९ माघ २०१९ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदासपुर
आदि जुगादि खेल समरथ, समरथ पुरख आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी साचा रथ, बण रथवाही वेख वखाइंदा। वस्त अगम्मी एका वथ, वस्तू आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी वेखे तत्त, तत्तव आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवान इक्को मति, मति भेद ना कोए जणाइंदा। सति सतिवादी साचा सति, सतो गुण रूप समाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा कमलापति, पतिपरमेश्वर नज़री आइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मार्ग दस्स, रहबर आपणा राह चलाइंदा। ईश जीव मेला हस्स हस्स, जगदीश
आपणी ख़ुशी वखाइंदा। निझर सरोवर एका रस, अमृत अमर बूँद बरसाइंदा। सदा सुहेला मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, इक इकेला खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी कल धराइंदा। समरथ पुरख अगम्म अथाह, अक्ल कला अख्वाईआ। मेल मिलावा सहिज सुभा, बिन सुबह शाम कराईआ। वेखणहारा थाउँ थाँ, बिन ज़िमी असमान फिरे वाहो दाहीआ। जपावणहारा एका नाँ, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। वसावणहारा सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणे रंग रंगाईआ। समरथ पुरख पुरख बेअन्त, महिमा अकथ, कथी ना जाईआ। आदि जुगादि खेल खलंत, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। लेखा जाण जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। आत्म परमात्म मणीआं मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। मेल मिलावा साजण सन्त, सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण बणाए बणत, घड़न भंनणहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी ख़ुशी वखाईआ। समरथ पुरख दीन दयाल, दयानिध अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण खेल कमाल, कमली चोला तन हंढ्ढाइंदा। जोती नूर बेमिसाल, मिसल विच ना लेख लिखाइंदा। सदा सुहेला घाले घाल, घाली घाल वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी मुर्शद मुरीदां सुणे हाल, मुरदे रूह आप जवाइंदा। अंमिउँ रस जाम दए प्याल, सच प्याला हथ्थ उठाइंदा। भाग लगाए काया खाल, माटी इक्को नूर चमकाइंदा। कूड़ा तोड़ क्रिया जंजाल, जीवण जुगत इक समझाइंदा। नाद अनादी वजाए ताल, ताल तलवाड़ा आप हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी कार कमाइंदा। समरथ कार अबिनाशी अचुत, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे रूह बुत्त, बातन ज़ाहर वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण प्यो पुत्त, पिता पूत वेस वटाईआ। जुगा जुगन्तर गोदी चुक्क, दो जहान रिहा उठाईआ। गुरमुख विरला पए उठ, लख चुरासी गूढ़ी नींद सवाईआ। सति सरूप बैठा चुप्प, अनबोलत राग ना कोए अल्हाईआ। जन भगतां उत्ते होए ख़ुश, ख़ुशी आपणी दए समझाईआ। आओ मैनूं लओ पुच्छ, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को घर वसाईआ। जिस ने दर्शन कीता झुक, निरगुण दाता नज़री आईआ। नाम ख़ज़ाना लए लुट्ट, बिन हथ्थां झोली दए भराईआ। करे प्रकाश अन्धेरे घुप्प, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। पूरब जन्म जो गए रुस, बिन कर्मां लए मिलाईआ। वेखणहारा चौदां लोक, पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। शब्द अगम्मी इक सलोक, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। जिस साध सन्त लैणी मोख, आओ चल सच्ची सरनाईआ। आत्म अन्तर वज्जे चोट, नगारा इक्को नाद सुणाईआ । बाकी आहलणयों डिगे बोट, बिन पुरख अकाल गोद ना कोए उठाईआ। गुर पीरां दी कोई ना मिले वोट, बक्से सब दे भन्न वखाईआ।
अक्खर नाम जिन्हां रसना लए घोट, घूक सुत्ते लै ना सके अंगड़ाईआ। जिन्हां प्रभ मिल्या निर्मल हो के जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख कोई ना सोचे सोच, बिन सोचयां पार कराईआ। धुरदरगाही सच मलाही निरगुण दाता गया पहुंच, पूरी आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख समरथ समरथ अकाला, दीनां बंधप दीन दयाला, दीनन आपणे गले लगाईआ। दीन दयाल दयानिध सागर, सगला संग निभाइंदा। खेले खेल करीम कादर, करता कुदरत वेख वखाइंदा। करन आया सच्चा आदल, अदली इक्को फेरा पाइंदा। कलिजुग घटा वेखे बादल, बदली सब दी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा रंग वखाइंदा। समरथ रंग चाढ़्हे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आत्म परमात्म साची टेक, टिक्का मस्तक ना कोए वखाईआ। बिन कलम शाही लिखे लेख, लेख सके ना कोए मिटाईआ। नज़री आए नेतन नेत, नित नित दरस वखाईआ। भगत भगवन्त करे हेत, हितकारी फेरा पाईआ। गुरमुख सज्जण