१८ माघ २०१९ बिक्रमी सविन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड भुलर ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण धरया बल, बल बावण नैण शरमाईआ। हरि पुरख निरँजण अछल अछल्ल, वल छल आपणी धार चलाईआ। एकँकारा वसणहारा निहचल धाम अटल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आदि निरँजण दीपक जोत गया बल, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे दो जहान, निरगुण दाता वड वड्याईआ। श्री भगवान सच संदेसा देवे घल्ल, अगम्म अगम्मड़ा हुक्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणी धार गया रल, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। साचा घर हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। निरगुण रूप अलख निरँजणा, अलख अगोचर अगम्म अथाह नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, दर्दी आपणा दर्द वंडाइंदा। सचखण्ड दुआरे सच कराए मजना, निर्मल निर्मल रूप वखाइंदा। ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भंनण आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त हरि साचा सोभा पाइंदा। तख्त निवासी सच सुल्तान, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, साचा हुक्म इक प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरे सति निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो तैयारा, नर निरँकारा वेस वटाइंदा। आदि निरँजण सच चमकारा, श्री भगवान सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता इक दुआरा, पारब्रह्म प्रभ आप सुहाइंदा। सचखण्ड खोल्हे आप कवाड़ा, दिशा वंड ना कोए वंडाइंदा। निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, धुर फ़रमाणा हुक्म अल्हाइंदा। आदि अन्त हरि वेखणहारा, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करता पुरख, अदि जुगादि कमाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता दु:ख ना कोए जणाईआ। आपणी करे आपे परख, वड पारखू सच्चा माहीआ। निरगुण देवे निरगुण दरस, आदरस इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । शहिनशाह हरि सच महल्ला, इक्को इक वसाइंदा। पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, सोभावन्त सोभा पाइंदा। जोती नूर आपे रला, रूप रंग ना कोए रखाइंदा। निरगुण फड़ाए निरगुण पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे रख, करनी करता आप कमाईआ। आदि पुरख हो प्रतख, जुगादि वेखे चाईं चाईंआ।
सदा सुहेला हो समरथ, समरथ आपणा रंग रंगाईआ। बोध अगाध महिमा अकथ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। साचा मार्ग दरगाह साची दस्स, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा रखे हथ्थ, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। निरगुण नूर कर प्रगट, जोती जाता डगमगाइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह हट्ट, साचा वणज इक कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव खोल्हे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपे माई आपे बाप, पिता पूत आप हो जाईआ। आपे सज्जण आपे साक, सगला संग आप निभाईआ। आपे खोल्हणहारा ताक, थिर घर आपणा कुण्डा लाहीआ। आपे बोलणहारा सच्चा वाक, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। आपे होए कमलापात, नारी कन्त आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दुआर छैल छबीला, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। निरगुण धार रंग रंगीला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। ना कोई संग रखे कबीला, किबल आपणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया श्री भगवान, आदि आदि प्रगटाईआ। निरगुण देवे निरगुण दान, दाता दानी दया कमाईआ। नार कन्त चतुर सुजान, सो पुरख निरँजण करे कुड़माईआ। हरि पुरख निरँजण मेल मिलाए आण, एकँकारा जननी जन रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे खेल वखाईआ। सचखण्ड दुआरे खेल अपारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। लेखा जाणे पुरख नारा, कन्त कन्तूहल भेव ना आइंदा। जननी जन बणे निरँकारा, सुत दुलारा एका जाइंदा। पूत सपूता कर प्यारा, शब्दी शब्द रंग रंगाइंदा। थिर घर खोल्हे आप दुआरा, दर दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा । सुत दुलारा इक्को जाया, पुरख अकाल दया कमाईआ। आपणी उँगली आपे लाया, वेखे चाईं चाईंआ। साचे मन्दिर आप बहाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को साचा राग सुणाया, एकँकार करे पढ़ाईआ। चरण प्रीती नाता जोड़ जुड़ाया, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। साचा मन्दिर इक वसाया, थिर घर मिले वड्याईआ। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाया, सीस जगदीश होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे दया कमाईआ। सुत दुलारा छोटा बाला, थिर घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। सचखण्ड वेखे सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्को नज़री आइंदा। जोत सरूप बैठा पुरख अकाला, अक्ल कला भेव ना आइंदा। दोए जोड़ दर करे स्वाला, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। आपणा दस्स सच अहिवाला, हउँ भिखक मंग मंगाइंदा।
