१९ माघ २०१९ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह मानांवाला ज़िला अमृतसर
साचा मार्ग इक्को एक, आदि जुगादि रखाया। गुर अवतार रखण टेक, पीर पैगम्बर सीस झुकाया। खाणी बाणी
लिखे लेख, वेद पुराण ढोला गाया। भगत भगवान साचा हेत, नित नवित्त मेल मिलाया। निरगुण सरगुण खेले खेड, दो जहानां फेरा पाया। कर किरपा जिस जन देवे आपणा भेत, पर्दा उहला दए चुकाया। लख चुरासी जून अजून अन्तिम होए प्रेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे अंग रखाया। साचा मार्ग इक्को इक, एकँकार दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा कोई ना सके लिख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सो साहिब पाए भिख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। जहि वेखो तहि पए दिस, चारों कुण्ट नूर रुशनाईआ। हरिजन साची सिख्या लैणी सिख, सिखावणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्को लाईआ। साचा मार्ग पुरख समरथ, जुगा जुगन्तर आप लगाइंदा। नाम निधाना दे दे वथ, गुर मंत्र इक दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जन भगतां हिरदे अन्दर वस, हरि आपणा भेव जणाइंदा। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। जगत विकारा देवे मथ्थ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह इक चलाइंदा। साचा राह पतित पुनीत, हरि सतिगुर आप चलाईआ। जुग चौकड़ी वेखे रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्से सच प्रीत, मिले इक सरनाईआ। सब दा ढोला इक्को गीत, सोहँ करे पढ़ाईआ। जिस बणाया मन्दिर मसीत, सो वेखे थाउँ थाईंआ। कलिजुग अन्तिम सारे होए पलीत, पल्लू सके ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। साचा मार्ग सच्चो सच, सच सच दृढ़ाइंदा। काया माटी भाण्डा कच्च, कंचन रूप आप वटाइंदा। अन्तर आत्म आपे रच, रोम रोम समझाइंदा। गुरमुख गुर गुर दोवें जाण बच, बचत सब दी झोली पाइंदा। जगत विकार विच ना जाणा फस, कूड़ी क्रिया कम्म ना कोए आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाइंदा। साचा मार्ग सतिगुर दुआर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। थिर रहे ना कोए विच संसार, पंज तत्त काया माटी ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। निर्मल जोत इक आकार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, भावी सब दे सिर तों लाहीआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा इक लिखाईआ। साचा लेखा लेख अलख, लिख्त विच ना आइंदा। जन भगतां मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा भेव चुकाइंदा। नाता तोड़ तत्त अठ्ठ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सर सरोवर वखाए तीर्थ तट्ट, किनारा आपणा पार कराइंदा । तन पहनाए नाम पट्ट, सच दोशाला ओढण रूप वटाइंदा। एथे ओथे रखे पत्त,
सो साहिब सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। निरगुण निरगुण गाए जस, सरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे धंदे आपे लाइंदा। सच्चा धन्दा हरि की सेवा, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। अमृत आत्म मिले मेवा, अंमिउँ रस आप चुआईआ। प्रगट होया वड देवी देवा, कोटन कोटि देवत सुर ढह पए सरनाईआ। आदि जुगादि अलख अभेवा, अगम्म अगोचर बेपरवाह बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। सदा सुहेला सद निहकेवा, निहचल बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। खेलण आया पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले करे वक्ख, वक्खरी धार चलाइंदा। नाम अमोलक देवे रस, दस्त बदस्त आप फड़ाइंदा। अमृत चोवे साचा रस, निझर धार वहाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, अन्तर आत्म खोज खुजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे पक्ख, साची वंड वंडाइंदा। सतिगुर सरनाई साचा हठ, मन वासना ना कोए भटकाइंदा। जगत खेल बाज़ीगर नट, लख चुरासी नटुआ स्वांग वखाइंदा। गुरसिख विके ना किसे हट्ट, करता कीमत आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह इक वखाइंदा। साचा राह दस्से नज़दीक, नेरन नेरा फेरा पाईआ। हरि का कोई ना दिसे शरीक, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। डूँग्घा पन्ध बड़ा बरीक, गुरसिख संभल संभल पैर टिकाईआ। दो जहानां अन्दर प्रभ रखी इक्को निक्की जिही झीत, जिस विच्चों भगत वेखे चाईं चाईंआ। आत्म परमात्म बिन झूठी प्रीत, बिन सतिगुर पूरे प्रीत तोड़ ना कोए निभाईआ। पारब्रह्म दा इक्को गीत, गोबिन्द ढोला सहिज सुभाईआ। जिस जन हिरदे वसया चीत, मन चित ठगौरी कोए ना पाईआ। हरि का मन्दिर हरी दुआर इक्को ठीक, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। कर किरपा काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण रूप सदा सुरजीत, सर्ब घट रिहा समाईआ।
