२० माघ २०१९ बिक्रमी समां सिँघ दे घर पिण्ड मोधे अमृतसर
सो पुरख निरँजण सति सरूप, सति सति सतिवाद समझाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल अनूप, अनभव आपणी धार चलाइंदा। एकँकार वसणहारा साची कूट, सो सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता कार कमाइंदा। आदि निरँजण नूर उजाला, नूर ज़हूर इक अख्वाइंदा। श्री भगवान खेल निराला, नज़र किसे ना आइंदा। अबिनाशी करता लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वसणहारा सच सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, निरगुण सरगुण खेल जणाइंदा। लख चुरासी पावे सारा, घट घट वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाउँ धराइंदा। नाम अगम्मी सति जैकारा, शब्दी नाद सुणाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारा, सच संदेसा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि
आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतार, इक अकल्ला आप कमाईआ। वसणहारा सचखण्ड धाम न्यार, तख्त निवासी सोभा पाईआ। साचे धाम बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। सुत दुलारा बोले सति जैकार, जै जै जैकार जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल खेलणहारा, नज़र किसे ना आइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे दर दुआरा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार चलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखारा, हरि कातब आपणी कलम चलाइंदा। खाणी बाणी दे सहारा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस अवल्ला, निरगुण निरगुण आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, मूर्त अकाल नज़री आईआ। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, घट घट रिहा समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्द संदेस एका घल्ला, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, जुग करता वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा। सरगुण बेड़ा निरगुण बन्न्ह, दो जहान पन्ध मुकाइंदा। देवणहारा नाम धन, पंज तत्त काया चोला भाग लगाइंदा। कर प्रकाश रवि ससि सूरज चन्न, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। लख चुरासी जो घड़या सो देवे भन्न, ठीकर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी रखे हथ्थ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतारां मार्ग दस्स, पीर पैगम्बर आप समझाईआ। आत्म परमात्म करे वस, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नित नवित्त आपणा फेरा पाईआ। नित नवित्त पाए फेरा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, आपणी दया कमाईआ। भगत भगवन्त मेल मिलाए कर कर आपणी मेहरा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जुग जुग आपणा नाउँ रख, कोटन कोटि नाम प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रतख, साख्यात रूप प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच स्नेहुड़ा गए दस्स, लख चुरासी जीव जंत कर पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम नेहकंलक नरायण नर आवे नठ्ठ, रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। निरगुण जोत करे प्रगट, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप
उठाईआ। आपणा पर्दा चुक्के उहला, दूई द्वैत नज़र कोए ना आईआ। नाम सुणाए सच्चा सोहला, छत्ती राग भेव ना आईआ। दो जहानां इक्को बोला, ब्रह्मण्ड खण्ड इक शनवाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां लख चुरासी खेले होला, हरि का भेव नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण बणे तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। सतिगुर शब्द गुरु गुर बणे विचोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ। दो जहानां पर्दा लाह, निरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार ध्यान रहे लगा, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। कवण वेला प्रभ प्रगट होवे सच मलाह, साख्यात आपणा रूप वटाइंदा। कलिजुग कूड़ा दए खपा, साचा मंत्र इक दृढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई आत्म परमात्म मेला दए मिला, घर मन्दिर इक वखाइंदा। दीआ बाती कमलापाती साची जोत दए जगा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। अमृत