१९ माघ २०१९ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड सारंगढ़ा ज़िला अमृतसर
तरन तारन पुरख अकाल, आदि जुगादि दया कमाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। भगत भगवन्त वेखे साचे लाल, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, चले नाल नाल, जग जीवण दाता विछड़ कदे ना जाइंदा। आत्म परमात्म देवे नाम सखाल, साची सिख्या इक समझाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तरन तारन इक हो जाइंदा। तरन तारन पुरख समरथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। देवणहारा साची वथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण मार्ग देवे दस्स, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। हरि भगत अन्तर रिहा वस, लख चुरासी रिहा समाईआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा इक रघुराईआ। तारनहारा पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी दया कमाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखणहारा खेल तमाश, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाइंदा। गोपी काहन पावे रास, रूप अनूप आप धराइंदा। सदा सुहेला इक इकेला हरिजन वसे पास, सन्त साजण आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, तारनहारा आपणी दया कमाइंदा। तारनहारा ठाकर सुआमी निहचल आपणा धाम सुहाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जुगा जुगन्त शब्द अगम्म सुणाए अकथ कहाणी, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। सच संदेसा देवे धुर दी बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराईआ। सुरत सवाणी शब्द मिलावे सतिगुर हाणी, घर साचे सोभा पाईआ। शाहो भूप हरि वड सुल्तानी, एकँकारा हरि निरँकारा निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी करनी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा देवे वर, नाम अमोलक झोली पाईआ। तारनहारा पारब्रह्म प्रभ एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण देवे टेक, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जन भगतां करे बुध बबेक, ववेकी आपणा रूप दसाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत्त ना अग्न जलाईआ। निज आत्म लए वेख, घर मन्दिर सोभा पाईआ। गुर सतिगुर गुरमुखां संग करे हेत, नित नवित्त फेरा पाईआ। सदा सुहेला रखे साया हेठ, मेहरवान मेहरवान बेनज़ीर नज़र आपणी इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
तारनहारा इक शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि तारनहारा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, एकँकारा वेख वखाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दए सहारा, सगला संग रखाइंदा। श्री भगवान इक हुलारा, दो जहानां आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, ब्रह्म आपणा वणज वखाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, सोभावन्त सोभा पाइंदा। परवरदिगार नूर उज्यारा, हक़ मुकामे डेरा लाइंदा। लाशरीक वेखे विगसे वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। तारनहारा एको पुरख, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जन भगतां देवे सतिगुर दरस, दीनन दया आप कमाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, माण अभिमान ना कोए वड्याईआ। जुग जन्म दी मेटे हरस, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त बुझाईआ। अग्नी तत्त बुझे लोक, परलोक मिले वड्याईआ। नाम सुणाए सच सलोक, सोहला ढोला इक्को गाईआ। आत्म परमात्म मिले मोख, मुक्ती चरणां हेठ दबाईआ। तारनहारा तारे कोटन कोटि, कोटी कोट आपणी सेव लगाईआ। ताल नगारा तन लगाए चोट, अगम्मी नाद वजाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आहलणयों डिग्गे उठाए बोट, कलिजुग अन्तिम सेव कमाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। तारनहारा इक्को आया, आदि अन्त वेस वटाइंदा। नाता तोड़े त्रैगुण माया, त्रैभवण धनी खेल खलाइंदा। आदि जुगादी दाई दाया, जननी जन रूप वखाइंदा। खेले खेल बेपरवाहया, बेअन्त आपणा भेव चुकाइंदा। गुरमुख गुरसिख सज्जण लए उठाया, फड़ बाहों गले लगाइंदा। आत्म पर्दा दए खुल्हाया, बंद कवाड़ी ताकी आपे लाहइंदा । आत्म सेजा सोभा पाया, घर सुहञ्जणा इक सुहाइंदा। दीन दर्द दु:ख भय भंजन भव सागर तारन आया, कलिजुग बेड़ा पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, नर नरायण वेस वटाइंदा। तारनहारा नर नरायण, नर हरि वड्डी वड्याईआ। रसना जिह्वा सारे कहिण, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले सतिगुर सरनाई बहिण, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। कूड़ी क्रिया जूठे झूठे वहण ना वहण, सच सुच्च मिले वड्याईआ। प्रभ पारब्रह्म मिले साक सज्जण सैण, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा इक स्वामी, आदि जुगादि सदा निहकामी, निहचल बैठा आसण लाईआ। निहचल धाम अगम्म, अगम्मड़ी खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण आपणा बेड़ा
आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। पंज तत्त ना दीसे तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा इक्को एकँकारा आदि जुगादी खेल न्यारा, जुगा जुगन्तर लै अवतारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा नाम दृढ़ाइंदा। तारनहारा सहिज सुख सागर, सति सति वड्डी वड्याईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। लख चुरासी वणज कराए नाम सौदागर, चौदां लोक हट्ट खुल्हाईआ। चौदां तबकां देवे आदर, पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। कलमा कायनात देवे सादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहार दया कमाईआ। तारनहार दीनन दीन, दयाल आपणा रंग रंगाइंदा। हरिजन मेला जिउँ जल मीन, घर घर विच मेल मिलाइंदा। लहिणा चुके लोक तीन, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। आत्म देवे सच यकीन, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाइंदा। पंच विकार करे तलकीन, सच हदीस इक सुणाइंदा। लेखा लेख जाणे आलमीन, उल्मा आलम आप अख्वाइंदा। मिहबान बीदो हरि मबीन, मुफ़लस रूप ना कोए वटाइंदा। नज़री आए ना नुक्ता सीन, ऐन अक्ख ना कोए दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहार खेल कराइंदा। तारनहारा सच ठाकर, ठोकर नाम लगाईआ। जन भगतां देवे इक्को आदर, आपणा आदर्श वखाईआ। जिन सेव लगाया सतिगुर तेग़ बहादर, सच बहादरी इक समझाईआ। सो तारनहारा शब्द सरूपी नाम अगम्मी देवे चादर, हर घट पर्दा रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतन तारे पैज स्वारे, हरि निरँकारे, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मेला निरगुण चेला, निरगुण सतिगुर गुर गुर रूप वटाइंदा। निरगुण सज्जण निरगुण सुहेला, निरगुण इक इकेला डेरा लाइंदा। निरगुण निरगुण चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण जोत निरँजण सगन मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा खेले खेला, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। ख़ालक ख़लक तारन योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। भस्मड़ हो के भोगे भोग, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। सन्त सुहेले धुर संजोग, गुर शब्दी मेल कराईआ। जन्म कर्म दा कटे रोग, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। लोकमात ना होए वजोग, अग्गे मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अकाल दी इक्को ओट, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। अन्त मिलणा निर्मल जोत, हरि का शब्द कमाईआ। होए निवासा सचखण्ड साचे कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा देवे तार, जो जन हिरदे करे प्यार, अन्तश आपणा कर्म कमाईआ। तारनहारा आए जग, जुग जुग वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले लए लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। अमृत झिरना झिराए नभ, उलटा कँवल आप कराइंदा। नौ दुआरे पार हद्द, हदूद आपणी इक वखाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे
नद्द, अनहद राग अल्हाइंदा। सच दुआरे लए सद्द, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। भगत जणाए आपणी यद्द, विश्व खेल कराइंदा। सज्जण सुहेल लडाए लड, आपणी गोद बहाइंदा। जगत दवारयों लए कढ्ढ, थिर घर आपणा पर्दा पाइंदा। सुन अगम्म चरणां हेठां जाए छड्ड, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाइंदा। सच दुआरे धर्म निशाना देवे गड्ड, दो जहानां आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा तार तार आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जुग जुग तारे साचे भगत, भगवान दया कमाईआ। लेखे लाए बूँद रक्त, पंज तत्त दए वड्याईआ। आप जणाए आपणी शक्ति, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। आपे जाणे साचा वक्त, वार थित घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। गुरमुख सज्जण माणस जन्म जाण जित, जिस सतिगुर मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तारन तरन खोलणहारा नेत्र हरन फरन, मंत्र फुरना सोहणा इक समझाईआ। साचा फुरना दस्से मंत्र, नमो सति पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, गृह गृह खोज खुजाइंदा। नव नौ दुआरे नव खण्ड लेखा जाण गगन गगनंतर, नव नौ चार आपणा रूप दरसाइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक बुझावणहारा तत्त बसन्तर, रत्ती रत्त आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जगाइंदा। तारनहार खोल्हे जाग, जीवण जुगत दए जणाईआ। हरिजन उपजे इक वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया देवे त्याग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। आत्म अन्तर सुणे नाद, छत्ती राग मुख भवाईआ। बिन रसना जिह्वा आए स्वाद, रस मिठ्ठा इक दरसाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, सतिगुर आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा फेरा पाईआ। तारनहारा पूरा सतिगुर, हरि शब्दी इक जणाइंदा। लेखा जाणे लिख्या धुर, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सच सरूपी चढ़े घोड़, सोलां कलीआं आसण पाइंदा। पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे दौड़, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी रीठा भंने मिट्ठा कौड़, कूड़ी क्रिया पार कराइंदा। जन भगतां भगवन्त जाए बौहड़, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी पावे शोर, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। तारनहार पुरख समरथ करे बिध अवर की और, भेव अभेद ना किसे जणाइंदा। जन भगतां हरिजू जाए बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तरनी तरन इक अख्वाइंदा। सो तारे जो तरया आप, मझधार ना कोए रुढ़ाईआ। सच शब्द दा दस्से जाप, नाम सति करे पढ़ाईआ। काया अन्दर वखाए तीर्थ ताट, अठ सठ लहिणा देणा गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
इक वखाए साचा घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। तारनहारा देवे गुरमति, गुरमुख मिले वड्याईआ। नाता तुटे मनमति, मन वासना दए खपाईआ । सति बुझाए शब्दी तत्त, ततव तत्त ना कोए लड़ाईआ। लेखे लाए आपणी रत्त, रत्ती रत्त रुत्त महकाईआ। मेल मिलाए कमलापति, पारब्रह्म सरनाईआ। लहिणा चुके हथ्थो हथ्थ, देणा कोए नज़र ना आईआ। हरि सरनाई जो जन गए ढठ्ठ, डिगदयां लए उठाईआ। हरि सचखण्ड दुआर कर इकठ्ठ, जन भगतां दए वड्याईआ। तारनहारा मार्ग दस्स, तृष्ना तृप्त सर्ब कराईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, पूरी आसा आप कराईआ। हिरदे अन्दर निरगुण वस, सरगुण लए जगाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा दोवें गावण जस, जस वेद पुराण कहिण ना पाईआ। तारनहारा तार तार कदे करे ना बस्स, जुगा जुगन्तर आपणी सेव कमाईआ। तिस साहिब नूं मिलो नठ्ठ नठ्ठ, जो सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। सतिगुर शब्द लओ रट, रट्टा जगत दए गंवाईआ। घर विच घर खुल्हाए हट्ट, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। नानक गोबिन्द गुर सतिगुर इक्को मति, मतलब सब दा हल्ल कराईआ। श्री भगवान जानणहारा मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, तारनहारा आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सति पुरख निरँजण दया कमा, सच सच जणाइंदा। सीस जगदीश ताज सुहा, शहिनशाह रूप वटाइंदा। दो जहानां पर्दा लाह, भेव अभेद खुल्हाइंदा। सब दा लहिणा रिहा मुका, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा कहिणा रिहा मना, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। नेत्र नैणां रिहा वखा, अक्ख प्रतख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साचे हो तैयार, सति सतिवादी आप उठाईआ। पुरख अबिनाशी दए प्यार, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे बाले रिहा जगाईआ । सतिजुग उठ उठ बल धार, सतिगुर साचा सच जणाइंदा। तेरी आई सच्ची वार, वारता इक दृढ़ाइंदा। भगतां जा जा कर प्यार, सच प्यार इक रखाइंदा। धरनी रोवे ज़ारो ज़ार, धवल धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा । सतिजुग साचा छोटा बाला, बाली बुध रिहा कुरलाईआ। मार्ग देणा इक सुखाला, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सच सुच दी चले चाला, तेरी चाल मोहे भाईआ। एथे ओथे बण रखवाला, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म दी दे धर्मसाला, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग रिहा समझाईआ। सतिजुग वेख कलिजुग रोंदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दिवस रैण कदे ना सौंदा, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। कूड़ा ढोला इक्को गाउँदा, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, वेखणहार थाउँ थाईंआ। सतिजुग कहे मेरे साहिब सुल्तान, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हउँ बालक बाला बाल अंञाण, ना चले कोए चतुराईआ। इक्को देणा आपणा दान, बण दाता झोली पाईआ। तूं साहिब सतिगुर सच्चा काहन, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। कलिजुग दूर दुराडा आया नठ्ठा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चार यारी बन्हा गठ्ठा, आपणा बन्धन पाईआ। सब दा सत्थर अन्तिम लथ्था, यारड़ा सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। दूर दुराडा प्रभ सरनाई ढठ्ठा, बौहड़ी बौहड़ी कूके दए दुहाईआ। चारों कुण्ट उडदा घट्टा, दहि दिशा खेह वखाईआ। तेरे भाणे तपया भठ्ठा, अग्नी तत्त रही तपाईआ। अन्तिम गेड़नहारा उलटी लठ्ठा, ना सके कोए बचाईआ। पीर पैगम्बर तेरा पठ्ठा, आपणा बल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। कलिजुग सुण साची बात, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरे अन्त अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान खाणी बाणी लिख लिख गए नाल कलम दवात, जगत ब्याना आप रखाइंदा। पीर पैगम्बर औलीआ गौंस कुतब कोए ना चले साथ, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर नज़र कोए ना आइंदा। साचा कलमा नबी रसूल कोई ना पढ़े आयत, हज़रत रूप ना कोए वटाइंदा। सति सतिवाद ना कोई दस्से शरअ शरायत, शरीअत रंग ना कोए रंगाइंदा। पारब्रह्म दी इक हदाइत, साचा हुक्म इक सुणाइंदा। वेखणहारा कायनात, दो जहानां फोल फुलाइंदा। चौदां तबक बिन फलों दिसे बाग़ात, बाग़बान कोए नज़र ना आइंदा। अन्तिम वेले औणी वफ़ात, फ़तवा सब दे उत्ते लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा खेल जणाइंदा। कलिजुग रोवे मारे धाह, कूक कूक सुणाईआ। तूं परवरदिगार बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। चौदां सदीआं चौदां तबक पीर पैगम्बर तक्कदे रहे तेरा राह, तकवा तेरे उत्ते तकाईआ। तसबी माला मणके रहे भवा, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मंगण इक सरनाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, हस्स हस्स आख सुणाइंदा। कलिजुग, तेरा चले कोई ना वस, मेरी कीती ना कोए बदलाइंदा। अन्तिम खेड़ा होणा भठ्ठ, थिर कोए नज़र ना आइंदा। सच दुआरे इक इकठ्ठ, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप मनाइंदा। साचा हुक्म सुणे कन्न, सतिजुग ध्यान लगाईआ। साहिब समरथ जाए ना मन्न, कलिजुग रिहा कुरलाईआ। ना होए सहाई कोए साचे जन, जननी रूप ना कोए वटाईआ। कर किरपा जो घड़या देवे भन्न, भंनणहार इक अख्वाईआ। सतिजुग साचे सच चढ़ावे चन्न, चन्द चांदना इक चमकाईआ। कोई रहिण ना देवे
नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सब नूं देवे इक्को नाम धन, सच ख़ज़ाना इक लुटाईआ। ग़रीब निमाणयां राजे राणयां बेड़ा देवे बन्न्ह, ऊँच नीच करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग साचा आए नेड़े, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। श्री भगवान औह वेख कलिजुग उजड़े खेड़े, तेरे भगत रहे कुरलाईआ। तुध बिन बन्न्हे ना कोई बेड़े, भार सिर ना कोए उठाईआ। तूं बैठा रिहों कर के वड्डे जेरे, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतार सेवा लाईआ। लख चुरासी भुलाउदा रिहों कर कर हेरे फेरे, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। हुण कह दे तूं मेरा मैं तेरा तेरे मेरे, इक्को घर डेरा लाईआ। मैं वसां खेड़े खेड़े, जो तैनूं रहे ध्याईआ। गलों कट कूड़े जेड़े, जेड़ा कोई रहिण ना पाईआ। जेहड़े तेरे पिच्छे होए बेरे बेरे, निमख निमख आपणा आप कटाईआ। कलिजुग अन्त छेड़ां छेड़े, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई डोबे बेड़े, मँझधार इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। सतिजुग सुण सच कहाणी, हरि साचा सच जणाइंदा। सतिजुग दी साची बाणी, तेरे नाल मिलाइंदा। आत्म परमात्म देवे पद निरबाणी, निरबाण पद इक वखाइंदा। लख चुरासी होए जाण जाणी, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भगत भगवन्त मेल मिलाए हाणीआं हाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी मेहर आप कराइंदा। सतिजुग कहे मैं ना मन्नां, मेरे मन्नण विच ना आईआ। तेरा लेखा तारा चन्ना, ईसा मूसा मुहम्मद चिन्ह गए वखाईआ। जिन्ना चिर ना तोड़या बन्ना, ज़ात पात मेट मिटाईआ। ओनां चिर मैं उंगलां पावां विच कन्नां, तेरी आवाज़ सुणन ना आईआ। तेरी खेल हंना बन्ना, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैं किसे ना वसणा छप्पर छन्ना, शिवदुआले मन्दिर मस्जिद मठ्ठ फेरा कोए ना पाईआ। पहलों कलिजुग दे डंना, फेर मैनूं उंगली लाईआ। तेरा नाउँ श्री भगवना, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। की हो गया जे तारया जट्ट धन्ना, धन्ना तार ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग ख़ाली झोली रिहा भराईआ। सतिगुर सच्चा श्री भगवान, सच सच जणाइंदा। उठ वेख सतिजुग, कलिजुग मिटे निशान, हरि करता आप मिटाइंदा। ना कोई दीसे बेईमान, बेवा रूप सर्ब उठाइंदा। कूड़ी क्रिया तुटे माण, अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। शरअ शरीअत ना रहे शैतान, शहिनशाह इक्को हुक्म मनाइंदा। सृष्ट सबाई वखाए इक ईमान, अदल आदल इक कमाइंदा। लेखा तोड़ ज़िमी असमान, इस्म आपणा इक समझाइंदा। साचा कलमा दए कलाम, नबी रसूलां आप पढ़ाइंदा। पीर पैगम्बर करे ग़ुलाम, ग़ुरबत सब दी आप गवाइंदा। नज़री आए इक अमाम, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। चौदां तबक करन सलाम, सही सलामत वेख वखाइंदा। अन्तिम बदल देवे नज़ाम,
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। कलिजुग सुणया हरि संदेस, आपणी लए अंगड़ाईआ। चलणी अन्त ना कोई पेश, पसचाताप रिहा कराईआ। मातलोक छड्डणा पैणा देस, नव खण्ड ना कोए चतुराईआ। नाता तुटे मुल्ला शेख़, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। करे खेल प्रभ जो रहे हमेश, आदि अन्त ना मरे ना जाईआ। जिस उपजाया सो मेटणहारा रेख, रेखा सब दी रिहा गंवाईआ। मैं तक्कया सतिजुग संग करे हेत, छोटे बाले रिहा उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। सतिजुग उठे खोल्हे अक्ख, नेत्र नैण उग्घाड़या। पारब्रह्म प्रभ नज़री आया प्रतख, दरस पाया अगम्म अपारया। दोए जोड़ सरनाई गया ढठ्ठ, चरण कँवल कँवल निमस्कारया। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, मेरे साहिब सिरजणहारया। सति सतिवादी देणी मति, तेरी ओट इक तका रिहा। वस्त अमोलक देणी घत, ख़ाली झोली अग्गे डाह रिहा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, लख चुरासी तत्त बुझा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक मना रिहा। सतिजुग सुण मेरे लाल, लालन रिहा जणाईआ। तेरा बणे शब्द दलाल, गुर सतिगुर आप वखाईआ। तेरा लेखा हक़ हलाल, हकीकत थाउँ थाईंआ। तेरा लहिणा बेमिसाल, हरि जू मिसल आप बणाईआ। अदालत करे दो जहान, वकालत इक्को इक अख्वाईआ । सही सलामत नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त दए वरताईआ। साची वस्त वस्त अपार, प्रभ तेरी झोली पाइंदा। निरगुण निरगुण हो तैयार, सरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, लेखा सब दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम करे अन्त, प्रगट हो श्री भगवन्त, पूरब लहिणा मुक्के जीव जंत, जागरत जोत इक जगाइंदा। सतिजुग तेरा जोड़े नाता, नाता इक्को इक जणाईआ। करे खेल पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा चुक्के बिधना माता, मस्तक रेखा रिहा गंवाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पाता, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा, सरोवर नहावण कोए ना जाईआ। ना कोई अमृत ना कोई बाटा, आब हयात ना कोए प्याईआ। ना कोई अनाथ ना कोई नाथा, त्रैलोकी नाथ ना कोए अख्वाईआ। ना कोई खाणी बाणी गाए साका, कहाणी कथ ना कोए जणाईआ। ना कोई चाकर ना कोई आका, शहिनशाह रूप ना कोए रखाईआ। ना कोई माई ना कोई बापा, पिता पूत ना गोद बहाईआ। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी धार जणाईआ। कलिजुग अन्तिम मेटे वाटा, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्को लाईआ। साचा मार्ग लग्गे मात, सो पुरख