१९ माघ २०१९ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड लेलीआं ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण सच संदेसा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। आदि जुगादी नर नरेशा, एकँकार हरि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी धारे भेखा, वेस अनेका रूप वटाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, जोती जाता डगमगाइंदा। रूप रंग ना कोए रेखा, अजूनी जून ना कोए भुआइंदा। निरगुण सरगुण करे साचा पेशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाण श्री भगवान, एका एक जणाईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड
वेख वखाईआ। लोआँ पुरीआँ दे ज्ञान, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। सति पुरख निरँजण नौजवान, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। हुक्म हाकम देवे गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। सच सुनेहड़ा शब्द मृदंग, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, दूसर संग ना कोए रखाइंदा । लोक परलोक आपे लँघ, चौदां तबक खोज खुजाइंदा। लख चुरासी आत्म परमात्म देवणहार अनन्द, अनन्द इक्को इक जणाइंदा। जुग चौकड़ी मेटणहारा पन्ध, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहार सुहागी छन्द, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। शाहो भूप वड राज राजाना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। खेले खेल श्री भगवाना, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। योद्धा मर्द मर्द मर्दाना, सूरबीर इक हो आईआ। पीर पैगम्बर बन्न्हणहारा गानां, तन्दी तन्द इक उठाईआ। सुणावणहारा शब्द ज्ञाना, नबी रसूलां करे पढ़ाईआ। पहनणहारा अगम्मी बाणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सुणावणहारा साचा गाणा, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक समझाईआ। सच संदेसा देवे अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। निरगुण जाणे आपणा कम्म, सरगुण आप समझाइंदा। गुर अवतारां बेड़ा बन्न्ह, साचा मार्ग इक वखाइंदा। पीर पैगम्बरां देवे नाम धन, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपे बणे जननी जन, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। लेखा जाणे काया पंज तत्त तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा रंग रंगाइंदा। देवे दात बुध मति मन, आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। वसणहारा धाम न्यार, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, साचे तख्त डेरा लाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, हुक्म हाकम इक दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, अपरम्पर धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। साचा लेखा श्री भगवान, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। प्रगट हो वड मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सत्त दीप नौ खण्ड देवणहार ज्ञान, अक्खर अक्खर आप पढ़ाइंदा। कागद कलम शाही होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी बणया रहे बेपहचान, रूप रंग रेख ना कोए दसाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, सिफ्त सालाही सिफ्त वड्याइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे दान, नाम अमोलक झोली पाइंदा। पीर पैगम्बरां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच नज़ाम, नज़म नग़मा इक्को नाम सुणाइंदा। इक्को नाम पुरख समरथ, आदि जुगादि समाईआ।
नाउँ निरँकार चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, दहि दिशा दए वड्याईआ। गुर अवतार मेल मिलावा नस्स नस्स, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म वेखे हस्स हस्स, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। अनहद शब्द गाए जस, ढोला सोहला इक सुणाईआ। अमृत देवे आत्म रस, रस रसीआ बेपरवाहीआ। तीर अणयाला मारे कस, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। हँकारी बुरज जाए ढठ्ठ, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। साची कार करे करतारा, करनहार आप अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण आपणा आप जणाइंदा। त्रैगुण वसणहारा बाहरा, त्रैभवन धनी आपणा फेरा पाइंदा। सचखण्ड दा वणज वपारा, लोकमात कराइंदा। लख चुरासी दे सहारा, जीव जंत गोद बहाइंदा। साध सन्त खोल्ह कवाड़ा, रूप अनूप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हकुम आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। प्रगट होया सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग कूड़ी बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। गुरसिख हँस बणाए कग्ग, कागों हँस उडाईआ। दरस दखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दा बन्ने्ह तग, चार वरन ना कोए तुड़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर कराए साचा हज्ज, मक्का काअबा इक्को नज़री आईआ। नूर इलाही आलमीन रब्ब, रय्यत वेखे सर्ब लोकाईआ। चौदां तबकां चरणां हेठां लए दब्ब, पीर पैगम्बर सलामाअलैकम रहे बुलाईआ। आब हयात प्याए साची मधु, मधुर रस रस इक वखाईआ। पार किनारा करे हद्द, हदूद आपणी दए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम जाए लद, सिर आपणा भार उठाईआ। लोकमात जाए छड्ड, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी ख़ाली करे हड्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। विश्व चले इक्को यद, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर बहाईआ। आत्म परमात्म वज्जे नद, धुन अनादी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाईआ। सच संदेसा गाओ गीत, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। भगत भगवन्त इक्को रीत, साचा मार्ग हरि जू लाइंदा। दरस दखाए नर नरायण अनडीठ, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। चरण कँवल बंधाए प्रीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण माया पर्दा लाहइंदा। करे खेल लाशरीक, परवरदिगार आपणा फेरा पाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दी रखदे रहे उडीक, सो अमाम उल्मा सब दा पर्दा लाहइंदा। नज़री आए आप नज़दीक, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म सुणाए आप, आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई इक्को जाप, गुर मंत्र इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल माई बाप, बणे धन जणेंदी माईआ। निरगुण निरगुण सज्जण
साक, सगला संग निभाईआ। भगत खोल्ह के वेखो ताक, भगवन घर विच नज़री आईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे बणया चाक, चाकरी रिहा कमाईआ। प्रगट होया रसूल पाक, पतित पापी लए तराईआ। नाम धन देवे दात, ठग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। पूरा करे गुर गोबिन्द दा भविख्त वाक्, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। हरिजन विके ना किसे हाट, करता कीमत इक्को पाईआ। लेखा जाणे बातन बात, बैतुल आपणा धाम दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। साची सिख्या चार वरन, बरन अठारां आप जणाइंदा। श्री भगवान करनी करन, करता पुरख खेल वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पाणी भरन, करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर डरन, अग्गे सिर ना कोए उठाइंदा। हरि का भाणा सारे जरन, बिन भाणे नज़र कोए ना आइंदा। भगत भगवान प्यार अन्दर मरन, मरन जीवण इक समझाइंदा। साहिब सतिगुर तरनी तरन, तारनहारा फेरा पाइंदा। लोक परलोक सच सलोक इक्को अक्खर पढ़न, पाठशाला इक वड्याइंदा। साचे मन्दिर उच्चे टिल्ले गुरमुख साचे चढ़न, डण्डा नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी माया कूड़ी करनी लड़न, सच सुच्च ना कोए समझाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हउमे हंगता आया फड़न, शब्द डोरी तन्द उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा हुक्म इक जणाइंदा। साचा हुक्म अन्त कल, कलकाती आप जणाईआ। करे खेल अछल अछल्ल, वल छल धारी भेव ना राईआ। सच सिँघासण बैठा मल, सम्बल बंक सुहाईआ। जोती शब्दी आपे रल, नूर ज़हूर रुशनाईआ। सच संदेसा रिहा घल्ल, शाह सुल्तानां रिहा उठाईआ। कलिजुग अन्धेरा डूँग्घी डल, टिल्ला चोटी पर्बत कोए नज़र ना आईआ। श्री भगवान होया भगतां वल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म मन्नो कहिणा, कह कह आप जणाइंदा। कलिजुग अन्त मात ना रहिणा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। प्रभ का भाणा सब ने कहिणा, सिर सिर आप मनाइंदा। बिन हरि नामे लाड़ी मौत खाए डैणा, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। कूड़े वहण कूड़ कुड़यारा वहणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गीत इक अल्हाइंदा। साचा गीत इक गोबिन्द, हरि गोबिन्द इक जणाईआ। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, चिन्ता सोग ना कोए वखाईआ। हरिजन बणाए हरि जू बिंद, इक्को एक मेल मिलाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गवर वड वड्याईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, लहर लहर नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक उपजाईआ। सच संदेसा उपजे मात, लग्ग मात्र ना कोए वखाइंदा। मिटे अन्त अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। लेखा जाणे कायनात,