बूँद स्वांती दए प्या, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। रातीं सुत्यां लए उठा, जागदयां आपणे नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणा खेल खलाइंदा। जुग जुग खेल करे अपार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। कलिजुग अन्तिम कलि कल्की लै अवतार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार रिहा सुणाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, करोड़ तेतीसा रिहा जगाईआ। पीर पैगम्बर मुल्ला शेख़ मसायक करे बेदार, ग़फ्लत सब दी रिहा गंवाईआ। गुर अवतार मार आवाज़, नाम संदेसा इक सुणाईआ। भगत भगवन्त वेखे साचे लाल, लालन आपणा फेरा पाईआ। सन्त सज्जण लए भाल, दर दर घर घर आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा पुरख अकाल, अक्ल कला अख्वाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, थिर घर आपणा दर वखाइंदा। सुंन अगम्मी करे प्रितपाल, प्रितपालक आपणी दया कमाइंदा। दीना बंधप दीन दयाल, दीनां अनाथां गले लगाइंदा। लख चुरासी जीव जंत वेखे पत्त डाल, फुल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सति संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण देवे दाद, वस्त इक्को इक वरताईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, साचा चन्द इक चढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखे साथ, सगला संग निभाईआ। चार जुग दा वेखे पूजा पाठ, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाल मिलाईआ। दो जहानां जणाए आपणा घाट, बेपरवाह दया कमाईआ। वेखणहारा मस्तक जोत ललाट, नूरो
नूर नूर रुशनाईआ। सोभणहारा आत्म सेजा साची खाट, पलँघ रंगीला इक वछाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव खोल्हे अन्तिम कल, अक्ल कलधारी वेस वटाइंदा। शब्दी जोती गया रल, रल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। सच सिँघासण बैठा मल्ल, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। लहिणा देणा चुकाए अज्ज कि कल, पिछला मूल सर्ब मुकाइंदा। वेखणहारा जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क्रिया पार कराइंदा। कलिजुग कूड़ा तुटे नाता, लोकमात रहिण ना पाईआ। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणा राह चलाईआ। पकड़ उठाए त्रिलोकी नाथा, वेखणहारा राम बेटा दसराथा, दहि दिशा खोज खुजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वखाए इक्को घाटा, चौदा तबक कुण्डा लाहीआ। नानक गोबिन्द फड़ाए बाटा, अमृत जाम इक वखाईआ। कलिजुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी जीव जंत कोई ना चले साथा, साचा संग ना कोए निभाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ झगड़ा प्या जात पाता, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ना किसे पछाता, छप्परी छन्न ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को साका रिहा सुणाईआ। इक्को साका सुणाए बात, बातन आपणा भेव खुल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। नाता तुटणा ज़ात पात, दीन मज़्हब कोए रहिण ना पाइंदा। सृष्ट सबाई दस्से इक्को जाप, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया होए वफ़ात, फ़तवा सब ते इक्को लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार वरन बणाए इक जमात, बरन अठारां पन्ध मुकाइंदा। साचा ढोला सुणाए गाथ, विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक इकल्ला हुक्म मनाइंदा। इक इकल्ला धुर फ़रमाणा, सच संदेसा हरि जणाईआ। कलिजुग अन्तिम सब नूं मन्नणा पए भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ । जीव जंत साध सन्त काया मन्दिर अन्दर गाउणा इक्को गाणा, इष्ट देव इक जणाईआ। इक्को अमृत पीणा खाणा, दूजी विख नज़र कोई ना आईआ । इक्को वस्त्र ओढण मिलाणा भगवाना, भूशन इक्को इक समझाईआ। इक्को शब्द ओट रखाणा, इक्को गृह दए वड्याईआ। इक्को रंग सृष्ट सबाई रंगाणा, दूजा रंग ना कोए वखाईआ। इक्को शब्द अगम्मी दए बबाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। कलिजुग लेखा चुके अन्त, सो पुरख निरँजण आप चुकाइंदा। कूड़ी क्रिया लग्गे सन्त, साचा राह ना कोए समझाइंदा । माया ममता होई
