पुस्तकालयभाग १३

३ माघ २०१९ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह मुंडी जुमाल ज़िला फिरोज़पुर

भगत भगवन्त साची रीत, हरि सतिजुग सच चलाइंदा। ना कोई मन्दिर ना मसीत, गुरुदुआर ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म रहे अतीत, त्रैगुण रंग ना कोए रंगाइंदा। काया करी ठंडी सीत, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। माणस जन्म लैणा जीत, साची सिख्या इक पढ़ाइंदा। साहिब सतिगुर सदा अनडीठ, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। सोहँ ढोला इक्को गीत, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपे गाइंदा। जिस दा निशाना सदा सदा सद ठीक, सो साहिब मार्ग लाइंदा। सति सतिवादी इक प्रीत, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। मित्रां नाल मिले मीत, मित्र आपणा भेव खुल्हाइंदा। लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म आत्म मेल मिलाइंदा। आत्म आत्म जुड़े जोड़, सो सतिगुर आप जुड़ाइंदा। शब्द अगम्मी चढ़ चढ़ घोड़, गुरमुख लाड़ा दूल्हा सोभा पाइंदा। नाता तुटे अन्ध घोर, प्रकाश प्रकाश रूप चमकाइंदा। लेखा जाणे ज़ोरो ज़ोर, ज़बर चरणां हेठ दबाइंदा। लख चुरासी पाए शोर, कूड़ी क्रिया जगत कुरलाइंदा। भगतां भगवन्त जाए बौहड़, बौहड़ी हाल ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। मन्दिर मस्जिद छड्डे मठ्ठ, गुरुदुआर नज़र कोए ना आइंदा। करे खेल पुरख समरथ, साची धार चलाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मुस्लिम हिंदू सिख ईसाई देवे एका मति, गुरमत्त आप जणाइंदा। जगत नेत्र पंज तत्त, सो पुरख निरँजण नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। तन नाल तन शृंगार, पंज तत्त कराईआ। आत्म नाल आत्म आधार, परमात्म रंग चढ़ाईआ। ब्रह्म नाल ब्रह्म विचार, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। धुर दा मार्ग सच संसार, महासार्थी आप लगाईआ। जिस दी मंग मंगदे गए गुर अवतार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। दीन मज़्हब कर ख्वार, ख्वारी सब दी दए कराईआ। इक्को नज़री आए एकँकार, इष्ट देव इक जणाईआ। सृष्ट सबाई कराए सच विहार, बिवहारी आपणी धार चलाईआ। सतिजुग दूजी कोई ना करे कार, मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत पांधा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। साचा मार्ग लग्गे मात, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लख चुरासी इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। पिछला सब दा टुट्टे साक, अगला बन्धन आपे पाइंदा। भगत मिलाए भगतां साथ, गुरमुख गुरमुख गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई वखाए एका वरन, सरन इक्को इक जणाइंदा। साची सरन देवे ठाकर, ठोकर नाम लगाईआ। लख चुरासी काया गागर, घट घट रिहा समाईआ। बण वणजारा वणज कराए सौदागर, सौदा हट्टो हट्ट विकाईआ।

