माघ २०१९ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड वसे साहिब प्रभ एक, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। करे खेल सदा अनेक, अक्ल कल अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण आप आपणा जाणे भेत, भेव होर ना कोए जणाईआ। हरि पुरख निरँजण निरगुण निरगुण लए वेख, नूर नूराना नूर रुशनाईआ। एकँकारा करे हेत, आप आपणा मेल मिलाईआ। आदि निरँजण जोती जोत लए पेख, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करता कर कर हेत, गृह मन्दिर सोभा पाईआ । श्री भगवान खेडे खेड, खेल आपणा आप रचाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा करे लेख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह इक इकल्ला, निरगुण निरवैर आप अख्वाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, दरगाह साची सोभा पाइंदा। आपणा फड़ाए आपे पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती धार जोती रला, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणे अग्गे आपे खला, आपे आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, आपणी खेल खलाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया झोली पाईआ। सचखण्ड रच दुआर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीआ बाती एका बाल, कमलापाती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेलणहारा नज़र ना आईआ। खेले खेल अगम्म अथाह, बेऐब नाउँ धराइंदा। सचखण्ड दुआर आप बणा, मुकामे हक़ सुहाइंदा। सच सिँघासण इक वछा, सेवक सेवा आप कमाइंदा । आपणा बल आप धरा, बल आपणे विच प्रगटाइंदा। आपणा हुक्म आपे जणा, आपणे सिर मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला वेस वटाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, एका एक जणाईआ। निरगुण नूर नूर महाना, नूर नुराना डगमगाईआ। शाहो भूप बण सच्चा राणा, शहिनशाह आपणा नाउँ धराईआ। तख्त निवासी हो प्रधाना, साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा आपे खेले खेल तमाशा, आपणी करनी आप कमाईआ। साचे तख्त शाहो भूप, हरि भूपत सोभा पाइंदा । ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख भेख ना कोए वखाइंदा। वसणहारा साची कूट, दिशा वंड ना कोई वंडाइंदा। ना कोई तागा ना कोई सूत, ताणां पेटा ना कोए पाइंदा। ना कोई तत्त ना कलबूत, भेव अभेद ना किसे जणाइंदा। आपणा जणाए आप सबूत, साबत रूप आप हो आइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड बणे सच महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल प्रनाइंदा। ना कोई हद्द ना कोई हदूद, किनारा नज़र ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आपे चढ़, धुर दरबारी
हुक्म सुणाइंदा। धुर दरबारी शाह सुल्ताना, आपणा हुक्म जणाईआ। योद्धा सूर मर्द मर्दाना, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड करे खेल महाना, आप आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण निरगुण कर परवाना, नार कन्त सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। नार कन्त बण भतारा, भगवन आपणा संग निभाइंदा। दाई दाया अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी खेल वरताइंदा। सुत दुलारा एका जाया, जननी जन गोद सुहाइंदा। पूत सपूता वेख वखाया, आपणे रंग रंगाइंदा। कृपानिधान ठाकर स्वामी नाउँ रखाया, शब्दी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप कराइंदा। शब्दी पुत्त एका जम्म, जननी जन आप अख्वाइंदा। करे खेल श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रखाइंदा । देवणहारा सच्चा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। सचखण्ड अन्दर आपणी इच्छया बणाए मकान, थिर घर साची बणत बणाइंदा। बाल बाला बठाए नादान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सच संदेसा देवे आण, राग नाद ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। शब्द