१० माघ २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह भोले के ज़िला गुरदासपुर
साचा हुक्म हरि निरँकार, दो जहान रिहा डराईआ। शब्दी सुत करे निमस्कार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। विष्नूं रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ब्रह्मा कूक कूक करे पुकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। शंकर सिर विच पाए छार, शहिनशाह भुल्ल कदे ना जाईआ । त्रैगुण माया होई ख्वार, सांतक सति ना कोए कराईआ। पंज तत्त ना कोए आधार, रंग सूरा सरबँग ना कोए चढ़ाईआ। गुर अवतार गए हार, हरि का भेत कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर फिर फिर थक्के वारो वार, वारता लिख ना किसे मुकाईआ। लेखा जाणे ना कोए धुर दरबार, धुर दी आवाज़ सर्ब शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म मन्नणा पैणा, मनसा सब दी आप गवाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे नैणां, नेत्र अक्ख आप खुल्हाइंदा। तिन्न पंज अन्तिम डेरा ढहिणा पैणा, बुरज रहिण ना पाइंदा । गुर अवतारां भाणा कहिणा पैणा, सिर सिर भाणा आप मनाइंदा। अन्तिम रल के सब ने इक दुआरे ढहिणा, सच दुआरा इक वड्याइंदा। सोहँ ढोला दो जहानां कहिणा, कह कह शुकर मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाइंदा। साचा हुक्म देवे सख्त, सख्ती इक जणाईआ। लेखा जाणे कीट हस्त, हस्त कीट रिहा समाईआ। दो जहानां इक्को वस्त, वस्तू आपणा नाम वरताईआ । लहिणा देणा चुकाए दस्त बदस्त, दस्त बरदार करे लोकाईआ। लेखा जाण अर्श फ़र्श, फेरा आपणा आपे पाईआ। दो जहान निरगुण दरस, सरगुण चले ना कोए चतुराईआ। भगत भगवन्त मेटे हरस, हवस तृष्ना दए गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। चार जुग रहे भटक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कोटन कोटि साध सन्त अद्धविचकारे रहे लटक, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ । कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर कलिजुग वेखण अन्तिम वक्त, पुरख अबिनाशी आवे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दरबारी आप जणाइंदा। ना कोई दीसे राजा राणा, रईअत रंग ना कोए वखाइंदा। राग नाद ना कोए गाणा, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाइंदा। योद्धा
सूरबीर ना कोए माणा, बली बल ना कोए वधाइंदा। सब नूं मन्नणा पए भाणा, सिर ताज ना कोए रखाइंदा। बिन हरि नामे होया अन्धा काणा, जगत जीवण जुगत नेत्र ना कोए खुल्हाइंदा। पुरख अबिनाशी बेपहिचाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक अल्हाइंदा। साचा हुक्म इक अल्हा, अलहिदगी सब दी दए कराईआ। लहिणा देणा दए मुका, मुक्का आपणा नाम वखाईआ। सब दे हथ्थ टुक्कर रुक्खा दए वखा, घर घर मधूकड़ी रिहा मंगाईआ। हुक्का टोपी दए भंना, भाण्डा सब दा साफ़ कराईआ। जो लुका दरस दए वखा, आपणा पर्दा लाहीआ। दो जहान दा भुक्खा पुरख अबिनाशी जाए आ, लख चुरासी आपणे अन्दर लए लुकाईआ। जो जन सरनाई झुका, तिस लए बचा, बचत इक्को इक वखाईआ। हरिजन रखे आपणी कुक्खा आपणा पर्दा पा, तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जगाए जगत जुग, जीवण जुगत आप जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों चुग, आपणा मेल मिलाइंदा। आपे जाणे डाल मुढ्ढ, पत डाली वेख वखाइंदा। जन भगतां अन्दर आत्म सेजा चढ़े कुद्द, सच सिँघासण आसण लाइंदा। डेरा ढाहे मन मति बुध, साची सिख्या इक समझाइंदा। त्रैभवण दी देवे सुद्ध, अवण गवण मिटाइंदा। लेखा जाणे आपणा गुज्झ, भेव अभेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग चाढ़्हे रंगीला, रंगत आपणा नाम वखाईआ। गुर शब्दी बणया मात वसीला, वसल इक्को नाम जणाईआ। हरि भगत बणाए जगत कबीला, भगवन दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम हरिजन मिलण दा कीता हीला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे सोहँ दान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका गंढ्ढ पवाईआ।
१० माघ २०१९ बिक्रमी गिरधारी लाल दे गृह भोले के ज़िला गुरदासपुर
