाइंदा । किसे नूं रहिण ना देवे सोया सुस्ता, सुस्ती सब दी आपे लाहइंदा। शब्द सुत तेरा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। पीर पैगम्बरां पैंडा मुकदा, अग्गे आपणी धार चलाइंदा। जा के फेर मुहम्मद पुछदा, सुत्ती कला जगाइंदा। दिन दीवीं सब नूं लुट्टदा, लुट्टणहारा नज़र ना आइंदा। ऐधर लावे ऐधर पुटदा, सब दी जड़्ह उखड़ाइंदा। पंज तत्त काया अन्दर धस्सदा, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। पीर पैगम्बरां कोलों पुछदा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जे कोई नेत्र वेखे सब दे कोलों लुकदा, लख चुरासी अन्ध कराइंदा। आपणी धारों आपे उठदा, मात पिता ना कोए बणाइंदा। लेखा जाणे सच सुच्च दा, कूड़ कुड़यारा आप प्रगटाइंदा। आपणे विहार अन्दर जुटदा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा राह चलाइंदा। शब्द सुत तेरा राह बरीक, हरि मार्ग इक लगाईआ । तेरा पन्ध रखे नज़दीक, दूर दुराडा नेड़े आईआ। तेरा लेखा लाशरीक, लहिणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह मुहब्बती नूरा, ज़हूर इक जणाईआ। बेऐब ख़ुदाई सूरबीरा, शहिनशाह रूप प्रगटाईआ। मुहम्मद सिर बन्न्हे चीरा, चीर चीर नाल रखाईआ। हथ्थीं मैहन्दी गुट्ट कलीरा, साचा सगन मनाईआ। मौली मैहन्दी दए धीरा, मैहन्दी वत रंग वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे जुग चार यार करे कुड़माईआ। चार यार कुड़म कुड़मेटा, घर घर मंगल गाया। ना कोई प्यो ना कोई बेटा, अद्धविचकार सर्ब रखाया। चौदां तबक खेडां खेडा, चौदां तबक प्रभ निक्कयों निक्की निक्की वंड
वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त काया चोले शब्दी तेरीआं करदा रिहा झेडां, लोकमात राह चलाया। मुहम्मद दित्ता इक कलाम, कलमा नबी पढ़ाईआ। नज़र ना आए हक़ अमाम, भेव ना कोए जणाईआ। ज़बराईल दए पैग़ाम, करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेकाईल असराईल असराफ़ील हुक्मे विच भुआईआ। हुक्मे अन्दर खेल अवल्ला, आलमीन कराइंदा। प्रगट हो नूरी अल्ला, नूरी झलक वखाइंदा। निरगुण फड़ाए सरगुण पल्ला, सरगुण निरगुण पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इस्म आज़म एका एक वखाइंदा। इस्म आज़म आलमीन, उल्मा करे पढ़ाईआ। चौदां लोकां कर तक्सीम, आपणी शान अज़ीम ना किसे समझाईआ। ना कोई जाणे डण्डा मीम, नुक्ता नून ना कोए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अल्फ़ ये दित्ता समझाईआ। अल्फ़ ये जगत जग नाता, अक्खर अक्खर पढ़ाईआ। वेखणहारा हरि तमाशा, तमाशबीन फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया भरे कासा, इक्को जाम प्याईआ। कलिजुग दे सच भरवासा, सगला संग निभाईआ। चौदां सदीआं भोग बिलासा, क्रिया कूड़ी कर कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा रूप वटाईआ। शब्दी सुत तेरा चोला, चोली नाल बदलाइंदा। पंज तत्त रखे आपणा उहला, हड्ड मास नाड़ी पर्दा पाइंदा। अन्तर सुणाए साचा ढोला, मंत्र इक्को इक पढ़ाइंदा। पीर पैगम्बर बण विचोला, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा । सचखण्ड दुआर इक्को खोला, सच सिँघासण बहि बहि वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे खेल हरि जू मौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, तेरा माण वधाइंदा। शब्द सुत रखणा याद, हरि हरि आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर सुणे तेरी फ़रयाद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ऐधरों कढ्ढ ऐधर देवे दाद, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाउँ रखाईआ। तेरा नाम सुणाए सन्त साध, भगत भगवन्त करे पढ़ाईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। साचा खेल अन्तिम धार, हरि करता आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, पंज तत्त काया चोला जगत हंढ्ढाइंदा। सरगुण नानक नाम रख संसार, सृष्ट सबाई आप समझाइंदा। अन्तर अन्तर इक सतार, सति सतिवादी आप वजाइंदा। नाद अनादी बोल जैकार, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाइंदा। धुर दी वादी धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग वटाइंदा। नानक निरगुण सचखण्ड, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। नानक सरगुण लोकमात वंड, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण नानक गाए सोहँ छन्द, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। सरगुण नानक काया अन्दर बंद, नज़र किसे
ना आईआ। नानक निरगुण मिल्या मेल सूरे सरबँग, शहिनशाह आपणी गोद बहाईआ। सरगुण नानक बत्ती दन्द पाए डण्ड, जीव जंत रिहा उठाईआ। दोहां विच्चों श्री भगवन, आपणा राह चलाईआ । नानक जोत साचा चन्न, दो जहान करे रुशनाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी इक सलोक, सतिनाम करे पढ़ाईआ। पुरख अकाल इक्को ओट, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नानक सरगुण विच समाईआ। निरगुण नानक निरवैर, अजूनी रहित अख्वाइंदा। सरगुण नानक सृष्ट सबाई दा झल्ले कहर, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। ना कोई जाणे ऐर ग़ैर, घर घर इक्को रंग वखाइंदा। इक्को राग इक्को तर्ज़ इक्को बैहर, सोहला ढोला इक सुणाइंदा। छत्ती राग बणाए मुशायर, मुशायरा लोकमात लगाइंदा। सचखण्ड दुआरे कोई ना दूजी दिसे लहर, राग नाद ना कोए सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे करे आपणी मेहर, मेहर नज़र इक टिकाइंदा। सरगुण निरगुण जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। निरगुण नानक सचखण्ड दुआर, सच सच मिली