पुस्तकालयभाग १३

१७ माघ २०१९ बिक्रमी बलदेव सिँघ दे गृह हरी पुर

सचखण्ड हरि खेल महान, तख्त निवासी हरि कराइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। सच संदेसा हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, एका एक जणाईआ। तख्त निवासी नौजवान, राजन राज वड वड्याईआ। जुग जुग खेल महान, करनी करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, एकँकारा रंग चढ़ाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह कवाड़ा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। श्री भगवान सच हुलारा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। इक इकल्ला हो तैयारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार आपणी धार चलाइंदा। परवरदिगार इक इकल्ला, अक्ल कला अख्वाईआ। वसणहारा सच महल्ला, हक़ मुकामे डेरा लाईआ। नूर धर बिस्मिल बिस्मिला, रंग नज़र कोए ना आईआ। सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, कलमा कलमा नबी पढ़ाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, अलख अगोचर खेल कराइंदा। साचा भूप बण शहिनशाह, साचे तख्त सोभा पाइंदा। सच संदेसा दए सुणा, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए जगा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। दूर दुराडे नेरन नेरा दर घर साचे लए बुला, घर इक्को इक वखाइंदा। गुर अवतार पए सरना, दोए जोड़ चरण सीस सर्ब झुकाइंदा। पीर पैगम्बर मंगण दुआ, निउँ निउँ सजदा सर्ब कराइंदा। करे खेल इक ख़ुदा, ग़फ्लत सब दी आप मिटाइंदा। निरगुण निरगुण वेख वखा, रूप रंग ना कोए जणाइंदा। नूरी जलवा नूर धरा, नूर नुराना डगमगाइंदा। थिर घर कुण्डा आपे लाह, साचा मन्दिर आप वखाइंदा। सूरज चन्द ना कोए रुशना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण दुआर सारे सद्द, दो जहान मुकाए हद्द, हदूद आपणी इक वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच संदेसा, सति सतिवादी इक सुणाईआ। शाहो भूप हरि नर नरेशा, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। लोक परलोक दो जहान श्री भगवान बिन नेत्र पेखा, रूप रंग ना कोए रखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जुग जुग धारनहारा भेखा, तत्तव तत्त खेल रचाईआ। लख चुरासी बण बण नेता, हुक्मी हुक्म आप भुआईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करनहारा हेता, सच समग्री झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर एकँकार, गुर अवतार लए बुलाईआ। गुर अवतार सद्दे चरण, सरन मिले वड्याईआ। हरि करता पुरख करनी करन, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लेखा जाणे जन्म मरन, मरन जन्म आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खोल्ह दरवाजा, करे खेल ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निवाज़े हो ग़रीब निवाज़ा, हो दयाल आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार सद्दे लाल, बाले आपणे रंग रंगाइंदा। पीर पैगम्बर वेखे हक़ हलाल, हकीकत सब दी खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी करदा रिहा बेहाल, बिहबल आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। शब्द अगम्म बिन दमां दम बणदा रिहा दलाल, सच दलाली इक रखाइंदा। पंज तत्त काया अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खाए काल, महाकाल आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी खोल्ह दुआर, करे खेल आप करतार, आपणी करनी आप समझाइंदा। गुर अवतार कर इकठ्ठ, एका एक जणाईआ। पीर पैगम्बर कोए ना चले वस, बेवस देण दुहाईआ। परवरदिगार रिहा दस्स, लाशरीक रिहा समझाईआ। चौदां लोक चौदां तबक वेखो नस्स नस्स, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी कोई ना दिसे हठ, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। शिवदुआला मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर रसना जिह्वा बत्ती दन्द

