१८ माघ २०१९ बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर
भगत भगतां रहे उडीक, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। अन्तिम वेला आया नज़ीक, नेरन नेर नज़री आईआ। साहिब सतिगुर मिले ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। माणस जन्म सुहञ्जणा लैणा जीत, जीवण जुगत मिले वड्याईआ। घर मिले इक अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। आत्म होए ठंडी सीत, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। श्री भगवान चलाए रीत, रीती इक्को इक वखाईआ। एका दर बहाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। चरण कँवल जणाए सच
प्रीत, प्रीती इक्को इक दरसाईआ। साचा चाढ़्हे रंग मजीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। रल मिल ढोला गाओ गीत, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। भगत भगत तक्कण राह, नेत्र नैण उठाया। इक दूजे दी पकड़ो बांह, हरि गलवकड़ी रिहा पवाया। सब नूं मिले इक्को थाँ, थान थनंतर इक सुहाया। सब दा बणे इक्को पिता माँ, पुरख अकाल वड वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाया। भगत भगत रहे दस्स, दास्तान सुणाईआ। प्रभ चरण कँवल रहे वस, जो गए जगत तजाईआ। अठ्ठे पहर इक्को जस, इक्को राग अल्हाईआ। दिवस रैण इक्को प्रकाश, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। साहिब सतिगुर दे होए दास, बण दासी सेव कमाईआ। साडी पुंनी पूरी होई आस, तृष्ना कोए रहिण ना पाईआ। श्री भगवान वसे साथ, साचा संग निभाईआ। रल मिल सारे चढ़ो इक्को घाट, घाटा कोए नज़र ना आईआ। सेज सुहञ्जणी सौणा खाट, वस्त्र भूशन ओढण सिर ढाकण कु पत सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। भगत भगतां दस्सण हाल, साची बीती रहे जणाईआ। प्रभ मिल्या दीन दयाल, सिर दीनन हथ्थ टिकाईआ। साडे नेड़ ना आया काल, महाकाल सीस झुकाईआ। साडा विंगा ना होया वाल, दु:ख दर्द नज़र कोए ना आईआ। असीं घालण आए घाल, प्रभ कीती घाल लेखे पाईआ। साडा होया हल्ल स्वाल, सोहला इक्को ढोला गाईआ। सचखण्ड मिली सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे वज्जे वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत भगतां रहे जणा, भेव अभेद जणाईआ। वेखो हरिजन नैण उठा, बिन नैणां रिहा दरसाईआ। तख्त निवासी शहिनशाह, साचे तख्त सोभा पाईआ। भगत भगवन्त रिहा मिला, मेल मिलावा एका घर जणाईआ। सच दुआरे साचा संग हरिसंगत मेला भैण भ्रा, दूजी अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धंदे आपे लाईआ। साचे धंदे गए लग्ग, दूसर आस ना कोए जणाईआ। हरि मिल्या सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। लोकमात बुझी अग्ग, सचखण्ड सांतक सति सति वरताईआ। दिवस रैण रैण दिवस हरि दर्शन करीए रज्ज रज्ज, पर्दा उहला ना कोए जणाईआ। असीं पन्ध मुकाया भज्ज भज्ज, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाईआ। मुक्कया पन्ध दूर दुराडा, नेरन नेरा नज़री आईआ। श्री भगवान सज्जण साका, सगला संग रखाईआ। आपणी हथ्थीं खोल्हया ताका, पर्दा आपणा आप चुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आया इक्को आका, हुक्म हाकम रिहा सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे रल मिल सारे गाओ साका, शाह पातशाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। ना कोई
ज़ात ना कोई पाता, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। ना कोई वही ना कोई ख़ाता, हिसाब किताब ना कोए रखाईआ। भगत भगवान खेल दासी दासा, सेवक सेव दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर रिहा वसाईआ। हरि का घर वसे खेड़ा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। भगत भगवान बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेटा आपणा राह चलाईआ। लख चुरासी आवण जावण कटे गेड़ा, तन्दी तन्द कटाईआ। मेहरवान तारे कर कर आपणी मेहरा, नज़र इक्को इक उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग हरिजन कर के बैठे रहे वड्डा जेरा, सबर सबूरी इक हंढ्ढाईआ। अन्तिम प्रगट होया सिँघ शेरा, बल आपणा आप धराईआ। जीव जंत साध सन्त लख चुरासी विच्चों लभ्भे केहड़ा केहड़ा, जो आत्म परमात्म बैठा ध्यान लगाईआ। रातीं सुत्तयां पाए घेरा, दिने जागदयां लए मिलाईआ। सचखण्ड वखाए खुल्हा वेहड़ा, जिस दुआरे बिन भगतां कोए लँघ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। भगतन वेख भगतन चढ़या रंग, रंग इक्को इक वखाईआ। सचखण्ड दी साची सेज पलँघ, सति सतिवादी