पुस्तकालयभाग १३

१० माघ २०१९ बिक्रमी मसा सिँघ दे गृह थान सिँघ कोटली

परमेश्र मिल्या प्रभ पूरन आप, परम पुरख दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी वड प्रताप, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ।

दो जहानां दस्से सच्चा जाप, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बंधे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण सज्जण साक, सगला संग रखाईआ। हरिजन मेला कमलापात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। प्रभ मिल्या एकँकारा, एका घर वज्जी वधाईआ। सो पुरख निरँजण वखाए ठांडा दरबारा, दरगाह साची कुण्डा लाहीआ। हरि पुरख निरँजण दे सहारा समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एकँकारा पावे सारा, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। आदि निरँजण हो उज्यारा, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। अबिनाशी करता मीत मुरारा, सगला संग आप अख्वाईआ। श्री भगवान दए हुलारा, नाम हुलारा इक वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, निरगुण सरगुण वेखे चाईं चाईंआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक अवतारा, पूर रिहा सर्ब ठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा इक सुहाईआ। प्रभ पाया पुरख सुल्तान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, दरगाह साची सोभा पाईआ। परवरदिगार इक अमाम, नूर ज़हूर जलवा रुशनाईआ। मुकामे हक़ सच निशान, लोक परलोक आप झुलाईआ। साचा कलमा दे कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। प्रभ पाया पुरख समरथ, भेव कोए ना आइंदा। आदि जुगादि चलाए रथ, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, गुर अवतार सेवा लाइंदा। भगत भगवान मेला हस्स हस्स, हँस मुख एका रंग रंगाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। तीर अणयाला मारे कस, शब्द अगम्मी आप चलाइंदा। सति सतिवाद सुणाए जस, वेद पुराण बणत बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। प्रभ पाया श्री भगवान, सिरजणहार वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, ना मरे ना जाईआ । तख्त निवासी राज राजान, शाहो भूप इक अख्वाईआ। सदा सुहेला हुक्मरान, धुर फ़रमाणा इक समझाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार दे ज्ञान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म निष्अक्खर दए समझाईआ। धुर दा लेखा सच संदेसा देवे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। प्रभ पाया दीन दयाला, दीनन आपणी दया कमाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक बणाइंदा। लेखा जाणे काल महाकाला, महाबीर भेव ना आइंदा। आदि जुगादि मार्ग लाए इक सुखाला, सुख आत्म विच समाइंदा। पावणहारा त्रैगुण माया जगत जंजाला, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। प्रभ पाया पारब्रह्म, ब्रह्म लेखा रिहा मुकाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना डेरा लाईआ। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता

दु:ख ना कोए जणाईआ। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, बत्ती दन्द ना मुख सालाहीआ। सदा सुहेला आपे जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, निरगुण सरगुण कंध उठाईआ। देवणहारा नाम धन, चौदां लोक हट्ट चलाईआ। चौदां तबकां लेखा जाणे सूरज चन्न, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाता जोड़े पंज तत्त तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश एका गंढ्ढ पवाईआ। करे खेल श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ । प्रभ पाया सर्ब गुणा भरपूर, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। दाता दानी योद्धा सूर, सूरबीर आप अख्वाईआ। दो जहान वजाए अगम्मी तूर, राग नाद ना कोए सुणाईआ। नव नौ हाज़र हज़ूर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ आपणा रंग वखाईआ। प्रभ पाया रंग रंगीला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड दुआरे गुर अवतार पीर पैगम्बर आप बणाए सच कबीला, कादर करता वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण मिलण दा बणे वसीला, वसल आपणा आप जणाइंदा। शब्दी धार कर कर हीला, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। वसणहारा उच्चे टीला, डूँग्घी कन्दर सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर छैल छबीला, बाल बिरध ना रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ एका नज़री आइंदा। प्रभ पाया गहर गम्भीर, गुणवन्त वड्डी वड्याईआ। अमृत देवे ठांडा सीर, गुरमुख अग्नी तत्त बुझाईआ। बजर कपाटी देवे चीर, द्वैती पड़दा दए हटाईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। बदलणहार हरि तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। दीन मज़्हब शरअ दा कट ज़ंजीर, सच शनाख़त इक रखाईआ। लेखा जाण शाह हकीर, राउ रंकां फोल फोलाईआ। देवणहारा दरगाह धीर, धीरजवान वड वड्याईआ। प्रगट होया पीरन पीर, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। हथ्थ पकड़े नाम शमशीर, खण्डा इक्को इक उठाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत ना होए दिलगीर, दिलबर मिल्या सच्चा माहीआ। जुग जन्म दी मेटे पीड़, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। अमृत बख्शे साचा सीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे फेरा पाईआ। प्रभ मिल्या ठाकर सुआमी, ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घर घर वेख वखाइंदा। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहचल आपणा आसण लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणावणहार अकथ कहाणी, महिमा कथ आप जणाइंदा। शब्दी धार अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाइंदा। आपे होए जाण जाणी, जानणहारा नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख सज्जण रिहा पछाणी, पसचाताप सर्ब मिटाइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराइंदा। नाता तुटे चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। सुरत सवाणी शब्द मिलाए