रहे रट, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। बण नट्टूआ नट्टूआ रिहा नच्च, स्वांगी आपणा स्वांग वखाईआ। गुर का शब्द बोध अगाध महिमा गाए ना कोई अकथ, अनहद नाद ना कोए सुणाईआ। अमृत आत्म सरोवर नुहाए ना कोई साचे तट, अठसठ फिर फिर थक्की सर्ब लोकाईआ। निर्मल जोत ना करे कोई प्रकाश, अज्ञान अन्धेर ना कोए चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे ना कोए साथ, ईश जीव ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बर वेखो खोल्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया उडदे कक्ख, सच सुच्च नज़र कोए ना आइंदा। अन्तर आत्म सतिगुर नज़र ना आए प्रतख, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जगत तृष्ना हउमे हंगता दीन मज़्हब रिहा नठ्ठ, आसा तृष्ना ना कोए मिटाइंदा। यारड़ा सत्थर कोई ना बहे घत्त, मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीद आपणा रंग ना कोए रंगाइंदा। साचा बीज ना बीजे नाम वत, पत डाली फुल फलवाड़ी ना कोए महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आप जगाइंदा। गुर अवतार जाओ जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाईआ। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत होया काग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। सुरती शब्द ना कोए वैराग, वैरागी वैराग ना कोए कमाईआ। त्रैगुण माया लग्गी आग, पंज तत्त करे लड़ाईआ । नर नरायण कन्त कन्तूहल साहिब सुल्तान किसे ना मिले कन्त सुहाग, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया दुरमति मैल लग्गा दाग़, अमृत रस मुख ना कोए चुआईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर गुर पीर अवतार कोई ना पकड़े वाग, अन्त होए ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। गुर अवतार मारन झाकी, लोकमात वेख वखाईआ। किसे ना खुल्ही बंद ताकी, बजर कपाट ना कोए तुड़ाईआ। जूठ झूठ विके हाटी, साचा वणज ना कोए जणाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी राती, सतिगुर चन्द ना कोए चढ़ाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर कोई ना पुच्छे वाती, समरथ मेल ना कोए मिलाईआ। जीव जंत साध सन्त रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्के गाथी, गा गा आपणा वक्त लँघाईआ। गृह मन्दिर नज़री आई सच प्रभाती, प्रभ आपणा सोहला दए सुणाईआ। अन्तिम सब दी औझड़ वाटी, साचा पन्ध ना कोए मुकाईआ। लहिणा देणा लख चुरासी चुक्के ना फाँसी, जम का डण्ड ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। गुर अवतार वेखण उठ, नेत्र नैण उग्घाड़या। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलिजुग जीव गए रुठ्ठ, गुर का शब्द ना किसे विचारया। घर ना आए अबिनाशी अचुत, चेतन रूप ना कोए वखा रिहा। नाता जुड़या पंज तत्त काया बुत्त, आत्म परमात्म मेल ना कोई मिला रिहा। इक दूजे नूं रहे

पुच्छ, हरि जू हुक्मे किस चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक जणा रिहा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़, प्रभ अग्गे पए सरनाईआ। साहिब सुल्तान सच सुआमी आदि जुगादि तेरी लोड़, तुध बिन चले ना कोई चतुराईआ। शब्द अगम्मी चढ़ के घोड़, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। हउँ बाले निक्के तेरे छोहर, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। सदा हथ्थ तेरे डोर, जिउँ भावे लै चलाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरी लोड़, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान दए दुहाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपे जाए बौहड़, निरगुण निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे रीठा मिठ्ठा कौड़, कूड़ी क्रिया थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखणहारा तेरा सुअम्बर, तेरी रचना तेरे विच समाईआ। पीर पैगम्बर करन सजदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सारे कहिण हउँ तेरा बरदा, बरीख़ाना नज़र कोई ना आईआ। लख चुरासी अन्दर तूं साहिब वड़दा, दर दर अलख जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तैथों डरदा, तेरी सेव कमाईआ। दो जहान तेरे अग्गे कोई ना अड़दा, चौदां तबक सलामा अलैकम रहे बुलाईआ। आपे भंने आप घड़दा, घड़न भंनणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ जुग जुग करदा, जुग करता इक रघुराईआ। साचे तख्त सचखण्ड दुआरे आपे चढ़दा, दूजा संग ना कोई रखाईआ। शब्द अगम्मी हो हो लड़दा, तिक्खी धार इक चलाईआ। करे खेल नरायण नर दा, नारी पुरख वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दर तेरे सीस जाए झुक, बेपरवाह मेहरवान मेहरवाना। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जाणा लुक, सचखण्ड वसें सच मकाना। कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के बुक्क, महाबीर वड बलवाना। गुर अवतार तेरी बैठे रहे कुक्ख, तेरी सिफ्ती सिफ्त सलाहना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक सुहाना। दर तेरा इक सुहञ्जणा, सोभावन्त अनडिठ। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजना, आदि जुगादी बणया मित। नैण विहूणा दर्द दु:ख भय भंजना, करना साहिब साचा हित्त। चरण धूढ़ कराउणा मजना, आप करवट बदल वखाईं ना पिठ्ठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लख चुरासी लैणी जित्त। पुरख अबिनाशी साहिब समरथ, इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो नठ्ठ नठ्ठ, दो जहानां वाली आपणा पन्ध मुकाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मार्ग रिहा दस्स, इक्को इक शब्द शनवाईआ। अन्तिम सब दी करे बस, बसता सब दा बन्न्ह वखाईआ। डोरी रखे आपणे हथ्थ, लहिणा देणा पिछला रिहा चुकाईआ। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा दस्से मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चुक्के रीत, रीतीवान आप समझाइंदा। पारब्रह्म पुरख पुरखोतम इक अतीत, त्रैगुण आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड निवासी हरि कमलापात वसणहारा धाम अनडीठ, ठांडा दर आप इक वड्याइंदा। आत्म परमात्म आदि जुगादी साचा मीत, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म आप जणाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान एका घर बहाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला वसणहारा चीत, चेतन आपणी धार जणाइंदा। काया अन्दर वखाए मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ गोपी काहन नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान हरि नज़र इक उठाइंदा। मेहरवान हरि सच्चा दाता, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी इक ज्ञाता, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई पिता माता, लख चुरासी गोद बहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बन्ने्ह नाता, ईश जीव गंढ्ढ पुआईआ। एथे ओथे दो जहान होवे राखा, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मिल के पढ़ो इक्को गाथा, सो पुरख निरँजण रिहा पढ़ाईआ। निरगुण रूप सति सरूप होए सहाई नाथ अनाथा, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक जणाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार वेखो जग, जग जीवण दाता आप वखाइंदा। लख चुरासी बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी बन्धन पाइंदा। कलिजुग अन्तिम आया वक्त, वक्त दुहेला आप चुकाइंदा। आदि जुगादी इक्को शक्ति, शक्ति सब नूं आप दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, नर नरायण इक्को इक जणाइंदा। सच संदेसा सुणो मीत, हरि सतिगुर आप जणाईआ । सचखण्ड दुआरे इक्को गीत, थिर घर वज्जे नाम वधाईआ। मातलोक दी पिछली रीत, चार जुग दी करनी रिहा मिटाईआ। करे खेल सृष्ट सबाई जीत, जित हार ना किसे जणाईआ। निरगुण निरगुण सच प्रीत, प्रीतीवान इक वखाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीती कहाणी ना कोई वड्याईआ। गोबिन्द रखी इक उडीक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। वेद व्यासा लिख गया ठीक, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, आवे चाईं चाईंआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखे नीत, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी गागर फोल फुलाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां आपणा हुक्म मनाईआ। साचा हुक्म मन्नणा जग, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम लग्गे अग्ग, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। कलिजुग जीव होए कग्ग, सिर हथ्थ ना कोई टिकाइंदा। गुरमुख विरला जाए बच, जिस आपणी दया कमाइंदा। जिस हिरदे जाए वस, सो सच मेल मिलाइंदा। श्री भगवान दीन दयाल पुरख