श्री भगवान मार्ग दस्से इक सुखाला, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तेरी मेरी इक्को चाला, चाल अवल्लड़ी इक समझाइंदा। सोहँ रूप होए निराला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर दुआरे सुत दुलारे एका राग सुणाइंदा। सुत शब्द सुण के नाउँ, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान पकड़े बाहों, फड़ बाहों गले लगाईआ। चरण कँवल देवे थाउँ, सरन मिले सच्ची सरनाईआ। तिस साहिब बलि बलि जाउँ, जिस मेरी बणत बणाईआ। साचा दस्सया इक्को राहो, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड सच सिँघासण साचे सोभा पाईआ। श्री भगवान रिहा दस्स, शब्दी शब्द जणाइंदा। तेरा चले ना कोई वस, मेरा हुक्म तोहे भाइंदा। सरन सरनाई जाणा ढठ्ठ, माण ताण ना कोए वधाइंदा। मेरा नूर तेरा रूप प्रतख, ज़ाहर ज़हूर आप वखाइंदा। बिन नेत्र खोले्ह अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। तूं मेरा गाउणा जस, जस तेरा आप वड्याइंदा। पन्ध मुकाउणा नठ्ठ नठ्ठ, हरि पांधी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे आप जगाइंदा। शब्द दुलारा गया जाग, थिर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। धन्न धन्न मेरा वड्डा भाग, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जिस सुणाया साचा राग, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। चरण प्रीती रहे वैराग, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मेरी सदा सदा सद रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं बालक ग़रीब निमाणा तूं ग़रीब निवाज़, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। तूं साहिब सतिगुर दीन दयाल तेरा सच्चा इक समाज, तेरी इक्को नीत नज़री आईआ। तूं आदि रचया काज, तेरी महिमा कथ ना कोए सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे तेरा राज, शहिनशाह तेरी शहिनशाहीआ। मोहे भाई तूं सच लगाई आवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। सुत शब्द देवे साचा दान, सच भण्डार आप वरताइंदा। दो जहानां बणावां तैनूं काहन, सिर तेरे ताज टिकाइंदा। मेरा नाम तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान हुक्म समझाइंदा। सच संदेसा इक फ़रमाण, फ़रमांबरदार आप मनाइंदा। मुकामे हक़ हुक्मरान, हक़ हकीकत तेरी झोली पाइंदा। तेरा साहिब इक अमाम, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। साचा कलमा दए कलाम, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। सुत दुलारा करे सलाम, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। मैं बरदा तेरा ग़ुलाम, चाकर चाक अख्वाइंदा। साचा देणा इक निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक इक वखाइंदा। वस्त अमोलक सच प्यार, परम पुरख आप जणाईआ। सुत दुलारा करे विचार, हरि विचार विच ना आईआ। सोच सोच गया हार, सोच समझ ना सके राईआ। सचखण्ड वसे
एकँकार, थिर घर शब्द मिली वड्याईआ। पिता पूत इक सतार, तन्दी तन्द ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा छोटे बाल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरा संग महाकाल, महाबली आप बणाइंदा। तेरी वसाए सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचा रंग रंगाइंदा। सदा सदा चले तेरे नाल, चाल निराली इक जणाइंदा। करे साहिब तेरी प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेरी गोदी देवे लाल, विष्नूं आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप समझाइंदा। सुत दुलारे तेरा बेटा, बिन मात पित कुड़माईआ। पुरख अकाल करे हेता, निरगुण निरगुण जोत रुशनाईआ। अन्दर बाहर खेवट खेटा, साचा बेड़ा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व आपणा रूप धराईआ। विश्व रूप विष्नूं धार, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण हौ उज्यार, सरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत जोत उज्यार, शब्दी शब्द डंक सुणाइंदा। चरण चरण चरण आधार, कँवल कँवल कँवल वड्याइंदा। किरपा कर आप करतार, कुदरत आपणा रंग वटाइंदा। ना कोई दूजा मीत मुरार, साथी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया देवे वर, ब्रह्म नेत्र नीर इक वहाइंदा। ब्रह्म नेत्र वहे नीर, वहण नज़र किसे ना आया। पुरख अबिनाशी करे खेल गुणी गहीर, गम्भीर आपणा नाउँ धराया। विष्नूं आपे मार ज़ंजीर, आपणा बन्धन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह अगम्म