निर्मल कर्म करे उजागर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। दर आयां घर देवे आदर, जिन्हां देवे सरन सरनाईआ। चुगत्तयाां नेड़ रहिण ना देवे करता कादर, कुदरत आपणी आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धारा भगत भगवन्त दा इक विहारा, दूजा कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा चढ़े रंग, हरि साचा आप चढ़ाइंदा। गुरमुख गुर गुर वज्जे मृदंग, मनमुख रूप ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म सदा संग, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चले संसार, हरि संसारी आप चलाईआ। सति सति कर प्यार, सति सतिवादी झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहार, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। साची लाव पढ़े एका वार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जिस दी सिफ्त करदे गए गुर अवतार, कलमा नबी अलाईआ। जिस दा दर मंगदे गए बण भिखार, ख़ाली झोली आपणी डाहीआ। जिस दी निरगुण नानक बणया नार, सो कन्त हुक्म मनाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया रहि जाए विच संसार, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। पहलों सतिगुर पूरा गुरमुखां सोई सुरती लए उठाल, जुगती आपणी दए जणाईआ। मुक्ती चरणां हेठां दए स्वाल, उत्ते हरिजन भार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मरयादा, पुरख अबिनाशी सब दा दादा, अगला लेखा रिहा जणाईआ। सच मरयादा चले मात, हरि साचा आप जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख देवे साथ, दूजा संग ना कोए निभाइंदा। एका पत्तण एका घाट, माही इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरिजन मेल मिलाइंदा। हरिजन पुरख हरिजन नारी, हरि सतिगुर आप प्रगटाइंदा। लेखा जाणे वारो वारी, वेरवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। क्या कोई जाणे जीव गंवारी, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। पुत्तर धीआं करे प्यारी, प्रेम प्याला जाम प्याइंदा। जगत जिज्ञासू जगत विहारी, जग जीवण दाता आप कराइंदा। गुरसिख गुरसिख गुरमुख गुरमुख आत्म आत्म कर प्यारी, परमात्म आपणा रंग चढ़ाइंदा। सतिजुग तेरा सच विहारी, हरि सच सच समझाइंदा। पल्ला फड़े साची नारी, कन्त पल्लू गंढ्ढ दिवाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकारी, अनन्द कारज पूर कराइंदा।

४ माघ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल हरि भगत दुआर विच

सो पुरख समरथ, आदि पुरख अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अकथ, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। एकँकार चलाए रथ, आदि जुगादि खेल कराइंदा। आदि निरँजण हो प्रगट, निरगुण जोती डगमगाइंदा। श्री भगवान वसे सचखण्ड,

धर्म दुआर इक वड्याइंदा। अबिनाशी करता वंडे वंड, भेव अभेद आप रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक अनन्द, दूसर रंग ना कोए रंगाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे धर, हरि करता खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआरे साचे वड़, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख कार कमाइंदा। निरगुण जोत निरगुण वर, सगला बन्धन पाइंदा। आपे पुरख आपे नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप कराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण जाणे साचा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, बण खेवट खेटा आप चलाईआ। सदा सुहेला जननी जन, पिता पूत भेव खुल्हाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, सचखण्ड सच्ची रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल इक वड्याईआ। महल अटल सच मुनारा, हरि साचा आप उपाइंदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणा राह चलाइंदा। सचखण्ड निवासी वसे साचे धाम न्यारा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। हुक्मी हुक्म सच वरतारा, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। ना कोई मेटे मेटणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर एकँकार नूर ज़हूर आप प्रगटाइंदा। नूर ज़हूर प्रगटाए एक, एकँकार आप प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवे टेक, सगला संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। वसणहारा साचे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। सेवा लाए कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, शंकर आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप वड्याइंदा। हरि पुरख निरँजण आप बणाए बणत, मात पित ना कोए बणाइंदा। एकँकारा आपे मणीआं आपे मंत, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। आदि निरँजण निरगुण जोत नूर ज़हूर लहिणा जाणे नार कन्त, सेज सुहजणी आप हंढ्ढाइंदा। श्री भगवान जुग चौकड़ी मेल मिलावा साचे सन्त, सन्त सतिगुर आपणे रंग रंगाइंदा। अबिनाशी करता लख चुरासी वेखे जीव जंत, घट घट अन्तर डेरा लाइंदा। पारब्रह्म श्री भगवन्त, भगत भगवान एका घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआर सच महल्ला आप सुहाइंदा। सच महल्ला श्री भगवान, एका एक सुहाईआ। आप झुलाए सच निशान, सति पुरख निरँजण हथ्थ उठाईआ। वेखणहारा दो जहान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। जोती