हरि का ढोला साचा गीत, आदि अन्त इक्को नाम दृढ़ाइंदा। भेव खुल्हाए साहिब अतीत, त्रैगुण पर्दा आपे लाहइंदा। आत्म परमात्म करे ठांडी सीत, सीतल धारा इक वहाइंदा। काया अन्दर वखाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ सोभा पाइंदा। नज़री आए हरि अनडीठ, जलवा नूर इक धराइंदा। वसणहारा सदा चीत, चेतन हरिजन आप कराइंदा। आदि जुगादी अवल्लड़ी रीत, जुग करता आप कराइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां तबकां वेख वखाइंदा। पीर पैगम्बरां निशाना दस्से ठीक, ठीकर सब दे भन्न वखाइंदा। अन्तिम नेड़े आई तरीक, तहिकीकात आप कराइंदा। वेखणहारा हक़ हकीक, हाज़त
सब दी फोल फुलाइंदा। नूर इलाही लाशरीक, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। वेखणहारा सच प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सोहला इक जणाइंदा। साचा सोहला नाम मृदंग, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। हरि पुरख निरँजण सूरा सरबँग, एकँकारा कारे लाइंदा। आदि निरँजण करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जाता डगमगाइंदा । अबिनाशी करता सच दुआरे बैठा लँघ, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। श्री भगवान चढ़ाए रंग, रंग रंगीला इक अख्वाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मंगे मंग, आपणे अग्गे आपणी झोली डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। मंगे मंग बण भिखारा, भिखक आपणी दया कमाईआ। लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दी धार जणाईआ। जुग चौकड़ी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारा, मेल मिलावा सहिज सुखदाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग देंदा रिहा नाम सहारा, नाउँ निरँकारा कर पढ़ाईआ। आदि शक्ति नूर उज्यारा, चतुर्भुज नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्को इक सुणाईआ। धुर संदेसा हरि का नाउँ, हरि सज्जण आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहों, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे सच न्याउँ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। भगत भगवान मिलण दा रखे चाउ, चाउ घनेरा इक समझाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। लख चुरासी पाए राहो, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे धंदे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक दृढ़ाइंदा। साचा मंत्र नाम अगम्म, हरि अगम्मड़ा आप जणाईआ। जणावणहारा आपणा कम्म, करनी करता आप कमाईआ। सदा सुहेला बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतारां देवे सच्चा धन, धन ख़ज़ीना इक वरताईआ। लेखा जाणे जननी जन, बणें जणेदी माईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा डंन, नित नवित्त वेस वटाईआ। भगत भगवान राग सुणाए कन्न, अक्खर वक्खर ना कोए पढ़ाईआ। कर प्रकाश साचे चन्न, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाईआ। साचा नाम सो पुरख निरँजण, हँ ब्रह्म आप जणाइंदा। बजर कपाटी तोड़े पत्थर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। पंच विकारा लाहे सत्थर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। आप पढ़ाए आपणा निष्अक्खर, निज नेत्र दरस कराइंदा। कोई ना फोले दूजा पत्र, पाती कमलापाती आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक प्रगटाइंदा। साचा नाम आदि अन्त, इक्को करे जणाईआ। जुग चौकड़ी महिमा अगणत, गुर अवतार