लैण वेख, सृष्ट सबाई नेत्र अन्ध बणाईआ। जिस जन देवे आपणा भेत, सो भज्जे वाहो दाहीआ। ग़रीब निमाणे फड़ फड़ उठाए विच्चों खेत, खेत्रपाल मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिवें आपणी रुत्त बदलाईआ। पहलों जंम्यां महीने जेठ, अग्नी तत्त तपाइंदा। सरगुण हो के खेडी खेड, भेव कोए ना पाइंदा। लख चुरासी कर के गया झेड, चौदां विद्या माण मिटाइंदा। अन्तिम साढे तिन्न हथ्थ काया विच्चों गया लेट, आपणा पासा आप बदलाइंदा। गोबिन्द कीता इक्को हेत, हित आपणे नाल मिलाइंदा। पिछला जाणे साचा लेख, लेखा आपणे रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी रुत्त आप बदलाइंदा। जेठ महीना छड्डी रुत्त, रुतड़ी आप बदलाईआ। छब्बी पोह गया उठ, गर्मीयों होई सर्दी, सर्दीयों दर्दीआं दर्द वंडाईआ। वड़ गया अन्धेरे घुप्प, नज़र किसे ना आईआ। चार जुग दे विछड़या रिहा पुच्छ, घर जा जा रिहा जगाईआ। मैं तुहाढ्ढे पिच्छे लोकां कोलों रिहा लुक्क, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। सब नूं वखाउदा रिहा ठुट्ठ, ठोकर नाम ना किसे लगाईआ। बिन भगतां गलवकड़ी पाए ना किसे घुट्ट, दूर दुराडे देवे धक्के लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुत्त रुत्तड़ी दए वटाईआ। आपणी बदली रुत्त आप, हरि साचा खेल कराइंदा। जन भगतां बण माई बाप, पिता पूत गोद उठाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के दस्सया जाप, दो अक्खर सोहँ आप पढ़ाइंदा। पार लँघण दा इक्को घाट, निक्का पत्तण आप सुहाइंदा। दूर दुराडी नेड़े आंदी वाट, वट्टा पिछला आपे लाहइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरगुण निरगुण हो के दिती दात, निरगुण सो हँ ब्रह्म आपे हो ब्रह्म पारब्रह्म वखाइंदा।
९ माघ २०१९ बिक्रमी जसबीर सिँघ, जागीर सिँघ, दिलबाग सिँघ पिण्ड भोले के ज़िला गुरदासपुर
परवरदिगार पर्दा चुक्कया, मुख नकाब ना कोए रखाइंदा। अबिनाशी करता रहे ना लुकया, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। बेपरवाह एका उठया, मुकामे हक़ खेल कराइंदा। श्री भगवान साहिब तुठया, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। शाह सुल्तान एका बुकया, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। परवरदिगार पर्दा लाह, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ । सो पुरख निरँजण खेल करा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। दरगाह साची धाम सुहा, थिर घर देवे माण वड्याईआ। अलख अलखणा अलख जगा, सदा इक्को आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही खेल अवल्ला, एकँकार आप कराइंदा । सच सिँघासण साचा मल्ला, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। नूर नुरानी जोती अल्ला, बिस्मिल आपणी धार वखाइंदा। सच प्रकाश आपे बला, सति दुआरे डगमगाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, उच्च महल्ल सोभा पाइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक सुहाइंदा। दर घर साचा सोभनीक, नूर नुराना आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण लाशरीक, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। सच निशाना लाए ठीक, दो जहानां वेख वखाइंदा। निरगुण निरगुण सति प्रीत, सति सतिवादी आप लगाइंदा। वसणहारा दूर नज़दीक, ज़ाहर ज़हूर खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा देवे चुक्क, नूरो नूर नूर दरसाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो बैठा रिहा लुक, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। शब्द अगम्मी हो के रिहा बुक्क, भबक आपणे नाम लगाईआ। निरगुण सरगुण वेखे उठ, आप आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि परवरदिगारा, बेऐब नाम अख्वाइंदा । मुकामे हक़ सांझा यारा, लाशरीक सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण वसे धाम न्यारा, हरि पुरख निरँजण आपणा दर सुहाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दे सहारा, समरथ आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान कर पसारा, बेपरवाह वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर तैयारा, निरगुण आपणा राह चलाइंदा। जन भगतां वेखणहारा, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे आप, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। दोज़ख़ बहिश्त कर कर वास, खण्ड ब्रह्मण्ड आपणा