किरन चन्द सूरज रवि ससि भान, कोटन कोटि मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल ज़िमी असमान चौदां तबक खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आसण लाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा आसण, निरगुण निरगुण आप लगाइंदा। खेले खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता नज़र किसे ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे दासी दासण, सिर सिर हुक्म मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा जाणे पवण स्वासण, आत्म परमात्म आपणा बन्धन पाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतर आपणा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर सोभावन्त, आप बणाए श्री भगवन्त, जिस गृह मन्दिर अन्दर आपणा डेरा लाइंदा। साचा मन्दिर सचखण्ड, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाई वंड, आपणा हिस्सा आप कढ्ढाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ना कोई ढोला ना कोई छन्द, अक्खर वक्खर ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई चिला तीर कमंद, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। इक इकल्ला सूरा सरबँग, शहिनशाह बैठा असण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साची धार, आदि पुरख आप प्रगटाईआ। साची धार सो पुरख निरँजण, इक्को इक जणाइंदा। करे खेल दर्द दु:ख भय भंजन, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर एका नाम देवे अंजन, नेत्र ज्ञान इक वखाइंदा। काया माटी पंज तत्त रूप वटाए कंचन, पारस इक्को रंग चढ़ाइंदा। सर सरोवर साची धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल ना कोए रखाइंदा। सदा सुहेला परदे कज्जण, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द नगारे दो जहान वज्जण, पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां एका राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, जुगा जुगन्तर मण्डल रासी, गोपी काहन आप नचाइंदा। गोपी काहन वेखे स्वांग, पुरख अबिनाशी आपणा राह जणाईआ। लख चुरासी चढ़े कांग, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्टां लेखा जाणे थाउँ थाईंआ । आत्म परमात्म लख चुरासी जीव जंत साध सन्त श्री भगवान आपणे हथ्थ पकड़े वाग, डोरी नज़र किसे ना आईआ। निर्मल जोती कर प्रकाश, मेट मिटाए अन्ध अन्धेर सञ्झ सवेर इक्को इक जणाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, निरगुण सरगुण वसे साथ, ब्रह्म पारब्रह्म एका घर वखाईआ । आत्म ढोला शब्द विचोला अगम्मी गाए गाथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सचखण्ड दुआरे कोटन कोटि खड़े त्रिलोकी नाथ, प्रभ चरणां सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। ना कोई दूसर मीत मुरारा, परवरदिगारा आपणा रूप धराइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यारा, जलवा हक़ हक़ दृढ़ाइंदा। बेऐब ख़ुदाई सांझा यारा, साची करनी आप

कराइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दा पर्दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर हरि का रंग, हरि हरि आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे सच पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। उपर बैठ शहिनशाह शाह वजाए मृदंग, ताल तलवाड़ा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, निरगुण धारा जोत उज्यारा दए सहारा, थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, शब्दी सुत दए वड्याईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर खोल्ह, आपणी दया कमाइंदा। निरगुण तोले साचा तोल, तोला इक्को इक अख्वाइंदा। नाम निधाना शब्द अगम्म आपे बोल, नाउँ निरँकारा, आप प्रगटाइंदा। निरगुण वसे निरगुण कोल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता जाए मौल, मौला आपणा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड अन्दर साचे वड़, थिर घर आपणा पर्दा लाहइंदा। थिर घर पर्दा देवे लाह, आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारा एका जा, शब्दी नाउँ रखाईआ। थिर घर साचे दए बहा, आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार तेरा नाउँ धरा, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण दए जणा, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां तेरी रचन रचा, रवि ससि करे रुशनाईआ। लख चुरासी निरगुण सरगुण घाड़त लए घड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो एका घर वसाईआ। नौ दुआरे दए खुल्हा, मन मति बुध डेरा देवे ला, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म साचा हिस्सा देवे पा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड वंडाईआ। शब्द अनादी अनहद राग दए सुणा, राग रागणी मुख शरमाईआ। अमृत आत्म साचा जाम दए प्या, निझर झिरना इक झिराईआ। जोत निरँजण कर रुशना, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। आत्म सेजा सोभा पा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। दीपक दीआ इक जगा, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। साचा सईया फेरा पा, मइया आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत देवे वर, दर दरवाजा इक खुल्हाईआ। दर दरवाजा आत्म ताक, बिन ताकी आप खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा साक, सगला संग निभाइंदा। एका पत्तण एका घाट, एका सोभा पाइंदा। एका डेरा एका वाट, एका वार पन्ध मुकाइंदा। एका रस एका अमृत लैणा चाट, तृष्ना तृखा भुक्ख गवाइंदा। पुरख अकाल दा सच्चा हाट, दो जहानां वणज कराइंदा। सचखण्ड निवासी खेल तमाश, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप कराइंदा। जन भगतां करे पूरी आस, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, निरगुण जोती नूर उज्यारा, शब्द अगम्मी इक जैकारा, रसना

जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। बाहरों दरस पंज तत्त, तत्तव तत्त जणाइंदा। अन्तर दरस नाम सति, सति सति समझाइंदा। बण विचोला पुरख समरथ, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। शब्द अगम्मी देवे वथ, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। वसणहारा घट घट, घट भीतर डेरा लाइंदा। मणका मणका जो नाम रहे रट, मन का मणका आप भुआइंदा। जन भगत वखाए इक्को हट्ट, श्री भगवान आप खुल्हाइंदा। सति सतिवादी मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा खोज खजाइंदा। जिस सतिगुर दर्शन कीता हस्स हस्स, सो गुरमुख सोभा पाइंदा। गुर गोबिन्द अमृत देवे रस, घर झिरना इक झिराइंदा। मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जन्म जन्म दी दुरमति मैल कट, उज्जल मुख कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सच्चा दरस कराइंदा। साचा दरस पुरख अकाल, अक्ल कला वड्याईआ। सतिगुर साहिब दीन दयाल, दीनन होए सहाईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, बाल अंञाणे गोद उठाईआ। अन्दर बाहर चले नाल नाल, दिवस रैण सेव कमाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। आपे घाले आपणी घाल, गुरमुख सज्जण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म दरसी दरस दिखाईआ। आत्म दरस सीतल सीत, सांतक सति कराइंदा। बिन रसना जिह्वा गुरमुख गाए गीत, अजपा जाप जपाइंदा। लेखा जाणे पापी करे पतित पुनीत, पतित पावण सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। जिस नूं लभ्भदे मन्दिर मसीत, सो काया मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। गुरमुख तेरे मिलण दी रखे सदा उडीक, नित नित नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दरस इक वखाइंदा। साचा दरस निज नेत्र अक्ख, आख़र आप जणाईआ। सतिगुर साहिब हो प्रतख, आपणा रूप वटाईआ। कखों करनहारा लख, लखों कक्ख दए बणाईआ। जन भगतां रखे जुग जुग पत, पत पतवन्ता सच्चा माहीआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त दए सुकाईआ। जिस जन देवे सच्ची गुरमति, गुरमुख रूप वखाईआ। गुर दर्शन देवे नठ्ठ नठ्ठ, रातीं सुत्यां लए जगाईआ। वेखणहारा धीरज जत, सति सन्तोख फोल फुलाईआ। जो तेरा नाम रहे रट, तिन्हां लख चुरासी रट्टा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे नेतन नेत, गुरमुखां करे हरि जू हेत, हितकारी फेरा पाईआ। दरस करन दा जिस जन चाउ, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। सदा सुहेला पकड़े बाहों, फड़ बाहों गले लगाइंदा। लेखा जाणे जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत गोद सुहाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, काग हँस रूप वटाइंदा। इक जपाए साचा नाउँ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। एथे ओथे दो जहानां करे सच न्याउँ, आदल अदालत इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