साचा हाणी, घर मन्दिर मेल मिलाइंदा। देवे पद इक निरबाणी, निरबाण पद इक अख्वाइंदा। हरिजन होए सुघड़ सुचज्जी सवाणी, दर घर साचे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप कराइंदा। प्रभ पाया बेअन्त, बेअन्त रिहा समझाईआ। घर सज्जण मिल्या कन्त, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। गढ़ तुटा हउमे हंगत, माया ममता रहिण ना पाईआ। मेल मिलाया साची संगत, हरिसंगत विच समाईआ। नाता तुटे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रहे ना राईआ। एका अक्खर पढ़ाए आत्म बोध साचा पंडत, चौदां विद्या माण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वेखे चाईं चाईंआ। प्रभ पाया वड बलवाना, बल इक्को इक जणाइंदा। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग वेस वटाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुर अवतारां राग तराना, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार होए प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। शाहो भूप राज राजाना, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। हुक्मे अन्दर देवे सच फ़रमाणा, धुर दी धार आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम पहरया बाणा, जोती जाता डगमगाइंदा। नाउँ रख विष्नूं भगवाना, विश्व आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, साहिब सतिगुर साचा सगन मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ इक्को नज़री आइंदा। प्रभ पाया सागर सिन्ध, सच सुहञ्जणी रुत्त सुहाईआ। लेखा चुक्के करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, इन्द इन्द्रासण रिहा तजाईआ। हरिजन बणाए नादी बिंद, सुत साचे लए उठाईआ। वड दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। प्रभ पाया कलिजुग अन्त, अन्तष्करन शुध कराइंदा। जिस तत्त बणाई बणत, सो ब्रह्म मति समझाइंदा। जिस दा नाम कोटन कोटि अगणत, गणत विच ना आइंदा। सो साहिब साचा कन्त, गुरमुख सखी आप प्रनाइंदा। नाम निधाना इक्को मंत, मंत्र हरि हरि आप दृढ़ाइंदा। नाता तोड़ जीव जंत, जागरत जोत इक जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ इक्को फेरा पाइंदा। प्रभ इक्को आया ठाकर, वड वड्डा वड वड्याईआ। कलिजुग बणया मात सौदागर, दर दर आपणी अलख जगाईआ। करे खेल करीम कादर, करता कुदरत वेखे चाईं चाईंआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। दर आयां दर देवे आदर, दरगाह साची होए सहाईआ। शब्द अगम्मी पाए चिट्टी चादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मिल्या चाईं चाईंआ। प्रभ मिल्या चाउ घनेरा, चिन्ता कोए रहिण ना पाईआ। दूर दुराडा आया नेरा, नेरन नेरे नज़री आईआ। एका रंग वखाए सञ्झ सवेरा, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ।