रंग रंगाईआ । लख चुरासी कर कर दासी दास, सेवक सेवा इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सति सतिवादी दे दे साथ, सगला संग निभाईआ। अक्खर वक्खर देवे गाथ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। किरपा कर चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आत्म परमात्म देवे पाठ, पूजा इक्को घर वखाईआ। लेख अलेख त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै आपणी गंढ्ढ पुआईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करनहारा हेत, ईश जीव करे कुड़माईआ। पंज तत्त वेखणहारा खेत, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। लेखा जाणे नेतन नेत, नित नवित्त कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार बेपरवाह करे खेल अगम्म अथाह, भेव अभेदा आप जणाईआ। मुख नक़ाब पर्दा लाह, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। सच संदेसा इक सुणा, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। रसूल रसूलां लए जगा, इस्म आज़म इक वखाइंदा। मुकामे हक़ कर रुशना, नूर ज़हूर आप प्रगटाइंदा। कलमा कलाम आप पढ़ा, कातब संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा, हरि निरँकारा आप सुणाइंदा। सति संदेसा एकँकार, इक इकल्ला आप जणाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, निरगुण निरगुण राग अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर इक सुणाईआ। लोआँ पुरीआँ दे हुलार, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नूर आपणा कर रुशनाईआ। नूर ज़हूर कर रुशना, जलवा इक्को इक जणाइंदा। प्रगट हो हक़ ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। रुतबा जाणे दो जहान दोए दोए आपणी धार जणाइंदा। पीर पैगम्बर लए जगा, ईसा मूसा संग मुहम्मद हुक्म सुणाइंदा। चार यारी डंक वजा, एका राह वखाइंदा। अल्ला राणी पर्दा लाह, मुख घूंघट ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। खोल्ह लथ्थी नक़ाब, नुक्ता सब नूं आप जणाईआ। पीर पैगम्बर करो आदाब, सिर सजदा सीस झुकाईआ। प्रगट होया हक़ जनाब, अमाम अमामा वड वड्याईआ। जिस नूं ईसा कह के गया मेरा बाप, सो पुरख पुरखोतम फेरा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि जपदे रहे जाप, जीवण जुगत रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान जिस दा दस्सदी रही पाठ, सो पाठशाला इक वखाईआ। वेखणहारा सर सरोवर तीर्थ ताट, गंगा सुरस्ती जमना इक्को धार वहाईआ। चौदां लोक चौदां तबक त्रैभवण अवण गवण खोल्हे हाट, ब्रह्मण्ड खण्ड एका घर वखाईआ। खेले खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। शब्द संदेसे रिहा दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। दर दुआरे मिलणा हस्स हस्स, धुर दरवाज़ा रिहा खुल्हाईआ। मुहम्मद पूरी करे आस, अमाम आपणा फेरा पाईआ।
तारा चन्द करे प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। मुरीद मुर्शद वेखे ख़ास, खाहश सब दी पूर कराईआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दात, ख़ाली झोली दए भराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मुक्की वाट, पांधी नज़र कोए ना आईआ। अन्त होई अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, पुत्तर धी ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया सज्जण साक, हरि का नाउँ ना कोए वखाईआ। नज़र आए ना रसूल पाक, पाकी पाक ना कोए जणाईआ। आत्म खोले्ह ना कोए ताक, दीवा बत्ती ना कोए रुशनाईआ। शब्द अगम्म ना लाए साट, कपाटी बजर ना कोए तुड़ाईआ। लख चुरासी सुत्ती कूड़ी खाट, आत्म सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। चार कुण्ट किसे ना मिल्या कमलापात, कँवल नैण नैण ना कोए मिलाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार प्रभ चरण दुआरे बैठे रहे झाक, आपणी झाकी ना कोए वखाईआ। पूरब लेखा करन याद, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। साहिब सुल्तान सुणे फ़रयाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्त आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दी महिमा बोध अगाध, ना कोई लिखे कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा इक्को एक, इक इकल्ला आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर साची टेक, परवरदिगार हुक्म मनाइंदा। जिस उपजाए मुल्लां शेख़, सो मसला हल्ल कराइंदा। लख चुरासी रिहा वेख, घट घट आपणा आसण लाइंदा। कलिजुग अन्तिम धरया भेख, भेखाधारी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाइंदा। सच सुनेहड़ा देवे संगी, हरि सच सच दृढ़ाईआ। करे खेल खेल बहुरंगी, रंगराता बेपरवाहीआ। दो जहान वजाए सरंगी, सारंगा इक्को इक उठाईआ। लख चुरासी कंड नंगी, पर्दा उपर कोए ना पाईआ। गोबिन्द सूरा इक भुयंगी, भुयंगम आपणा राह जणाईआ। पुरख अकाल कोलों वस्त मंगी, श्री भगवान झोली पाईआ। कलिजुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी आए तंगी, दस्त दस्त ना कोए मिलाईआ। सृष्ट सबाई होए पखण्डी, हरि का रूप ना कोए दसाईआ। मन वासना होए गंदी, सुगंधी सच ना कोए जणाईआ। दीन मज़्हब दी चले डण्डी, पुरख अकाल साचा मन्दिर ना कोए दरसाईआ। गा गा थक्कण बत्ती दन्दी, रसना जिह्वा कर हल्काईआ। आत्म लए ना कोए अनन्दी, निजानंद ना कोए चखाईआ। चढ़े चन्द ना नूर नौचन्दी, चौदस रूप ना कोए बणाईआ। वेले अन्त ना कटे कोई बंदी, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। राए धर्म दी पई फंदी, फाँसी गल ना कोए छुडाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां प्रभ अग्गे वस्त इक्को मंगी, वेले अन्त होणा सहाईआ। करे खेल सूरा सरबँगी, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढी, ढारस सके