वड्याईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, सच प्रीती दए जणाईआ। नानक ढह प्या दुआर, दोए जोड़ मंगे सरनाईआ। कर किरपा दे अमृत ठंडा ठार, जिस पीत्यां तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत इक्को इक रखाईआ। नानक लै अमृत रस, पुरख अकाल आप जणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वस, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला गाइंदा। तेरी झोली मेरा हथ्थ, अतोट अतुट वरताइंदा। किरपा करे पुरख समरथ, अमृत जाम इक प्याइंदा। अन्तर अन्तर आपे वस, आपणा रंग वखाइंदा। लोकमात जाणा नस्स, साची सेवा इक लगाइंदा। सृष्ट सबाई नौ दुआरे गई ढठ्ठ, आसा तृष्ना ना कोए मिटाइंदा। मन्दिर शिवदुआले होया इकठ्ठ, काया मन्दिर ना कोए फोल फुलाइंदा। फिर फिर थक्के तीर्थ तट, घर सरोवर नज़र किसे ना आइंदा। माला मणका रहे रट, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। पढ़ पढ़ विद्या गए थक्क, गुरमति ना कोए समझाइंदा । फिर फिर थक्के चौदां हट्ट, सतिगुर हट्ट ना कोए वखाइंदा। कूड़ी क्रिया खेल बाज़ीगर नट, साचे मार्ग ना कोए लगाइंदा। मंत्र नाम जा के दस्स, सति सति आप जणाइंदा। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चढ़ा साचे रथ, रथ रथवाही आप समझाइंदा। जो तेरी चरणी जाए ढठ्ठ, तिस पुरख अकाल मिलाइंदा। नौ दुआरे प्या रट, रट्टा जगत ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक देवे एका वर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। लोकमात नौ दर, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। आसा तृष्ना हउमे हंगता गई वड़, माया ममता करे कुड़माईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा लड़, आपणा बल धराईआ। साचे मन्दिर कोए ना
सके चढ़, सुखमन टेडी पार ना कोए कराईआ। ईड़ा पिंगल बैठे खड़, अग्गे लै अंगड़ाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे पार कर, डूँग्घी भँवर ना पार कराईआ। अमृत भरया घर घर, झिरना निझर ना कोए झिराईआ। साचा नाद ना सुणे कोई कन्न, शब्द अनहद नादी नाद सुणाईआ। हरि जू कन्त ना लए कोई वर, पारब्रह्म ब्रह्म मेला ना कोए कराईआ। दस्म दुआरी कोई ना सके वड़, बजर कपाटी कुंडा लाहीआ। आपणी किरपा करे हरि, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। तूं आ के मिल्या मेरे दर, प्रभ सच्चा दए समझाईआ। दसवां जामा तेरा रूप धर, गोबिन्द दए वड्याईआ। मैं लोकमात जा के लवां फड़, आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाईआ। दसवां गुर दसवीं धार, दहि दिशा आप जणाइंदा। नौ दुआरे कर कर पार, घर साचे मेल मिलाइंदा। गुजरी सुत सुत दुलार, हरि साचा माण दिवाइंदा। सुहाए रुत्त इक गुलज़ार, पत्त डाली आप महकाइंदा। पूत सपूता कर तैयार, सीस जगदीश आप सुहाइंदा। कल्ग़ी तोड़ा कर शृंगार, जोती जोड़ा शब्द मिलाइंदा। थोड़ा थोड़ा लेखा सृष्ट सबाई दए वखाल, बाकी भरम भुलेखा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द आपणे रंग रंगाइंदा। सुत दुलारे तेरा नाउँ गोबिन्द, कलिजुग अन्त शब्द वड्याईआ। ना कोई सोग हरख रहे ना चिन्द, चिन्ता रूप कोए ना वटाईआ। श्री भगवान बणाए आपणी बिंद, लोकमात माता दए वड्याईआ। किरपा करे गहर गम्भीर गुणी गहिंद, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ । अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल नाथ, अनाथां आप जणाइंदा । ग़रीब निमाणयां रखे साथ, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। इक सुणाए अगम्मी गाथ, पुरख अकाल मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दया कमाइंदा। दर घर साचा खोल्ह दरवाजा, भेव अभेद खुल्हाईआ। श्री भगवान ग़रीब निवाज़ा, निवाज़े थाउँ थाईंआ। शाहो भूप वड राजन राजा, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। आदि आदि जिस साजण साजा, जुग जुग वेखे बेपरवाहीआ। गोबिन्द नाल रचया काजा, आपणा बन्धन पाईआ। चार जुग दा बदल समाजा, सच समग्री इक वखाईआ। जिउँ साहिब सिर सच्चा ताजा, तेवें गुरसिखां सिर साबत सूरत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मूर्त अकाल अन्त वखाईआ। नानक पढ़ाया सति नाम, मंत्र इक जणाया। करता पुरख हो मेहरवान, मेहर नज़र इक टिकाया। निरभउ होया आप प्रधान, भय सब नूं रिहा जणाया। अकाल मूर्त अजूनी रहित नौजवान, ना मरे ना जाया। गोबिन्द मिल्या आण, हरि जू आपणा फेरा पाया। नानक अमृत सच प्याला दित्ता आण, अंमिउँ रस इक्को इक वखाया। योद्धा सूर बली बलवान, बल आपणा आप समझाया। नाम खण्डा
तेज किरपान, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ फड़ाया। ब्रह्मण्डां वेखे मार ध्यान, जेरज अंडां फोल फोलाया। एका हुक्म धुर फ़रमाण, सच संदेसा आख सुणाया। पंजां देवणहारा माण, अमृत आत्म जाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्याला दीन दयाला गोबिन्द हथ्थ फड़ाया। गोबिन्द हथ्थ अमृत धार, अमर रिहा कराईआ। पंजां कर इक प्यार, पंचम वंड वंडाईआ। पंजां सीस बन्न्ह दस्तार, पंचम सगन मनाईआ। पंचम खिच तेज़ कटार, नाम शहीदी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि गोबिन्द देवे माण वड्याईआ। हरि गोबिन्द माण खेल निरँकार, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, करनी करता आप कराइंदा। साचा मन्दिर कर तैयार, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। पूत सपूता भेव न्यार, भेद ना कोए जणाइंदा। लेखा जाणे सरसा किनार, हिरस सब दी आप मिटाइंदा। सत्तरां कराए सच वणजार, सति सतिवादी लेख मुकाइंदा। छोटे बाले नीहां हेठां दित्ते स्वाल, कलिजुग