आप विछाईआ। हरिजन वेखे अग्गे लँघ, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कर किरपा लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। साचा देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, कर्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। जो जन गावे सोहँ छन्द, सो पुरख निरँजण वेखे थाउँ थाईंआ। हँ ब्रह्म बन्धन पाए बंध, डोरी तन्द नाम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक इकेला भगतन मेला मेल मिलाईआ। भगत भगतां बण विचोला, विचला भेव जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रखदा रिहा उहला, आपणा रूप ना किसे वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा सोहला, सोहणा राग सुणाइंदा। वडयाउदा रिहा पंज तत्त काया चोला, निरगुण आपणा नाम ना कोए जपाइंदा। कलिजुग अन्तिम सब दा करे भार हौला, हौली हौली पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पर्दा एका खोल्हा, ख़ालक आपणा रूप वखाइंदा। भगतां पर्दा खोल्ह अक्ख, आपणा रंग वखाईआ। हिरदे अन्दर गया वस, घर बैठा डेरा लाईआ। दूजे नूं कोई ना सके दस्स, कवण रूप प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। भगत भगतां वेख रहे हस्स, घर घर ख़ुशी मनाईआ। भगवान करे भगतां जस, दिवस रैण राग अल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां होई बस, बसता सब दा बन्न्ह वखाईआ। नव नौ चार उलटी गेड़े लठ्ठ, गेड़ा आपणा आप भुआईआ। हरिजन तेरा इक्को हठ, प्रभ सरन सच्ची सरनाईआ। अन्तिम मेला करे इकठ्ठ, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख सुख सुख दु:ख एका घर वखा मुख उज्जल आप कराईआ।
१८ माघ २०१९ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर
साधो सन्तो सुणो गल्ल, हरि भगत रिहा जणाईआ। श्री भगवान अछल अछल्ल, वल छल आपणा खेल चलाईआ। निरगुण रूप जोत सरूप जोती गया रल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। हरिजन साचे देवे फल, पूरब लहिणा झोली पाईआ। कलिजुग अन्तिम जिन्हां होया वल, वलवले सब दे मेट मिटाईआ। शब्द संदेसा देवे घल्ल, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। सच सिँघासण लैणा मल, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। वसणा निहचल धाम अटल, उच्च महल्ल दए समझाईआ। दीपक जोत रिहा बल, तेल बाती ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। साध सन्त सुणो मीत, हरि भगत इक जणाइंदा। सति सति दी साची रीत, सति पुरख निरँजण आप चलाइंदा। ढोला गाओ इक्को गीत, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म होए अतीत, दर घर साचे आप बहाइंदा। पिछली सब ने छड्डणी रीत, अगला मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। साध सन्त करो ध्यान, हरि भगत रिहा समझाईआ। आदि पुरख दा आदि ज्ञान, हरि मंत्र नाम दृढ़ाईआ। सति पुरख दा सति मकान, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। अलख अगम्म अथाह बेपरवाह नौजवान, सच सिँघासण डेरा लाईआ। कलिजुग अन्त करे परवान, हरिजन परवाने वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। साध सन्त जाणा जाग, हरि जागरत आप दिवाइंदा। नव नौ चार लग्गी आग, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। लख चुरासी होई काग, कागों हँस ना कोए बणाइंदा। साचा मजन ना कोए माघ, दुरमति मैल ना कोए धुआइंदा। धुर दी बाणी सुणाए ना कोई आवाज़, साची सिख्या ना कोए रखाइंदा। वेले अन्त ना पकड़े कोई वाग, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। कलिजुग अन्तिम सारे गए भाज, आपणा बल ना कोए वखाइंदा। कूड़ी क्रिया होया राज, रय्यत सुख ना कोए वखाइंदा। श्री भगवान आपणा रचया काज, सतिजुग साचा मार्ग लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साध सन्त आप उठाइंदा। साध सन्त जाओ उठ, सोयां नींद किसे ना आईआ। पिछला खेड़ा रिहा लुट्ट, अगला घर वसाईआ। प्रभ साचे कोलों लओ पुच्छ, की की बणत बणाईआ। दर दवारयों क्यों बैठे रुस्स, रुस्सयां हथ्थ कुछ ना आईआ। आपणे आप विच रहे कुस, जिउँ बक्करा हथ्थ कसाईआ। ख़ाली हथ्थ ईसा मूस, संग मुहम्मद दए दुहाईआ। तन वस्त्र नज़री काला सूस, काली धार इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द रिहा जणाईआ। साध सन्त लैण अंगड़ाई, आपणा आप संभालया। चारों कुण्ट पई दुहाई, हरि का नाम ना किसे विचारया। प्रभ मिले ना सच सरनाई,