ना कोए बन्हाईआ। जीव आत्मा होई रंडी, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म कोए ना गाए छन्दी, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पर्दा आप उठाईआ। पर्दा चुक्क चुकाया उहला, आलमीन आप जणाइंदा। प्रगट होया इक्को मौला, हर घट वेख वखाइंदा। चार कुण्ट जिस दा पाउदे गए रौला, अक्खर अक्खर नाल मिलाइंदा। सो साहिब पूरा करन आया कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। प्रगट होया उपर धौला, धरनी धरत धवल वेख वखाइंदा। जिस ने घल्लया कृष्ना सौला, राम रामा सेवा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नूरो नूर डगमगाइंदा। नूरो नूर नूर नुराना, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण पर्दा लाहीआ। शब्द अगम्मी इक तराना, बिन तर्ज़ ताल सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव होए हैराना, हरि जू की की खेल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, पीर पैगम्बर रिहा उठाईआ। बल धराए मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी इक कमाईआ। गुर अवतारां देवे दाना, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच संदेसा इक फ़रमाणा, धुर संदेसा आप अल्हाईआ। वेले अन्त सर्ब पश्ताणा, पसचाताप जगत लोकाईआ। जिन्हां भुलया हरि भगवाना, भगवन देवणहार सज़ाईआ। वेखणहारा जगत जहाना, जीवण जुगत ना किसे जणाईआ। प्रगट होया इक्को काहना, नाम बंसरी हथ्थ उठाईआ। राम रमईया हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बन्न्हे गाना, अल्ला राणी सगन मनाईआ। चौदां तबक नैण शरमाणा, अक्ख अक्ख ना कोए रखाईआ। अञ्जील कुरान ना कोए ध्याना, तीस बतीस ना कोए पढ़ाईआ। नज़री आए इक अमामा, बेनज़ीर शहिनशाहीआ। कलमा कलाम जिस पढ़ाणा, उल्मा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा आपणा दए उठाईआ । पर्दा लाह वखाए मुख, मुख नज़र किसे ना आइंदा। मुर्शद मुरीदां मेटे भुक्ख, तृष्ना अग्नी आप बुझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी रखे कुक्ख, आप आपणे विच छुपाइंदा। नव नौ चार जो रिहा लुक, लोकमात वेस वटाइंदा। भगत भगवान जाए तुठ्ठ, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। सच सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाइंदा। लेखा जाणे काया बुत्त, पंज तत्त आपणा भेव जणाइंदा। आत्म परमात्म लए पुच्छ, पूरब लहिणा फोल फुलाइंदा। बिन भगतां किसे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। वेखो खेल चार जुग, चार यारी नाल मिलाईआ । तेई अवतारां औध गई पुग, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। भगत अठारां गए झुक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बूटे रहे सुक्क, हरे सिंच ना कोए कराईआ। गुर
दस रहे पुच्छ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलिजुग ख़ाली हथ्थ किसे कोल नहीं कुछ, नौ खण्ड पृथ्मी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी श्री भगवाना, एका हुक्म जणाइंदा। रल मिल सारे बन्न्हो गाना, साचा सगन मनाइंदा। कलिजुग मिटे अन्त निशाना, निशाना कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा चुक्के वेद पुराणा, शास्त्र सिमरत विच समाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को दाना, आत्म परमात्म झोली पाइंदा। लख चुरासी साचा गाणा, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। सतिजुग साचा राह वखाणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। इक्को पीणा इक्को खाणा, इक्को मन्दिर सोभा पाइंदा। इक्को इष्ट देव गुरू मनाणा, गुरदेव इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर एका राहे लाइंदा। साचे राह लगाए हरि, हरि जू दया कमाईआ। चार जुग दे लए फड़, फड़ फड़ बन्धन पाईआ। एका अक्खर लओ पढ़, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। साचा मन्दिर वेखो चढ़, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस बणाया तुहाढ्ढा घर, सो धरनी धरत दए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम किरपा कर, लोकमात वेख वखाईआ। भगत भगवान लगाए जड़्ह, ना सके कोए उखड़ाईआ। लेखा जाणे सीस धड़, पंज तत्त माण रखाईआ। प्रगट हो नरायण नर, निर इच्छया पूर कराईआ। गोबिन्द दित्ता इक्को वर, पुरख अकाल वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा पर्दा आप चुकाईआ। पर्दा चुक्क आए नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया चुक्कण झेड़े, झेड़ा होर ना कोए वधाइंदा। भगवान भगत दे वसे खेड़े, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। भगतां मन चाउ घनेरे, घर मंगल एका गाइंदा। नाते जुड़े मेरे तेरे, मेरा तेरा संग ना कोए तुड़ाइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर हेरे फेरे, अछल छल आपणा खेल कराइंदा। गुरमुख सज्जण चाढ़्हे बेड़े, फड़ बाहों आप उठाइंदा। अन्तिम करे हक़ नबेड़े, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। भगतन मीता एकँकारा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी लै अवतारा, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती नूर कर उज्यारा, शब्दी डंक सुणाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदारा, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। प्रगट होया महाबली अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। नानक गोबिन्द करे प्यारा, चरण सरन सरन चरण सरनाईआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ईसा दर बणे भिखारा, गल अल्फ़ी रिहा वखाईआ। मूसा डिगा मूँह दे भारा, जलवा नूर ना तक्कया जाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। आदि जुगादी इक अवतारा, जन्म मरन विच ना आईआ। वसणहारा
ठांडे दरबारा, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। कलिजुग प्रगट हो परवरदिगारा, चौदां तबकां वेखे थाउँ थाईंआ। दीन इस्लाम दए सहारा, करे खेल बेपरवाहीआ। राग रागनी वसे बाहरा, छत्ती राग नज़र ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ करन निमस्कारा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, हरि ख़ालक ख़लक वखाईआ। मज़लूमा देवे जगत किनारा, ज़ुल्म ज़ालम आप मिटाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दए हुलारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ । रवि ससि सूरज चन्न करे पुकारा, पुनह पुनह तेरी सरनाईआ। गुर अवतार कढ्ढण हाढ़ा, हाए हाए करे सर्ब लोकाईआ। कलिजुग लुट्टी जाए दिन दिहाढ़ा, आपणा बल आप वधाईआ। गुरमुख विरला दिसे लाड़ा, जिस सतिगुर शब्द घोड़ चढ़ाईआ। लख चुरासी होए ख्वारा, विभचार रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला आत्म घर, परमात्म रंग रंगाइंदा। सुरत सवाणी शब्दी फड़, फड़ आपणा बन्धन पाइंदा। सच सुहञ्जणी सेजा चढ़, सोभावन्त सुहाइंदा। किला तोड़ हँकारी गढ़, निवण सो अक्खर इक पढ़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लए वर, नारी कन्त रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त इक्को घर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पर्दा आपे लाहइंदा। हरिजन पर्दा गया लथ्थ, द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। नज़री आया इक समरथ, समरथ मिल्या बेपरवाहीआ। पंच विकार तोड़ी नथ्थ, डोरी आपणे तन्द बंधाईआ। आत्म परमात्म इक दूजे दा गायण जस, सोहँ करे पढ़ाईआ। श्री भगवान सचखण्ड निवासी आए नठ्ठ, काया मन्दिर मेल मिलाईआ। नाता तोड़े तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल के पए हस्स, सोहँ हँसा राग सुणाईआ। भगत भगवन्त इक दूजे दे होए वस, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। भगवान भगत दुआरे गया ढठ्ठ, आपणा आप मिटाईआ। भगत कहे तूं पर्दा ढक, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। भगवान कहे तूं मेरा साक, लोकमात करी कुड़माईआ। भगत कहे तूं मेरा खोल्हया ताक, जिध्धर वेखां तूही नज़री आईआ। तेरा नूर इक्को पाक, रसूल दूसर ना कोए दसाईआ। मेरी अगली पिछली चुक्की वाट, प्रभ मिल्या पांधी राहीआ। मेरा पर्दा गया पाट, पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। लहिणा टुट्टया ज़ात पात, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर सारे फड़, इक्को घर वखाईआ। पीर पैगम्बर वेखो दरवाजा, हरि हरि जू आप वखाइंदा। जिस गृह वसे ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। आदि अन्त जिस साजण साजा, जुग जुग वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, सच सुअम्बर आप बणाइंदा। प्रगट होया देस माझा, सम्बल