तेरी जड़्ह उखड़ाइंदा। वड्डे बाले कर हलाल, मुग़ल हलाली मेट मिटाइंदा। सूलां सेजा सुत्ता नौजवान, आपणा शुकर मनाइंदा। देवे संदेसा सच फ़रमाण, श्री भगवान जणाइंदा। पुरख अबिनाशी मिले आण, फड़ बाहों गले लगाइंदा। गोबिन्द तेरा अमृत जाम, डुल्ल कदे ना जाइंदा। कलिजुग तेरा पूरा करां काम, घाटा कोए नज़र ना आइंदा। मेरा नाउँ श्री भगवान, जुग जुग वेख वखाइंदा। तूं बाला बाल अंञाण, तेरी करनी विच समाइंदा। तैनूं दस्सां सच हवाल, आपणा पर्दा लाहइंदा। कलिजुग अन्तिम आवां विच जहान, नानक निरगुण राह तकाइंदा। करां खेल बेपहचान, बेपहचान रूप रंग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत इक प्याइंदा। गोबिन्द अमृत पीता घुट्ट, घुट्ट के जफ्फी पाईआ। पुरख अकाल ना जावे छुट, बन्धन इक रखाईआ। चारे सुत चार जुग दा बूटा देण पुट्ट, जड़्ह तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिउँ भावे तिस वेले पैणा उठ, तेरी वड वड्याईआ। तूं पिता मैं तेरा पुत्त, चलां सदा रज़ाईआ। मेरे वेख ख़ाली हथ्थ कोल नहीं कुछ, तेरे उत्तों सब कुछ वार तेरी झोली पाईआ। मेरे सिखां कोलों पुच्छ, जिन्ना दिती माण वड्याईआ। जिस पीता मेरा अमृत घुट्ट, सो सूरबीर अख्वाईआ। आवण जावण लख चुरासी गई छुट्ट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गोबिन्द आस तकाईआ। गोबिन्द मंगे साची मंग, सूलां सत्थर सोभा पाइंदा। आ वेख सुत्ता गुजरी चन्द, नंगी पैरीं तेरी सेव कमाइंदा। बाले नीहां हेठ रख के पाई ठंड, फिर तेरा शुकर मनाइंदा । अजीत जुझार ना दिती कंड, तेरे भाणे विच रखाइंदा। हुण मैं ख़ुश हो के गावां तेरा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। मेरी टुट्टी लैणी गंढ्ढ, गंढ्ढ तेरे नाल पुआइंदा। मेरा पंज तत्त चोला जाणा हंढ्ढ, थिर
कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। पुरख अबिनाशी प्या रो, गोबिन्द दर्द दर्द वंडाईआ। मैं तेरे जोगा गया हो, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं चार जुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी लई जोह, तेरे वरगा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरे नाल ग्यों छोह, मैं तेरे विच जावां समाईआ। आपणा नाँ रख के सो, हँ ब्रह्म करां कुड़माईआ। धुर दा लै के आवां ढोआ ढो, तेरे सिखां झोली पाईआ। मेरा भेव ना जाणे को, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। गोबिन्द रखणा याद, मैं प्रगट होवां छब्बी पोह, वदी सुदी कोए रहिण ना पाईआ। सब दे कोलों पिछली कीती लवां खोह, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। राह तक्कण पुरीआँ लोअ, ब्रह्मण्ड खण्ड नीर नीर वहाईआ । तेरयां भगतां तेरयां गुरसिखां दुरमति मैल देवां धो, अन्दर वड़ वड़ सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। गोबिन्द सतिगुर प्या हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। पुरख अकाल मैं वेखां तेरा हथ्थ, किस बिध सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी धोखा दे के जाएं नस्स, तूं हथ्थ किसे ना आइंदा। बिन भगतां किसे ना पाई तैनूं नथ्थ, लख चुरासी डोरी तूं बंधाइंदा। मैं सूरबीर रखण वाला हठ, आपणा बल धराइंदा। मैं तेरे अग्गे खलोणा फेर डट, पिछला कीता याद कराइंदा। मेरे गुरमुखां गुरसिखां कर आपणे वस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। गुर गोबिन्द सिँघ तेरा अमृत जाम, प्रभ इक्को इक जणाईआ। चार जुग जिस दी पढ़दे रहे कलाम, कलमा नबी सिफ्त सालाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा दस्सदे रहे निशान, सो निशाना दए झुलाईआ। गुर अवतार जिस दे कोलों मंगदे रहे दान, सो दाता फेरा पाईआ। कलि कल्की प्रगट होवे आण, निहकलंक रूप वटाईआ। सीस रख ताज भगवान, भगवन आपणा हुक्म मनाईआ। गोबिन्द रखे तेरी पहचान, बेपहचान भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा रूप इक निशान, निशाना सब नूं दए वखाईआ। तेरा नाम इक प्रधान, शब्द प्रधानगी इक कमाईआ। जोती नूर श्री भगवान, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जन भगतां लेखा चुकाए आण, पकड़ उठाए थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत तेरा दए वखाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। निहकलंक कल जामा पाउणा, जिस दी ज़िमनी ना कोए लिखाइंदा। पिछला लेखा सर्ब मुकाउणा, अग्गे आपणा मार्ग लाइंदा। गोबिन्द मेला मेल मिलाउणा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। तेरे बच्चे मार फेर जवाउणा, जीवण जुगत इक समझाइंदा। जींवदयां फिर लेखे लाउणा, शब्दी रंग रंगाइंदा। शब्दी रंग इक चढ़ाउणा, उतर कदे ना जाइंदा। छत्ती जुग दा पन्ध मुकाउणा, नानक लेखा पूर कराइंदा। भगत दुआरा इक बणाउणा,
जिस दुआरे भगवन सोभा पाइंदा। तेरे सुत साचे दर टिकाउणा, उपर आपणा खेल कराइंदा। गोबिन्द तेरी रत मस्तक धार आप चवाउणा, त्रैगुण माया डेरा ढाइंदा। ग़रीब निमाणयां गले लगाउणा, कोझयां कमल्यां आपणा घर वखाइंदा। रातीं सुत्तयां दरस दखाउणा, दर दर आप जगाइंदा। सरसे विछड़े मेल मिलाउणा, सत्तरां जोड़ जुड़ाइंदा। भर प्याला अमृत जाम अमृत आत्म आप पिआउणा, डुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक वखाइंदा। सच दुआर हरि निरँकारा, एका एक बणाईआ। नव नौ चार पार किनारा, लेखा दए मुकाईआ। प्रगट हो नर अवतारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द नाल सुत दुलारा, आपणे घर बहाईआ। भगतां करे इक प्यारा, प्रेम प्रेम नाल वंडाईआ। अमृत देवे सच भण्डारा, आपणे हथ्थ उठाईआ। दर सद्दे तेई अवतारा, भगत अठारां लागण पाईआ। कबीर कूके