सुत कर तैयार, हरि सतिगुर खेल कराईआ। एका वस्त दए अधार, सच प्रीती झोली पाईआ। तेरा मेरा इक विहार, बिवहारी दए समझाईआ। तेरा मेरा इक विचार, बिन विचार दए जणाईआ। तेरा मेरा इक शृंगार, शोभा रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा मेरा इक दीदार, रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। साची सिख्या सुत दुलारे, हरि हरि आप जणाइंदा। दए संदेसा धुर दरबारे, धुर दी धार जणाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डारे, अतोट अतुट वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा । साची करनी करने योग, हरि करता आप कराइंदा। शब्दी शब्द कर संजोग, साचा सगन मनाइंदा। अन्तर अन्तर इक्को भोग, भोगी आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाइंदा। साची वस्त पुरख अगम्म, एका एक वरताईआ। शब्द सुत तेरा कम्म, करता पुरख दए समझाईआ। तेरी धारों विष्नूं पए जम्म, विष्नूं अन्दर ब्रह्मा आसण लाईआ। एका राग सुणाए श्री भगवन, बिन तन्दी तन्द हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सुंन अगम्म बेड़ा बन्न्ह, धूंआँधार शंकर एका नूर रुशनाईआ। त्रै त्रै मेला इक इकेला, गुर चेला वंड वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, शब्दी गुर गुर बणत बणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव चढ़े तेला, घर साचे सगन मनाइंदा। चारे वेखो पुरख अबिनाशी सचखण्ड
बैठा वेहला, कम्म कार ना कोए कमाइंदा। वेहले दी कीमत पए ना पैसा धेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। पुरख अबिनाशी हाल दस्से, अहिवाल रिहा जणाईआ। चारे रहे हक़े बक्के, भेव कोए ना आईआ। बिन नेत्रां रहे तक्के, तकवा इक्को इक रखाईआ। जिध्धर वेखण पुरख अलखे, अलख अलखणा नज़री आईआ। दोए जोड़ सरनाई ढठ्ठे, प्रभ चरण धूढ़ी मस्तक लाईआ। दर दुआर होए इकठ्ठे, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। श्री भगवान कर किरपा आपणी वस्त घत्ते, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्दी नाम बीजणा आपणे वत्ते, वत्तर इक्को इक वखाईआ। मेरे प्यार जो रत्ते, बिन रत्ती रत्त लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी गुर रिहा समझाईआ। शब्दी गुर नेत्र खोल्ह, नैण ध्यान लगाया। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे कोल, बेवस रहे कुरलाया। श्री भगवान कर किरपा आपणा पर्दा खोल्ह, भेव अभेद जणाया। बेअन्त बेपरवाह आपणी धार अगम्मी बोल, हौली हौली रिहा समझाया। सचखण्ड दुआरे बैठा इक्को तोला तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाया। निरगुण हो के सरगुण जावां मौल, मौला आपणा खेल वखाया। तुहाढ्ढे नाल करां कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाया। आपणी इच्छया रचां धौल, धरनी धरत धवल वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सेवा इक समझाया। साची सेवा जाणा लग्ग, हरि हरि आप जणाइंदा। शब्द उठ सूरे सरबग्ग, तेरा बल धराइंदा। विष्नूं सिर ते रख पग्ग, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मा रहिण ना देवे अलग्ग, एका राह चलाइंदा। शंकर प्रेम प्रीती जाए दग, प्रेम प्यार इक वखाइंदा। सच दुआरे इक्को हज्ज, हाजत सब दी पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मे शिव आप समझाइंदा। साची सिख्या दे भगवान, एका गुण जणाईआ। तिन्ने बाले कर सुजान, सोझी इक वखाईआ। शब्दी शब्द शब्द निशान, हरि साचा सच झुलाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म फ़रमान, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। वस्त अमोलक देवे दान, तिन्नां झोली आप भराईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंचम लेखा दए वखाईआ। नित नित कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए समझाईआ। तिन्न पंज नाता जोड़, हरि हरि आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पारब्रह्म दी पई लोड़, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। दूसर सके ना कोई बौहड़, सगला संग ना कोए निभाइंदा। निरगुण दाता पुरख बिधाता सुत अगम्मी चढ़े घोड़, सति पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। वेखणहारा कर के ग़ौर, बिन नैणां अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करता पुरख, हरि आपणा आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। दर दुआर
