१८ माघ २०१९ बिक्रमी बेला सिँघ पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
भगत मारे सच्चा ताअना, बिरहों तीर चलाईआ। श्री भगवान तेरा मिटदा जाए निशाना, नाम निशान ना कोए झुलाईआ। सृष्ट सबाई रसना जिह्वा गाए गाणा, बत्ती दन्द वज्जे वधाईआ। आत्म नाद ना कोई सुणाना, छत्ती राग मिली चतुराईआ। साचा मिले ना किसे टिकाना, मन्दिर हक़ नज़र ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़े कुराना, अञ्जील तफ़सील रही वखाईआ। खाणी बाणी हथ्थ ना आया नौजवाना, मर्द मर्दाना ना फेरा पाईआ। शाहो भूप वड राजाना, शहिनशाह सच्चा ताज ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन सुंञी सर्ब लोकाईआ। भगत कहिण तेरी उडीक, नित नित ध्यान लगाया। तूं दाता लाशरीक, शिरकत विच कदे ना आया। तेरा मार्ग इक बारीक, दो जहानां खेल कराया। तेरा धुर फ़रमाणा ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाया। तेरे अन्दर इक्को झीत, झाकी आपणी दे वखाया। तेरी नज़र ना आए प्रीत, प्रीतीवान क्यों बैठा मुख छुपाया। कलिजुग अन्तिम गया बीत, बीती सदी दे वडयाया। पिछली चुके कूड़ी रीत, सतिजुग सच्चा राह वखाया। तेरा साहिब इक्को मीत, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आया। कोई मन्दिर कोई मसीत, शिवदुआले मठ्ठ राह तकाया। तूं बैठा रिहा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगत रहे मंग मंगाया। तेरी करनी सदा महान, आपणी दया कमाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख दुकान, दर साचा रहे तकाईआ। सृष्ट सबाई नार विभचार, हरि कन्त ना कोई हंढ्ढाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, दहि दिशा पई दुहाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक होए ख्वार, पंडत पांधे धीरज धीर ना कोए धराईआ। ग्रन्थी पन्थी रोवण ज़ारो ज़ार, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। दुक्खां भरया सर्ब संसार, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। ग़फ्लत होए ना अजे बेदार, सुरती शब्द ना कोई मिलाईआ। कलिजुग जीव रले कागां डार, हँस रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया चुभ्भीआं रहे मार, माणक मोती हथ्थ किसे ना आईआ। गुर का शब्द ना सके पाल, प्रितपाल करे ना सच्चा माहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी थक्के भाल, बेपरवाह नज़र ना आईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, साची धीर ना कोई धराईआ। अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कर किरपा बण दलाल, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। हउँ बाले, बाल निधान, मन मति बुध ना कोई वड्याईआ। वेला अन्त अन्त संभाल, इक्को तेरी ओट तकाईआ। तूं मुरदे लए ज्वाल, जीवण मरन दएं सिखाईआ। गोबिन्द पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। तुध बिन हल्ल ना करे कोई स्वाल, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
इक वखाउणा साचा घर, भगतन साची मंग मंगाईआ। भगत वेखण खोल्ह अक्ख, नैण नैण उठाया। कृपाल ठाकर सुआमी अन्तिम रख, तेरी ओट तकाया। साचा मार्ग देणा दस्स, जिस मार्ग कबीर जुलाहा तेरे दर ते आया। श्री भगवान कहे हस्स हस्स, हस्स आपणा भेव खुल्हाया। कलिजुग अन्तिम मैं लोकमात आवां नस्स नस्स, निरगुण आपणा फेरा पाया। जन भगतां अन्दर जावां वस, नज़र किसे ना आया। मन्दिर बहि के गावां जस, सोहँ ढोला इक सुणाया। तीर निराला मारां कस, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाया। मेल मिलावा पुरख समरथ, समरथ आपणा घर वखाया। लहिणा देणा चुकावां हथ्थो हथ्थ, पूरब लहिणा झोली पाया। सरन सरनाई जो जन जाए ढठ्ठ, एथे ओथे पन्ध मुकाया। नाम बन्न्हे साची गठ्ठ, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाया। पिच्छे तारया इक्को धन्ना जट्ट, कलिजुग अन्तिम कोटन आपणे विच समाया। सतिजुग दा खोल्हया साचा हट्ट, बण वणजारा फेरा पाया। घर घर देंदा फिरे वथ, वस्तू इक्को इक वरताया। अन्त चढ़ाए आपणे रथ, बण रथवाही सेव कमाया। दरगाह साची देवे