अथाह, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड निवासी शहिनशाह, भूप आपणा हुक्म जणाईआ । सुत दुलारा लए जगा, शब्दी वंड वंडाईआ। विष्नूं लेखा दए लिखा, अन्तर बूझ बुझाईआ। साचा जाम दए प्या, रस इक्को इक रखाईआ। कँवली कँवल लए खिला, अव्वल आपणा नूर दरसाईआ। माँ प्यो बेटा बणे ख़ुदा, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। ब्रह्मा वेता लए जणा, पारब्रह्म आपणी वंड वखाईआ। सुंन अगम्म जाए समा, धूंआँधार करे रुशनाईआ। आपणी इच्छया इक धरा, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला एका घर वखा, एका मइया नाता जोड़ जुड़ाईआ। साचा सईया बेपरवाह, आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दर दर बैठे अलख जगाईआ। दर बैठे अलख, अलख अलख जणाया। शब्दी शब्द हो प्रतख, निरगुण निरगुण वेस वटाया। हरि का भेव बिन हरि कोई ना सके दस्स, लेखा लिख्त विच ना आया। चारे गावण इक्को जस, सोहँ ढोला राग अल्हाया। तूं मेरा मैं तेरे वस, तुध बिन नज़र कोए ना आया। करे खेल पुरख समरथ, साचा राह जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द सेव लगाया। शब्दी
शब्द सेवा अपार, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। त्रै त्रै मेला विच संसार, वड संसारी आप कराईआ। लख चुरासी कर तैयार, त्रैगुण माया वेख वखाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शब्द अनाद बोल जैकार, साची धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका अक्खर निश रूप, नज़र किसे ना आया। आप प्रगटाए साचा भूप, लोआँ पुरीआँ वेख वखाया। आदि जुगादी सति सरूप, सचखण्ड साचे डेरा लाया। वेखणहारा दिशा कूट, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाया। जुग चौकड़ी गुर अवतार, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। शब्द अगम्मी देवे धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद बण लिखार, कातब इक्को कलम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह शब्दी गुर, गुर शब्दी दया कमाइंदा । दो जहानां इक्को सुर, इक्को ताल वजाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जाए जुड़, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी आप हंढ्ढाइंदा। जुग चौकड़ी सेवादार, गुर अवतार हुक्म मनाईआ। पीर पैगम्बर कर तैयार, कलमा नबी आप समझाईआ। दीन मज़्हब बन्न्हे धार, इस्म आज़म भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म मनाईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, नव नौ चार रहिण ना पाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, बेअन्त वड वड्याईआ। लेखा जाणे तेई अवतारा, भगत भगवन वेख वखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खोल्हणहार किवाड़ा, अञ्जील कुराना रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणी वंड वंडाईआ। गुर गुर वंड विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड दया कमाइंदा। आदि जुगादी इक्को छन्द, आत्म परमात्म राग सुणाइंदा। कलिजुग औध गई लँघ, वेला अन्तिम आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, प्रभ अग्गे झोली सर्ब डाहइंदा। लख चुरासी भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया ना कोए मिटाइंदा। सृष्ट सबाई रसना जिह्वा गाए बत्ती दन्द, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। साचा नूर ना चढ़या चन्द, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ पई वंड, हरि मन्दिर नज़र किसे ना आइंदा। दूई द्वैती भरमां ढाहे ना कोए कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। सृष्ट सबाई नार दुहागण होई रंड, सतिगुर कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेख वखाइंदा। दो जहानां हरि जू वाली, सचखण्ड आपणा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी खेल निराली, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। कलिजुग अन्तिम चले चाल निराली, भेव कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर होए स्वाली, दर
बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप वखाईआ । आपणा बल दए वखाल, कलिजुग अन्तिम आया। प्रगट होया दीन दयाल, दरगाह साची पर्दा लाहया। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक जणाया। गुर अवतार लए उठाल, पीर पैगम्बर नाल मिलाया। अन्तिम सारे होए बेहाल, नेत्र रोवण देण दुहाया। सृष्ट सबाई सिर ते कूके काल, कलिजुग आपणा डंक वजाया। कोई ना चले किसे नाल, साचा संग ना कोए निभाया। गुरदर मन्दिर माया राणी वज्जे ताल, सच तस्वीर ना कोए वखाया। साध सन्त होए बेहाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण इक्को फेरा पाया। निरगुण इक्को पाए फेरा, फेरी आपणे नाम दिवाईआ। चार कुण्ट पाए घेरा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग इकावन बावन लग्गा डेरा, पांजा, दूआ पर्दा दए उठाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान कर के वेखे आपणी नज़र मेहरा, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इक्को नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हक़ जनाब, साचे धाम सोभा पाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद करे आदाब, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। ना कोई पुन्न ना सवाब, ख़तरा सब दे सिर ते छाइंदा। हथ्थ दिसे ना हयात आब, हयाती सब दी मेट मिटाइंदा। साचा चरण दए रक़ाब, आसण इक्को इक तंग कसाइंदा। प्रगट होए हक़ नवाब, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। चौदां तबकां पूरा करे ख्वाब, ख़ाह मख़ाह आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वड अमाम फेरा पाइंदा। प्रगट होया वड अमाम, आपणी दया कमाईआ। चौदां लोकां बदले नज़ाम, नज़र सब दी दए बदलाईआ। पीर पैगम्बर करे ग़ुलाम, ग़ुरबत कोए नज़र ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करे सलाम, दर मंगण इक्को अलख जगाईआ। तेरी सच्ची सच कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होवे बेपरवाहीआ। बेपरवाह वड मेहरवाना, बेनज़ीर खेल कराइंदा। पहलों देंदा रिहा हक़ परवाना, पीर पैगम्बरां आप पढ़ाइंदा। दस्सदा रिहा जगत कलामा, कलमा इक्को इक पढ़ाइंदा। अन्तिम आउणा इक अमामा, मैहन्दी सब दे रंग रंगाइंदा। सारे करो चल सलामा, मक्का काअबा चरणां हेठ रखाइंदा। निरगुण रूप पहरे जामा, पंज तत्त ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक़ हकीकत इक समझाइंदा। हक़ हकीकत लाशरीक, वाहद इक्को इक जणाईआ। चौदां तबक मेटे अन्धेरा तारीक, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं निशाना तीर मारे ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाईआ। ईसा मूसा आए नज़ीक, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। मुहम्मद
टुट्टदी जाए प्रीत, साची प्रीत ना कोए रखाईआ। उम्मत उम्मत नबी शरीक, शिरकत घर घर डेरा लाईआ। जिस दी रखदे गए पीर पैगम्बर उडीक, सो पैगम्बर फेरा पाईआ। सदी चौधवीं जाए बीत, सालस बणे सच्चा माहीआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई आत्म परमात्म सब ने ढोला गाउणा इक्को गीत, सोहँ अक्खर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पीर पैगम्बर लए फड़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मुकामे हक़ तख्त निवासी, साचे तख्त सोभा पाइंदा। करे खेल शाहो शाबासी, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां विष्न ब्रह्मा शिव लाहे उदासी, सुपत इन्द नाल मिलाइंदा। गृह मन्दिर निरगुण सरगुण घट घट अन्दर पावे रासी, गोपी काहन नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाइंदा। सच दुआरे बैठा हरि, आपणी खेल कराईआ। गुर अवतार सद्दे दर, दर दरवेश हुक्म मनाईआ। इक दूजे दा पल्लू लओ फड़, इक्को रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा जाऐ झड़, झिड़कां दे रिहा समझाईआ। सतिजुग अग्गे कोई ना सके अड़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब ने ढोला लैणा पढ़, पिछली छड्डो सर्ब पढ़ाईआ। साचे मन्दिर वेखो चढ़, कबीर जुलाहा रिहा समझाईआ। नानक निरगुण मिल्या वर, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। गुर गोबिन्द सरनी गया पढ़, प्रभ मेला चाईं चाईंआ। वरन बरन चुक्के डर, भय भउ ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को हरि, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर हरि करतार, गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा बहाईआ। पीर पैगम्बर आए सद्दे, हरि सद्दा नाम दिवाया। हुक्मे अन्दर सारे बद्धे, बैठे सीस झुकाया। वड्डे छोटे कोई ना कद्दे, पंज तत्त ना कोए वखाया। हरि चरण प्यार इक्को बद्धे, मधुरा रस ना कोए वखाया । जिस साहिब आपणी धार विच्चों कढ्ढे, सो आपणे विच समाया। एथे ओथे करे लड्डे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा जणाया। साची सिख्या सच दुआर, हरि सति करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो विचार, हरि विचार विच ना आईआ। पंज तत्त नाता तुटा संसार, सगल सृष्ट तजाईआ। जुग चौकड़ी लाया अखाड़, लख चुरासी नाच नचाईआ। हुक्मे अन्दर हो उज्यार, डंका शब्द सुणाईआ। लिख लिख लेखा अपर अपार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करी पढ़ाईआ। खाणी बाणी दे ज्ञान, आत्म परमात्म वंड वखाईआ। अन्तिम मेला श्री भगवान, लख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। दीन मज़्हब जगत दुकान, शरअ करे लड़ाईआ। सर्ब जीआं दा इक ईमान, इस्म इक्को इक वखाईआ। सच हदीस करे कुरान, तीस बतीस रिहा समझाईआ। सिफ्त करे वेद पुराण, शास्त्र सिमरत दए गवाहीआ। गुर अवतार करन