बेअन्त, पर्दा दूई ना कोए उठाइंदा। आत्म परमात्म मिले ना साचा कन्त, नारी सेज ना कोए सुहाइंदा। भरमे भुल्ला जीव जंत, जागरत जोत ना कोए जगाइंदा। हिरदे वसया ना हरि का मंत, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सर्ब सालाहइंदा। गढ़ तुटा ना हउमें हंगत, निवण सो अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। साचा भेव ना जाणे कोई पंडत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आप चुकाइंदा। कलिजुग लेखा चुकणा मात, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचे मिले दात, सतिगुर पूरा झोली आप भराईआ। इक्को नाम देवे सौगात, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई पिता मात, लख चुरासी गोद उठाईआ। दो जहानां निरगुण सरगुण गाथ, ढोला इक्को इक दृढ़ाईआ। चौदां लोक वखाए हाट, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना नटुआ नाट, मुख घूँगट दए उठाईआ। सतिजुग साचा सुत दुलारा जाए जाग, श्री भगवान आप जगाईआ। जन भगत फड़ाए वाग, डोरी इक्को नाम रखाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, काग हँस रूप वटाईआ। आत्म जोती जगे चिराग़, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरा लहिणा दए मुकाईआ। तेरा लेखा रहे ना को, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सतिजुग साचा लै के आए ढोआ ढो, धरत धवल झोली आप भराइंदा। साचा बीज सति पुरख निरँजण जन भगतां अन्दर देवे बो, नाम आपणे हथ्थ रखाइंदा। जाप जपाए इक्को एक सोहँ सो, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म आपणे विच मिलाइंदा। निझर झिरना अमृत रस कँवल नाभी देवे चो, तृष्ना तृखा भुक्ख गवाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार देवे खोह, साची खोज आप समझाइंदा। निज नेत्र आत्म नूर करे लो, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म जाए छोह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आप मुकाइंदा। कलिजुग लेखा जाए मुक्क, बाकी कोए नज़र ना आईआ। सतिजुग साचा पए उठ, उठ उठ ख़ुशी मनाईआ। साहिब सतिगुर जाए तुठ, श्री भगवान दए वड्याईआ। छोटा बाला गोदी चुक्क, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए वखाईआ। कलिजुग रोवे मेरा बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। चार यारी गई लुक, उम्मत संग ना कोए निभाईआ। नव नौ तृष्ना लग्गी भुक्ख, अग्नी तत्त रिहा जलाईआ। अन्तिम वेला आया ढुक, सदी चौधवीं सद्दा देवे थाउँ थाईंआ। परवरदिगार बेपरवाह बेनज़ीर शाह हकीर रिहा पुच्छ, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा खलाईआ। कलिजुग अन्तिम नेत्र रोवे, नैणां नीर वहाईआ। दुरमति मैल कोए ना धोवे, सगला संग ना कोए रखाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदाए मेरे जिहा कोई ना होवे, मेरी चले ना कोए चतुराईआ ।
श्री भगवान लोकमात लै के आए ढोए, साचा ढोला इक्को गाईआ। अनहद शब्द सुणाए साची सोए, सुरती सब दी रिहा बदलाईआ। दीन ईमान अञ्जील कुरान सब दे हथ्थों खोहे, ख़ालक ख़लक मख़लूक वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग साचा बीज बोए, चार वरन इक्को तागे दए परोए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता इक्को आत्म ज़ाता रिहा वखाईआ। इक्को ज़ात आत्म पारब्रह्म, वरन गोत वंड ना कोए वंडाइंदा। आत्म परमात्म साचा धर्म, अधर्मी रूप ना कोए रखाइंदा। हरि सरनाई साचा कर्म, कर्म कांड मेट मिटाइंदा। नाता तुटे मरन डरन, भय भउ भ्यानक रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्हे आप, आपणी दया कमाईआ। कोटन कोटि उतारे पाप, पतित पापी पार कराईआ। जिस जन आत्म परमात्म जपया जाप, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। एथे ओथे दो जहान निभाए साथ, सगला संग आप रखाईआ। सदा सुहेला इक इकेला पतिपरमेश्वर पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वक्त दुहेला ना कोई सज्जण ना सुहेला, साचा संग ना कोए रखाईआ। संग सुहेला ना कोई भाई, भय्या नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ी क्रिया जगत कुड़माई, साचा नाता ना कोए जुड़ाइंदा। प्या झगड़ा धी जवाई, पिता पूत ना मेल मिलाइंदा। चारों कुण्ट रही कुरलाई, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। शाह सुल्तान पकड़े कोए ना बांहीं, ग़रीब निमाणे ना कोए उठाइंदा। दुरमति मैल ना देवे कोए धोई, सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी पई फाही, त्रैगुण नाता ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्को आपणा फेरा पाइंदा। इक्को फेरा पाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सच