अकाल लूं लूं अन्दर जाए रच, रचना आपणी आप जणाइंदा। वेखणहारा पंज तत्त काया माटी कच्च, काची गगरीआ खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग लेखा आप मुकाइंदा। जुग चौकड़ी चुक्के लेखा, शक़ विच ना कोई लिआईआ। अछल अछल्ल पावणहारा भरम भुलेखा, भउ भय सब नूं रिहा जणाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, घट घट घर घर अन्दर डेरा लाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसा, मूंड मुंडाए ना कोई वखाईआ। ना मैं जाणा बासक सेजा, दो सहँसर जिह्वा रिहा हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन आदेसा, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द सिर झुकाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे आपणा पेशा, पेशवा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर धार धार विच्चों उपाए रेखा, रेखा सब दी अन्त मिटाईआ। देवणहार शब्द अगम्म बोध अगाध संदेसा, अक्खर अक्खर वक्खर वक्खर करे मात पढ़ाईआ। सदा सदा प्रभ रहे हमेशा, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। पीर पैगम्बर वेखणहारा मुल्लां शेख़ा, मुसायक आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वसणहारा साचे घर, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। गृह मन्दिर वसे सचखण्ड, चार दीवार ना कोए जणाइंदा। निहकर्मी प्रकाश सूरज चन्द, नूर ज़हूर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वंडे वंड, गुर शब्दी सेवा लाइंदा। आपे दस्से सदा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे खेल सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दुआर हरि निरँकार एका घर आप मंगाइंदा। एका घर इक दरवाजा, इक्को इक जणाईआ। एका भूप एका राजा, इक्को एक शहिनशाहीआ। इक्को तार सतार इक वजावणहारा वाजा, इक्को राग अल्हाईआ। इक्को लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे भाजा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। इक्को देवणहारा दाजा, नाम निधान श्री भगवान वस्त अमोलक काया गोलक गुर अवतारां पीर पैगम्बरां झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच स्नेहुड़ा इक्को इक घलाईआ। सच सुनेहड़ा देवे घल्ल, बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। नगर वेखणा अबचल, आप आपणा दर खुल्हाइंदा। जुग विछड़े जाणा रल, जगत विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। निरगुण मेल निरगुण बल, सरगुण संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर हरि निरँकार दरगाह साची आप सुहाइंदा। दरगाह साची सच अमाम, आपणा खेल कराईआ। बदलणहारा अन्त नज़ाम, धुर फ़रमाणा दए सुणाईआ। पीर पैगम्बर बरदे करे ग़ुलाम, ग़फ्लत सब दी दए मिटाईआ। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणा रंग वखाईआ। कलमा नबी इक पैग़ाम, पीर पैगम्बर

दए सुणाईआ। नज़री आए इक्को राम, बेनज़ीर रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे खड़, जुग विछड़े लए फड़, फड़ डोरी नाम बंधाईआ। डोरी नाम पाए बंध, बन्धन इक जणाइंदा । भगत भगवन्त इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। जगत विकारा करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंड, हरि शब्दी कन्त मिलाइंदा। निरगुण जोत चढ़े चन्द, सच प्रकाश आप वखाइंदा। कूड़ी क्रिया मुक्के गंद, अमृत रस इक चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जिस जन वखाए आपणा घर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। कूड़ी क्रिया टुट्टे नाता, माया ममता रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म देवे साथा, सगला संग निभाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए गाथा, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। पूरब जन्म दा पूरा करे घाटा, लहिणा सब दा रिहा मुकाईआ। आत्म सेजा सुहाए साची खाटा, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ। अमृत जाम प्याए बाटा, निझर झिरना इक झिराईआ। सतिगुर