ध्यान, बैठे ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर मंगण दान, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। भगत भगवान ढोला गाण, इक्को राग अल्हाईआ। सन्त निज नेत्र करन पहचान, बेपहचान वेख वखाईआ। गुरमुख चरणी डिगण आण, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ । गुरसिख कहिण बाल अञ्याण, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, घट घट रिहा समाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द मेला वड बलवान, सूरबीर होए सहाईआ। सम्बल वसे सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। उच्चा झुल्ले इक निशान, निशाना नज़र किसे ना आईआ। शाहो भूप बण राजान, शहिनशाह एका हुक्म सुणाईआ। तख्त निवासी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। कलिजुग बदले अन्त विधान, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। साचे भगतां करे कल्याण, मुरीदां मुर्शद लए मिलाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोज़ख़ बहिश्त ना कोए वड्याईआ। पीर पैगम्बर निउँ निउँ करन सलाम, सजदा सीस रहे झुकाईआ। तेरा लेखा कोई ना सक्या जाण, लिख्या नाल ना कलम शाहीआ। असीं अन्त हौए हैरान, परवरदिगार की खेल रचाईआ। निरगुण प्रगट होया आण, रूप रंग रेख नज़र ना आईआ। गुरसिख सज्जण लए पछाण, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी सच दुकान, लोकमात आप खुल्हाईआ। सचखण्ड दा सच विहारा, बिवहारी आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम अन्त किनारा, नईया कूड़ी आप डुबाइंदा। भगत भगवन्त दए सहारा, चप्पू आपणा नाम वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। लख चुरासी खोजण आया, बेअन्त बेपरवाह। घर घर वेखे त्रैगुण माया, पीर पैगम्बर गुर अवतार सके ना कोए बचा। पंज तत्त खेड़ा ना किसे वसाया, हरि मन्दिर रूप ना सके वटा। नाद अनादी ना किसे सुणाया, अनहद राग ना कोए अला। अमृत जाम ना किसे प्याया, तृष्ना भुक्ख ना सके बुझा। निर्मल दीपक जोत ना किसे जगाया, अन्ध अन्धेर ना सके गवा। पढ़ पढ़ कलिजुग जीवां वाद वधाया, तीर निराला कोई ना सके चला। गोबिन्द मेल ना किसे मिलाया, नानक अंग ना ल्या लगा। राम कृष्न किसे नज़र ना आया, लख चुरासी बैठी मुख भवा। ईसा मूसा किसे कलमा नबी ना कोए पढ़ाया, वाहद मिल्या ना इक ख़ुदा। उम्मत उम्मती दए दुहाया, अन्त होए ना कोए फ़िदा। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, चौधवीं चन्द ना कोए रुशना। रोज़ा बांग किसे कम्म ना आया, पीर ज़ाहरा ना ल्या मना। मन्दिर मस्जिद शिवदआले मठ्ठ पुरख अबिनाशी ना फेरा पाया, पंडत पांधे ग्रंथी पन्थी मारन धाह। बिन हरि भगत भगवन्त किसे नज़र ना आया, आत्म कुण्डा सके ना कोई लाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लए जगाया। हरिजन साचे जाणा
जाग, भिन्नड़ी रैण जगावण आईआ। श्री भगवान लगाया भाग, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुरमुख हँस बणो काग, काग हँस रूप वटाईआ। दुरमति मैल धोवो दाग, निर्मल नीर सीर प्याईआ। आत्म जोती जगे चिराग, तेल बाती ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। हरिजन साचे जाणा उठ, सो पुरख निरँजण आप उठाइंदा। सतिगुर पूरा गया तुठ, दीन दयाल वेख वखाइंदा। लुक्या रहिण ना देवे कोई किसे गुठ्ठ, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाइंदा। घर घर वड़ वड़ रिहा पुच्छ, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। किसे पास ना दिसे कुछ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा रिहा बुक्क, आपणी भबक लगाइंदा। साध सन्त बैठे लुक्क, सिर उपर ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले आप जगाइंदा। जागो सन्तो जगाए हरि, वेला अन्तिम आईआ। पारब्रह्म दा खुल्ल्हया दर, कीमत करता कोए ना लाईआ। निथाव्याँ देवे साचा घर, निमाणयां होए सहाईआ। डुबदयां बाहों लए फड़, भवसागर पार कराईआ। जिस जन लगाए आपणे लड़, राए धर्म ना दए सजाईआ। जो सोहँ अक्खर लए पढ़, चित्रगुप्त हिसाब ना कोए वखाईआ। जन्म मरन चुक्के डर, आवण जावण दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत रिहा उठाईआ। उठे भगत मिल्या भगवन्त, भाण्डा भरम भंनाया। घर नारी पाया इक्को कन्त, गृह मन्दिर इक सुहाया। चोली चढ़या रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। नाम मिल्या मणीआ मंत, मन वासना दए खपाया। नाता तुट्टे जीव जंत, सतिगुर इक्को नज़री आया। गढ़ रहे ना हउमे हंगत, निवण सो अक्खर रिहा जणाया। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ियां हथ्थ किसे ना आया। वेखणहारा जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाया। गुरमुख दूजे दर ना होणा मंगत, जिस घर परमेश्वर पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा जगाया। हरिजन जागे खोल्ही अक्ख, नेत्र नैण उठाया। निरगुण नूर आया प्रतख, सतिगुर दाता बेपरवाहया। सतिजुग मार्ग रिहा दस्स, सोहँ अक्खर इक पढ़ाया। इक दूजे दे होणा वस, भगत भगवान रिहा समझाया। जुग जन्म दी पूरी करे आस, तृष्ना तृखा दए बुझाया। लेखे लाए पवण स्वास, स्वास स्वासां डेरा ढाहया। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाया। भिन्नड़ी रैण आई कहिण, कह कह ख़ुशी मनाईआ। उठो सन्तो वेखो नैण, निज घर दाता फेरा पाईआ। जन भगत बणाए साक सैण, सज्जण होर ना कोए रखाईआ। चुकावण आया लहिण देण, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। साध संगत नाता जुड़े भाई भैण, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। लख चुरासी लाड़ी मौत खाए डैण, कलिजुग कूड़ा डंका रिहा