साचा दरस आप कराइंदा। साचा दरस निज घर पेख, पेख ख़ुशी मनाईआ। जन्म कर्म दा जाणे लेख, लेखा आपणे हथ्थ जणाईआ। जुग चौकड़ी धारे भेख, अवल्लड़ा वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेड, जोती जाता बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज, नाम संदेसा इक सुणाईआ। घट घट अन्दर सब दी माणे सेज, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस इक्को घर वखाईआ। साचा दरस आत्म घर, घर मन्दिर आप वखाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वटाइंदा। इक नुहाए साचे सर, सरोवर इक्को इक उपाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। गुरमुख गुर गुर आपे फड़, आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। लेखा जाणे सीस धड़, जगदीश वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन मीता ठांडा सीता, सीतल धार इक वहाइंदा। सीतल धार ठंडी पवण, हरि सतिगुर आप वहाईआ। लेखा जाणे अवण गवण, त्रैभवण खोज खुजाईआ। जन भगतां दिवस रैण ना देवे सवण, सालस बण बण लए उठाईआ। लेखा चुकाए दीप घृत हवण, अग्नी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। देवे दरस खोल्हे ताकी, बंद किवाड़ी आप खुल्हाइंदा। जन्म जन्म दी देवे बाकी, लहिणा झोली पाइंदा। सतिगुर साहिब सच्चा साकी, नाम प्याला जाम प्याइंदा। पंज तत्त रहिण ना देवे आकी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मूँह दे भार सुटाइंदा। आसा तृष्ना मेटे वाटी, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाइंदा। फड़ चढ़ाए अगम्मी घाटी, जिस दा कन्ढ्ढा नज़र ना आइंदा। अग्गे रखे नेड़े वाटी, पिछला पन्ध मुकाइंदा । साहिब सतिगुर देवे दाती, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए कमलापाती, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। दरस कराए सच्चा ठाकर, आपणा भेव चुकाईआ। देवे नाम रती रत्नागर, रतन अमोलक झोली पाईआ। लेखा जाणे काया गागर, काची माटी फोल फुलाईआ। वणज वणजारा बण सौदागर, इक्को हट्ट खुल्हाईआ। जन भगतां देवे सच्चा आदर, आपणा आदर्श इक वखाईआ। होए सहाई करीम करता कादर, कलमा नबी इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दरस इक जणाईआ। साचा दरस बिन नेत्र नैण, लोचण नज़र कोए ना आइंदा। श्री भगवान मिले सच्चा साक सज्जण सैण, रूप रंग ना कोए रखाइंदा । जिस दा ढोला सारे कहिण, कह कह शुकर मनाइंदा। सो कलिजुग अन्तिम जन भगतां देवे पिछला देण, पूरब लेखा झोली पाइंदा। भगत भगवन्त इक्को धाम इकठ्ठे बहिण, सच दुआर सोभा पाइंदा। जिस जन दर्शन कीता नैण, सो निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। नाता तुटे भाई भैण, नार कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। देवे दरस दीन दयाला, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। नाता तोड़ काल महाकाला, महिफ़ल आपणी दए वखाईआ। सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरे वज्जे वधाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग अवल्लड़ी चाला, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल निराला, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कढ्ढणा अन्त दीवाला, दीवा बत्ती ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दरस, जन्म जन्म दी मेटे हरस, लेखा चुक्के अर्श फ़र्श, काया कुरा एका रंग रंगाईआ। मेहरबानी करे मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। गुर गोबिन्द इक निशान, गुर सतिगुर आप झुलाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म मनाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। सत्त दीप सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए उठाइंदा। करोड़ तेतीसा बाल अञ्याण, बुध बबेक ना कोए वड्याइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारे जुग सर्ब पछताण, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। पीर पैगम्बर करन ध्यान, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सम्बल नगर सच मकान, बेमुकाम आसण लाइंदा। लोकमात सके ना कोए पहिचाण, रूप रंग ना कोए वखाइंदा। रसना जिह्वा सारे गाण, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाइंदा। जन भगतां उत्ते होया आप मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा । आत्म परमात्म दित्ता दान, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर इक्को घर वखाइंदा। मेहर नज़र हरि सच सहारा, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। जन भगतां देवे इक किनारा, नईया मात ना कोए डुबाईआ। आत्म परमात्म कर प्यारा, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। साचा लेखा धुर दरबारा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। अणयाला तीर मारे एका वारा, चिला आपणे हथ्थ उठाईआ। कूड़ी क्रिया सुट्टे मूँह दे भारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेहर नज़र करे परवरदिगारा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। मेल मिलाए साचे यारा, यारड़ा सत्थर इक वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, मस अन्त ना कोए जणाईआ। समुंद सागर रोवे ज़ारो ज़ारा, बसुद्धा आपणी सुद्ध भुआईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जिस जन उपर मेहर करे आप निरँकारा, तिस मुहब्बत दए समझाईआ। मुहब्बत मिले सच दरबारा, उल्फ़त इक्को इक वखाईआ। बेनज़ीर बदल तकदीर तोड़ ज़ंजीर मिलाए सच दुआरा, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। कलि कल्की लै अवतारा, कूड़ी क्रिया कलिजुग दए खपाईआ। वरन बरन इक सहारा, साची सरन दए समझाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक निरँकारा, जुग जुग गुरमुखां मेहर नज़र नाल तराईआ।