पूरा सदा सदा सद देवे साथा, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती तिलक ललाट वखाए माथा, मस्तक धूढ़ी इक्को लाईआ। अगला पन्ध मुक्के वाटा, लख चुरासी ना कोए भुआईआ। मेल मिलाए जोत में जाता, जोती जोत जोत समाईआ। वेले अन्त श्री भगवन्त घर घर जा जा पुच्छे वातां, जन भगतां आप जगाईआ। जिन्हां जुड़या सच्चा नाता, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। घर विच घर वखाए खुल्हा हाता, हरि मन्दिर इक समझाईआ। सौंदयां जागदयां बहिंदयां उठदयां सुणाए आपणा साका, साखी इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाईआ। भगत भगवन्त चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला इक अख्वाईआ। अनहद नाद वजाए मृदंग, छत्ती राग नैण शरमाईआ। अमृत आत्म देवे रस, जगत रस फिके नेड़ ना आईआ। भगवान भगतां होए वस, वस भगतां आप कराईआ। इक दूजे नूं मिल के पैण हस्स, काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को जस, सोहँ ढोला जै जैकार सुणाईआ। नाता वेखण तत्त अठ्ठ, मन मति बुध अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गंढ्ढण जगत पुआईआ। अन्तिम खेड़ा होए भठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जिस जन मिल्या मेल पुरख समरथ, सो जन सचखण्ड जाए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता जन भगतां रखे उत्तम ज़ाता, वरन गोत ज़ात पात ना कोए रखाईआ।

१७ माघ २०१९ बिक्रमी नरैण सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

सचखण्ड दुआरे सच जैकार, जै जैकार इक कराइंदा। सचखण्ड दुआरे सच विहार, बिवहारी आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे सच प्यार, पीआ प्रीतम आप वखाइंदा। सचखण्ड दुआरे सच शृंगार, सति सतिवादी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा रंग, हरि साचा सच चढ़ाइंदा। सचखण्ड दुआरे सच अनन्द, हरि साचा सच वखाइंदा। सचखण्ड दुआरे साची मंग, हरि साची भिच्छया झोली पाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा चन्द, श्री भगवान आप चढ़ाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल सूरा सरबँग, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा चा, चाउ घनेरा इक वखाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा नाँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे पिता माँ, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरे साचा थाँ, दरगाह साची सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरे सच मलाह, श्री भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा संग, सगला आप निभाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा चन्द, बिन चन्द आप चमकाइंदा। सचखण्ड दुआरे साची वंड, हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा मीत, हरि सज्जण वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे साची रीत, दो जहानां वाली आप चलाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे खेल अनडीठ, बिन नेत्र रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड दुआरे योद्धा सूर, वड बीर आप अख्वाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा नूर, नूर नुराना आप धराइंदा। सचखण्ड दुआरे आसा पूर, पूरी आसा आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे साची कार, हरि करता आप कमाईआ। सचखण्ड दुआरे साची धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरे सच जैकार, शब्द अगम्मी इक शनवाईआ। सचखण्ड दुआरे सच विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे साचा खेल, हरि करता आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा मेल, जन भगतां आप मिलाइंदा। सचखण्ड दुआरे सज्जण सुहेल, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरे करे प्रकाश बिन बाती तेल, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा

सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा मेल मिलावा हरि हरि कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा एका मंत, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप मनाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा राणा, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा भाणा, हरि जू आपे मन्न मन्न ख़ुशी मनाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा गाणा, गा गा आपणा राग अल्हाइंदा। सचखण्ड दुआरे इक ज्ञाना, अक्खर वक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। सचखण्ड दुआरे इक टिकाणा, दो जहानां पार वखाइंदा। सचखण्ड दुआर साचा माणा, भगत भगवन्त आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा वेख वखाइंदा। सचखण्ड दुआरा वेखण योग, बेपरवाह बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरे सच संजोग, धुरदरगाही आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे साची चोग, सो पुरख निरँजण आप चुगाईआ। सचखण्ड दुआरे दरस अमोघ, निरगुण दाता आपणा पर्दा दए उठाईआ। सचखण्ड दुआरे साचे कोट, घर मन्दिर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा जन भगतां दए वखाईआ। सचखण्ड दुआरा भगतन घर, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड दुआर एका नर, नर नरायण आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआर गुरमुख सज्जण जाए चढ़, दूसर राह ना कोए पाइंदा। सचखण्ड दुआर सो पुरख निरँजण दरस दखाए खड़, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे सच महल्ला, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। सचखण्ड दुआरे नूरी अल्ला, इक्को नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरे हो बिस्मिला, आपणा इस्म ना किसे वखाईआ। सचखण्ड दुआरे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणा भेव जणाईआ। सचखण्ड दुआर मुकामे हक़, हकीकत आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआर हो प्रतख, प्रतख रूप वटाइंदा। सचखण्ड दुआरे सन्त सुहेले लए रख, गुर चेले मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर वक्ख, वक्खरा राह वखाइंदा। कर किरपा खोल्हे तीजी अक्ख, नेत्र आपणे रंग रंगाइंदा। करनहारा लखों कक्ख, कक्खों लख आप बणाइंदा। जन भगतां सदा सदा करदा आया पक्ख, लख चुरासी ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे इक अलख, इक्को नाअरा लाइंदा। इक्को नाअरा बोले बोल, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। निरगुण तोले आपणा तोल, तोला बणे बेपरवाहीआ। दो जहानां पर्दा फोल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। भगत भगवन्त एथे ओथे रखे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। लोकमात शब्द सरूप सुणाए ढोल, मृदंगा आपणा इक जणाईआ। सचखण्ड बैठा रहे अडोल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तर आत्म

जाए मौल, मौला आपणी खेल कराईआ। कलिजुग अन्तिम गोबिन्द संग कर के गया कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। लेखा जाणे धरनी धरत धौल, धौला हौला भार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे आपणा आसण लाईआ। सचखण्ड साचे हरि का आसण, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी आपणी कल वरताइंदा। निरगुण सरगुण दासी दासन, बण सेवक सेव कमाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। लोआँ पुरीआँ पाए रासन, गोपी काहन नाच नचाइंदा। लख चुरासी लहिणा देणा जाणे दस दस मासन, आत्म परमात्म वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी जुगो जुग सचखण्ड निवासी आप कराईआ। भगत भगवन्त लए चुग, दर दर घर घर फेरा पाईआ। पंज तत्त काया औध सब दी जाए मुक्क, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख गुर गुर चुक्के कुक्ख, गोदी गोद लए सुहाईआ। उज्जल करे मात मुख, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन्म जन्म दा मिटे दुःख, लख चुरासी पन्ध कटाईआ। सचखण्ड दुआर हरि इक्को सुख, पंचम मीता करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। पंचम मीता हरि निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। योद्धा सूरबीर करे खेल अपर अपारा, भेव अभेव ना किसे जणाइंदा। जन भगतां देवे इक आधारा, चरण कँवल कँवल चरण ध्यान जणाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। खाणी बाणी वसे बाहरा, वेद पुराण भेव ना