सुच दा खोल्हे दर, दर दरवाज़ा इक दृढ़ाईआ। चार वरन देवे वर, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म लए फड़, आप आपणा बन्धन पाईआ। काया मन्दिर डूँग्घे अन्दर जाए चढ़, साचे पौड़े चरण टिकाईआ। उच्च मुनारे वेखे खड़, रूप अनूप इक दरसाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोए जणाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, घट घट रिहा समाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस कर, निहकलंका नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आसा सब दी पूर कराईआ। आसा रखी गौड़ ब्रह्मण, ब्रह्म इक्को इक जणाइंदा। श्री भगवान होए ज़ामन, ज़ामनी आपणी आप निभाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए दामन, दामनगीर फेरा पाइंदा। नाता तोड़ काम कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार गवाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी शामन, साचे पर्बत डेरा लाइंदा। उच्चा टिल्ला इक वखानन, वेख्यां
नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे प्रकाश कोटन भानन, कोटन भान आपणे विच छुपाइंदा। पूरी आसा करे ईसा, दीन दयाल दया कमाईआ। सीस ताज सुहाए इक जगदीशा, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। साचा कलमा पढ़े हदीसा, हज़रत इक्को करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे एका नांयां उनीसा, वीह सौ उन्नी बिक्रमी करे कुड़माईआ। ख़ाली करे सब दा खीसा, राजे राणे सर्ब कुरलाईआ। लेखा चुके बीस इकीसा, सदी बीसवीं नेड़े आईआ। मुहम्मद रखदा रिहा उडीका, अमाम अमामां फेरा पाईआ। करे खेल लाशरीका, शिरकत सब दी दए गंवाईआ। जगत अन्धेर मिटाए तारीका, कलिजुग वेखे थाउँ थाईंआ। सति धर्म दा इक तरीका, तरा तरा समझाईआ। मुकामे हक़ वसया ठीका, दरगाह साची आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा वेख वखाईआ। लेखा वेखे चौदां तबक, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। पीर पैग़ंम्बर रहे तभक, भय भउ सर्ब जणाइंदा। पिछला भुल्लो सारे सबक, साबक इक्को नज़री आइंदा। दीन ईमान करो तरक, हरि इक्को ओट जणाइंदा। अग्गे रहे ना कोए फरक, रूह बुत्त ना वंड वंडाइंदा। कलिजुग अन्तिम सब ने होणा ग़रक, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार ला के गए शर्त, निहकलंक अन्तिम वेस वटाइंदा। निरगुण नूर पुरख बिधाता आया परत, प्रतिनिधि इक अख्वाइंदा। हौला भार करे धरनी धौल धरत, सिर आपणे भार उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नाता बिधाता वेख वखाइंदा। नाता बिधाता वेखण योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। करनहार संजोग विजोग, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। कटणहारा कूड़ी क्रिया रोग, हउमें दु:ख रहिण ना पाईआ। वेखणहारा चौदां लोक, चौदां तबकां फोले थाउँ थाईंआ। सुणावणहारा सच सलोक, साहिब सुल्तान सच्चा माहीआ। देवणहारा अन्तिम मोख, मुक्ती चरणां हेठ रखाईआ। सतिजुग जणाए राज जोग, जोग जोगीशर ना कोए वड्याईआ। नाम नगारे लाए चोट, धौंसा इक्को नाम सुणाईआ। पुरख अकाल प्रगट कर निर्मल जोत, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। अग्गे रहे ना कोए परोहत, मुल्ला शेख़ रूप ना कोए जणाईआ। श्री भगवान दी इक सरोत, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। जन भगतां उत्ते होवे मोहत, हँ ब्रह्म लए मिलाईआ। सरगुण देवे निरगुण ओट, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया कढ्ढे वासना खोट, सच सुच इक भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, महाबली फेरा पाईआ। महाबली धराए बल, बल बावन रिहा शरमाईआ। करे खेल अछल अछल्ल, वल छलधारी भेव ना राईआ। करनहारा जल थल, थलों जल रिहा वखाईआ । टिल्ले पर्बत रहे हल्ल, धीरज धीर ना कोए
धराईआ। शाह सुल्तानां दूई द्वैती लग्गा सल्ल, तीर अणयाला इक चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी देवे जड़्ह उखड़ाईआ। कलिजुग तेरी उखड़े जड़्ह, बूटा नज़र कोए ना आईआ। अग्गे सके कोई ना अड़, श्री भगवान हुक्म सुणाईआ। कूड़ी क्रिया डिगे दड़, उच्चे मन्दिर देवे ढाहीआ। माया ममता जाणा सड़, लम्बू अग्नी इक्को लाईआ। ज़ात पात जाए हर, दीन मज़्हब ना कोए चतुराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ वेखे खड़, घर घर आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवन्त लए फड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। सन्त साजण चुकाए डर, निरभउ होए सहाईआ। गुरमुखां नुहाए अमृत सर, दुरमति मैल धवाईआ। गुरसिखां अन्दर जाए रल, रल मिल आपणा रंग वखाईआ। सतिजुग साचा देवे फल, फुल्ल फुलवाड़ी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, साचा नाम दृढ़ाए इक्को मंत्र, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म आपणे अंग लगाईआ।