गढ़ तुटा ना कोए हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारया। साध सन्त नेत्र खोल्हण, चार कुण्ट वेख वखाईआ। इक दूजे नूं दस्स दस्स बोलण, दहि दिशा भेव ना आईआ। कवण दुआरे हरि जू आया तोल तोलण, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी आया वरोलण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साधां सन्तां सुणाए नाद, अनादी आप वजाइंदा। जिस दा खेल कोट ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। जिस लहिणा देणा देणा सन्त साध, सो साधना सब दी आप कराइंदा। हर घट वसया रखो याद, याददासत आप जणाइंदा। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखण आइंदा। आपणे विच्चों साचे भगत लए काढ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। वेखो सन्तो एथे ओथे दो जहानां करे लाड, मेहरवान आपणी मेहर नज़र उठाइंदा। सो जन सज्जण सच्चे होए साध, जिन्हां आपणा भेव खुल्हाइंदा। घर मिले माधव माध, गृह आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साध सन्त पए रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी की गया हो, हरि का भेव कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी प्रगट होया सो, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हँ ब्रह्म करी लो, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। शब्दी जोती जिस नाल गया छोह, वरन गोती तोड़ तुड़ाईआ। साची चोटी लै के आया ढोआ ढो, वस्त अमोलक इक वरताईआ । कलिजुग ग़फ्लत विच आपणा आप सारे गए खोह, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। श्री भगवान भगतां नाल रखाया मोह, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ । अमृत मेघ रिहा चो, झिरना निझर इक झिराईआ। आप भगतां जोगा गया हो, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक वरताईआ। साची वस्तू वस्त अमोलक, अमुलड़ी दात वरताइंदा। नाद सुणाए बिन जगत ढोलक, अनरागी राग अल्हाइंदा। गीत सुणाए साहिब अनबोलत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। घर वखाए इक अडोलत, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा माण रखाइंदा। हरिजन साचा माण, हरि हरि जू आप रखाईआ। देवे वडयाई दो जहान, दोए दोए रंग वटाईआ। साचा मन्दिर सच मकान, साचा हुजरा दए वखाईआ। अन्तिम मेला नौजवान, नर नरायण करे कुड़माईआ। पूत सपूत वेख सन्तान, सुत दुलारे गोद उठाईआ। जिस जन मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस भगती भगवन लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लेखा देवे थाउँ थाईंआ।
१८ माघ २०१९ बिक्रमी बलवन्त सिँघ हरबंस सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
सचखण्ड नगारा इक्को वज्जा, निरगुण डंका नाम शनवाईआ। सो पुरख निरँजण फिरे भज्जा, हरि पुरख निरँजण सेव कमाईआ। एकँकार आप मिटाई आपणी लजा, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। श्री भगवान पार कराए आपणी हद्दा, अबिनाशी करता वंड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे सद्दा, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। भगत भगवान प्रेम बद्धा, नाम बिधाता झोली पाईआ। आदि जुगादि पर्दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा। आदि जुगादी जाणे कम्म, करनी करता आप कराइंदा। सदा सुहेला इक इकेला भगत भगवान बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने योग, करता पुरख वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण सच संजोग, सति सतिवादी मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म भोगे भोग, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। सुणावणहारा सच सलोक, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म देवे मोख, वस्त अमोलक इक वरताईआ। लेखा जाण चौदां लोक, चौदां तबकां पर्दा रिहा उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवणहारा साची ओट, सरनगति इक जणाईआ। सचखण्ड वसे साचे कोट, शहिनशाह दाता सोभा पाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। साचा मन्दिर सोभावन्त, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। निरगुण जोत श्री भगवन्त, नूर नुराना डगमगाइंदा। आदि जुगादी साचा कन्त, नर हरि आपणा आसण लाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। शब्द अगम्मी एका मंत, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, साधना आपणे हथ्थ वखाइंदा। पर्दा लाहे लख चुरासी जीव जंत, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। तोड़नहारा गढ़ हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी सचखण्ड निवासी, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। करे खेल बहुबिध भांती, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण पुच्छे वाती, भगवन भगतां लए उठाईआ। नाम अगम्म देवे साची दाती, वस्त अमोलक आप वरताईआ। मिटावणहार अन्धेरी राती, साचा चन्द करे रुशनाईआ। अमृत देवे बूँद स्वांती, निझर झिरना आप झिराईआ। बंद कवाड़ा खोल्हे ताकी, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। घर विच घर वखाए साची हाटी, चौदां तबकां भेव जणाईआ। लेखा जाण कमलापाती, कँवल नैण करे रुशनाईआ। सदा सुहेला