करे पुकारा, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। नामदेव रोवे ज़ारो ज़ारा, वेखो जिन मेरी छप्परी छाईआ। भगतां बणाया छत्ती छत्ती छत्ती इक दुआरा, नौ दुआर उत्ते दए लिखाईआ। दसवें बैठ आप गिरधारा, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत प्याला हथ्थ उठाईआ। अमृत प्याला हरि भगवान, आपणे हथ्थ रखाइंदा। आप प्याए गुण निधान, गुणवन्ता दया कमाइंदा। पीर पैगम्बर मंगण दान, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, हरि जू की की खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां मिल्या आण, भगतां भाग लगाइंदा। सुत दुलारा नाल बलवान, शब्दी गुर रखाइंदा। गोबिन्द गुर गुर कर पहचान, हरिजन आपणे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म देवे अन्त, अन्त अन्त जणाईआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, कलि कल्की फेरा पाईआ। सम्बल नगर बन्हा नात, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। भेव ना आए जीव जंत, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। नाता तुटा ना हउमे हंगत, साची संगत ना कोए वखाईआ। काया चोली ना चढ़े रंगत, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सच्चे घर कोई ना बणे मंगत, शिवदुआले मन्दिर मठ्ठ, मसीतां गिरजे उच्ची कूकण देण दुहाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दे पारब्रह्म प्रभ कीते ख़ाली हथ्थ, सौदा हट्ट ना कोए विकाईआ। गुरदुआरे धीआं भैणां रहे तक्क, नानक गोबिन्द सिख्या गए भुलाईआ। गुर अर्जण लेख लिखाया गुरू ग्रन्थ सच, सच सच वज्जे वधाईआ। कलिजुग दर दर घर घर रिहा नच्च, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। साध सन्त त्रैगुण अग्नी गए मच्च, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। चारों कुण्ट रहे नठ्ठ, वासना कूकर वांग हल्काईआ। जिन्ना चिर मिले ना पुरख समरथ, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। नानक निरगुण मार्ग गया दस्स, गोबिन्द पुरख अकाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, सच दुआरे कर इकठ्ठ, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां हरि जू दए माण, अभिमाण सर्ब मिटाइंदा। जुग जन्म दे विछड़े इकठ्ठे कीते आण, गुर गोबिन्द सेव कमाइंदा। आओ सिखो करो पहिचाण, पिछली रीती आप सुणाइंदा। चार वरन बठाए इक मकान, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। आत्म परमात्म ढोला सारे गाण, गुर शब्द विचोला मेल मिलाइंदा। पर्दा उहला चुक्के विच जहान, ज़ाहर ज़हूर रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन इक्को अमृत इक सरोवर सर इक्को इक वखाइंदा। एका सर सच्चा तालाब, किनारा नज़र कोए ना आईआ। जिस विच रख्या हयात आब, अव्वल आपणा नाम ख़ुदाईआ। ना कोई रहिण देवे पुन्न ना कोए पाप, इक्को इक रंग वखाईआ। सब नूं गोदी चुक्के बण के बाप, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। जिस ने जपया सोहँ जाप, तिस आपणे संग रखाईआ। सतिजुग दी साची गाथ, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। सीस निवाए त्रिलोकी नाथ, रामा दसरथ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अमृत आप प्याईआ। गुरमुख अमृत पीओ रज्ज, गुर शब्दी आप प्याइंदा। हरिसंगत विच बहिणा सज, सज्जण राह वखाइंदा। इक जैकारा लाउणा गज्ज, जो गज दे फंद कटाइंदा। दो जहान नगारा रिहा वज्ज, श्री भगवान आप सुणाइंदा। नाता तुटा मक्का काअबा हज्ज, हुजरा घर घर आप वखाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले टुट्टे मठ्ठ, मठ्ठ इक्को इक प्रगटाइंदा। जिस काया अन्दर बैठा पुरख समरथ, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। खाणी बाणी वेद पुराण अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत हरि का मार्ग रहे दस्स, अक्खर अक्खर नाल प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, हट्ट आपणा आप खुलाइंदा। बाहरों वेखो दिसे जट्ट, अन्दर श्री भगवान डेरा लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे चरणी गए ढठ्ठ, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। प्रभ तेरा अमृत पीए गट गट, बिन पीत्यां सबर किसे ना आइंदा। पहली माघ गुर गोबिन्द गुरसिख रत्ते आपणी रत्त, रत्ती रत्त नाल रंगाइंदा। महा सिँघ दिती मति, मनमति सर्ब गवाइंदा। गुर गोबिन्द चरणी ढठ्ठ, आपणी आस ना कोए रखाइंदा। आपणे सिखां दी पत्त रख, तेरे अग्गे वास्ता पाइंदा। मेरे पिच्छे पिच्छे चढ़ौणे रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। तूं वसें घट घट, घट घट तेरा रूप नज़री आइंदा। गोबिन्द कहे मैं मेला करां अन्त इकठ्ठ, श्री भगवान नाल रखाइंदा। निहकलंक होए प्रगट, गुर चेला गंढ्ढ पुआइंदा। चार वरन दा मेटे फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाइंदा। प्रेम नाल रंगाए रत्त, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाइंदा। गुरसिखो मुक्ती तुहाढ्ढयां पैरां हेठां देवे झस्स, सचखण्ड दुआरा इक वखाइंदा। अग्गों सतिगुर नानक मिले हस्स हस्स, फड़ बाहों गले लगाइंदा। कबीर जुलाहा हथ्थ मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, भगत भगतां संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, गुर सतिगुर खेल वखाइंदा। गुर सतिगुर खेल करे अगम्म, कलिजुग अन्तिम कार कमाईआ। सब नूं देवण आया डंन, डंका आपणा नाम वजाईआ। दो जहान सुणन ला के कन्न, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ । हरि जू भगतां बेड़ा रिहा बन्न्ह, बाकी सब दे विस्तरे गोल