देवे दरस, दर्दी दर्द वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मेटे हरस, हवस ना होर वधाईआ। लेखा जाणे अर्श फ़र्श, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म दए समझाईआ। साचा हुक्म एकँकार, एका वार जणाया। लख चुरसी करो तैयार, त्रैगुण मेला मेल मिलाया। पंज तत्त कर आकार, निरगुण सरगुण वेख वखाया। विष्न ब्रह्मा शिव रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। तुध बिन वज्जे ना कोए सतार, सति सरूप ना कोए समाया। असीं किरन किरन उज्यार, तेरा अन्त किसे ना आया। कर किरपा आप निरँकार, दर बैठे सीस झुकाया। पारब्रह्म प्रभ हो तैयार, त्रैभवन धनी आपणा भेव खुल्हाया। वंडे वस्त आप करतार, करता कुदरत रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हिस्सा आपणे हथ्थ रखाया। साचा हिस्सा वंड भगवान, आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म सेवा लाई आण, सेवक सेवा इक समझाईआ। किरन किरन विच्चों किरन निशान, किरती किरत किरत कमाईआ। आदि आदि दित्ता दान, ब्रह्माद गया समाईआ। लख चुरासी कर प्रधान, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। आत्म ब्रह्म कर परवान, ईश जीव करी कुड़माईआ। रूह बुत्त कर कल्याण, कलमा आपणा इक समझाईआ। जिस रूह देवे आपणा ज्ञान, सो ग़ुरबत विच कदे ना आईआ। थिर घर दुआरिउँ ब्रह्मण्ड विच भेजे महान, बणा पांधी सफ़र कराईआ। नाल जगत निशाना दित्ता महान, नव दुआरे संग रखाईआ। आसा तृष्ना कर बलवान, हउमे हंगता मेल मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करा अशनान, जगत चोटी दित्ता चढ़ाईआ। बाल बिरध नौजवान, जोबन अवस्था रंग वखाईआ। धुर संदेसा सदा सदा सद देवे आण, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शब्द गुरु गुर कर प्रधान, गुर प्रणाली आप चलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका मन्दिर इक मकान, एका घर दए वसाईआ। एका मति एका बुध करे ध्यान, दर खोल आपणी कार चलाईआ। एका मन शरअ शैतान, शिरकत घर घर रिहा वखाईआ। एका बोध अगाध ज्ञान, गुर मंत्र करे पढ़ाईआ। एका राग नाद धुन्कान, अनहद नादी नाद सुणाईआ । एका जोत निरँजण नूर महान, घर दीपक करे रुशनाईआ। एका लख चुरासी आवण जाण, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। घर घर अन्दर बैठा दिवस रैण देवे ज्ञान, घड़ी पल भुल्ल ना जाईआ। नाल माया कर प्रधान, प्रकृती करे कुड़माईआ। जगत विद्या जगत विधान, सृष्ट सृष्ट नाल प्रनाईआ। इष्ट इष्ट नौजवान, आदि जुगादि इक रखाईआ। आत्म परमात्म मेला दो जहान, तोड़ विछोड़ा थाउँ थाईंआ। करे खेल आप भगवान, आपणी रीती आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी सेव कमाण, बण बरदे सीस झुकाईआ। नित नवित्त देंदे रहिण पैग़ाम, कलमा कलाम नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव
आप समझाईआ। आदि बख्शी आपणी रूह, बुत्त नज़र कोए ना आइंदा। सरगुण दिती साची सूह, भेव अभेद खुल्हाइंदा। अन्दर वड़ के कहे हू, अन्न्हा हू ना कोए समझाइंदा। जिस दा नाता तूही तू, तोबा तोबा सो कराइंदा। जिस नूं वखाए आपणा मूँह, मुहब्बत आपणे नाल बंधाइंदा। तिस नाल कोई ना सके छूह, अंग नाल अंग ना कोए मिलाइंदा। सो दूजे वड़े ना दूजी जूह, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। पार कराए दो जहानां डूँग्घा खूह, पुरी लोअ आकाश पाताल लोक तबक गार विच ना कोए डुबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूह बुत्त मेला, करे खेल इक इकेला, अक्ल कल आपणा राह चलाइंदा। अक्ल कल खेल अपार, अपरम्पर आप जणाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, साख्यात दए जणाईआ। निरगुण सरगुण दए अधार, सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी ना पाए सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी लख चुरासी, हरि करते खेल रचाया। आवण जावण जम की फाँसी, राए धर्म हुक्म मनाया। कोटन विच्चों जन भगतां लाहे उदासी, आपणा दरस कराया। सो रूह सदा अबिनाशी, जिस अबिनाशी आपणा रंग चढ़ाया। आदि जुगादि करे बंद ख़लासी, बन्धन कोए रहिण ना पाया। वेखणहारा खेल तमाशी, ख़ालक ख़लक वंड वंडाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चलदी रही हाटी, गुर अवतार पीर पैगम्बर बण वणजारा हट्ट चलाया। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म किसे ना कीती सच शनाख़ी, शनाख़त कोई ना गया समझाया। सारे कहिन्दे गए पुरख अबिनाशी दी हो के दासी, बण दासी सेव कमाया। कोटन कोटि मण्डल मण्डप पाउदे रहे रासी, गोपी काहन नाच नचाया। बिन भगत भगवान बणया ना किसे दा साथी, अद्धविचकार पीर पैगम्बर रहे कुरलाया। कर किरपा जिस चाढ़्हे आपणी घाटी, घाटा पूरब पूरा दए कराया। जिस दी रूह ओसे दा बुत्त ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक नाल मिलाया। कोई रहिण ना देवे अग्गे आकी, अक्ल सब दी दए भुलाया। जिस जन खोल्हे आप ताकी, पर्दा पर्दा दए उठाया। प्याए जाम बण के साकी, तृष्ना भुक्ख मिटाया। सो सज्जण मिले साहिब हरि कमलापाती, कर दरस इक्को नज़री आया। सो रूह होई पाक पाकी, पतित पुनीत आप कराया। जुग चौकड़ी जिस दा लहिणा रहि गया बाकी, कलिजुग अन्तिम झोली पाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवान सचखण्ड दी खोल्ही हाटी, सच वस्त इक वरताया। हरिजन तेरी उत्तम रखे जाति, ज़ात पात ना कोए जणाया। मेटे रैण अन्धेरी राती, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाया। पिच्छे वाली छड्डो गाथी, अगला राह रिहा वखाया। जिस रूह लैणी नजाति, निज घर साचे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
आप विछोड़े आपे जोड़े आपे सद्दे आपे तोरे, आवण जावण आपणा खेल रचाया। जिस घल्ले मात, मता आपणे नाल पकाईआ। जिस लख चुरासी दिती दात, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। जिस त्रैगुण बद्धा नात, पंचम पंच करी कुड़माईआ। सो साहिब अन्तिम पुछे वात, वितकरा सब दा रिहा मिटाईआ। पत्तण आया आपणे घाट, बेपरवाह बेपरवाहीआ। इक रसूल परवरदिगार पाक, पाकी पाक इक ख़ुदाईआ। जिस रूह बुत्त बणाया साक, अन्तिम साक दए तुड़ाईआ। लोकमात विच रहि जाए ख़ाक, कलबूत कम्म किसे ना आईआ । रूह पीए आब हयात, हया आपणा दए मिटाईआ। लेखा लग्गे पुन्न सवाब, सुहबत इक्को इक वड्याईआ। परवरदिगार आपणे मुख तों चुक्क नक़ाब, पर्दानशीं बेपर्दा हो आपणा दरस वखाईआ। सो रूह कहे हक़ जनाब, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। निउँ निउँ सजदा करे आदाब, अदल आदल इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, आदि जुगादि जणाए गाथा, पीर पैगम्बर गुर अवतार करे पढ़ाईआ।
गुर गोबिन्द होया वेहला, पुरख अकाल ध्याईआ। लोकमात सच्चा रिहा ना कोई चेला, चेरा रूप ना कोए वटाईआ। सिँघ हो गया बक्करी लेला, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी हुण तेरा वेला, दूजी चले ना किसे चतुराईआ। तूं साहिब सज्जण सुहेला, तेरी इक्को ओट तकाईआ। आपणी गोद अन्तिम लै ला, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दो जहान दिसे जंगल जूह उजाड़ बेला, बण शेर भबक ना कोए सुणाईआ। जुगा जुगन्तर आदि अन्त तूं रहें इकेला, आपणी कल वरताईआ। हुण मैं वेखणी तेरी खेला, ख़ालक किवें ख़लक रुलाईआ। श्री भगवान कहे मैं चाढ़्हनहारा तेला, सगन इक्को वार मनाईआ। हुक्मे अन्दर कर के रेल पेला, फेर वेहला हो के तेरा रंग चढ़ाईआ।