रख, सचखण्ड दुआरे आप बहाया। ओथे भगतां करे इकठ्ठ, दूजा रहिण कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा जणाया। साचे भगत रखो याद, सो पुरख निरँजण आप समझाईआ। कलिजुग अन्त सुणे फ़रियाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। शब्द अगम्म सुणाए नाद, अनादी धुन जणाईआ। गुरमुख बणाए सच्चे साध, जिस साधना आप समझाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। लख चुरासी विचो काढ, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। लेखे लाए तन माटी हाड, आत्म परमात्म रंग वखाईआ। दर घर देवे साची दाद, अतोट अतुट आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन होवे आप सहाईआ। भगत सुहेले साचे मित्र, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जिस खेल खेलया नाल बाजां तित्तर, जो त्रिलोकी चरणां हेठ दबाइंदा। कलिजुग अन्तिम आए नित्तर, सूरबीर आपणा पर्दा लाहइंदा। लख चुरासी वेंहदी रहे बितर बितर, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जिस दे पिच्छे ज़िकरीए चलाया ज़िकर, सो जन भगतां आपणा ज़िकर सुणाइंदा। गुरमुखां लाहे पिछला फ़िकर, अग्गे आपणी गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां माण दवाइंदा। साचे भगत रहो तैयार, त्रैभवण धनी आप जणाईआ । अग्गे मिले इक प्यार, दूजी वंड ना कोए रखाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मारे मार, मारनहारा इक्को आईआ। ग़रीब निमाणयां देवे पैज स्वार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस रसना गाया सोहँ सच जैकार, जै जैकार विष्न ब्रह्मा शिव शनवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेल मिलाए अन्तिम नाल, नालश सब दी दए मिटाईआ। सतिजुग मार्ग रिहा सखाल, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। शाह रूप बणाए कंगाल, कंगाल शाह रूप वटाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सोए रिहा उठाईआ। भगत उठाए सुहञ्जणी रैण, भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। दरस दिखाए एका नैण, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। भगत भगवान इकठ्ठे रहिण, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। नज़री आए साचा सैण, सज्जण बणे शहिनशाहीआ। अन्तिम चुक्के लहिण देण, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। सोहँ सोहला जो जन कहिण, वेले अन्त ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई रिहा पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई सोहँ अक्खर पढ़ना, सतिजुग सच सच जणाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वड़ना, नौ दुआरे पन्ध मुकाइंदा। डूँग्घी भँवर कदे ना डरना, सुखमन टेडी बंक पार कराइंदा। ईड़ा पिंगल अग्गे ना अड़ना, मूँह दे भार सुटाइंदा। कूड़ी क्रिया कदे ना सड़ना, अमृत सरोवर इक नुहाइंदा। साचा खेल सतिगुर करना, गुर करता वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म पल्लू फड़ना, शब्दी सुरती गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन दस्से साची रीत, सतिजुग नाता तुटे मन्दिर मसीत, काया बंक इक सुहाइंदा। काया बंक हरी का मन्दिर, हरी दुआर आप जणाईआ। नज़री आए अन्दरे अन्दर, अन्तष्करन वेख वखाईआ। करे प्रकाश डूँग्घे खण्डर, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। मन वासना मेटे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। लेखा चुक्के सूरज चन्द्र, सूरया चन्न ना कोए रुशनाईआ। करे प्रकाश जोत निरँजण, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। साहिब सतिगुर दर्द दु:ख भय भंजन, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तीजे नेत्र पाए अञ्जण, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। लेखे लाए काया कंचन, माटी काची ना कोए विकाईआ। पूरा करे आपणा बचन, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जन भगतां मार्ग आए दस्सण, दहि दिशा वेख वखाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी मसण, किशना