वखाईआ। किसे रहिण ना देवे विच छप्पर छन्न, उच्चे टिल्ले मन्दिर देवे ढाहीआ। लख चुरासी देवे डंन, डौरु डंका इक वजाईआ। कलिजुग जीव नेत्र अन्न्ह, हरि जू नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां चोरी चोरी ला लई संन्ह, नाम संधेवा हथ्थ उठाईआ। अन्दर वड़ के सतिगुर पूरा ल्या बन्न्ह, प्रेम डोरी इक्को पाईआ। ऐधर वेखण नज़री आए गुजरी चन्न, ओधर पुरख अकाल नज़री आईआ। गुरसिख सच्चा जाए मन्न, जिस जन आपणा पर्दा लाहीआ। रसना कहे धन्न धन्न धन्न, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी वड्याईआ। सर्ब जीआं दा जननी जन, पुरख अकाल पिता माईआ। किसे नज़र ना आवे पंज तत्त तन, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सो पुरख निरँजण फेरा पाईआ। सो पुरख निरँजण एका आया, अक्ल कला अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण फेरा पाया, होका हरि हरि नाम सुणाइंदा। एकँकारा गेड़ा रिहा गिढ़ाया, दो जहानां आप भुआइंदा। आदि निरँजण करे रुशनाया, जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता उठ उठ वेखे थाउँ थांया, सचखण्ड कुण्डा आपे लाहइंदा। श्री भगवान सति निशान रिहा झुलाया, दरगाह साची आप हिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए सालाहया, धुर फ़रमाणा हुक्म मनाइंदा। निहकलंक प्रभ आपे आया, दूजा होर ना कोए वखाइंदा। चार वेद जिस दा रहे जस गाया, सो आपणी धार चलाइंदा। वेद व्यासा जिस दा ध्यान लगाया, ईसा मूसा नैण उठाइंदा। मुहम्मद सजदा जिस सीस झुकाया, सो परवरदिगार अमाम आपणा रूप वखाइंदा। नानक निरगुण महाबली जो मंग मंगाया, सो आपणी वार फेरा पाइंदा। गुर गोबिन्द भविख्त वाक् पूरा दए कराया, पुरख अकाल सेव कमाइंदा। निरगुण हो के त्रैगुण मेटे माया, गुरमुख साया परे कराइंदा। भगत भगवन्त आप जणाया, जागरत जोत इक वखाइंदा। अक्खर वक्खर आप पढ़ाया, निष्अक्खर रंग रंगाइंदा । कंकर कंकर मृदंग वजाया, घट घट डेरा लाइंदा। पुरी अनन्द जिस वसाया, सो अन्तिम सम्बल फेरा पाइंदा। राज राजाना शाह सुल्तानां ख़ाक दए मिलाया, बीस बीसा राह तकाइंदा। ख़ाली ख़ीसा सब दा दए वखाया, घर घर मंगण भिच्छया कोए ना अग्गों पाइंदा। गुरमुख साचे लए तराया, तारन तरन तरनी इक्को इक तराइंदा। कर किरपा जन भगतां हरन फरन खुल्हाया, निज नेत्र पर्दा लाहइंदा। अनहद नादी नाद सुणाया, छत्ती रागां माण गवाइंदा। निर्मल जोती डगमगाया, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाइंदा। सुरती सोई लए उठाया, शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। साची चोटी लए बहाया, वासना खोटी
बाहर रखाइंदा। वरन गोती ना कोए बणाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को ब्रह्म समझाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखण आया, वेखो सारे नैण उग्घाड़े, नेत्र आपणा भेव चुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दुआरे जिस दे कढ्ढण हाढ़े, हौका सब नूं इक वखाइंदा। लख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़े, खा के शुकर ना फेर मनाइंदा। गुरमुख बणाए साचे लाड़े, मस्तक टिक्का तिलक लगाइंदा। प्रेम जोती व्याहे इक्को नारे, नर नरायण जांञी बण के सच्चा आइंदा। कर के जाए आपणी कारे, पिछली कार ना कोए कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कटदे गए वगारे, वरग सब नूं अन्तिम लाइंदा। पंज तत्त जिस चोले शृंगारे, तत्तव तत्त आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह बेऐब परवरदिगारे, पर्दा आपणा आप चुकाइंदा। आओ गुरसिखो वेखो नज़ारे, बेनज़ीर आपणी मेहर नज़र इक टिकाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि चलण नाल इशारे, गुर पीर अवतार निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। सारे कहिण कलिजुग अन्तिम असीं हारे, अग्गे बल ना कोए रखाइंदा। कागद कलम शाही नाल लिख लिख लोकमात पा के आए पुआड़े, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड वंडाइंदा। कोई ना लग्गा किसे किनारे, नईया भँवर सर्ब वखाइंदा। गोबिन्द सूरा इक ललकारे, ऊँची कूक कूक अल्हाइंदा। आओ चल प्रभ सच्चे दे सच दुआरे, जिस दुआरिउँ पिच्छे ना कोए हटाइंदा। भगतां करे भगवान प्यारे, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आइंदा। गुरसिखां अग्गे सतिगुर कढ्ढे हाढ़े, गुरसिखो तुहाढ्ढे बिनां मेरी पत्त ना कोए रखाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे बाले नीहां हेठ स्वाले, उत्ते तुहाढ्ढा महल्ल वसाइंदा। तुहाढ्ढे अन्दर काया मन्दिर गुर गोबिन्द चले नाल नाले, नानक विछड़ कदे ना जाइंदा। पुरख अकाल दे सच्चे लाले, लाल आपणे रंग रंगाइंदा। नाते तुट्टे काल महाकाले, गुरसिख काल कदे ना खाइंदा। जिन्हां सिर ते बद्धे चक्र दुमाले, तिन्हां भेव ना कोए समझाइंदा। सारे फिरन आले दुआले, अग्गे हो दरस कोए ना पाइंदा। साहिब सतिगुर शाह पातशाह श्री भगवान सचखण्ड बैठा सच धर्मसाले, सच दवारा सोभा पाइंदा। लेखा चुकाए शाह कंगाले, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। गुरसिख सज्जण आपे भाले, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाले, जंजाल आपणे नाम पाइंदा। जिस ढाब कन्ढ्ढे मुख पूंझे नाल रुमाले, सो सतिगुर रोम रोम विच समाइंदा। जिन्हां सतिगुर पिच्छे घालण घाले, घाली घाल लेखे लाइंदा। गुरसिख सच्चे सतिगुर आपणी गोदी विच स्वाले, बाले नींहां हेठ रखाइंदा। करया खेल इक कमाले, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जिस छड्डे पलँघ रंगील दुशाले, सूलां सत्थर सेज आप हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द गुर गुर गोबिन्द मिले आण, गोबिन्द गुरसिखां संग निभाइंदा।