रहे जस गाईआ। सारे कहिण प्रभू बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन मन्नत, दोए दोए बैठे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर नाता तुटा बहिश्ती जंनत, ज़ाहर ज़हूर इक्को हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक समझाईआ। साचा मंत्र सच संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम धरया वेसा, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। वसणहारा सम्बल देसा, देस दसन्तर फेरा पाइंदा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केसा, मूंड मुंडाए नज़र ना आइंदा। लेखा जाणे विष्न ब्रह्म महेष गणेशा, गणपति आपणे रंग रंगाइंदा। भेव खुल्हाए तेई अवतार अठारां भगत जाणे लेखा, ईसा मूसा मुहम्मद आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। दस गुर जाणे हेता, हितकारी खेल कराइंदा। आपे बणया सब दा नेता, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण रूप सरगुण वेखा, सार आपणी ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक्को नाम, दो जहानां प्याए जाम, ब्रह्मण्ड खण्ड आप वरताइंदा। दो जहान खोल्हे अक्ख, नेत्र नैण खुल्हाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, परम पुरख वेख वखाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। अन्तर आत्म आपे वस, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। ईश जीव देवे रस, जगदीश ख़ुशी मनाईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। साचे मन्दिर बहे सज, सच सिँघासण आसण लाईआ। ताल तलवाड़ा इक्को जाए वज्ज, अनहद राग सुणाईआ। शरअ शरीअत भाण्डा जाए भज्ज, धर्म अधर्म ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को नाम दए वड्याईआ। इक्को नाम वड्डा वड, हरि वडा आप वड्याइंदा। आपणे विच्चों आपे कढ्ढ, थिर घर डेरा लाइंदा। दो जहान वजाए नद, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। विश्व बणाए आपणी यद, विष्न ब्रह्मा शिव गोद सुहाइंदा। लख चुरासी देवे दाद, त्रै पंज मेला आप कराइंदा। शब्द जणाए बोध अगाध, बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जगत निशाना देवे गाड, रीती नीती लेखा लाइंदा। आपे बैठा रहे विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को नाउँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। आपणा नाउँ एका एक, एक एक वड्याईआ। जुग चौकड़ी दे दे टेक, गुर अवतार सेवा लाईआ। गृह मन्दिर हरि जू आपे वेख, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। भगत भगवान दस्से भेत, पर्दा दूई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री जोत इकग्गरी, इक्को इक वखाईआ। सच समग्री साची दात, हरि साचा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवन्त बन्न्हे नात, दूजा संग ना कोए निभाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे साथ, सगला
संग आप हो जाइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शाही वंड ना कोए वंडाइंदा। कर किरपा पार कराए जगत घाट, साचा पत्तण इक सुहाइंदा। धुर दी देवे अगम्मी दात, नाम वणजारा हट्ट खुल्हाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। नाता तोड़े ज़ात पात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर वखाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, कन्त कन्तूहल कँवल नैण मुक्ट बैण मुकन्द मनोहर लख़मी इक्को नज़री आइंदा। सच सुहञ्जणी गाए गाथ, सोहँ ढोला इक्को गाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी मुक्की वाट, पांधी होर ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को ढोला सोहँ रूप सच विचोला, आदि पुरख प्रभ बोलया बोला, बोला हथ्थ किसे ना आइंदा। सोहँ बोला निरगुण तोला शब्द विचोला, जुग जुग वेस वटाईआ। कोटन कोटि नाम सिफ्ती पावण रौला, रंग रलीआं रहे मनाईआ। बिन सतिगुर पूरे किसे ना पर्दा खोल्हा, घर करी ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त नाम डंका राउ रंकां रिहा सुणाईआ। नाम डंका वज्जे जग, जागरत जोत जगाइंदा। निरगुण सरगुण खेल समरथ, समरथ धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां मार्ग दस्स, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाइंदा। अन्तिम पंज तत्त खेड़ा सब दा होया भठ्ठ, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। लिख लिख लेखा जगत गए दस्स, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। आपणी करनी पिच्छे गए छड्ड, करता आपणा हुक्म मनाइंदा। दीन मज़्हब अड्डो अड्ड, रहबर राह वखाइंदा। आख़र वेखण इक्को यद, आदि इक्को नज़री आइंदा। पीर पैगम्बर जिस उपजाए तिस आपणे कोल लए सद्द, सदा आपणा हुक्म मनाइंदा। कोटन कोटि काल गए लद्द, काल सब दा डेरा ढाइंदा। कलिजुग अन्तिम पुरख अबिनाशी वेखण आया हद्द, हदूद आपणी ना किसे समझाइंदा। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लए लभ्भ, भगत भगवान आपणा मेल मिलाइंदा। रातीं सुत्यां सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द आप जणाइंदा। कर प्रकाश निरगुण चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा । जुग जन्म दे विछड़यां पाए ठंड, अमृत धारा मुख चुआइंदा। भगत भगवान मिटे रंडेपा रंड, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, पर्दा मुख तों आपे लाहइंदा। बंदीख़ाना तोड़े बंद, बन्धन आपणे नाम पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ढोला इक सुणाइंदा। सतिजुग ढोला साचा मंत, मंत्र आप दृढ़ाईआ। लेखा जाण आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल कराईआ। हरिजन मेला नार कन्त, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। नाता तुटे जीव जंत, जीवण जुगत दए जणाईआ। गढ़ तोड़े हउमे हंगत, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। सति सतिवादी साची संगत, चार वरन इक सरनाईआ। बरन अठारां इक्को पंगत, एका रस दए चखाईआ।
नाता तोड़े भुक्ख नंगत, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व आपणा खेल कराईआ। विष्नूं धार विश्व भगवाना, एका एक रखाइंदा। सतिजुग साचा बन्न्हे गाना, सगला संग निभाइंदा। आत्म परमात्म राग तराना, तुरीआ डेरा ढाइंदा। सुफ़न सखोपत जागरत खेल महाना, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। कलमा नबी इक पढ़ाना, कायनात आप समझाइंदा। सच्चा राम हो प्रधाना, रमईया आपणा डंक वजाइंदा। एका कृष्ना वड बलवाना, सीस जगदीश सोभा पाइंदा। एका बंसरी सुणाए दो जहाना, नाम गाणा एका गाइंदा। एका चिल्ला तीर कमाना, धनुश इक्को इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब वखाए इक सुअम्बर, दूजा नूर ना कोए जणाइंदा। दूजा नूर ना कोए चानण, निरगुण वंड ना कोए वंडाईआ। लख चुरासी इक्को ज़ामन, वेले अन्त दए छुडाईआ। जिस उपजाया कृष्ना राम रामन, ईसा मूसा मुहम्मद करी कुड़माईआ। जिस नानक गोबिन्द खेल वखाया दो जहानन, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। सो साहिब समरथ श्री भगवानन, भगवन एका रंग वखाईआ। भगतां बन्न्हे साचा गानन, मौली तन्द ना कोए जणाईआ। आत्म अन्तर कराए अशनानन, अठ्ठसठ्ठ नहावण कोए ना जाईआ। मन हँकारी मारे रावण, सति सतिवादी दए मिटाईआ । दरस दिखाए आम्हणो साम्हण, पर्दा परदे विच्चों चुकाईआ। लेखा जाणे क्षत्री ब्रह्मण, शूद्र वैश पर्दा दए उठाईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग फड़ाए साचा दामन, दामनगीर फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर करन सलामन, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेरी इक्को सदा आवाज़ बांगन, कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाउँ इक समझाईआ। साचा नाउँ सतिजुग रुत्त, सोहँ रूप वटाइंदा। खेल खलाए अबिनाशी अचुत, चेतन धार आप चलाइंदा। निरगुण अन्दर निरगुण उठ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। लेखा जाणे पिता पुत्त, गुर चेला वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा हुक्म मनाइंदा। सोहँ शब्द अनमंगी मंग, आदि आदि वरताईआ। अन्त वेखे सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ । भगत भगवान सुणाए छन्द, संसा रोग चुकाईआ। जन्म जन्म दा कटे बंध, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। लेखा चुक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन इक्को अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्को अक्खर हरिजन पढ़ना, हरि साचा आख सुणाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचे वड़ना, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। लहिणा चुक्के मरना जम्मणा, जन्म मरन विच ना आइंदा । साची तरनी गुरमुख तरना, तारनहारा दया कमाइंदा। हँ ब्रह्म पारब्रह्म