आपणा डेरा लाइंदा। नव नौ चार फिरे भाजा, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। शाहो भूप वड राजन राजा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। जन भगतां एथे ओथे रखे लाजा, दो जहान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां मारे वाजां, बिन रसना जिह्वा आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां शाह नवाबा, देवणहार हयात आबा, वखावणहार सच महिराबा, वजावणहार तन रबाबा, अहिबाब आपणा मेल मिलाइंदा। रसूलां नाल बणे रसूल, रसम आपणी आप जणाइंदा। रसूल करे आप कबूल, कामल आपणा हुक्म मनाइंदा। जो रसूल जाए भूल, तिस अन्दर रसूल हो हुक्म मनाइंदा। आपणा हुक्म देवे माकूल, महिबूब आपणा खेल वखाइंदा । बण रसूल देवे चरण धूल, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। बण साहिब कन्त कन्तूहल, शहिनशाह आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रसूल रसूलां विच समाइंदा। निरगुण सरगुण दो अक्खर, बिन अक्खरां आप बणाइंदा। प्रेम प्यार विच रख्या सत्थर, दोहां बंद कराइंदा। लेखा लिखे ना कोई पत्र, कातब कलम ना कोए उठाइंदा। जिस जन देवे ज्ञान निज अन्तर, अन्तर आत्मा आप पढ़ाइंदा । सो जाणे ढाई अक्खर मंत्र, सो मंत्र ढय्या गोबिन्द झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को ढय्या जगत नईया पुरख अकाल पकड़े बहीआ, दूजा सईया नज़र कोए ना आइंदा। ढाई अक्खर बोध अगाधा पंडत लिखण पढ़न विच ना आईआ। आदि जुगादा सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। भेद ना पाए कोई जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज पर्दा ना सके लाहीआ। जिस प्रभ आप बणाए बणत, आपणी करे पढ़ाईआ। सो साहिब अग्गे करे मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तिस इशारा मार समझाए सैनत, साह साह समाईआ। उह अक्खर वखाए बिन अक्खां ऐनक, पैंती अक्खर अल्फ़ ये सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अक्खर निरगुण धार निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण निरगुण दए समझाईआ।
१० माघ २०१९ बिक्रमी सोहण सिँघ मोहण सिँघ दे गृह भोले के ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड खेल हरि जगदीश, जगदीश्र आप कराइंदा। आदि जुगादि इक हदीस, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे झुका सीस, निउँ निउँ सजदा सर्ब जणाइंदा। जुग चौकड़ी पीसण पीस, दो जहानां वेख वखाइंदा। छत्र सोहे एका सीस, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। छत्र सीस सोहे ताज, तख्त निवासी वड वड्याईआ । पुरख अकाल गुरू महाराज, महिमा अगणत गणी
ना जाईआ। निरगुण रच रच आपणा काज, करता पुरख वेखे चाईं चाईंआ। आदि जुगादी इक्को साथ, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जुगा जुगन्तर दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे माही महिबूब, नूर नुराना नज़र किसे ना आइंदा। ना कोई तन ना वज़ूद, ख़ाकी ख़ाक ना रूप वटाइंदा। परवरदिगार आपणा जाणे आप सबूत, सुहबत आपणे हथ्थ रखाइंदा। वसणहारा सच अरूज, शहिनशाह आपणा आसण लाइंदा। आपे जाणे सति हदूद, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे विच रहे महिदूद, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। भेव अभेद ना खोल्हे हाल, असलीअत हथ्थ किसे ना आईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध ठाकर सुआमी सचखण्ड दुआरे रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। सुत दुलारा खेल अपारा एकँकारा लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। धर्म बहाए सच्ची धर्मसाल, थिर घर आपणा कुण्डा लाहीआ। अबिनाशी करता वसे नाल, निराकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म चलाईआ। सचखण्ड अन्दर खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो तैयारा, निरगुण आपणी धार प्रगटाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण दीपक जोत जगाइंदा। श्री भगवान सच हुलारा, अबिनाशी करता इक निशान उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ परवरदिगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, उच्च महल्ला इक इकल्ला अनभव प्रकाश पुरख अबिनाश अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप कराइंदा। बेपरवाह सदा बेअन्त, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ । करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार प्रगटाईआ। आदि जुगादी नार कन्त, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। बणावणहारा साची बणत, घाड़न घड़त लए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख परमेश्वर जुगादि आपणा बन्धन पाईआ। आदि पुरख आपणी रचना रच, रच रच वेख वखाइंदा। जुगादि करे सच्चो सच, जुग जुग सेव कमाइंदा। निरगुण हो के निरगुण रिहा नच्च, सरगुण रंग ना किसे चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनासा, वेखणहारा खेल तमाशा, जोती जाता आपणा नूर धराइंदा। जोती जाता नूर अवल्ला, रूप नज़र किसे ना आईआ। मुकामे हक़ वसाए इक महल्ला, महिफ़ल आपणी आप लगाईआ। निरगुण जोती दीपक बला, प्रकाश प्रकाश लए चमकाईआ। आदि जुगादि अछल अछल्ला, वल छल आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड आपणा पर्दा आप उठाइंदा। सचखण्ड दुआरा एकँकारा, नर निरँकारा