कोए जणाइंदा। अञ्जील कुरान देंदा रिहा इशारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम आपणा रंग रंगाइंदा। पंचम मीता पुरख समरथ, समरथ वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त गृह मन्दिर लए सद्द, सद्दा इक्को नाम दिवाईआ। जगत विकारा करे पार हद्द, किनारा आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पंचम धारा, तख्त निवासी आप चलाइंदा। पंच परवान करे सच दरबारा, दर दरवाज़ा इक खुल्हाइंदा। पंच प्रधान करे सचखण्ड निरँकारा, निरगुण आपणा हुक्म मनाइंदा। पंच सोहण इक दुआरा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। पंजां मिले एका गुर अगम्म अपारा, जन्म मरन विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे खड़, साचा मार्ग आपे लाइन्दा। साचा मार्ग पंचम संग, हरि संगी आप रखाईआ । सचखण्ड दा सति मृदंग, पंचम हथ्थ फड़ाईआ। पंचम मंगण एका मंग, दोए जोड़ सरनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या साहिब सुल्तान, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। पंचम देवे इक ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा । सच भूमिका सति अस्थान, साची वंड वंडाइंदा। सच नाउँ सच ज्ञान, साचा मंत्र इक दृढ़ाइंदा। साचा इष्ट सच ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव हरि जू खोल्हे, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। सचखण्ड निवासी निरगुण बोले, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। लख चुरासी लेखा जाणे काया चोले, पंज तत्त फोले थाउँ थाईंआ। भगत भगवन्त उठाए आपणे डोले, बण कहार सेव कमाईआ। जीवां जंतां कोलों रखे ओहले, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सोहँ ढोला कलिजुग अन्तिम जो जन बोले, सचखण्ड दुआरे जाए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म एका वार सुणाईआ। साचा हुक्म एका वार, एकँकार आप जणाया। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, पूरब लेखा सर्ब मुकाया। कलिजुग कूड़ी क्रिया करे पार, साचा मार्ग इक जणाया । चार वरनां दए आधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाया। आत्म परमात्म सच प्यार, दूजा नाता नज़र कोए ना आया। मात पित भाई भैण साक सज्जण कूड़े यार, धीआं पुत्त अंग ना कोए लगाया। मूर्ख मुग्ध रोवण ज़ारो ज़ार, हउमे ममता रोग वधाया। गुरमुख सज्जण बोलण सति सति जैकार, साचा ढोला एका गाया। सचखण्ड दुआरे सति पुरख निरँजण वाजां रिहा मार, गुरमुखां राह तकाया। आओ भगतो मेरे दुआर, तुध बिन मेरा संग ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विधान इक बणाया। सच विधान हरि बणा, आपणा आप जणाईआ। पिछला लहिणा दित्ता मुका, गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे ना कोए गवाहीआ। फड़ फड़ सारे दर लए मंगा, सीस सके ना कोए उठाईआ। दोए जोड़ पए सरना, सरनगति इक तकाईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरी मन्नीए इक रज़ा, कज़ा सब दे सिर ते छाईआ। पंज तत्त काया चोला आए हंढ्ढा, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। बिन तुध मिले ना कोई पनाह, एथे ओथे होए ना कोए सहाईआ। तूं शहिनशाह सच्चा पातशाह, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम तेरा साचा तक्कया राह, दो जहानां रिहा वखाईआ। भगत भगवान लए जगा, जागरत जोत इक जणाईआ। भुल्ले भटके मार्ग ला, साचा पन्थ इक वखाईआ। गुरू ग्रन्थ बणे गवाह, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म विच जाए समा, जो हरिजन हरि हरि रहे ध्याईआ। जिन्हां सोहँ ढोला ल्या गा, घर साचे वज्जे वधाईआ। श्री भगवान आपणी गोदी लए उठा, जिउँ बालक पिता माईआ। चरण कँवल कँवल चरण सचखण्ड दुआरे लए बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भैण भ्रावां नाल दए मिला, भैणां भईआ एका रंग रंगाईआ। साचा सईआ