२० माघ २०१९ बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड काउँके ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाइंदा। तख्त निवासी हो प्रधान, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। शब्दी सुत उठ नादान, थिर घर कुण्डा आपे लाहइंदा। विष्नूं नेत्र खोल्ह अञ्याण, अबिनाशी करता पर्दा लाहइंदा। ब्रह्मा चरण कँवल कर ध्यान, पारब्रह्म प्रभ आप जगाइंदा। शंकर नेत्र खोल्ह वेख श्री भगवान, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। तेई अवतार दयो ब्यान, ब्याना सब तों मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचे तख्त हरि जू चढ़या, तख्त निवासी खेल कराइंदा । भगत अठारां रिहा फड़या, फड़ फड़ आपणा हुक्म मनाइंदा। डूँग्घी कन्दर आपे वड़या, नज़र किसे ना आइंदा। निष्अक्खर रूप आपे पढ़या, दो जहानां आप समझाइंदा। ना जन्मे ना कदे मरया, मरन जन्म आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म परवरदिगार, धुरदरगाही आप जणाईआ। मुकामे हक़ खेल न्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। पीर पैगम्बर लए उठाल, हुक्म हाकम इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ। धुर संदेसा परवरदिगार, इक्को इक जणाइंदा। लाशरीक सांझा यार, निरवैर फेरा पाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद रहिणा ख़बरदार, अल्ला राणी मुख घूँगट आप उठाइंदा । चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, साचा सबक इक पढ़ाइंदा। तुलबा तालब वेखे तलबगार,
आलम उल्मा आलमीन चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी गुर गुर धार, एका दात वंड वंडाईआ। एकँकार खेल अपार, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। दहि दिशा करे ख़बरदार, आलस निंद्रा सब दी रिहा गंवाईआ। नानक गोबिन्द सुरत संभाल, मूर्त अकाल दए वड वड्याईआ। जोती जाता हो कृपाल, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जिस दी करदे रहे भाल, भाल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी देंदे रहे मिसाल, सो सब दी मिसल वेख वखाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि तख्त निवासी, एकँकारा वड वड्याईआ। आदि जुगादि पुरख अबिनाशी, जुग जुग वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान बणाए दास दासी, सेवक सेवा इक जणाईआ। मण्डल मण्डप गोपी काहन पृथ्मी आकाश पाए रासी, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म साथी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। बोध अगाधी शब्द अनादी धुर दी बाणी सुणाए साची गाथी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण बणे राथी, बण रथवाही फेरा पाईआ। सर्ब कला आपे समराथी, समरथ पुरख वड वड्याईआ। इक्को पूजा इक्को पाठी, एका मंत्र रिहा दृढ़ाईआ। वेखणहारा मार झाती, दो जहानां कुण्डा लाहीआ। धुर दरगाही सच्चा साकी, पीर पैगम्बरां गुर अवतारां आब हयात अमृत मधुर रस इक्को इक चखाईआ। कलिजुग अन्तिम सब तों मंगण आया बाकी, लेखा सब दा रिहा वखाईआ। अग्गे रहिण ना देवे कोई आकी, आकी बणया हरि रघुराईआ। जिस दी सुणदे रहे साखी, सो साख्यात रूप दरसाईआ। कँवल नैण मधर बैण, प्रगट होया सगला सैण, मेहरवान बेपरवाह बेनज़ीर, ला तस्वीर बेपरवाहीआ। लेखा जाणे शाह हकीर, प्रगट होया वड पीरन पीर, मुकामे हक़ लाशरीक, वाहद आपणा संग रखाईआ। तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, पढ़नहारा सच तकबीर, तदबीर आपणी दए जणाईआ। अठारां भगतां बदल देवे तकसीर, चौटी चढ़ वेखे अख़ीर, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कलमा साचा नग़मा इक्को इक जणाईआ। साचा नग़मा हरि तौफ़ीक, तोहफ़ा लख चुरासी आप वरताइंदा। करे खेल लाशरीक, शरकत सब दी मेट मिटाइंदा। वेखणहारा हक़ हकीक, हकीकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम मेटे अन्धेरा तारीक, साचा चन्द इक चढ़ाइंदा। नज़री आए आप नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दी