सम्बल नगर हरि का मकान, इट्ट गारा पत्थर ना कोए लगाइंदा। जिस गृह वसे श्री भगवान, सो सम्बल नाउँ धराइंदा। बिन गुर गोबिन्द कोई ना सके पहिचाण, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। जिस हरिमन्दिर हरि का झुल्ले निशान, सो सम्बल नाउँ धराइंदा। ना ज़िमी ना असमान, चौदां तबक ना वंड वंडाइंदा। चौदां लोक हौए हैरान, वेद व्यासा मुख शरमाइंदा। ईसा मूसा राह तकाण, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। मुहम्मद वेखे मेरा अमाम, किस मन्दिर डेरा लाइंदा। नानक निरगुण दस्स के गया ज्ञान, सच संदेसा इक सुणाइंदा। निहकलंक महाबली उतरे आपे आण, मात पित ना कोए बणाइंदा। गोबिन्द कहे कलि कल्की योद्धा सूरबीर बली बलवान, जिस दा अन्त कोए ना आइंदा। सो सम्बल वसे आण, जिस घर गोबिन्द आसण लाइंदा। गोबिन्द शब्द रूप महान, जगत नेत्र वेख कोए ना पाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ देवे दान, लेखा जाण दो जहान, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड चरणां हेठ दबाइंदा। सो सम्बल होए परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल नगर गोबिन्द खेड़ा, जिथ्थे करे ना कोई झेड़ा, वेहड़ा नज़र किसे ना आइंदा। सम्बल नगर उच्च मनारा, हरि सतिगुर आप बणाईआ। निरगुण दीपक बाती जोती कर उज्यारा, इक्को डगमगाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार सुणाईआ। तख्त निवासी शाह सिक्दारा, भूपत भूप आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, सच संदेसा दए सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग लग्गे विच संसारा, सहिब सतिगुर होए सहाईआ। चार वरन दा इक विहारा, एका सरन तकाईआ। एका मन्दिर एका मस्जिद एका मठ्ठ शिवदुआला इक्को गुरुदुआरा, जिस घर गुर गोबिन्द आपणा चरण छुहाईआ। हरि मन्दिर खेले खेल न्यारा, डूँग्घी कन्दर फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर बहे आपे वड़, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। अनन्द अन्दर मिले अनन्द, अनन्द अमरदास गुरू समझाईआ। जिस जन सतिगुर गाया छन्द, शंका कोए रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मुक्के झूठा गंद, सच सुच्च मिले वड्याईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती सतिगुर सरन प्रनाईआ। लहिणा देणा चुक्के बत्ती दन्द, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए साचा घर, सो गुरमुख अनन्द विच समाईआ। अनन्द विच मिले अनन्द, अनन्द सतिगुर हथ्थ रखाया। गुरमुख घर गुरसिख चन्द, गुर सतिगुर आप चढ़ाया। हरिजन नाम इक्को वंड, वस्त अमोलक झोली पाया। गृह मन्दिर घर निज आत्म मिले परमानंद, सुख आत्म अनन्द रूप वटाया।