बण ख़ुदा, ख़ालक वेखे थाउँ थाईंआ। पीर पैगम्बरां गुर अवतारां दए जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप चलाईआ। साची रीत चलाई मात, हरि मता आप पकाईआ। धुरदरगाही साची दात, जन भगतां झोली पाईआ। आत्म परमात्म बद्धा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। हरिजन एथे बणी जमात, अग्गे इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वसे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। सगला संग रखे आप, आपणी दया कमाइंदा। कोट जन्म उतारे पाप, पतित पापी आप तराइंदा। तन ख़ाकी करे पाकी पाक, पाक रसूल वेख वखाइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह ताक, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहइंदा। गुरसिख लँघाए आपणे घाट, अद्धविचकार ना कोए रुढ़्हाइंदा। कहिण सुणन दी नहीं बात, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। साचे भगत कदे ना रोणा, रोयां हथ्थ किछ ना आईआ। पुरख अकाल दी गोदी सौणा, जिथ्थे सुत्यां ना कोए उठाईआ। आपणा आप आपे धोणा, दुरमति मैल गंवाईआ । जो प्रभ करना सोई होणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अग्गे जा संग ना किसे छोहणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। गुरमुख वगे ना नेत्र नीर, नीर नीर ना कोए जणाइंदा। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या गहर गम्भीर, दुखियां दु:ख आप मिटाइंदा। एथे पंज तत्त लेखे लग्गा सरीर, अग्गे आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। हस्स हस्स इक दूजे दे पिच्छे घत्त घत्त जाओ वहीर, सो पुरख निरँजण राह तकाइंदा। लख चुरासी तोड़ो ज़ंजीर, शरअ बन्धन आप कटाइंदा। अन्तिम चोटी चढ़ो अख़ीर, जिस घर हरि जू सोभा पाइंदा। मात पित भैण भाई नार कन्त ना होए दिलगीर, दिलदार एका हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक वसाइंदा। गुरमुख वसाउणा साचा मन्दिर, प्रभ बैठा ध्यान लगाईआ। एथे कोठा पंज तत्त कन्दर, अग्गे निरगुण जोत रुशनाईआ। भेव ना जाणे कोई पंडत, ज्ञान ध्यान ना कोए समझाईआ। नाता तुटे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत रिहा समझाईआ। हरिसंगत सुणना ला कर कन्न, हरि साचा सच जणाइंदा। जिस ने साहिब सतिगुर ल्या मन्न, मन मनसा मेट मिटाइंदा। एथे ओथे बणे जननी जन, गोदी गोद आप सुहाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भंनणहार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे दर बुलाइंदा। आओ दर मेरे नठ्ठ, हरि जू ध्यान लगाईआ। कूड़ कुटम्ब आओ छड्ड, सगला संग ना कोए जणाईआ। लख चुरासी नालों होवो अड्ड, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। किसे कम्म नहीं औणे हड्ड, काया माटी अग्नी आंच लगाईआ। विष्नूं भगवान दी विश्व

यद, इक्को जोती जोत रुशनाईआ। सृष्ट सबाई पार करो हद्द, मार्ग आपणा दए वखाईआ। कर किरपा जन भगतां लए सद्द, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त सोहँ सो, सो पुरख निरँजण झोली पाइंदा। गुरमुखां दुरमति मैल धो, पतित पुनीत कराइंदा। अमृत आत्म सच्चा चो, निझर रस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला अन्तिम वार, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। जिस जन नेत्र दर्शन कीता दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। एथे ओथे लए संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिजन कदे ना होए कंगाल, नाम ख़ज़ीना झोली रिहा भराईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, जगत वणजारा इक्को वणज कराईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त भगत भगवन्त दे लाल, भावी नेड़ किसे ना आईआ। जिस दुआरे बैठा सिँघ पाल, तिस दुआरे हरिसंगत सारी लए बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल दयानिध ठाकर सुआमी अन्तरजामी हर घट घट घट वेख वखाईआ।

माघ सतारां चमके सतारा, सति पुरख निरँजण दए वड्याईआ। नरैण घर नरायण उज्यारा, नरायण ख़ुशी वखाईआ। रछपाल करया हरि प्यारा, परम पुरख बेपरवाहीआ। संसार रहि गया दूर किनारा, हरी दुआर नज़री आईआ। सचखण्ड प्रभ खोल्ह किवाड़ा, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। चरण कँवल दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत बोलण जै जैकारा, वाह वा वज्जे वधाईआ। हरिसंगत अग्गे तेरा इक विहारा, पिछला लेखा सर्ब चुकाईआ। कर किरपा लै जाए सचखण्ड दुआरा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनी करता करनेहारा, कार आपणे हथ्थ रखाईआ।