प्रभ पल्लू फड़ना, फड़या लड़ ना कोए छुडाइंदा। साचे पौड़े आपे चढ़ना, जिस दा डण्डा नज़र किसे ना आइंदा। पुरख अकाल इक्को वरना, दूजा कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। साहिब सच्चे दी साची सरना, भय भ्यानक सर्ब चुकाइंदा। भगत भगवान आप आपणे जिहा करना, जिस जन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचे देवे वर, सोहँ ढोला लैणा पढ़, बिन पढ़ियां पार कराइंदा।
१० माघ २०१९ बिक्रमी भगवान सिँघ महिता चौक ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मर्दाना, सूरबीर आपणा बल धराइंदा। एकँकारा नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता धुर फ़रमाणा, सच संदेसा आप सुणाइंदा। श्री भगवान सच निशाना, दो जहानां आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। सचखण्ड वसे सच मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। शाहो भूप बण राज राजाना, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतारा, इक इकल्ला आप कराइंदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द अगम्मी कर उज्यारा, सच जैकारा इक सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे राणा, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। पहलों मन्ने आपणा भाणा, सद भाणे विच समाईआ। लेखा जाण दो जहानां, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म मनाईआ। तख्त निवासी नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, भेव कोए ना आइंदा। आदि आदि आपणा प्यार आपे ल्या ला, पीर पैगम्बर गुर अवतार आप समझाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, त्रैगुण माया पंज तत्त बन्धन आपे पाइंदा। लख चुरासी घाड़त लए घड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। बोध अगाधा शब्द जणा, धुर संदेसा नर नरेशा एका एक अल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अंस बंस सरबंस आप सुहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने योग, इक इकल्ला हरि अख्वाइंदा। लेखा जाणे निरगुण सरगुण सच संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म देवणहारा
साची चोग, नाम रस आपणा आप चखाइंदा। वसणहारा साचे कोट, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। नाम निधान लगाए चोट, सच नगारा इक वजाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंडण आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वंडण वंडे आप, आपणी दया कमाईआ। करे खेल पुरख समराथ, समरथ दाता बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी नव नौ चार चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, साचे धंदे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी खेल अपारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, पीर पैगम्बर आपणा हुक्म मनाइंदा। शब्द अगम्मी सच जैकारा, दो जहानां आप सुणाइंदा। लिखण पढ़न तो वसे बाहरा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। कागद कलम नाल शाही करदा रिहा इशारा, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। पुरख अकाल सब तों वसे बाहरा, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक जणाइंदा। साचा हुक्म हरि का भाणा, सद भाणे आप समाईआ। जुग चौकड़ी खेल महाना, नव नौ चार रिहा हंढ्ढाईआ। योद्धा सूर मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाईआ। लेखा जाणे दो जहाना, दोए दोए आपणी कार कमाईआ। देवणहारा सच फ़रमाणा, गुर अवतार पीर पैगम्बर घर साचे करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक मनाईआ। हुक्मे अन्दर रख अवतार, आपणा हुक्म जणाइंदा। हुक्मे अन्दर नाद धुनकार, शब्दी राग अल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर कर पसार, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। हुक्मे अन्दर करे कार, कार करनी करता आप कमाइंदा। हुक्मे अन्दर कटे वगार, बण वगारी फेरा पाइंदा। हुक्मे अन्दर लेखे लाए तेई अवतार, भगत अठारां बन्धन पाइंदा। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा मुहम्मद करया ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आपणी आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर खेल करे मुकामे हक़ सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर साचा भाणा, भाणे अन्दर साचा राणा, राणा रय्यत वेख वखाइंदा। हुक्मे अन्दर खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हुक्मे अन्दर सच संदेसा घल्ला, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाईआ। हुक्मे अन्दर पीर पैगम्बर मेटणहारा सल्ला, सलल इक्को इक जणाईआ। हुक्मे अन्दर खेल खलाए इलाही नूर अल्ला, आलमीन करे पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर धार होए बिस्मिला, बिस्मिल आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भाणा इक दृढ़ाईआ। साचा भाणा समां
समां, समां आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी बणया रहे नकम्मा, कम्म करने आइंदा। ना मरया ना जम्मा, जन्म मरन विच ना आइंदा। ना घड़या ना भंना, घड़न भंनणहार आप हो जाइंदा। ना सूरज ना चन्ना, चन्द चांदनी ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुलाइंदा। साचा भेव पीर पैगम्बर, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाईआ। परवरदिगार वेख अडम्बर, चौदां तबक लेख चुकाईआ । एका जोती रच सुअम्बर, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर गुर लेखा शब्दी रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, लोकमात वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म दे अनन्द, अनन्द आत्म विच समाइंदा। गीत सुहागी साचा छन्द, ढोला सोहला आपे गाइंदा। नानक गोबिन्द चढ़या चन्द, चन्द चांदना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद भाणे अन्दर समाइंदा। भाणे अन्दर हरि करतारा, आपणी खेल रचाईआ। भाणे अन्दर खेल न्यारा, आपणी कार कमाईआ। भाणे अन्दर हो उज्यारा, गुर अवतार करे रुशनाईआ। भाणे अन्दर शब्द जैकारा, बोध अगाधा करे पढ़ाईआ। भाणे अन्दर बण लिखारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे पढ़ाईआ। भाणे अन्दर बण वणजारा, चौदां लोक हट्ट चलाईआ। भाणे अन्दर खोल किवाड़ा, चौदां तबकां कुण्डा रिहा लाहीआ। भाणे अन्दर बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। भाणे अन्दर दस्सदा रिहा जगत विहारा, बिवहारी आपणी कार कमाईआ। भाणे अन्दर लेखा लिखदा रिहा अगम्म अपारा, बेअन्त बेअन्त आपणा भेव ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो भाणा रिहा जणाईआ। सो भाणा सुल्तान, सो पुरख निरँजण आप जणाया । गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे रहे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहया। कवण वेला मेलें आण, निरगुण आपणा फेरा पाया। वेद व्यासा लेख महान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा राह तकाया। मूसा मंगे एका दान, चरण कँवल सीस झुकाया। ईसा करे इक प्रणाम, हरि आपणा फेरा पाया। मुहम्मद कलमा पढ़े ईमान, पीर पैगम्बरां मेरा मुर्शद होए सहाया। नानक मंगे इक्को आण, तुध बिन नज़र कोए ना आया । गोबिन्द कहे पुरख अकाल आदि जुगादी इक्को घर इक्को दर इक्को आसण इक सिँघासण, शहिनशाह आपणा फेरा पाया। कलिजुग अन्तिम खेल करे महान, प्रगट जोत निहकलंक बली बलवान, दो जहाना वेख वखाया। चार जुग दी पिछली मेटे आण, अग्गे आपणा मार्ग लाया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच राउ रंक देवे ज्ञान, अन्तर मंत्र इक पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता जुग चौकड़ी आप सुणाया। साचा भाणा दस्से भगवान,