सुखला वंड वंडाईआ। लेखा जाणे उतर पूरब दक्खण पच्छिम, पसचाताप करे लोकाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त आए रखण, रक्षया करे हर घट थाईंआ। लख चुरासी विच्चों विरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बहि बहि तक्कण, श्री भगवान की की खेल रचाईआ। ग़रीब निमाणयां आया चुक्कण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जूठयां झूठयां आया पुछण, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। किसे थाँ ना लभ्भे लुक्कण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेख वखाईआ। बण के शेर आया बुक्कण, शब्दी इक्को भबक लगाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह आया पुट्टण, गोबिन्द बूटा पुट्टया इक्को काहीआ। जन भगतां सुखणां आया सुखण, सुख वसे खेड़ा जिस दुआरे भगत आसण लाईआ। उज्जल करन आया मुखण, जगत दुरमति मैल धुआईआ। बेवफ़ाई आया कुट्टण, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। सृष्ट सबाई आया लुट्टण, बण लुटेरा सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भगत
भगवन्त नार कन्त सोभावन्त, सच महल अटल मनार दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती सच शृंगार, सोभावन्त छैल छबील, वस्त्र भूशन ना कोए नील, बसन बनवारी जोत निरँकारी, अक्ल कल भरपूरा हाज़र हज़ूरा, नेरन दूरा ज़ाहर ज़हूरा, गहर गम्भीर बेनज़ीर, नज़र मेहर इक उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कट शरअ ज़ंजीर, शख्सीयत इक्को इक जणाईआ। सतिजुग साची पाए आदत, अदल इक्को इक जणाइंदा। चार वरन इक इबादत, एका नाम पढ़ाइंदा। जन भगतां देवे आप शहादत, शहिनशाह आपणी सेव कमाइंदा। एथे ओथे करे तुआकब, अग्गे पिच्छे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सच सौदागर, सिदक सबूरी सादर तोड़ निभाइंदा। सादक सदीक दए भरोसा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। पिछला रहिण ना देवे रोसा, रुसयां लए मनाईआ। अग्गे मार्ग दस्से सौखा, सुहबत करे लोकाईआ। किसे नाल ना करे धोखा, उच्ची कूक कूक जणाईआ। प्रभ मिलण दा इक्को मौका, वेला गया हथ्थ ना आईआ। धरत मात दा पोचिआ रहि जाए चौंका, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बैठण कोए ना पाईआ। बिन हरि भगत सर्ब जहान जाए औंता, जगत निशान ना कोए रखाईआ। बिन हरि कन्त दूजा नज़र ना आए ख़ौंता, रंडी दिसे सर्ब लोकाईआ। साहिब सतिगुर जिस दर दुआरे पहुंचा, तिस मन्दिर वज्जे वधाईआ। भगत भगवान मिलण दा रखे शौंका, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई कलिजुग अन्तिम सुत्ती ला के ढौंका, सोयां ना कोए उठाईआ। अन्तिम सब दी डुब्बे नौका, नईया पार ना कोए कराईआ। जिस ने छड्डया पटना पौंटा, सो पट्टी रिहा पढ़ाईआ। साहिब सतिगुर इक्को बहुता, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। शब्द गुर लोक परलोका, दो जहान करे शनवाईआ। हरि भगत भगत हरि दोवें रल गावण सोहँ सलोका, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरे नैणां तेरी झोली पाईआ।
१८ माघ २०१९ बिक्रमी मुहिंदर सिँघ पिण्ड बोपा राए ज़िला अमृतसर
जुग चौकड़ी खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। परवरदिगार इक इकल्ला, दो जहानां खेल खलाइंदा। हरि पुरख निरँजण फड़ाए आपणा पल्ला, आदि निरँजण नूर धराइंदा। एकँकारा सच सिघांसण एका मल्ला, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। जलवा नूर इलाही अल्ला, रूप रंग ना कोए रखाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा जला थला, महल अटल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी
खेल अपारा, हरि करता वेख वखाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआरा, दर घर साचे करे रुशनाईआ । आदि जुगादी इक अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। लख चुरासी खोल्ह कवाड़ा, घर घर सेज हंढ्ढाईआ। नाद धुन शब्द जैकारा, रागी राग सुणाईआ। निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखारा, गीता ज्ञान इक दृढ़ाईआ। अञ्जील कुराना बोल नाअरा, हक़ हकीकत दए समझाईआ। लाशरीक परवरदिगारा, बेपरवाह वड वड्याईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, गुर गुर नाद सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वारा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। भगत भगवन्त मेल मिलावा कन्त भतारा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। सन्तां देवे सच प्यारा, चरण प्रीती इक सिखाईआ। गुरमुखां कराए हट्ट वणजारा, वस्तू इक्को नाम विकाईआ। गुरसिखां देवे चरण धूढ़ी छारा, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, दो जहानां रिहा जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारा, करोड़ तेतीसा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि सच सिँघासण, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल वेख वखाइंदा। गोपी काहन पाए रासण, लोआँ पुरीआँ नाच नचाइंदा। जन भगतां करे पूरी आसण, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। निरगुण जोत करे प्रकाशन, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। सतिजुग साची, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी साहिब सुल्तान, सति सतिवादी आप कराईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह नौजवान, बेपरवाह बेअन्त वड्डी वड्याईआ। दो जहानां हुक्मरान सच संदेसा इक सुणाईआ। चौदां लोकां दए ज्ञान, चौदां तबक रिहा उठाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, माया ममता मोह दए चुकाईआ। सतिजुग साचा बणे विधान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई इक्को नज़री आए राम, रहीम इक्को फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बरदे करे ग़ुलाम, माण ताण ना कोए वड्याईआ। निउँ निउँ सजदा करन सर्ब सलाम, अलैकम वेखे थाउँ थाईंआ। प्रगट होए हक़ अमाम, अमानत सब दी देवे थाउँ थाईंआ। चौदां तबक बदले नज़ाम, नज़म इक्को नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा डंका नाम ख़ुदाईआ। डंका नाम सुणाए मख़लूक, ख़ालक आपणी खेल खलाइंदा। ना कोई तत्त काया कलबूत, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। देवणहार सच सबूत, साख्यात नज़री आइंदा। नाता तोड़े पंज तत्त भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन ना कोए पाइंदा। भगत भगवान इक्को ताणा पेटा सूत, साचा नाम रंग रंगाइंदा। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया
नाता तोड़े जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। कलिजुग कूड़ा होए दूर, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। प्रगट होए योद्धा सूर, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी वेखे नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मुरीदां मुर्शद हाज़र हज़ूर, हज़रत एका रंग वखाईआ। एका देवे सति सरूर, नाम ख़ुमारी आप चढ़ाईआ। जन भगतां आसा करे पूर, भगवन आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नाम डंका राउ रंकां रिहा सुणाईआ। नाम डंका वज्जे दो जहान, दो जहानां वाली आप वजाइंदा। गुर अवतार करन ध्यान, पीर पैगम्बर नैण उठाइंदा। खाणी बाणी होई हैरान, शास्त्र सिमरत वेद सर्ब कुरलाइंदा। अञ्जील कुराना आई हाण, शरअ शरीअत ना कोए जणाइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक बेईमान, बेवा सब दा रूप जणाइंदा। नज़र ना आए इक भगवान, कोटन कोटि नैण उठाइंदा। सृष्ट सबाई तुटा माण, अभिमान घर घर डेरा लाइंदा। आत्म ब्रह्म सके ना कोए पछाण, परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जीवण जुगत ना कोए समझाइंदा। आत्म धुन ना वज्जे नाद धुन्कान, अनहद ताल ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, सृष्ट सबाई वक्त दुहेला, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। धीरज धीर ना देवे धीर, धरत धवल रही कुरलाईआ। ना कोई सहाई पैगम्बर पीर, फ़कीर फ़िकरा ना कोए पढ़ाईआ। किसे सच ना मिले तदबीर, तकदीर सब दे सिर ते छाईआ। करे खेल बेनज़ीर, मेहरवान नज़र किसे ना