जन भगतां कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव ना राईआ। गुरमुख तेरे अन्दर निरगुण डेरा, सच सिँघासण आसण लाईआ। लख चुरासी भुलाए कर कर हेरा फेरा, भेव अभेद ना किसे समझाईआ। जिस जन उपर करे मेहरा, मेहर नज़र इक टिकाईआ। भाण्डा भरम भउ करे ढेरा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। प्रभ पाया उच्च अगम्म, अगोचर खेल कराइंदा। सदा सुहेला बेड़ा देवे बन्न्ह, मँझधार ना कोए रुढ़्हाइंदा। लेखा चुक्के छप्परी छन्न, सचखण्ड दुआरे इक वसाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, जोती जाता डगमगाइंदा। एका राग सुणाए बिन कन्न, अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे वेख वखाइंदा। प्रभ पाया नीकन नीका, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। आदि जुगादी लाशरीका, शरकत विच कदे ना आईआ। आपणा मार्ग दस्से बरीका, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दीआं दस्सदे रहे तरीकां, लेखा लिख लिख कलम शाहीआ। भगत सन्त जिस दीआं करदे रहे उडीकां, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। सो साहिब सतिगुर आपणे वेले आया ठीका, ठीकर सब दा भन्न वखाईआ। लख चुरासी रस दिसे फीका, अमृत सरोवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। प्रभ पाया पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग सुणाए साची साखी, साख्यात दरस वखाइंदा। दो जहानां पाए मण्डल रासी, गोपी काहन नचाइंदा। जन भगतां पूरी करे आसी, आसा तृष्ना विच मिटाइंदा। एथे करे बंद ख़लासी, अग्गे आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। प्रभ मिल्या चतुर सुजान, मन मति बुध ना कोए वड्याईआ। अनपढ़ां देवे आप ज्ञान, नाम अमोलक झोली पाईआ। घर मन्दिर वेखे आण, गृह साचे होए सहाईआ। नाद शब्द सुणाए सच्ची धुन्कान, छत्ती राग मुख शरमाईआ। दीपक जोती बाले आण, तेल बाती ना कोए रखाईआ। आत्म सेजा कर परवान, नाम परवाना दए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वेखे एका माहीआ। प्रभ मिल्या सच्चा माही, मुहब्बत इक्को इक जणाइंदा। दरगाह साची पांधी राही, बण मुसाफ़र सेव कमाइंदा। मुरीद मुर्शद वेखे चाईं चाईं, चारे कुण्टां फोल फुलाइंदा। भगत भगवान उठाए बांहीं, फड़ बाहों गले लगाइंदा। लख चुरासी मारे धाहीं, साध सन्त सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। प्रभ पाया पुरख अकाल, अक्ल कल खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख वेखे सच्चे लाल, लालन आपणा रंग रंगाइंदा। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। त्रैगुण माया

तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। रातीं सुत्यां दरस दिखाल, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। करे खेल विष्नूं भगवान, भगवन आपणा राह चलाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सोहँ ढोला दो जहान, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेस अवल्ला आप वटाइंदा। वेस अवल्ला श्री भगवाना, कलिजुग अन्त कराईआ। गुरमुख दुआरे हो प्रधाना, नाम प्रधानगी दए समझाईआ। हरिजन लेखा चुक्के दो जहानां, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नाम आपणा इक दृढ़ाईआ। भगत भगवान जुग जुग लभ्भे, लोकमात सेव कमाईआ। दर दुआरे साचे सद्दे, सद्दा इक्को नाम जणाईआ। कूड़ी क्रिया पार कराए हद्दे, राह विच ना कोए अटकाईआ। नाम प्याए साची मधे, मधुर रस इक वखाईआ। सदा सुहेला पर्दा कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख गुर रखे लज्जे, लाजावन्त इक हो जाईआ । निरगुण हो के सरगुण पिच्छे भज्जे, आउँदा जांदा नज़र ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां दरस कर कर रज्जे, आपणी तृखा बुझाईआ । दिवस रैण रहे सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे कार कमाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे प्यार नाल बज्झे, ना कोई सके तोड़ तुड़ाईआ। करे प्यार जिउँ मावां पुत्तर लड्डे, गोद सुहञ्जणी इक सुहाईआ। निक्यों करे आपे वड्डे, वडिउँ निक्के लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखे थाउँ थाईंआ। भगतां पिच्छे फिरे आप, हरि आपणा आप गवाइंदा। बणया रहे माई बाप, पूत सपूता वेख वखाइंदा। घर घर जा जा देवे जाप, अक्खर अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े नात, साचा संग वखाइंदा। उत्तम रखे हरिजन ज़ात, ज़ात अजाति ना कोए रखाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। गृह मन्दिर सुणाए भविख्त वाक् भेव अभेदा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन साचे वेख वखाइंदा। भगत दुआरे आए नठ्ठा, जुग जुग सेव कमाइंदा। नाता तोड़ तीर्थ अठसठा, अठ्ठ त्रै आपणा पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां देवणहारा साची मता, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण चोले रत्ता, रत्ती रत्त इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखण आपे आइंदा। हरिजन वेखण आए मात, मिसल आपणी लए बणाईआ। भगत भगवान बणाए जमात, जुमला इक्को इक पढ़ाईआ। फड़ वखाए साचा घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहरवान कदे ना भुल्ले, भुल्लयां मेल मिलाइंदा। गुरमुख मात कदे ना रुल्ले, रुल्यां अंग लगाइंदा। चरण प्रीती जो जन घोल घुल्ले, घाली घाल लेखे पाइंदा। हरिजन बूटा कदे ना हुल्ले, अमृत फल इक