बण बण साथी, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, हरि पुरख निरँजण हुक्म चलाइंदा। एकँकारा कर पसारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, लख चुरासी दीवा बाती जोती जोत डगमगाइंदा। श्री भगवान सच सहारा, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। अबिनाशी करता सुहाए बंक दुआरा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, ब्रह्म आपणा हट्ट वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप चुकाइंदा। साचा पर्दा हरि जू चुक्क, त्रैभवन धनी दया कमाईआ। सच दुआरिउँ आपे उठ, सति सतिवाद वेख वखाईआ । निरगुण सरगुण नर हरि तुठ, दीनन आपणी दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार रिहा पुच्छ, सति सति भेव जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखाईआ। साचा रंग रंग रंगीला, दरगाह साची आप रंगाइंदा। अबिनाशी करता छैल छबीला, शहिनशाह आपणा रूप धराइंदा। परवरदिगार बणाए सच कबीला, खेल आपणा ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव परवरदिगार, बेपरवाह आप खुल्हाईआ। मुकामे हक़ हो तैयार, हकीकत इक्को इक जणाईआ। लाशरीक सांझा यार, शिरकत विच कदे ना आईआ। कलमा नबी कर तैयार, अमाम करे पढ़ाईआ। साचे हुजरे बोल जैकार, नाद अनाद इक सुणाईआ। बिस्मिल हो के बिस्मिल धार, विश्व आपणा भेव चुकाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ । हज़रत खेल करे अपार, बेऐब रूप ख़ुदाईआ। वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता सदा सदा ख़बरदार, साची ख़बर आप सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत्त काया बण दलाल, शब्द रागी अनादी ताल वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारे हुक्म मनाईआ। सच दरबारा एको एक, इक इकल्ला आप जणाइंदा। सति सतिवादी साची टेक, दर घर साचा इक वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त लओ वेख, भगत भगवन्त आप जगाइंदा। अबिनाशी करता रूप रंग ना कोए रेख, नूर नुराना नूर डगमगाइंदा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र ना आइंदा । वसणहारा साचे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। एथे ओथे निरगुण सरगुण नर नरेश, नर निरँकारा इक अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम धरया भेख, निहकलंका नाउँ प्रगटाइंदा। लख चुरासी वेखे खेड, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा। गुरमुख विरले देवे आपणा भेत, गुरसिख सज्जण पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी
आपणा हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी हुक्मे अन्दर, इक्को कार कमाईआ। लख चुरासी मारे जन्दर, पर्दा नज़र किसे ना आईआ। मन वासना सृष्ट सबाई भाउदी बन्दर, आसा तृष्ना ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप समझाईआ। साची धार कलिजुग मात, बिन लग्ग मात्र आप जणाइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, अक्खर शाही ना वंड वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर दास, करोड़ तेतीसा बन्धन पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्दे पास, सच संदेसा हुक्म जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम सारे होए निरास, आपणा बल ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने आया, करता पुरख करतार। लेखा जाणे दाई दाया, वेखणहार सर्ब संसार। मेटणहारा कूड़ी माया, त्रैगुण मारे शब्दी मार। पंज तत्त पर्दा रिहा लाहया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोल्ह किवाड़। आत्म परमात्म मेल मिलाया, भगत भगवन्त आप उठाल। साचे सन्त लए जगाया, दीनां बंधप दीन दयाल। गुरमुख आपणे अंग लगाया, गुर गुर किरपा कीती आण, गुरसिख साचा रंग चढ़ाया, नाद सुणाए शब्द धुन्कान। दीपक जोती डगमगाया, मेट मिटाया अन्ध अंध्यान। चरण धूढ़ी अशनान कराया, फड़ बणाया चतुर सुजान। सोहँ ढोला इक्को गाया, प्रभ मिल श्री भगवान। शब्द विचोला नाल रलाया, दो जहान करे कल्याण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे जीव जहान। जीव जहान जाणे लेखा, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। वसणहारा साचे देसा, देस दसन्तर खोज खुजाईआ। कलिजुग अन्तिम धारे भेसा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुर अवतार करे आदेसा, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। भगत भगवान करे नेता, नित नित मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेखे थाउँ थाईंआ। हरि सज्जण साहिब सुहेला, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। महाबली इक इकेला, दो जहानां खोज खुजाइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, गुर चेला एका रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण चाढ़्हे तेला, जोत निरँजण सगन मनाइंदा। प्रभ मिलण दा अन्तिम वेला, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मीत इक अख्वाइंदा। साचा मीत मित्र प्यारा, मुरीद मुर्शद वेखण आईआ। करे खेल अगम्म अपारा, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार करन निमस्कारा, पीर पैगम्बर बैठे सीस झुकाईआ। भगत भगवान सुहाए दुआरा, सोभावन्त वज्जी वधाईआ। विष्न बुहमा शिव रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रैगुण माया हाहाकारा, पंज तत्त धीर ना कोए धराईआ। आत्म
परमात्म वसे न्यारा, घर घर विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भगतन मेला थाउँ थाईंआ। भगतन मेला पंज तत्त, काया मन्दिर वेख वखाइंदा। इक्को देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। चौदां विद्या उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाइंदा। हरि का नाम किसे ना आवे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। जीव जंत साध सन्त लभ्भण नठ्ठ नठ्ठ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कन्दर, दिस किसे ना आइंदा। ख़ाली दिसण मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, गुरदुआरे गुर गुर रंग ना कोए रंगाइंदा। हर घट वसया पुरख समरथ, गृह गृह आपणा डेरा लाइंदा। सतिगुर सरनाई जो जन जाए ढठ्ठ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। बीज बीजे साचे वत, फुल्ल फलवाड़ी पत डाली आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द विचोला साचा ढोला इक्को बोला आप सुणाइंदा। इक्को बोला सोहँ सो, नानक निरगुण करी पढ़ाईआ। गोबिन्द ढोआ दित्ता ढो, भथ्था तीर ना कोए रखाईआ। आपणे जिहा आपे हो, आपणी करनी आप कमाईआ। करे प्रकाश ब्रह्मण्ड खण्ड साची लो, लोआँ पुरीआँ आप जणाईआ। पिछली करनी सब तों लए खोह, ख़ालक ख़लक परवरदिगार वड वड्याईआ। कूड़ी क्रिया तोड़े मोह, मुहब्बत इक्को नाम जणाईआ। निरगुण निरगुण जाए छोह, सरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। अमृत रस देवे चो, निझर झिरना इक झिराईआ। हरि का भेव ना जाणे को, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच दुआरा एकँकारा चार वरनां इक सहारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप जणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, विश्व इक्को धार चलाइंदा। लख चुरासी वसे काया देस, पंज तत्त चोला आप हंढ्ढाइंदा। निज नेत्र निज आत्म निज घर निज दाता लए वेख, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। सति सतिवादी सदा सुहेला करे सच्चा हेत, नित नवित्त आपणा फेरा पाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बोध अगाधी खुल्हाए भेत, अनुभव आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला इक्को दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जुग जन्म दे विछड़े फड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। साचे पौड़े जाए चढ़, काया मन्दिर अन्दर फेरा पाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। नाता तोड़ बहत्तर नड़, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी लहिणा दए मुकाईआ। आपणी किरपा आपे कर, करनी आपणी दए जणाईआ। घर विच घर मिले वर, घर मेला सच्चे माहीआ। निरभउ चुकाए भय डर, जूनी जून ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन संग आप निभाईआ। सन्तन संग पुरख समरथ, सदा सदा समाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलाए
रथ, जुग जुग वेस वटाया। नाम जणाए महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान खाणी बाणी भेव ना आया। भगत भगवान मार्ग देवे दस्स, सति सतिवादी राह जणाया। सतिजुग साचा होए प्रगट, प्रगट आपणा रंग रंगाया। कलिजुग कूड़ा मिटे हट्ट, हटवाणा रहिण ना पाया। लहिणा चुक्के तीर्थ अठ्ठसठ्ठ, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैण नैण रिहा शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा इक वखाया। भगत दुआर खोल्हे आप, आपणी दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण साचा जाप, चार वरन पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म मेटे संताप, सच सुच्च समझाईआ। मेल मिलावा रसूल पाक, पाकी पाक ख़ाक वड्याईआ। नज़री आए साख्यात, हरि सज्जण सच्चा माहीआ। पीर पैगम्बर मुर्शद मुरीद प्याए आब हयात, हयाती सब दी दए बदलाईआ। मक्का काअबा वेखे मुख खोल्ह नक़ाब, पर्दानशीं पर्दा आप उठाईआ। नज़री आए इक जनाब, साचे तख्त सोभा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चार यार अल्ला राणी करे आदाब, बण बरदा सीस झुकाईआ। तुध बिन देवे ना कोए ख़ताब, ख़ता मुआफ़ ना कोए कराईआ। तूं साहिब सच्चा बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। आदि जुगादि जुग जुग दरगाह साची तेरा इक्को जाप, इक्को कलमा नबी पढ़ाईआ। तूं सिफ्त सालाही सदा सफ़ात, सिफ्त विच कदे ना आईआ। मरे ना जम्मे ना होए वफ़ात, मकबरा रूप ना कोए वखाईआ। तेरा लेखा कायनात, कातिल मकतूल, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। तेरी अगम्मी बातन इक्को बात, बैतल तेरा दर नज़री आईआ। एथे ओथे देवें नज़ात, निज घर आपणे होएं सहाईआ। लेखा लिखें बिन कलम दवात, कातब हथ्थ ना कोए वखाईआ। तेरी नज़र ना आई किसे लुग़ात, बेनज़ीर नज़र नज़र नाल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखण आएयों खेल तमाश, अमाम अमामा रूप वटाईआ। मुहम्मद पूरी करें ख्वाहिश, चौदां सदीआं पन्ध मुकाईआ। अल्ला राणी होई नरास, ख़ुल्ही मींढी रही वखाईआ। मीआं कोए ना पुच्छे वात, बीवी रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। मुरीद मुर्शद वेखे हुज़रा, हाज़त सब दी पूर कराइंदा। आपणी धारों आपे उँगरा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि सदा सदा रहे नाशुकरा, शुकरीआ अदा ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महिबूब वसणहारा हद्द हदूद, हदूद अरबा ना किसे जणाइंदा। हदूद हद्द ना कोए वंड, रकबा नज़र कोए ना आईआ। चौदां तबकां पई डण्ड, डंका इक्को नाम सुणाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, वेला गया हथ्थ ना आईआ पीर पैगम्बर बणे मलँघ, दर दर अलख जगाईआ। प्रगट होया सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। साचे अस्व घोड़े पाखर ज़ीन कसे तंग, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआँ पुरीआँ
आए लँघ, लोकमात फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे रैण अन्धेरी अन्ध, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्तर भरया गंद, कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। अठसठ तीर्थ किते ना दिसे ठंड, अग्नी तत्त तत्त जलाईआ। सृष्ट सबाई होई रंड, हरि जू कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। घर घर वड़या भेख पखण्ड, सच सुच्च ना वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए नंग, पर्दा सके ना कोए पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान पढ़दे बत्ती दन्द हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चलदयां फिरदयां आउँदयां जांदयां किसे ना मुकया पन्ध, अद्धविचकार बैठे डेरा लाईआ। गोबिन्द इक्को मंगी मंग, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहीआ। कलिजुग तेरा मिले संग, दूजा नज़र कोए ना आईआ। हुण बणया गुजरी चन्द, फिर तेरा सुत अख्वाईआ। मेरा ख़ुशी बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। तेरा ढोला सोहँ छन्द, नानक निरगुण सरगुण गया गाईआ। वेद व्यासा मंगे मंग, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्को एक फेरा पाईआ। इक्को आया हरि समरथ, समरथ समरथ दया कमाइंदा। कलिजुग गेड़े उलटी लठ्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, सतिजुग साची धार चलाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दे होण वस, वसीकार आप हो आइंदा। काया मन्दिर साचे अन्दर हरी दुआर बहि बहि जाणा हस्स, मक्का काअबा दो दो आबा मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रगट घर विच घर वखाए हट्ट, बण वणजारा तोला इक्को तोल तुलाइंदा। गुरमुख