हरि की माघी गुरमुख मजन, सतिगुर अशनान कराइंदा। पुरख अकाल मिल्या सज्जण, निरवैर राह वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां परदे कज्जण, नाम दुशाला उपर पाइंदा। घर घर अन्दर शब्द दमामे वज्जण, अनहद रागी राग सुणाइंदा। गुरमुख गुरमुख गुरसिख गुरसिख हरिभगत हरिभगत हरिजन हरिजन एथे ओथे दो जहान गज्जण, ढोला सोहला बंद ना कोए कराइंदा। लख चुरासी भाण्डे भज्जण, काया माटी कच्च कम्म किसे ना आइंदा। मनमुख जीव जगत दुआरे नच्चण, गुरमुख गुर सतिगुर वेख ख़ुशी मनाइंदा। सन्त सुहेले कूड़ी क्रिया कोलों बचण, जो गुर का बचन कमाइंदा। अग्नी अग्ग कदे ना मच्चण, सीतल धार इक वहाइंदा। सतिगुर प्यार अन्दर रचण, रच रच आपणी ख़ुशी वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, सच अशनान आप कराइंदा। होया अशनान सतिगुर धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाया । चतुर सुघड़ बणया मूर्ख मूढ़्ह, अज्ञान अन्धेर चुकाया। शब्द अगम्मी सुणाए तूर, तुरीआ बैठी मुख भवाया। सार शब्द जो होया रिहा मफ़रूर, आपणा पर्दा दए उठाया। दर आई संगत माफ़ करे कसूर, पिछला लेखा दए चुकाया। अग्गे नज़र आए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा मेल मिलाया। वेले अन्त मिले ज़रूर, गुरसिख जम नेड़ कदे ना आया। नेत्र वेखो किवें दो जहानां मचाए फ़तूर, फ़तवा सादर दए कराया। नौ खण्ड पृथ्मी होए मज़बूर, मुज़रम सब नूं लए बणाया। सर्ब गुणां आपे भरपूर, भरपूर रिहा सब थाया। नव नौ तोड़े माण ग़रूर, ग़ुरबत सब दी दए गंवाया। कलिजुग मेटे क्रिया कूड़ी कूड़, कूड़ कुड़यारा दए खपाया। जन भगतां आवण जावण पतित पावण लख चुरासी कटे जूड़, मात गर्भ उलटा रुख दस दस मास ना अग्न तपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां दुआरे बणया आप मज़दूर, मुस्तबा बण बण सेव कमाया। जन भगतां अन्त हरि जू बद्धा, डोरी प्रेम उठाईआ । घर देण आया सी सद्दा, फसिआ बेपरवाहीआ। दो जहानां कर के पार हद्दां, गुरमुखां हद्द इक वंडाईआ। प्रेम भगती अन्दर मधा, मधुर धुन रिहा सुणाईआ। जिस दुआरे हरि आपणा निशाना गड्डा, सो दुआरा सोभा पाईआ। बाकी सब दे ख़ाली कीते हड्डा, साध सन्त श्री भगवन्त मिलण कोए ना जाईआ। रूप बणाए मच्छां डड्डां, सागराँ विच भुआईआ। जून भुआए रखाए डूँग्घी खड्डां, सर्पणी रूप वखाईआ। जिन्हां सिर ते रखीआं झण्डां, सूकर देण दुहाईआ। बिन श्री भगवान जीव जंत सर्ब रंडा, जगत रंडेपा ना कोए कटाईआ। घर घर अन्दर वड़या घमण्डा, निवण सो अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। सतिगुर दुआरा सदा ठंडा, गुरमुखां सीतल धार वहाईआ। नैण शरमाए चौधवीं चन्दा, नव चन्द नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, बरीख़ाना इक वखाईआ। बरीख़ाना गया खुल्ह, ख़लक ख़ुदा जणाइंदा।
ओथे कोई ना लग्गे मुल्ल, बिन कीमतों करता पार कराइंदा। जो चरण प्रीती जाए घुल, तिस आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवान दा सच्चा फुल्ल, जिस कोलों ब्रह्मे दा कँवल मुख शरमाइंदा। हरिजन बूटा कदे ना जाए हुल्ल, एथे ओथे आप महकाइंदा। पवण सुगंधी जाए झुल, जिस जन आपणी झलक वखाइंदा। गुरसिख कदी ना जाए रुल, जिस सतिगुर गोद बहाइंदा। सन्त सुहेला सद वसे कोल, आप आपणा संग रखाइंदा। नित नवित्त रहे अडोल, डुल कदे ना जाइंदा। जिस जन प्याए आपणे अमृत नाम पौहल, पलक पलक दरस वखाइंदा। हरि का भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ मुसायक हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस गोबिन्द नाल करया कौल, कीता कौल पूर कराइंदा। प्रगट होया उपर धौल, धरनी धरत धवल वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई प्रभ नूं करे मख़ौल, मुफ्त सब दा बेड़ा रुढ़्हाइंदा। किसे कोल नाम रहिण ना देवे रती चौल, ख़ाली भाण्डे सर्ब कराइंदा। सदी बीसवीं साधां सन्तां पए हौल, हौली हौली सब दे परदे लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी करे घोल, कुशती इक्को वार वखाइंदा। वेखण आए हरि जू कुशती, कुशा लखण करौच फेरा पाईआ । लेखा जाणे पुश्त दर पुश्ती, पिछली कीती आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे वड़न ना देवे विच बहिस्ती, दोज़ख़ों सब नूं दए कढ्ढाईआ। किसे दा रहिण ना देवे इष्टी, ईशर आपणा राह जणाईआ। बाहों पकड़ उठाए राम नाल वशिष्टी, कृष्न उँगलां उत्ते नचाईआ। बिन पुरख अकाल बिन सतिगुर पूरे खुल्हे ना किसे दी दृष्टी, जिन्ना चिर आपणी दृष्ट ना किसे उत्ते पाईआ। जन भगतां होए निकटी, निकटवरती बेपरवाहीआ । सृष्ट सबाई होए बिन टिकटी, कलिजुग अन्तिम साचे बेड़े ना कोए चढ़ाईआ। नेत्र रोवण लैण हिटकी, हौके भरे ख़लक ख़ुदाईआ। पीर पैगम्बर अग्गे हो के खोल्हे ना कोए खिड़की, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। सारे ला ला थक्के बिरती, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी लेखे लाए जट्ट किरती, अनपढ़ियां ज्ञान दिवाईआ। चरण प्रीती बख्शी हिरसी, हिरस होर ना कोए वधाईआ। लेखा जाणे अर्र्शी फ़र्शी, फ़लक आपणा रंग रंगाईआ। प्रभ साचे दी साची बरसी, थित वार घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। निरगुण रूप आया अर्र्शी, अर्र्शी प्रीतम सच्चा माहीआ। जिस विष्नूं हथ्थ फड़ाई कड़छी, अन्तिम ख़ाली हथ्थ कराईआ। ब्रह्मे दी ब्रह्म आत्मा रही धड़की, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोत अकालण इक्को कड़की, कड़का आपणा दए सुणाईआ। हो मज़बूर आपे बड़्हकी, भबक इक्को इक लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे मज़्हबां दे भज्जे जाण उपर सड़कीं, नठ्ठण वाहो दाहीआ। अन्तर सब नूं चढ़े घरकी, साह लैण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को पलक फ़रकी, फ़िरका सब दा दए बदलाईआ। दो जहानां नईया जरकी, सईया नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान चढ़या वड्डा कटकी, अग्गे