भगवन रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे रहे दान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया मेटे निशान, सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। चार वरन वखाए आपणी सरन एका राग सुणाए कान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। राज राजान शाह सुल्तान सारे होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक इकल्ला वेख वखाईआ। इक इकल्ला हरि जू आया, नज़र किसे ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा उठाया, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाइंदा। नाता तोड़े त्रैगुण माया, पंज तत्त रहिण कोए ना पाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाया, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। सम्मत उन्नी एका नाया जोड़ जुड़ाया, नौ दुआरे खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग विछड़े लए मिलाया, जुग जन्म विछड़े मेल कराइंदा। बीस बीसा दए दुहाया, पहली चेत्र वंड वंडाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए हल्काया, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। गोबिन्द लेखा पूर कराया, लेखा लेख ना कोए मिटाइंदा। शाह सुल्तानां रिहा जगाया, हुक्मी हुक्म इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीस वेस वटाइंदा। बीस बीसा हरि जगदीशा, जुगती सब दी दए बदलाईआ। राज राजानां ख़ाली ख़ीसा, घर घर मंगण वाहो दाहीआ। ना कोई मन्ने किसे हदीसा, शरअ चार कुण्ट लड़ाईआ। पन्द्रां कत्तक सब ने वेख लैणा शीशा, पुरख अबिनाशी रिहा वखाईआ। किसे घर ना दिसे जीजा, धी जवाई ना कोए कुड़माईआ। कूड़ी क्रिया जिन्हां कीती रीझा, चारों कुण्ट देण दुहाईआ। श्री भगवान जिन्हां उपर पतीजा, सो गुरमुख लए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चाचे छड्ड दयो भतीजा, पुरख अकाल इक्को पिता लैणा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा दए समझाईआ। जगत उनीसा जाए लँघ, लोकमात रहिण ना पाईआ। अगले सम्मत सृष्ट सबाई होए नंग, ब्रह्मण्ड खण्ड पए दुहाईआ। शाह सुल्तानां नंगी कंड, भज्जे फिरन वाहो दाहीआ। किसे साध सन्त आत्म आवे ना परमानंद, निजानंद ना कोए रसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करे खण्ड खण्ड, खण्डा इक्को नाम चमकाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्ड, भंडी पए सर्ब लोकाईआ। नार दुहागण होए रंड, हरि कन्त ना कोए मिलाईआ। लेखा चुक्के तारा चन्द, चार यार देण दुहाईआ। मुहम्मद अन्तिम मुक्के पन्ध, नबी रसूल ना कोए गवाहीआ। चौदां तबक जवानी गई हंढ्ढ, अन्त बुड़ेपा रिहा छाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, परवरदिगार नूर इलाहीआ। सब दा मेटणहार घमण्ड, ख़ुदी कोई रहिण ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत आत्म परमात्म इक इकीसा इक्को गाउणा छन्द, सोहँ करन सर्ब पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला समां बड़ा नकम्मां,
बिन हरि नामे पार ना कोए लँघाईआ। अगला समां आया नेड़े, नेरन नेर वखाइंदा। चार वरन दे मेटे झेड़े, झगड़ा सर्ब मिटाइंदा। धरत मात दे खुल्हे वेहड़े, एका वार वखाइंदा। देवणहारा उलटे गेड़े, कलिजुग इक्को लठ्ठ भवाइंदा। जन भगतां मेले काया डेरे, मन्दिर मठ्ठ शिवदुआले नज़र किते ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां आपणे विच रखाइंदा। अगला समां रिहा घूर, सब नूं रिहा डराईआ। शाह सुल्तान होए मज़बूर, सिआसत कम्म किसे ना आईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे दूर, नेरन नेरा नज़री आईआ। बीस बीसा बख्शे ना कोए कसूर, कसर अशारीआ सब नूं दए लगाईआ। आपणा भाणा वरते हरि ज़रूर, ज़रूरत भगतां पूर कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग निरगुण जो बणया रिहा मफ़रूर, हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा लेखे दए लगाईआ। अगला लेखा बड़ा औखा, औखी घाटी हरि जणाइंदा। सज्जणां देणां सज्जणां धोखा, भाई भाईआं ना मेल मिलाइंदा। हथ्थों गुरमुख जाण ना दयो मौका, गया वक्त हथ्थ ना आइंदा। गोबिन्द एका ढय्या सुत्ता रिहा ला के ढौंका, अन्तिम कलिजुग फेरा पाइंदा। हथ्थ नाल मिलाए हथ्थ, गुट्ट नाल फड़ाए पौंचा, धार धार नाल रलाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा समां वेखे नाल शौंका, जो घड़या भन्न वखाइंदा। बिन भगतां जगत जहान जाए औंता, सच निशान ना कोए धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला समां दस्से जगदीश, ताज रहे ना किसे सीस, शाह सुल्तान नज़र कोए ना आइंदा। दिल अन्दर सतिगुर प्यार, गुर गोबिन्द रंग चढ़ाईआ। दिल अन्दर काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना डेरा लाईआ। दिल अन्दर नाम शब्द जैकार, जै जैकार अल्हाईआ। दिल अन्दर हउमे हंगता हँकार, कूड़ी क्रिया गढ़ बणाईआ। दोहां विचोला एकँकार, साचा सोहला रिहा सुणाईआ । पंज तत्त काया माटी बाहर शृंगार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। त्रैगुण माया दे आधार, उदर अदर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन अन्तर एका बुज्झे, जो साहिब प्रीती लुझे, गुर चरण सेव रुज्झे, झूझ आपणा मेल मिलाईआ। दिल अन्दर मन हँकार, आपणा गढ़ बणाइंदा। दिल अन्दर ब्रह्म प्यार, ब्रह्म हस्ती इक दसाइंदा। दोहां विच सच सिँघासण कर तैयार, त्रैभवन धनी वेख वखाइंदा। निर्मल दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, नूर उजाला इक वखाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर प्याला जाम प्याइंदा। जो गुरमुख सतिगुर संग रख्या नाता कन्त भतार, सो आपणा मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया अन्दर खेल अनेका, अनक कल आपणी धार जणाइंदा। दिल अन्दर दृढ़ विश्वास, विश्व इक्को इक जणाईआ। दिल अन्दर खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप जणाईआ। दोहां
विचोला वसे पास, आप आपणा पर्दा लाहीआ। गृह मन्दिर साची रास, गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया अन्दर रख्या दिल, दिल अन्दर गया मिल, मिल के आपणा मेल मिलाईआ। दिल अन्दर डूँग्घा सागर, नज़र किसे ना आइंदा। काया साढे तिन्न हथ्थ गागर, काची गागर वंड वंडाइंदा। मन वासना जगत सौदागर, तृष्ना तृप्त ना कोए कराइंदा। सतिगुर रत्ते कर्म उजागर, जीवण जुगत इक समझाइंदा। आसा मनसा हउमे हंगता माया ममता भुक्खा नंगता सज्जण सुहेला इक इकेला वक्त दुहेला कोए ना देवे आदर, आदर्श नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं घट अन्तरजामी घर घर वेखे अगम्मी बाणी, मन वासना खेल शैतानी, उठ उठ दहि दिशा धाईआ। मन वासना मन उडारी, मन मन ही विच रखाइंदा। छिन्न छिन्न खेल करे न्यारी, न्यारापन इक जणाइंदा। आत्म परमात्म जिन हउमे मारी, सो सज्जण एका घर सोभा पाइंदा। दस्सण बुझण दी ना कोई लथ्थे वारी, वारता इक्को इक गाइंदा। सच्चा गुरमुख हरि नाउँ वपारी, मनमुख दर दर धक्के खाइंदा। जिस दिल अन्दर इक प्यारी, प्रेम प्रीती बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया घर, गृह मन्दिर अन्दर डूँग्घी कन्दर, आत्म परमात्म निज घर पर्दा फोल फुलाइंदा। साध संगत तेरा साचा रंग, हरि संग वड वड्याईआ। नाम शब्द अगम्मी मृदंग, घर घर वज्जे वधाईआ। आत्म सेजा सोहे पलँघ, सेज सुहञ्जणी इक वड्याईआ। दिवस रैण घड़ी पल इक अनन्द, थित वार ना वंड वंडाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना पाए ठंड, सर सरोवर इक नुहाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्द, आकाश प्रकाश सोभा पाईआ। साहिब सतिगुर मिलण दी इक्को मंग, उमंग होर ना कोए रखाईआ। दीन दयाल ठाकर सुआमी जुग जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढ आपणे नाम पाईआ। जगत जवानी रही हंढ्ढ, कलिजुग बुड़ेपा छाईआ। सतिजुग सृष्ट सबाई इक्को गाउणा छन्द, पुरख अकाल इक्को इष्ट मनाईआ। लेखा जाणे सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बिन गुर अवतार पीर पैगम्बर दूजा कोई ना वजाए मृदंग, मर्द मर्दाना नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल लगाया अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। हरिसंगत हरिजन बणया रहे संग, बिन हरिसंगत हरि जू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेला इक्को घर, जिस गृह वज्जदी रहे नाम वधाईआ।