आईआ। तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, दीन मज़्हब पन्ध मुकाईआ। अमृत बख्शे ठंडा सीर, आब हयात आब प्याईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया जाए मुक्क, सो पुरख निरँजण आप मुकाइंदा। हरि का भाणा कदे ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। माया ममता हउमे हंगता बूटा जाए सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराइंदा। भगत भगवान लए पुच्छ, सन्त सुहेले आप जगाइंदा। दरस दिखाए जो बैठा लुक, द्वैती पर्दा आपे लाहइंदा। गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले गुरु गुर चेले बणाए साचे सुत, जन जननी गोद सुहाइंदा। सतिजुग सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाइंदा। जन भगतां उपर जाए तुठ, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट, निझर झिरना इक झिराइंदा। नाम भण्डारा दए अतुट, सोहँ सो आप वरताइंदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाइंदा। हरिजन आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी पन्ध चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस
जन वखाए साचा घर, गृह मन्दिर मेल मिलाइंदा। गुरमुख समां सदा चंगा, चंगी तरा समझाईआ। सतिगुर प्रेम जो जन रंगा, रंगत इक चढ़ाईआ। ना भुक्खा ना कदे नंगा, जीवण मरन ना कोए वड्याईआ। अठ्ठे पहर इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच समाईआ। घर विच घर चढ़ाए साचा चन्दा, सूरज चन्द मुख शरमाईआ। तोड़णहारा बंदीख़ाना बंदा, जिस जन आपणी बंदगी दए समझाईआ। गुरसिख कदे ना होवे गंदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को गाए छन्दा, मिल मिल सखीआं मंगल गाईआ। गुरसिख गुरमुख सन्त सुहेला सदा ठंडा, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समां मनमुखां उत्ते लगाईआ। गुरमुख समां सदा सोहणा, सोहणी रुत्त वखाईआ। मिल सतिगुर कदे ना रोणा, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। गुर का शब्द साचा गाउणा, गा गा ख़ुशी वखाईआ। ग़फ्लत विच कदे ना सौणा, सोवत जागत इक्को रंग वखाईआ। आपणे घर विच आपणा सतिगुर पाउणा, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। देवणहारा ठंडी पाउणा, पवण उणंजा सेव लगाईआ। कटणहारा अवणा गवणा, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा समां, सो गुरसिख ना होए निकम्मा, निज घर आपणे आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुरसिख समां सतिगुर संजोग, गुर शब्द होए कुड़माईआ। कूड़ी क्रिया चुक्के रोग, दु:ख सुख नेड़ ना आईआ। दरस करे इक अमोघ, आत्म जोत परमात्म विच समाईआ। एथे ओथे सदा मोख, मुक्ती चरणां हेठ रखाईआ। गुरसिख ना हरख ना कोए सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जिस हरि का नाउँ चुगी चोग, तृष्ना भुक्ख ना लागे राईआ। अठ्ठे पहर काया मन्दिर अन्दर लग्गे चोट, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सृष्ट सबाई बिन गुर शब्द रही रोत, रोंदयां चुप्प ना कोए कराईआ। समें अन्दर सारे होए बेहोश, आपणी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्तिम मारे जाणे निर्दोष, दोष सब ते रिहा ठहराईआ। किसे कम्म ना आउणा काया माटी चम्मड़ा पोश, पुश्त हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जिस नूं सतिगुर देवे साची सोच, तिस समां इक्को जिहा नज़री आईआ। गुरमुख समां इक रंग, इक्को घर वखाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, सोभावन्त आप जणाइंदा। दिवस रैण वज्जे मृदंग, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। गुर का समां गुरमुख वेखे लँघ, मनमुख नेड़ कोए ना आइंदा। लहिणा देणा चुके बत्ती दन्द, रसना जिह्वा लेखे पाइंदा। कलिजुग औध गई हंढ्ढ, अग्गे गंढ्ढ ना कोए पुआइंदा। सतिजुग साचा जन भगतां पाए ठंड, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। बीस बीसा दए हदीसा इक इकीसा सृष्ट सबाई वखाए इक अनन्द, अनन्द आत्म परम पुरख परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म आपणा आप जणाइंदा।