एका धार चलाइंदा। रूप अनूप बेऐब परवरदिगारा, रेख रंग ना कोए रखाइंदा। शब्दी शब्द शब्द अपारा, लेखा जाणे सुत दुलारा, जन जननी गोद वड्याइंदा । दाई दाया सेवादारा, वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। अंस बंस सरबंस कर तैयारा, सहँसर सहँस रूप वटाइंदा। देवणहारा सति भण्डारा, अगम्मड़ी दात वरताइंदा। वजावणहारा तत्त सतारा, नाद अनादी राग अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यारा, त्रै पंज आपणा रंग चढ़ाइंदा। गुर अवतार कर प्यारा, पीर पैगम्बर गंढ्ढ पुआइंदा। खाणी बाणी खोल्ह कवाड़ा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी नव नौ चार वेखे वारो वारा, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। कागद कलम शाही कर वणजारा, अक्खर अक्खर वणज कराइंदा। जगत विद्या भर भण्डारा, चौदस चौदस घर बहाइंदा। लेखा जाण रवि ससि सूरज चन्द सितारा, मण्डल मण्डप पर्दा लाहइंदा। बोध अगाध ज्ञान ज्ञान गुरदेव इष्ट निरँकारा, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म बण सहारा, शाह पातशाह आपणा हुक्म सुणाइंदा। जुग चौकड़ी लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा सोभावन्त वेखणहारा एका कन्त, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा । पुरख अकाल श्री भगवान परवरदिगार ना मरे न पए जम्म, जननी जन ना रूप वटाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण बेड़ा देवे बन्न्ह, बण मलाह खेवट खेटा करे हित्त माँ प्यो बेटा, पूत सपूता गोद उठाइंदा। एथे ओथे दो जहान दा बणे नेता, नित नित आपणा वेस वटाइंदा। भगत वछल करे सदा सद सच्चा हेता, हितकारी फेरा पाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा काया खेता, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पर्दा आपे लाहइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब दा देंदा रिहा ठेका, छोटी छोटी वंड वंडाइंदा। लोकमात कराउँदा रिहा पेशा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाउँ धराइंदा। आपणा सच ना दस्सया किसे लेखा, उंगलीआं उत्ते सब नूं अक्खर पढ़ाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त निरगुण सरगुण पाया भुलेखा, भाण्डा भरम ना कोए तुड़ाइंदा। कोई मूंड मुंडाए कोई धारी केसा, कोई लबां जगत कटाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि इक नरेशा, निरगुण नूर ज़हूर जणाइंदा। सृष्ट सबाई लख चुरासी जीव जंत साध सन्त ऊँच नीच राउ रंक सब नाल करे हेता, वड्डा छोटा ना कोए रखाइंदा। जिस जन खोल्हे आपणा भेता, भेव अभेद आप चुकाइंदा। लेखा जाणे औलीआ पीर शेख़ा, पीर पैगम्बर आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। ठेका देवे ठेकेदार, ठोकर इक्को हक़ लगाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। सच संदेसा दे संसार, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर बोल जैकार, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। नूर नुराना परवरदिगार, ख़ाकी तन ना कोए हंढ्ढाईआ। साकी बणे दीन दयाल, सच आब इक प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी खेल कराया, निरगुण सरगुण धार। धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया, शब्द अगम्मी बोल जैकार। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिखाया, गीता ज्ञान दे आधार, अञ्जील कुराना रंग चढ़ाया, नबी रसूलां दे विचार। बाणी तीर निराला बाण लगाया, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका घर पावे सार। चारे खाणी धंदे लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। साचा खेल जुग जुग कर कर, हरि करता वेख वखाइंदा। निरगुण रूप सरगुण धर धर, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी एका पढ़ पढ़, लख चुरासी जीव जंत पढ़ाइंदा। पंज तत्त काया अग्नी सड़ सड़, ख़ाकी तन ना कोए वखाइंदा। साचे मन्दिर आपे चढ़ चढ़, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। आपणी मरनी आपे मर मर, मर जीवत एका घर बहाइंदा। लेखा जाणे नारी नर नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। नाउँ जपाए हरी हरि हरि, हरि विष्नूं भगवान एका नाम प्रगटाइंदा। लेखा जाणे दरवेश दर दर, विष्न ब्रह्मा शिव अलख जगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर फड़ फड़, फड़ बाहों हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अकाला, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सच दुआरे आसण लाइंदा। सच दुआरे लग्गा आसण, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता धार चलाईआ। लख चुरासी कर कर वासन, घट घट रिहा समाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी अकाशन, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। गोपी काहन पाए रासन, बंसरी इक्को नाम वजाईआ। भगत भगवन्त बणे साथन, सगला संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर झाकण, नेत्र नैण नैण उठाईआ। अग्गे रहे ना कोई आकन, सीस सब दे रिहा झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म मनाईआ। सचखण्ड दुआरे सच फ़रमाणा, हरि साचा सच जणाइंदा। तख्त निवासी इक्को राणा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सब नूं मन्नणा पए भाणा, भाणे अन्दर आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुण लओ एक, एकँकार जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ साची टेक, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। पिछला सारे छड्डो हेत, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। कलिजुग नेत्र लओ वेख, सृष्ट सबाई दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होया भेख, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। गुरू
ज्ञान ना कोए उपदेश, मंत्र हरि ना कोए दृढ़ाईआ। कोई पूजे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, कोई शंकर सीस निवाईआ। कोई पंज तत्त करे आदेस, इष्ट ईशर ना कोए रखाईआ। कोई ईसा मूसा मुहम्मद करे हेत, सजदा सीस रहे झुकाईआ। कोई नानक गोबिन्द गोदी रिहा खेड, आपणा माण मिटाईआ। पुरख अकाल दा किसे ना पाया भेत, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जिस दे पिच्छे सीस विच पई रेत, कलिजुग तत्ती अग्ग लगाईआ। प्रगट होया इक नरेश, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। चलण देवे ना किसे दी कोई पेश, पुश्त सब दी रिहा हलाईआ । नेत्र लोचण लैण देख, बिन अक्खां दए वखाईआ। कोई रहिण ना देवे मुल्लां शेख़, पीर पैगम्बर पन्ध मुकाईआ। पंडत पांधा कोई ना देवे पिछली टेक, सब दा लेखा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ा सुंञा करे खेत, सच किरसाणा इक्को फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्के चूक, हरि सतिगुर आप चुकाइंदा। माया ममता देवे फूक, नाम फुंकारा इक्को लाइंदा। चार वरन वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। नाम अगम्म इक अतोट, वरन बरन आप वरताइंदा। हउमे हंगता कढ्ढे कुट्ट, शब्द खण्डा इक चमकाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना आप झिराइंदा। बजर कपाटी जाए फुट्ट, द्वैती पर्दा आपे लाहइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। शब्द अगम्मी लाए चोट, अनहद राग सुणाइंदा। गुरमुख उठाए आहलणयों डिगे बोट, सतिगुर साची गोद बहाइंदा। आत्म परमात्म खोल्हे सोत, सुरती शब्द नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे ओत पोत, पुत्त पोतरे सोभा पाइंदा। माण मुकाए चौदां लोक, चौदां तबकां डेरा ढाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़न इक सलोक, सोहँ ढोला इक सुणाइंदा। सर्ब जीआं दी सच्ची मोख, मुक्ती मुफ्तो मुफ्त वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, निरगुण धारा लोकमात वेख वखाइंदा। लोकमात वेखे पाख़ाक, ख़ाकी ख़ाक दया कमाईआ। जन भगतां दस्से सच हालात, अहिवाल दए समझाईआ। लख चुरासी नाता तुटा कायनात, कलमा नबी इक पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई इक्को आब हयात, सच प्याला दए प्याईआ। भेव चुकाए बातन बात, ज़ाहर ज़हूर वड वड्याईआ। दरस दिखाए साख्यात शनाख़त आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरेश दो जहानां रिहा वेख, एथे ओथे निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को करे पढ़ाईआ। सो कलन्दर जो हुक्मे नच्चे, नच्च नच्च नाच वखाईआ। बिन हुक्मे सारे दिसण कच्चे, कोटन कोटि वेस वटाईआ। दरगाह साची सोई सजे, जिन्हां सच्चा मिल्या बेपरवाहीआ। पैगम्बरां विच्चों ओहो अच्छे, जिन्हां अच्छी तरां समझाईआ। प्रेम रस विच साची रत्ते, रत्ती रत्त सुकाईआ। मनसूर शमस तबरेज़ रस साचे चट्टे, सृष्ट सबाई गए वखाईआ। दोवें होए पक्के,
पक्की पुरख अकाल कराईआ। मूसा मूँह दे भार ढठ्ठे, अद्धा अद्धविचकार रहि जाईआ। कलन्दरां विच आप कलन्दर वड़ के हस्से, अन्दरे अन्दर नूर रुशनाईआ। दूजी गल जे होर कोई दस्से, झूठी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, कला कुदरत कादर करीम रहीम रहमान रहमत आप कमाईआ।