सके ना कोए अटकाईआ। आपणी दिशा सब ने तरकी, तुरत पल्ला ल्या छुडाईआ। श्री भगवान आपणी नज़र परती, प्रतिनिध बण के आया सच्चा माहीआ। वेखो सचखण्ड बणाया उत्ते धरती, भगत दुआरा नाउँ रखाईआ। एहदे विच झाड़ू देवे आदि शक्ती, शिकवा कोए रहिण ना पाईआ । पीर पैगम्बरां उत्ते आई सख्ती, सकता हथ्थ उठाईआ। सारे कहिण होए कमबख़ती, रो रो कमली अल्ला राणी मारे धाहीआ। बिन भगतां किसे दी कम्म ना आई भगती, जिन्हां भुलया बेपरवाहीआ। मैं फिरदी रही चौदां तबक मटकी मटकी, आपणा जोबन हुलारे विच चलाईआ। भेव ना जाता खेल अगम्म पुरख समरथ की, जिथ्थे चले ना कोए चतुराईआ। जिन दिती नथ्थ सुहाग दी, सो साहिब फेरा पाईआ। मुख पर्दा चुक्क चुक्क झाकदी, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। पीर पैगम्बरां उठ उठ आखदी, उठो वेखो वेला गया आईआ। मैनूं इक्को गल्ल भाखदी, तुहाढ्ढी करे सफ़ाईआ। उहदे कोल वस्त इक नज़ात दी, सब नूं लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। मलावण आए आप भगवन्त, आपणा फेरा पाईआ। हरिजन नारी मिले हरि जू कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। सेज सुहञ्जणी वखाए सोभावन्त, सति सतिवादी फूलण बरखा लाईआ। जिस रचना रचाई आदि सो वेखण आया अन्त, बेअन्त फेरा पाईआ। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव सुणाया ढोला मंत, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करी पढ़ाईआ। जो घट घट वसया लख चुरासी जीव जंत, खाणी आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता जन भगतां रखे उत्तम ज़ाता, नाम भगती दए सुग़ाता, अमृत जाम प्याए बाटा, पुरख समराथा दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे खेल कमलापाता, कमले रमले कोझे आपणे गले लगाईआ। कोझे कमले लग्गे छाती, शहिनशाह आप लगाइंदा। देवे दरस सुत्यां रातीं, गुरसिखां दु:ख ना कोए वखाइंदा। घर घर जा जा पुच्छे वाती, आपणा फेरा पाइंदा। फड़ बाहों चढ़ाए उच्ची घाटी, घाटा सब दा पूर कराइंदा। अग्गे नेड़े आई वाटी, पिछला पन्ध मुकाइंदा। जिस दा गोबिन्द बणया साथी, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। भगतां लहिणा चुक्के बाकी, देवणहार फेरा पाइंदा। गुरसिख तेरा मन ना रहे आकी, मति मतिवाली डेरा ढाइंदा। दरस दिखाए साख्याती, शनाख़त आपणी आप समझाइंदा। जन्म जन्म विच्चों देवे लहर हयाती, कर्म धर्म शरम वरन बरन हया सर्ब मिटाइंदा। अठ्ठे पहर रखे प्रभाती, प्रभू आपणा रंग वखाइंदा। नाता तोड़े मामी फुफ्फी मासी, भैण भय्या चाचा ताया नज़र कोए ना आइंदा। अन्तर आत्म परमात्म सच्चा साकी, भर प्याला जाम प्याइंदा। लेखा चुक्के तन ख़ाकी, पाकी पाक वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेला इक इकेला गुरु
गुर चेला, एका घर बहाइंदा। गुर चेला वसे इक्को घर, एका घर वड्याईआ। जिथ्थे देवे ना कोई डर, भउ भय ना कोए रखाईआ। एका सेजा बहिण चढ़, एका आसण सोभा पाईआ। इक दूजे दा पल्लू लैण फड़, अग्गे होए ना फेर जुदाईआ। गुरसिख गुरू दुआरे जाए मर, गुरू सतिगुरु गुरसिख आपणे विच मिलाईआ। दोहां दा मेला इक्को घर, जिस दुआरे वसे पुरख अकाल बेपरवाहीआ। शब्द गुरु गुरमुखां निरगुण रूप हो के लए फड़, आवे जावे वाहो दाहीआ। जिस जन उपर किरपा दिती कर, तिन्हां आपणे संग रखाईआ। जो जन सोहँ अक्खर रहे पढ़, डुब्बदे पत्थर पार कराईआ। धन्ना कहे मैं वट्टउँ पाया हरि, गुरसिख कहो बिन वट्टउँ नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आ के फड़या लड़, भगतां ओट इक तकाईआ। भगतां रखी ओट अकाल, आपणी कल ना कोए जणाइंदा। मेरे उत्ते हो दयाल, तुध बिन मेरा संग ना कोए निभाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होई बेहाल, सत्त दीप सर्ब कुरलाइंदा। सति दिसे ना किसे धर्म दुआर, वेसवा रूप सर्ब वटाइंदा। मन्दिर मस्जिद कूड़ी क्रिया जगत विचार, धीआं भैणां नाच नचाइंदा। पंडत पांधे ग्रंथी पन्थी मुल्लां शेख़ गए हार, हरि का नाम ना कोए ध्यााइंदा। कूड़ कुड़यारा करन शृंगार, सच शृंगार ना कोए हंढ्ढाइंदा। नारी छड्डया कन्त भतार, भतार कन्त नारी ना अंग लगाइंदा। दोहां वरया इक विभचार, विभचारी रूप सर्ब वखाइंदा। आपणा आप गए हार, हरि मन्दिर सोभा कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता कलिजुग वेख अन्धेरी राता, आपणा फेरा पाइंदा। काली रैण अन्धेरी अन्ध, भिन्नड़ी आपणा रूप वटाईआ। चारों कुण्ट पैंदी डण्ड, बत्ती दन्द रहे कुरलाईआ। जिध्धर वेखो भेख पखण्ड, सृष्ट सबाई होई हल्काईआ। बिन सतिगुर पूरे गुरमुखां मिले ना इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा ढोला गायण छन्द, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी होई कुड़माईआ । पिच्छे वंडदा रिहों वंड, अग्गे वंड कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दा इक्को चढ़े चन्द, धीरज धीर नाल वखाईआ। प्रभ मिल्या दीनन बख्शंद, दीन दयाल दया कमाईआ। जन भगतां मिल के प्रभ नूं पए ठंड, दो जहानां विछोड़े दी अग्न बुझाईआ। आओ रल मिल के इक दूजे नाल पल्लू लईए गंढ्ढ, अग्गे सके ना कोए खुल्हाईआ। मार के छाल मेरी चढ़ जाओ उपर कंड, सचखण्ड लै के जावां चाईं चाईंआ । ओथे जा के वेखां आपणे चन्द, जिन्हां मुखड़ा नूर रुशनाईआ। पीर पैगम्बरां खट्टे करां दन्द, इक्को वार उठाईआ। आओ वेखो जिन्हां दे नाल गुजरी चन्द, तुहाढ्ढा माण गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां जन भगतां अग्गे वास्ता पाईआ। जन भगतां अग्गे पाए वास्ता, बिन भगतां वसल ना कोए कराईआ। गुरसिखो प्रेम दा खवाओ नाशता,