कलमा नबी फोल फुलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को आयत, लाशरीक आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। साचा राह इक्को इक, एकँकार जणाईआ। सचखण्ड दुआरे मंगो भिक्ख, भिखक झोली रिहा भराईआ। माणस जन्म लओ जित, हार नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कदे ना देवे पिठ्ठ, जन भगतां होए सहाईआ। इक बणाओ मात पित, पिता पूत गोद उठाईआ। दरस करो नित नवित्त, काया मन्दिर अन्दर पर्दा लाहीआ। परम पुरख दा साचा हित्त, साची सिख्या इक समझाईआ। घर विच घर दीन दयाल पए दिस, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं दा इक्को हरि, इक्को घर वखाईआ। इक्को घर वेखो खोल्ह ताक, ताकी हरि जू आप तुड़ाइंदा। प्रभ मिले सच्चा साक, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। पार किनारा करे घाट, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। साचे मण्डल पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाइंदा। राम रमईया वसे पास, सीता सुरती आप प्रनाइंदा। नानक गोबिन्द दासी दास, सेवक साची सच जणाइंदा। समरथ पुरख सिर रखे दे कर हाथ, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिजुग साचे चलणी इक्को गाथ, सोहँ ढोला आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक वखाइंदा। सच संदेसा देवणहारा, जुग जुग करे शनवाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती शब्दी हो उज्यारा, डंका नाम वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। बीस बीसा बण वणजारा, दो जहानां वणज कराईआ। लख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, हाहाकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। साचा लेखा दस्से हरि, हरिजन आप जगाइंदा। भगत भगवान मिलाए दर, दर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। जन्म जन्म दा चुक्के डर, भय भउ ना कोए आइंदा। आत्म परमात्म लए फड़, आप आपणी गोद उठाइंदा। करता पुरख करनी कर, कर्म कांड मेट मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां लाए लड़, पल्लू आपणा नाम फड़ाइंदा। डूँग्घी कन्दर काया मन्दिर जाए चढ़, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। चोटी चढ़ सोहँ अक्खर लए पढ़, वरन गोती मेट मिटाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा इक दूजे दा वसे घर, घर ठाकर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दा साचा राह, शब्द सरूपी गुरू मलाह, गुर गुर आपणी सेव कमाइंदा। गुर सेवक सेवादार, सतिगुर साची सेव कमाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे सन्तां रिहा जगाईआ। गुरमुखां चले नाल नाल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां इक्को सिख्या दए सिखाल, सिक्खी सिख्या भुल्ल ना जाईआ। सतिजुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक
जणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणे दलाल, दिलबर बणे सच्चा माहीआ। लेखा जाणे काल महाकाल, महाबीर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाह बेपरवाह, बेअन्त हरि अख्वाइंदा। सतिजुग साचा दए लगा, साध सन्त आप उठाइंदा। नार कन्त दए मिला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। हँ ब्रह्म दए समझा, पारब्रह्म आपणा पर्दा लाहइंदा। दमां दम लए जपा, स्वास स्वासां वंड वंडाइंदा। नेत्र खेत्र दए खुल्हा, चेत्र रुत्त बसन्त आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे अकाल, अक्ल कला अख्वाईआ। लख चुरासी इक्को धर्मसाल, धर्म दुआरा दए वखाईआ। जिस दुआरे पोह ना सके काल, महाकाल नेड़ ना आईआ। इक्को नज़री आए दीन दयाल, शहिनशाह सज्जण सच्चा माहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणी गोदी लए उठाल, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन वजाए ताल, तलवाड़ा नज़र किसे ना आईआ। मुर्शद मुरीदां पुच्छण आए हाल, बण पांधी फेरा पाईआ। गुर गोबिन्द बण दलाल, साचा हट्ट इक खुल्हाईआ। बाले नीहां हेठां दित्ते स्वाल, रुतड़ी रुत्त आप महकाईआ। कलिजुग अन्तिम आए ज़वाल, ज़रा ज़रा दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच कहाणी इक बणाईआ। सच कहाणी इक कहावत, इक्को नाम दृढ़ाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हरी नाम जपण दी साची आदत, आदल इक्को इक समझाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ सच इबारत, अव्वल आपणा नूर दरसाइंदा। सतिजुग साचे करे सख़ावत, सख़ी आपणा फेरा पाइंदा। दूजी रहे ना कोए अदावत, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। इक्को नाम लिखाए सच इबारत, कातब आपणा लेख जणाइंदा। अग्गे हो करे ना कोए सफ़ारश, सफ़ा सब दी मेट मिटाइंदा। नज़री आए ना कोई आरफ़, उल्मा इलम ना कोए पढ़ाइंदा। जन भगतां कराए आपणा तुआरफ़, तोबा तोबा कह कह सर्ब कुरलाइंदा। वसीला बणाए ना किसे दी मारफ़त, महिफ़ल आपणी आप लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवण सब सदाकत, सजदा सीस झुकाइंदा। दरोही ख़ुदाए चौदां तबक सब दे सिर ते आई कयामत, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लख चुरासी होणी हज़ामत, साबत नज़र कोए ना आइंदा। हरि का शब्द पाए बग़ावत, बग़ल कुरान सर्ब छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, मन्दिर मसीती इक्को रीती, इष्ट गुरदेव गुरदेव इष्ट दृष्ट सृष्ट आप खुल्हाइंदा।