लगाइंदा। जिउँ लेखा जाणे यार बुल्हे, भुल्ले आपणे रंग रंगाइंदा। भाग लगाए साची कुले, कुलवन्ता दया कमाइंदा। करता कीमत पाए मुल्ले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे दर मंगाइंदा। हरिजन भुल्ले जगत जग, प्रभ भुल्ल कदे ना जाईआ। त्रैगुण बुझाए लग्गी अग्ग, अग्नी तत्त गंवाईआ। फड़ फड़ बणाए हँस कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। दरस दखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पर्दा लाहीआ। घर विच वखाए साचा हज्ज, मक्का काअबा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए समझाईआ। भुल्ला रुल्ला जाए उठ, जिस आपणी दया कमाइंदा। साहिब सतिगुर जाए तुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अन्तर जाम देवे घुट्ट, सच प्याला इक प्याइंदा। आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे संग रखाइंदा। सगला संग सज्जण मीत, मित्र प्यारा आप रखाईआ। जिस जन गाया सोहँ गीत, तिस लेखा रहे ना राईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ ना कोए वड्याईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। काया करे ठंडी सीत, सति सतिवादी होए सहाईआ। पुरख अकाल इक प्रीत, पतित पावण वेख वखाईआ। माणस जन्म लैणा जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन लेखा रिहा मुकाईआ। भगतन लेखा गया लथ्थ, सिर भार ना कोए रखाइंदा। हरि का नाम मिली वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। श्री भगवान गाए जस, भगवन ढोला इक अल्हाइंदा। भगत अग्गों पए हस्स, सोहँ हँसा राग अल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मेला इक इकठ्ठ, घर मन्दिर इक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसी आपणा दरस कराइंदा। भगवन पाए भगत दरस, आपणी ख़ुशी वखाईआ। भगत मेटे आपणी हरस, हवस ना कोए वधाईआ। भगवन करे साचा तरस, मेहर नज़र उठाईआ। भगत वेखे अर्श फ़र्श, श्री भगवान रिहा समाईआ। श्री भगवान अमृत मेघ देवे बरस, सीतल धार इक चुआईआ। भगत भगवान वेख होए नधड़क, भय भउ ना कोए डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। भगवान भगत मिलण दा चाउ, जुग जुग वेस वटाइंदा। भगत भगवान पकड़े बाहों, फड़ बाहों गले लगाइंदा। सदा सुहेला करे सच न्याउँ, आदल अदल इक वखाइंदा। तिस साहिब बलि बलि जाओ, जो भुल्यां मार्ग पाइंदा। कलिजुग रुल्यां जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे वेख वखाइंदा। दर घर साचे वेखण योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे धुर संजोग, बण संजोगी मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त आत्म परमात्म देवे सोहँ साची चोग, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जन्म

जन्म दा कटे रोग, दोखी दु:ख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जगत पन्ध मिटे विछोड़ा, विछड़यां मिलाइंदा। सस्से उपर लग्गा होड़ा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। हँ ब्रह्म मम आपे बौहड़ा, मोह मुहब्बत इक वधाइंदा। शब्द अगम्मी साचा घोड़ा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भगत दुआरा इक सुहाइंदा। भगत दुआरा सच महल्ला, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण इक इकल्ला, हरि पुरख निरँजण सोभा पाईआ। एकँकारा वसणहारा जलां थलां, घट घट रिहा समाईआ। आदि निरँजण आपणे प्रकाश आपे बला, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। श्री भगवान सच संदेसा दो जहान घल्ला, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। अबिनशी करता फड़ाए पल्ला, पल्लू एका नाम गंढ्ढ पुआईआ । पारब्रह्म ब्रह्म आत्म रला, लख चुरासी ईश जीव वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला लेखा जाण गुरु गुर चेला, घर मन्दिर खोज खुजाईआ। चेला गुरू सोहे बंक, बंक दुआरी वेख वखाइंदा। प्रभ प्रगट होया कलिजुग अन्त, निहकलंकी जामा पाइंदा। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटि सन्त, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जन भगत बणाए साची बणत, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत आधारी जोत निरँकारी, निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण रंग अपर अपारा, अपरम्पर आप जणाइंदा। प्रगट हो चवीआं अवतारा, आपणा पन्ध मुकाइंदा। पिछला दूआ निरगुण सरगुण धारा, एका चौंका वंड वंडाइंदा। साचा चौका चारे वेदां बणे लिखारा, ब्रह्मा चारे मुख सालाहइंदा। चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री एका गाइंदा। चारे खाणी कर आकारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। चारे जुग कर पसारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडाइंदा। चार वरन ला अखाड़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाच नचाइंदा। चार यारी कर ख़बरदारा, चारों कुण्ट डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। दूआ चौका उतरे पार, पुरख अबिनाशी पन्ध मुकाईआ। प्रगट हो हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण लए उठाल, लख चुरासी फोल फुलाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, राए धर्म दर दुरकाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत नैण शरमाईआ। जन भगतां उत्ते होए आप दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाल, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। दीपक दीआ इक्को बाल, जोती जोत करे रुशनाईआ। अनहद वज्जे अगम्मी ताल, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां देवे इक्को