प्रभ भुक्खा दर दर फेरा पाईआ। आपणा आपणे विच रख्या कर के ज़ाबता, ज़ेर ज़बर तुहाढ्ढे नाल मिलाईआ। जिन खेल करया बुढ्ढे बाल दा, बाहरों बुढ्ढा अन्दरों नढ्ढा रूप वखाईआ। लेखा लाए शाह कंगाल दा, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। गुरसिखां फड़ फड़ बाहों आप बहालदा, साची पालकी विच बहाईआ। साचा मार्ग इक सिखालदा, सिख्या सिक्खी भुल्ल कदे ना जाईआ। आपणा दरस फेर वखालदा, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। जन भगतां पिच्छे घालण घालदा, दर दरवेश आप अख्वाईआ। लेखा जाणे पत्त डाल दा, कली कली फूल फूल गुंचा गुंचा फोल फुलाईआ। वेखो खेल बेऐब बेहाल दा, आपणा हाल तुहानूं रिहा सुणाईआ। लोकमात बिन भगतां भगवान ना कोए ज्वाल दा, मरया रहे सचखण्ड आपणा आसण लाईआ। एसे कर के गुरमुखां फिरे भालदा, मेरा नाम करन रुशनाईआ। क्यों आपणे सांचे जिस नूं ढालदा, आपणी तलवार लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अग्गे रो रो आपणा हाल सुणाईआ। नेत्र रोवे मारे आह, उह नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां जलवा दए वखा, जलवागर फेरा पाईआ। सारे कहिण मेरा ख़ुदा, घर मिल्या बेपरवाहीआ। इस दे उत्तों हो जाओ फ़िदा, फ़ितरत कोए रहिण ना पाईआ। रल मिल दोंह हथ्थां दा पाओ गिध्धा, निरगुण सरगुण रंग चढ़ाईआ। जे कोई पुच्छे पारब्रह्म किडा, सके ना कोए समझाईआ। श्री भगवान कहे मैं निक्का जिहा इड्डा, गुरमुखां अन्दर डेरा लाईआ। बाहरों मेरा दो जहान दा वड्डा विढ्ढा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड आपणे विच छुपाईआ। कलिजुग अन्तिम खेडण आया खेडां, गुरमुख हाणी नाल लिआईआ। बेशक सृष्ट सबाई करे झेडां, बेशरम बणया सच्चा माहीआ। गुरसिखां दस्से आपणा भेता, विचली घुंडी दए खुल्हाईआ। अग्गे किसे दे सिर ते पैण ना देवे तत्ती रेता, देग़ां विच ना कोए उबलाईआ। सब नूं रखे साया हेठां, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द अगम्मी देण आया नेंदा, निन्दकां निन्दया मुख भराईआ। गोबिन्द भज्जा गया पिच्छे गेंदा, जगत विहारा खेल कराईआ। पुरख अबिनाशी कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के सरगण वेंहदा, हरिजन विछड़े लए मिलाईआ। पिछला लहिणा सब दा देंदा, बाकी कोए नज़र ना आईआ। बाहों फड़ फेर कहिन्दा, उठो गुरसिखो मिलो भाईआं भाईआ। जो हरिजन हरि का भाणा सहिंदा, तिस मिले माण वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद इक दूजे नाल खैहन्दा, गुर अवतार करन लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच सिँघासण इक्को बैहन्दा, हुक्मे खेल वरताईआ। इस दे अग्गे बिन ढाहयों सब ढहिंदा, आपणी पिठ्ठ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अग्गे आपणा दु:ख सुणाईआ। जन भगतो हरि नूं लग्गा दुखड़ा, दुखी हो कुरलाया। जिन्ना चिर वेखां ना तुहाढ्ढा मुखड़ा, मैनूं सुख कोए नज़र ना आया। जुग चौकड़ी रखे आपणी कुखड़ा,
अन्दर आपणे बंद कराया। तुहाढ्ढे प्रेम प्यार दा भुक्खड़ा, सचखण्ड दुआरिउँ चल के आया हौली हौली थक्का मांदा एथे अपड़ा, तुहाढ्ढा दर्शन कर के आपणा थकेवां दए गंवाया। जिउँ ख़ुशी होवे माँ प्यो मिल के पुत्तरा, बिन पुत्तरां सीने ठंड ना कोए रखाया। मैं अर्शां उत्तों उतरां, नानक लेखा गया लिखाया। मेरा लेखा लिख्या ना जाए विच सत्तरां, पैंती अक्खर देण दुहाया। मेरा किसे ना परता पत्रा, वरका सके ना कोए उलटाया। मैं इक्को दस्सदा रिहा आपणे नाम दा खटका, खण्डा खड़ग चमकाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारा राह विच अटका, बिन नानक घर कोए ना आया। कलिजुग अन्तिम सब दा मिटावे हलाल झटका, छुरी आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अग्गे आपणा हाल सुणाया। की दस्सां किधर जावां, हरि जू रिहा जणाईआ। भगत मेरीआं भुजां बाहवां, बिन भगतां कम्म किसे ना आईआ। भगतां बिनां मैं होवां निथावां, लोकमात पुछां किसे ना मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला भगतन मीता, भगतन वसे सदा चीता, चेतन चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। भगत कहिण तूं वड्डा ठग्ग, एतबार तेरे उत्ते ना आईआ। तूं वसें उपर शाह रग, आपणा मुख छुपाईआ। जुग जुग लाउदा रिहों अज पज, गुर अवतारां हुक्म मनाईआ। कलिजुग अंतम आएयों भज्ज, भजड़यां पिट्टी सृष्टी ख्वाहिश दए दुहाईआ। सब ने लोकमात जाणा तज्ज, आसण सिँघासण कोए रहिण ना पाईआ। प्रभ सरन चरण जो गए बज्झ, बचत आपणी लैण कराईआ। जट्ट धन्ने दस्सी जाच , याचक दान इक वरताईआ। घर आ के मिले सच, मेहरवान मिहबान इक गुसाईंआ। हुक्मे अन्दर पए नच्च, भगत इशारयां नाल नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन अग्गे आपणा सीस झुकाईआ। भगतन अग्गे सीस गया झुक, साहिब सतिगुर आप झुकाइंदा। गुर अवतारां पैंडा गया मुक्क, भगवान इक्को राह वखाइंदा। पीर पैगम्बर गए उठ, जो गया फेर ना आइंदा। दीन मज़्हब मच्ची लुट्ट, ठग्ग चोर यार आपणा दाअ लगाइंदा। साध सन्त बैठे रुट्ठ, रुट्ठयां मूँह ना कोए भुआइंदा। अन्तिम इकठ्ठे कर के इके गुठ्ठ, जिउँ अम्बां गुठलीआं ज़मीन विच दबाइंदा। सब दे कोलों लेखा लए पुच्छ, सिर सिर हुक्म मनाइंदा। किसे कोल ना दिसे कुछ, बग़ल कुरान ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत दुआर हरि निरँकार कर निमस्कार, निमख निमख आपणा आप कटाइंदा।