वजाईआ। मैं अनभोल सुत्ती प्रभ प्रेम उठी गुरसिखां आई कहिण, कह कह शुकर मनाईआ। श्री भगवान निरगुण हो के आया लैण, सरगुण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर ख़ुशी रिहा वखाईआ। भिन्नड़ी रैण चाउ घनेरा, चार कूटां वेख वखाईआ। श्री भगवान जन भगत दुआरे लाया डेरा, डंका इक्को नाम वजाईआ। मार्ग दस्से तूं मेरा मैं तेरा, तेरी मेरी इक पढ़ाईआ। बिन भगवान भगत बन्न्हे ना कोई बेड़ा, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण खेडे खेडां, बण खलारी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा मिलाईआ। भगत कहिण भिन्नड़ी रात, तेरी रुत्त सुहाईआ। हरि भगत बणे इक जमात, इक्को अक्खर नाम पढ़ाईआ। नाता तुटया ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। मनमति रहे ना नार कमज़ात, गुरमति इक्को इक जणाईआ। साहिब नज़री आया साख्यात, सखी आपणी लए प्रनाईआ। भर प्याला प्याए हयात आब, आब दो आब मेल मिलाईआ। पर्दा लाहे मुख नकाब, नुक्ता आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी दया कर, भगतां आपे रिहा मिलाईआ। भगत कहिण सुण साची राती, रत्ती रत्त रंगाया। श्री भगवान मिल्या साथी, आपणे अंग बंधाया। लहिणा देणा चुक्कया पूजा पाठी, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाया। मन मारया वड्डा हाथी, खण्डा तेज़ इक चमकाया। जाम प्याया बण के साकी, सच सुराही हथ्थ उठाया। बंद कवाड़ा खोल्ही ताकी, तकवा इक्को इक जणाया। जीवण विच बदलया जीवण दिती सच हयाती, हज़रत आपणा मेल मिलाया । वेख्या बाग़ इक बाग़ाती, बाग़ीचा सोहणा नज़री आया। भिन्नड़ी रैण तेरी चंगी लग्गी प्रभाती, प्रभ सज्जण दरस दिखाया। तेरा बिरहों तीर निराला वज्जी काती, कलमा पिछला दित्ता भुलाया। परवरदिगार नज़री आया पाकन पाकी, पतित पुनीत दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन साचा संग रखाया। भिन्नड़ी रैणे तेरे चन्द सतारे, कूकण देण दुहाईआ। भगत भगवान करे प्यारे, फड़ बाहों गले लगाईआ। कलिजुग जीव सुत्ते पैर पसारे, अन्त लए ना कोए अंगड़ाईआ। अबिनाशी करता दर दरवेश ग़रीब निमाणयां वाजां मारे, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। भिन्नड़ी रैनड़ीए तेरा रोवे चन्द, कलिजुग चन्द नज़र ना आया। सृष्ट सबाई प्या बंध, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाया। रसना जिह्वा लग्गा गंद, हिरदे हरि ना कोए वसाया। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाया। कलिजुग क्रिया खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक चमकाया। कलिजुग जीव भागां मंद, घर परमेश्र किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाया। भिन्नड़ी रैण कहे मेरे साचे वीर, मैं वीरां रही जणाईआ। मेरा
प्रभ वड पीरन पीर, लोकमात फेरा पाईआ। जिस दे पिच्छे बैठे रहे दिलगीर, सो धीरज रिहा धराईआ। पहलों कट शरअ ज़ंजीर, फेर आपणा दरस दिखाईआ। रातीं सुत्यां मेरे वेंहदयां बदल देवे तकदीर, तदबीर नज़र किसे ना आईआ। मैं वेख्या चोटी चढ़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जिस नाता छड्डया शाह हकीर, कोझयां कमल्यां आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरे भाई, भाणा हरि जू आप वरताइंदा। तुसां वेखणा चाईं चाईं, वेला अन्तिम नेड़े आइंदा। नाता तुटणा पुत्तरां माई, भैण भाई संग ना कोए निभाइंदा। किसे घर दिसे ना धी जवाई, कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाइंदा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई रोवण थाउँ थाईं, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जन भगतां श्री भगवान पकड़े बाहीं, फड़ बाहों आप उठाइंदा। चार जुग दे भुल्ले राही, आपणे मार्ग लाइंदा। कर्म धर्म दी कटे फाही, जन्म जन्म दा रोग गवाइंदा। दुरमति मैल धोवे शाही, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाइंदा। एथे ओथे करे सच नयाई, अदल अदालत इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। भगत कहिण भिन्नड़ी रैणे, रहबर इक्को नज़री आईआ। मुरीद मुर्शद भगत भगवान दोवें रहिणे बाकी ख़ाकी ख़ाक समाईआ। तेरे अंगण सोहण साचे गहिणे, गंगा माता भेंट चढ़ाईआ। रविदास चुकाए हरि जू लहिणे, चम्यारा गंढ्ढ पुआईआ। साढे तिन्न हथ्थ बुरज सब दे ढहिणे, शाह सुल्तान ख़ाक समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं देण मेहणे, आपो आपणे सक्या ना कोए बचाईआ। हरि के भाणे कहिणे पैणे, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगतां देवे आपे देणे, दे दे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मोहे चढ़या चाउ, चन्द इक्को नज़री आया। जिस दा खेल अगम्म अथाहो, गुर अवतार भेव कोए ना पाया। सो प्रगट हो के करे सच न्याउँ, गोबिन्द आपणे नाल मिलाया। जिस कीता सच पसाउ, सो अन्तिम ढावण आया। सारे चलो इक्को राहो, पुरख अकाल रहबर इक्को नज़री आया। एथे ओथे पिता माउँ, पूत सपूते गोद बहाया। सोहँ ढोला आत्म परमात्म गाओ, नानक शब्द विचोला इक जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पर्दा उहला आपणा दए उठाया।
१९ माघ २०१९ बिक्रमी बीबी प्यारो दे गृह पिण्ड भुलर ज़िला अमृतसर
भगतां भगती प्रभ देवे भाउ, भगवन दया कमाईआ। प्रभ मिलण दा साचा चाउ, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। अबिनाशी करता एका गाओ, गुण अवगुण लेखे लाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाओ, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। साचा मन्दिर इक
वसाओ, घर वज्जे तत्त वधाईआ। ढोला अगम्मी एका गाओ, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आपणा पर्दा आप उठाओ, मुख घूँगट रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा जणाईआ। साची भगती आत्म रस, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण होए वस, सरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। इक इकेला मार्ग दस्स, गुर चेला मार्ग लाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर सज्जण फेरा पाइंदा। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। नाम अगम्मी देवे वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, साचा वणज आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया देवे मथ, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जगत वसूरा जाए लथ्थ, दुखियां दर्द दर्द वंडाइंदा। लेखा जाणे तत्त अठ्ठ, अठ्ठ अठोतरी आपणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भगती इक समझाइंदा। साची भगती सतिगुर सरन, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। नेत्र खुल्हे हरन फरन, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। नाता तुटे जन्म मरन, लख चुरासी फंद कटाईआ । साहिब मिले करनी करन, करता पुरख होए सहाईआ। लहिणा देणा चुके वरनी वरन, वरन गोत ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भगती इक समझाईआ। साची भगती सतिगुर एक, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। निज नेत्र निज रूप लैणा पेख, भेव अभेद खुल्हाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई औलीआ पीर शेख़, पंडत पांधा सर्ब कुरलाइंदा। जन भगतां करे साचा हेत, नित नवित्त वेस वटाइंदा। वेखणहारा काया खेत, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। आप सुहाए सुहञ्जणी रुत्त बसन्ती चेत, चेतन आपणा पर्दा लाहइंदा। जिस जन खोल्हे सच्चा भेत, तिस आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। लख चुरासी लए वेख, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। भगती भाउ हरि गोबिन्द, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। भगत भगवान दी साची बिंद, सुत नादी रूप वटाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जन्म कर्म दी मेटे चिन्द, चिन्ता रोग रहिण ना पाईआ। अमृत धार वगाए सिन्ध, रस इक्को इक चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भगती इक वड्याईआ। साची भगती सतिगुरू दुआर, दर दरबारा इक वखाइंदा। जिस घर मिले सच प्यार, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को वणज इक वपार, इक्को हट्ट चलाइंदा। इक्को वेखे वेखणहार, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार जिस करया पार, सो साहिब आपणा वेस वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लिख ना कोए जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा नेत्र नैण होए शरमशार, अक्ख प्रतख ना कोए उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश मंगण हमेश, ख़ाली झोली