मंत्र, जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त ना कोए वखाइंदा। अग्नी तत्त ना कोए संताप, संसा रोग ना कोए जणाइंदा। जन्म कर्म दा लथ्थे पाप, पतित पुनीत आप कराइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को जाप, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म दे साथ, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाइंदा। भगत भगवान दी इक्को गाथ, सिफ्त सालाही रंग चढ़ाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा भेव खुल्हाइंदा। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए कराइंदा। जिस जन पाए नाम अगम्मी नथ्थ, पंच विकारा बन्न्ह वखाइंदा। मनमति दुआरे मूर्ख रिहा नठ्ठ, दहि दिशा उठ उठ धाइंदा। जो सतिगुर चरण दुआरे जाए ढठ्ठ, आपणा माण मिटाइंदा। तिस मार्ग देवे दस्स, भुल्लयां राहे पाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। वेखणहारा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाइंदा। भगत भगवान दी सच्ची शाख़, जुग चौकड़ी राह जणाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लए राख, सद भाणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन आपणे रंग वखाइंदा। रंग वेख हरि करतार, करता पुरख आप जणाईआ। जिस जन विसरया निरँकार, तिस मिले ना कोए थाईंआ। कलिजुग अन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर गए हार, आपणा बल गंवाईआ। सारे बैठे प्रभ चरण दुआर, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, साडी चली ना कोई वड्याईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। खाणी बाणी करे पुकार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। अञ्जील कुरान धाहां रही मार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मुल्लां शेख़ करन विभचार, सच रसूल ना कोए मनाईआ। सीस झुके ना परवरदिगार, सजदा हक़ ना कोए कराईआ । मुकामे हक़ ना कोए प्यार, परवरदिगार ना कोए मिलाईआ। अल्ला राणी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, कज्जल धार ना कोए वखाईआ। खुल्ही मींढी ना कोए शृंगार, सीस पट्टी ना कोए गुंदाईआ। चौदां तबकां वेखे वारो वार, साचा सबक ना कोए सुणाईआ। ख़ालक ख़लक करी ख्वार, मख़लूक मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा हुक्म रिहा मनाईआ। आलमीन मारन धाह, कूक कूक सुणाया। मुहम्मद नाता गया तुड़ा, सगला संग ना कोए निभाया। अल्ला राणी रही शरमा, मुख घूंघट एका पाया। ईसा मूसा बैठे मुख भवा, करवट सके ना कोए बदलाया। दोए जोड़ करन दुआ, परवरदिगार तेरी ओट तकाया। प्रगट हो सच्चे शहिनशाह शाह पातशाह, तुध बिन होए ना कोए सहाया। रहबर बण इक ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दे मिटाया। अमाम अमामां वड फेरा पा, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाया। तेरा जलवा नूर अला, बेनज़ीर तेरा लेख ना किसे लिखाया। सदी चौधवीं बण मलाह, बेड़ा तेरे हथ्थ फड़ाया। पीर पैगम्बर मंगण इक पनाह, पुनहि पुनहि सीस झुकाया। उम्मत भरी सर्ब गुनाह, चार यारी रंग

ना कोए वखाया। अन्तिम गुल होणी शमा, नूर नूर ना कोए धराया। घर घर होई झूठी तमा, चौदां तबक रहे डराया। बिन तेरे भगतां सब नूं होए ग़मा, ख़ुशहाल कोए नज़र ना आया। नेत्र रोवण छम्म छम्मा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाया। साची करनी परवरदिगार, शाह पातशाह आप कराईआ। मुरीद मुर्शद लए उठाल, नाद अनाद इक सुणाईआ। हरिजन तेरा ना होए ज़वाल, ज़ेर ज़बर लेख मुकाईआ। वेखण आया मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी काया माटी वेखे खाल, ख़ालक आपणा पर्दा लाहीआ । निरगुण सरगुण बण दलाल, जगत दलाली इक कमाईआ। हकीकत वेखे हक़ हलाल, लाशरीक वेस वटाईआ। हरिजन विच्चों लभ्भे लाल, लाल आपणे रंग रंगाईआ। जिस जन उपर होए दयाल, दयावान दया कमाईआ। एथे ओथे करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भुल्ले रुल्ले आपणी झोली पाईआ।