सज्जण लाहा लैणा खट्ट, मनमुख ख़ाली हथ्थ भुआइंदा। अमृत आत्म इक्को रस लैणा चट्ट, जिस चट्टयां दु:ख नेड़ कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले लए फड़, गुर चेले गोद बहाइंदा । गुर चेला सोहे साची गोद, गोबिन्द वज्जे नाम वधाईआ। प्रगट होया योद्धन योद्ध, महाबली बेपरवाहीआ। जन भगतां हिरदे लए सोध, नाम कुठाली इक्को ताईआ। देवे ज्ञान अगाध बोध, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक जणाए साचा मंत्र, कलिजुग बुझाए लग्गी बसतंर, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। अन्तर आत्म लए खोज, हर घट घट वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी सोचयां विच ना आवे सोच, सोच सब दी आप भुलाइंदा। कलिजुग अन्त भुलाई सब दी होश, होछापन कराइंदा। आप बणया रिहा निर्दोष, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब वंड वंडाइंदा। सचखण्ड बैठा रिहा ख़मोश, ख्वाहिश आपणी ना किसे जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग होया रिहा रूपोश, रूप रंग ना कोए रखाइंदा। भगत प्यार अन्दर होया रिहा मदहोश, महिफ़ल इक्को घर लगाइंदा । कलिजुग अन्तिम श्री भगवान
चढ़या जोश, जोबन आपणा आप जणाइंदा। गोबिन्द पूरी करे लोच, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। वेखणहारा लखण पुष्कर दीप करौंच, सान सलमल आपणा फेरा पाइंदा। दो जहानां जाए पहुंच, आप आपणा बल वखाइंदा। लख चुरासी लए नोच, नौका नईया सब दी आप डुबाइंदा। जन भगत वखाए साचा कोट, किला बंक इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर निर्मल जोत, प्रकाश प्रकाश विच प्रगटाइंदा । पुरख अकाल साहिब सतिगुर इक्को बहुत, आदि जुगादि इष्ट गुरदेव देव गुर इष्ट सृष्ट दृष्ट आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा सचखण्ड सच मकान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव जगदीश हदीश इक्को इक पढ़ाइंदा।
सिख धर्म साची सिक्खी, नानक गोबिन्द वंड वंडाईआ। जिस दी धार सदा अनडिठी, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जिस आत्म परमात्म गोबिन्द पाए भिक्खी, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिक्खी दए समझाईआ। साची सिक्खी चार वरन, नानक निरगुण शब्द जणाया। नेत्र खोल्हे हरन फरन, पर्दा दूई दए चुकाया। नज़री आए इक्को सरन, दूजा रंग ना कोए वखाया। नाता चुक्के मरन डरन, भय भ्यानक रूप ना कोए वखाया। सो गुरसिख साची तरनी तरन, जिन्हां नानक निरगुण सतिगुर नज़री आया। सिक्खी सो परवान, जिन्हां सिख्या सतिगुर भाईआ। सो सिक्खी कूड़ निशान, दुरमति मैल ना सके धुआईआ। रसना जिह्वा करन ज्ञान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जिन्हां अन्तर मिल्या आण, सो सिख रूप वड्याईआ। अनपढ़ियां देवे ज्ञान, पढ़ियां मति दए भुआईआ। गोबिन्द सूरबीर नौजवान, अमृत आत्म साचा जाम प्याईआ। साचा खण्डा देवे किरपान, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। रखे काया विच म्यान, अठ्ठे पहर बंद वखाईआ। गोबिन्द गुण गाए वज्जे शब्द धुन्कान, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सो गुरमुख गुरसिख चतुर सुघड़ सुजान, जिस जन सतिगुर सिक्खी नज़री आईआ। सतिगुर सिक्खी डाहढी निक्की, नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां देवे धुर दरगाहों चिठ्ठी, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। तिन्हां आपणे नेत्र पेखी, सीस धड़ बंद बंद गए कटाईआ। कलिजुग अन्त धीआं पुत्रां भैणां भाईआं नाल करन हेती, जगत कुटम्ब पालण माया ममता होई हल्काईआ। कूड़ी क्रिया रसना जिह्वा मारन शेख़ी, बाहरों चिन्न रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू गोबिन्द सिँघ दी वडयाए साची सिक्खी, जिस दी धार किसे ना डिठी, धार आपणे विच गया छुपाईआ।
१८ माघ २०१९ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