सर्ब वखाइंदा। श्री भगवान नौजवान आदि जुगादी इक नरेश, नर नरायण तख्त निवासी दर घर साचे सोभा पाइंदा। भगत भगवान रसना जिह्वा बत्ती दन्द कहिण, कह कह शुकर सर्ब मनाइंदा। सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप चुकाए लहिण देण, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भगती इक जणाइंदा। साची भगती साचा रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। अनहद नाद वज्जे मृदंग, धुन अनादी नाद सुणाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, सुहञ्जणी रुत्त आप वड्याईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वेखे लँघ, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म लाए अंग, अंगीकार इक हो जाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे अनन्द, अनन्द मंगल इक्को गाईआ। ईश जीव गाए छन्द, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। नाता तुटे भेख पखण्ड, भाउ भगती इक जणाईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, साची बंदगी इक्को लाईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, पंडत पांधा नज़र कोए ना आईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, गहर गम्भीर दया कमाईआ। लेखा चुक्के सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए चतुराईआ। जिस मिल्या साहिब बख्शंद, बख्शिश इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां रिहा जणाईआ। साची भगती हरि का संग, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जगत दुआरा वेखणा लँघ, सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा। ना कोई जीउ ना कोई पिण्ड, ब्रह्मण्ड ना खोज खुजाइंदा। ना कोई सुरप्त ना कोई इन्द, ब्रह्मा विष्न शिव ना रूप वखाइंदा। ना कोई पिता ना कोई बिंद, जननी जन ना कोए सालाहइंदा। सच दुआर इक्को इक गुणी गहिंद, गहर गम्भीर आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां मार्ग इक वखाइंदा। साचा मार्ग दे आप, आपनड़ी बूझ बुझाईआ । इक्को सतिगुर इक्को पाठ, इक्को अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्को सरोवर इक्को ताट, इक्को अमृत रस वखाईआ। इक्को मन्दिर इक्को हाट, इक्को वणज रिहा जणाईआ। इक्को सज्जण इक्को साक, इक्को नाता रिहा बंधाईआ। इक्को सेजा इक्को खाट, इक्को भूशन रिहा जणाईआ। इक्को पांधी इक्को वाट, इक्को पैंडा रिहा मुकाईआ। इक्को पत्तण इक्को घाट, इक्को बेड़ा चलाए सच्चा माहीआ। इक्को नूर इक्को ज़ात, इक्को जलवा करे रुशनाईआ। इक्को साहिब कमलापात, कँवल नैण रिहा खुल्हाईआ। इक्को वसे आस पास, सदा सुहेला संग निभाईआ। इक्को पवण इक स्वास, इक्को हर घट रिहा चलाईआ। इक्को मण्डल इक्को रास, इक्को गोपी काहन नचाईआ। इक्को गुर इक्को अवतार इक्को होए दासी दास, पीर पैगम्बर इक्को इक अख्वाईआ। इक्को भगत इक भगवान उपजाए साची शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को नाम इक्को अवाज़, इक संदेसा दए सुणाईआ । इक्को दाता ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ।
इक्को देवणहारा दाज, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। इक्को हंढ्ढावणहारा साचा राज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। इक्को धोवणहारा दाग़, जुग जुग दुरमति मैल गंवाईआ। इक्को पकड़नहारा वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ । इक्को हँस बणाए काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। इक्को भगतां देवणहारा दाद, दस्तगीर इक हो जाईआ। इक्को रचणहारा काज, करता करनी आप कमाईआ। साची भगती भगतां देवे भगत समाज, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची भगती इक प्रगटाईआ। साची भगती नीकन नीका, हरि निरगुण आप जणाइंदा। बिन हरि नामे रस सब फ़ीका, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। सतिगुर भेव जाणे जन जी का, जीवण जुगत आप जणाइंदा। प्रभ मिलण दा इक्को तरीका, तरां तरां समझाइंदा। जिस दीआं रखदे रहे उडीकां, सो साहिब फेरा पाइंदा। नाम निधान जिस जन पीता, दिवस रैण ख़ुमार चढ़ाइंदा। पिछलीआं मेटे सर्ब लीकां, अग्गे मार्ग इक रखाइंदा। बिन हरि चरण झूठीआं जगत प्रीतां, वेले अन्त कम्म कोए ना आइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सोहँ गाया सच्चा गीता, बिन सोहँ धार निरगुण विच निरगुण हो ना कोए समाइंदा। भगत भगवान इक्को डीठा, अनडिठड़ा मेल मिलाइंदा। भगवान भगत ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। भगत भगवान ना मरया ना जीता, जीवन मरन दोवें पन्ध मुकाइंदा। भगत भगवान सदा अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। भगत भगवान मिले ना किसे मसीता, मन्दिर शिवदुआले मठ्ठ सर्ब कुरलाइंदा। जिस दी सिफ्त करे अठारां ध्याए गीता, वेद पुराण शास्त्र सिमरत सिफ्त सालाहइंदा। सो सतिगुर चलाए आपणी रीता, रीतीवान फेरा पाइंदा। भगवान भगत आपणे जिहा कीता, आप आपणा मेल मिलाइंदा। पिछला वेला पिच्छे बीता, अग्गे आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां राह जणाइंदा। आत्म परमात्म ज्ञान दृढ़ीता, दृढ़ विश्वास आप वखाइंदा। कौड़ा रीठा मिठ्ठा कीता, जिस जन आपणे चरण लगाइंदा। साचा छत्र सोहे सीसा, सीस जगदीश सोभा पाइंदा। भगत भगवान दी कोई ना करे रीसा, खाणी बाणी भगतां गीत सुणाइंदा। सिफ्त सालाही राग छतीसा, छत्ती राग अन्त ना आइंदा। जो जन मन्ने प्रभ दी सच हदीसा, हज़रत आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग पतित पुनीता, पतित उधारन आपणी दया कमाइंदा।