निरँजण आप लगाइंदा। देवणहारा देवे दात, अनमुलड़ी आप वरताइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, बरन अठारां बन्धन पाइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शाही काग़ज़ रंग ना कोए चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरे हथ्थ तेरी डोर, इक्को इक फड़ाईआ। नाता तोड़े कूड़ी क्रिया चोर, ठग्ग नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवान तेरे संग देवे तोर, तुरत आपणी दया कमाईआ। एका मंत्र देवे फोर, पिछला फुरना सब दा बंद वखाईआ। सन्त सुहेले चाढ़्हे आपणे घोड़, घोड़ा इक्को शब्द दौड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम मारे पहला पौड़, लहिंदी दिशा वेख वखाईआ। चारों कुण्ट होए शोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शोरश इक्को इक जणाईआ। कलिजुग सुण हरि का गीत, इक ध्यान लगाईआ। अन्तिम नाता छुटणा मन्दिर मसीत, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। मेरा वेला गया बीत, बीती कहाणी ना कोए वड्याईआ । मेरी नंगी होई पीठ, पीर पैगम्बर बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी परखण आया नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग वेखे चार चुफेरा, चार चार नैण उठाईआ। दरोही ख़ुदाए डुब्बदा जाए बेड़ा, बेड़ा बन्ने ना कोए लगाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब पाया झेड़ा, माणस माणस वंड वंडाईआ। बिन श्री भगवान कोई ना कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा लहिणे रिहा पाईआ। कलिजुग जीव जाणा बच, हरि बचपन रिहा जणाईआ। हिरदे वसाउणा इक्को सच, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। मन वासना ना जाणा नच्च, गुर का शब्द कमाईआ। किसे कम्म ना आउणा पंज तत्त काया माटी कच्च, बिन हरि नाम ना कोए सहाईआ। सतिगुर सरनाई जाओ ढठ्ठ, डुबदयां लए तराईआ। प्रभ मिलण दा करो हठ, नाता तुट्टे जगत लोकाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जत, पल्लू इक्को गंढ्ढ वखाईआ। मेल मिलाओ कमलापति, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। दर्शन करो नेत्र रज्ज, दुखड़ा दु:ख मुकाईआ। पिच्छा दे जे जाओ भज्ज, भज्जयां राह कोई ना आईआ। उच्ची कूक कहो गज्ज, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर आया तज, लोकमात आसण लाईआ। जिस दा पीर पैगम्बर करदे रहे हज्ज, सो हाजत सब दी पूर कराईआ। जन भगतां लौण ना देवे अज पज, रातीं सुत्तयां लए उठाईआ। कलिजुग काल नग़ारा रिहा वज्ज, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। जो घड़या सो जाणा भज्ज, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कोलों रिहा बचाईआ । कलिजुग दूर दुराडा नठ्ठे, गुरसिख तेरे नेड़ ना आइंदा। श्री भगवान पत आपे रखे, जो तेरी बणत बणाइंदा। बिन पारब्रह्म कम्म ना औणे टेके मथ्थे,
मस्तक रेख ना कोई मिटाइंदा। किसे कम्म ना औणे चिठे लिखे, बिन भगतां गोद ना किसे बहाइंदा। गुरसिख गुर सरनाई जो जन ढठ्ठे, डिगदयां आप उठाइंदा। प्रगट हो के मार्ग दस्से, भुल्यां राहे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कोलों आप बचाइंदा। कलिजुग कोलों बचे हरिसंगत, हरि देवे माण वड्याईआ। तन चोली चाढ़्हे रंगत, रंग भिन्ना इक वखाईआ। दूजे दर ना जाणा मंगत, पुरख अकाल होए सहाईआ। नाता तोड़े जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज आपणे लेखे पाईआ। जिस निवण साचे सन्त, मन्नो इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आपणे दर बहाईआ। गुरमुख तैथों कलिजुग डरदा, नैण ना सके उठाईआ। हरि भगत दुआरे कदे ना वड़दा, बैठा मुख भवाईआ। जो जन साहिब सच्चे दा होया बरदा, बंदीख़ाना दए मिटाईआ। एथे ओथे दो जहान आपे फड़दा, फड़ बांहों पार कराईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला सचखण्ड दुआरे वड़दा, अद्ध विचकार ना कोई अटकाईआ। सोहँ अक्खर जो जन पढ़दा, प्रभ पर्दा देवे पाईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, जीवण मरन मरन जीवण इक्को रंग वखाईआ। वेखो खेल हरी हरि दा, हरि के पौड़े रिहा चढ़ाईआ। एह लेखा नरायण नर दा, नरद पुठी सिधी दए कराईआ। श्री भगवान जो जन वरदा, जगत अंदेसा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जीवां कलिजुग कोलों लए बचाईआ।