भगत भगवान इक्को आस, आसा आसा नाल टकराईआ। भगत भगवान इक्को प्यास, तृष्ना इक्को रंग वटाईआ। भगत भगवान इक्को शाख़, शनाख़त नज़र किसे ना आईआ। भगत भगवान इक दूजे दे दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। भगत भगवान कम्म करन ख़ास, ख्वाहिश आपणी पूर कराईआ। भगत भगवान पाइण रास, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। भगत भगवान इक्को ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म वखाईआ। भगत भगवान इक जमात, इक्को अक्खर करन पढ़ाईआ। भगत भगवान साचा साथ, साचा संग रखाईआ। भगत भगवान इक दूजे दी सुणन बात, दूजा सुणन कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन वेखे चाईं चाईंआ। भगत भगवान इक्को रंग, रंग रंगीला इक रंगाइंदा। भगत भगवान इक पलँघ, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। भगत भगवान इक मृदंग, नाम मृदंगा इक वजाइंदा। भगत भगवान इक अनन्द, अनन्द अनन्द आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा खेल वखाइंदा। भगत भगवान इक मकान, बेमुकाम रिहा जणाईआ। भगत भगवान इक निशान, सच निशाना दए वखाईआ। भगत भगवान इक कलाम, एका कलमा दए जणाईआ। भगत भगवान इक अमाम, एका तख्त सोभा पाईआ। भगत भगवान इक नज़ाम, एका हुक्म मनाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे होण ग़ुलाम, बण बरदे सेव कमाईआ। भगत भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल जणाईआ। भगत भगवान एका सज्जण, सज्जण अवर ना कोए जणाईआ। भगत भगवान एका मजन, इक सरोवर दए वखाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे परदे कज्जण, आप आपा ना कोए वड्याईआ। भगत भगवान जुग जुग इक दूजे नूं सद्दण, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान मिल के ताल साचे वज्जण, तलवाड़ा इक्को घर शनवाईआ। साचे घर वज्जे ताल, भगत भगवन्त आप वजाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, दीन दयाल दया कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक समझाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, सतिगुर साचा आसण लाईआ। भगत होए ना कदे बेहाल, बहिबल रूप ना कोए वटाइंदा। भगवन बणे आप दलाल, बण विचोला मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे हक़ हक़ हलाल, हकीकत साची खोज खुजाइंदा। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप रखाइंदा। भगवन्त भगत लए भाल, आप भाल्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आप सलाहइंदा। भगत भगवान इक सलाह, सलाहगीर ना कोई वखाईआ। भगत भगवान इक मलाह, बेड़ा
इक्को इक चलाईआ। भगत भगवान इक्को राह, रहबर इक्को इक दरसाईआ। भगत भगवान इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। इक दूजे दी पकड़न बांह, पल्लू छुट्ट कदे ना जाईआ। भगत भगवान वसण साचे थाँ, थाँ थनंतर मिले वड्याईआ। भगत भगवान मानण ठंडी छाँ, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। भगत भगवान नाता पिता माँ, पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। भगत रखण भगवान ओट, इक्को ओट रखाईआ। मेल मिलाए निर्मल जोत, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। लेखा चुक्के ओत पोत, पुत्त पोतरा ना रूप वटाईआ। नाता तुटे वरन गोत, मिले सच सरनाईआ। लेखे चुक्के लोक परलोक, एका घर बहाईआ। नाम सुणाए सति सलोक, साचा ढोला गाईआ। चरणां हेठ दबाए मुक्ती मोख, मुफ्त आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन होए आप सहाईआ। भगत सहाई होए प्रभ, आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी लए लभ्भ, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। दरस दिखाए प्रगट झभ्भ, झलक इक्को नूर जणाइंदा। जगत विकारा मेटे हब्ब, हउमे रोग गवाइंदा। अमृत जाम प्याए मध, इक्को रस चखाइंदा। नौ दुआरे पार हद्द, घर मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। आत्म सेजा साची सद्द, आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। धर्म निशाना देवे गड्ड, शब्द निशान झुलाइंदा। तेरी मेरी इक्को यद, साचा सोहला राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणे घर वसाइंदा। भगतन वसे साचा खेड़ा, श्री भगवान आप वसाईआ। नाता तुटे तेरा मेरा, सोहँ वज्जे सच वधाईआ। आवण जावण चुके गेड़ा, राए धर्म ना दए सजाईआ। लख चुरासी चुके झेड़ा, जून अजून ना कोए भुआईआ। साहिब सतिगुर करे मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। तारनहारा ना लाए देरां, दूर दुराडा नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान लए उठाईआ। भगत भगवान लए उठाल, आपणा हुक्म जणाइंदा। दीपक जोती इक्को बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अनहद सुणाए सच्ची धुन्कान, अनहद नादी नाद अल्हाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोई वखाइंदा। सतिगुर पूरा दीन दयाल, फड़ बाहों पार कराइंदा। चरण दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याइंदा। हरिजन साचे वेखे लाल, लालन आपणे कोल बहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन कलिजुग अन्त जिस उपर होया आप दयाल, आवण जावण जन्म मरन मरन जन्म दु:ख मिटाइंदा।