दस्सदे गए प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाइंदा। जगत अन्धेरा चौधवीं सदी तारीक, चौदस चन्द ना कोए चकमाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक इकल्ला डेरा लाइंदा। इक इकल्ला एकँकार, अक्ल कला वड्डी वड्याईआ। लेखा मंगे गुर अवतार, पर्चा सब दे अग्गे पाईआ। नेत्र खोल्ह वेखो किवाड़, लोकमात ध्यान लगाईआ। राम कृष्न ना कोए प्यार, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। नानक गोबिन्द ना कोए आधार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ धूंआँधार, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तीर्थ तट अठ सठ होए ख्वार, जमना गोदावरी सुरस्ती गंगा रोवे नेत्र नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं वेखणहारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव उठाए नाल इशारा, नाम इशारा इक जणाइंदा। तेई अवतारां खोल्हे किवाड़ा, बंद अक्ख ना कोए कराइंदा। भगत अठारां मेल मिलाए वारो वारा, दर घर साचा इक सहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। तेई अवतार ढह ढह पैण चरण दवारा, तेरा अन्त ना पारावारा, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड तेरा मनारा, महल अटल इक रुशनाइंदा। आदि जुगादि तेरा पसारा, तेरी कुदरत तूं ही वेख वखाइंदा। हउँ चाकर सेवक पाख़ाक सेवादारा, साची सेव तेरी कमाइंदा। तूं मुकामे हक़ बैठों पीर ज़ाहरा, तेरा जलवा तक्कया ना जाइंदा। तेरा खेल गुप्त ज़ाहरा, बातन तेरा राह नज़र ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बैठा रिहों कुआरा, तेरा पल्लू गंढ्ढ ना कोए पवाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होइउँ विच संसारा, नूर ज़हूर इक दरसाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, कातब कलम ना कोए चलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद डिगे मूँह दे भारा, कलमा नबी ना कोए सुणाइंदा। मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला तेरा इक नज़ारा, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। चौदां तबक देवे ना कोए सहारा, ज़िमीं असमान धूंआँधार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठा चढ़, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। चढ़या तख्त आप भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। शाहो भूप वड राज राजाना, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। सच संदेसा देवे दो जहानां, नाम निधाना इक जणाईआ। कलिजुग अन्त होए प्रधाना, महाबली वड वड्याईआ। निहकलंक नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। शब्दी राग इक तराना, ताल तलवाड़ा ना कोए वखाईआ। बदलणहार सदा ज़माना, ज़मानत सब दी बंद कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा दाना, दाता इक्को फेरा पाईआ। लख चुरासी समझावणहारा ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक रखाईआ। अमृत आत्म देवणहारा चतुर सुजाना, चतुर्भुज वेस वटाईआ। खेले खेल निरगुण सरगुण मर्द मर्दाना, आपणी मर्दानगी आप कमाईआ। साचा चिल्ला
तीर कमाना, नाम खण्डा इक चमकाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे निशाना, जूठ झूठ दए गंवाईआ। चारों कुण्ट होए वैराना, वैरी वैर ना कोए कमाईआ। चढ़ के वेखे शब्द बबाणा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डा खण्डां चरणां हेठ दबाईआ । भाग लगाए सम्बल इक मकाना, हुजरे सब दे फोल फुलाईआ। चारे खाणी दए ज्ञाना, चारे बाणी आप जणाईआ। चारे जुग करे महाना, चारों कुण्ट वंड वंडाईआ। नव नौ खेल करे महाना, नौ दर खोजे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे खड़, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच संदेसा सुणावे गीत, गोबिन्द धार चलाइंदा। प्रभ पारब्रह्म इक अनडीठ, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम नाता तोड़े मन्दिर मसीत, मुसल्ला हेठ ना कोए विछाइंदा। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण माया डेरा आपे ढाइंदा । मेल मिलावा हस्त कीट, ऊँच नीच एका घर वसाइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, अगला लेखा आप समझाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, गृह गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई होई पलीत, ठीक अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सिँघासण बैठा चढ़, साहिब आपणा हुक्म मनाइंदा। तख्त चढ़या शाहो भूप, भूपत भूप हुक्म जणाईआ। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख नज़र किसे ना आईआ। ना कोई दिशा ना कोई कूट, ज़िमीं असमान ना कोए वड्याईआ। ना कोई सच ना कोई झूठ, निरगुण आपणा खेल रचाईआ। पंच तत्त ना कोए भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना बन्धन पाईआ। ना कोई ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी वड वड्याईआ। ना कोई रूह बुत्त कलबूत, कलमा नबी ना कोए जणाईआ। परवरदिगार आपणा देवे आप सबूत, सूरत सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त चढ़या आप महिबूब, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। सच महिबूब करो आदाब, आदर्श इक जणाइंदा। सदा सुहेला सच जनाब, जानणहारा खेल कराइंदा। पीर पैगम्बरां पकड़े हथ्थ वाग, मुल्ला शेख़ मसायक आप नचाइंदा। जुग चौकड़ी धोवे दाग़, निर्मल नीर सीर प्याइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। काया मन्दिर अन्दर जगाए चिराग़, दीवा बाती इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, समरथ पुरख वेस वटाइंदा। वेस वटाए पुरख अकाला, अक्ल विच किसे ना आईआ। करे खेल दीन दयाला, दीनन मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म खेल निराला, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाला, महिफ़ल आपणी दए समझाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाला, सदा सुहेला सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाया जोती धार, धार धार जणाइंदा। जिस दी
पूजा करदे गए गुर अवतार, सो सतिगुर नज़री आइंदा। जिस दी खाणी बाणी करे गुफ़तार, गुफ़त शुनीद वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलदा रिहा रफ़तार, आहिस्ता आहिस्ता आपणा पन्ध मुकाइंदा। सब दे पिच्छे लाया शब्द सार, सार सब दी आपणे हथ्थ रखाइंदा। दो जहानां वजदी रहे तार, बिन तन्दी तन्द सुणाइंदा। घट घट अन्दर अनहद नाद अगम्मी वजाए वजावणहार, सारंग सरंगा ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तख्त निवासी खेल कराइंदा। तख्त निवासी राजन राजा, रयत्त दो जहान वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। प्रगट होया देस माझा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। सृष्ट सबाई पाए भाजा, घर मन्दिर दए तजाईआ। भगत भगवन्त मारे वाजां, साचे सन्तां लए जगाईआ। गुरमुखां रखे आपे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिखां चढ़ाए नाम जहाज़ा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। अग्गों नज़री आए ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर भाणा रिहा मनाईआ। हुक्मे अन्दर मन्नणा भाणा, भावी सब दी आप जणाइंदा। कोई ना रहसी राजा राणा, ख़ाली तख्त वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम मिटे निशाना, कूड़ी क्रिया आप मुकाइंदा। सृष्ट सबाई गाए इक्को गाणा, आत्म परमात्म साचा ढोला सोहला आप सुणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी साचा मन्दिर इक वखाना, घर मन्दिर खोज खुजाइंदा। सुरत सवाणी शब्दी मिले सच्चा हाण हाणा, घर नार कन्त सुहाग वेख वखाइंदा। अन्तरजामी अन्तर आत्म पहरे बाणा, मंत्र आपणा आप समझाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द होए हैराना, पवण स्वास ना कोए मिलाइंदा। आत्म सेजा खेले खेल श्री भगवाना, शब्द अगम्मी वाजा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या सर्ब गुणवन्त, सति सति जणाईआ। सृष्ट सबाई एका मंत, मंत्र इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म खेल जीव जंत, ईश जीव करे कुड़माईआ। सतिजुग सच बणाए बणत, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। सो गुरमुख सोहे सच्चा सन्त, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। गढ़ तुटे हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसाईआ। नारी मिले नरायण कन्त, घर साचे मंगल गाईआ। चोली चढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। धुर संदेसा सुण लवो कन्न, धुरदरगाही आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर कहिणा लवो मन्न, अगला लेखा आप मुकाइंदा। लख चुरासी देवणहारा डंन, डण्डा इक्को हथ्थ उठाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। अन्तिम छुपणा चौधवीं चन्न, तारा नूर ना कोए वखाइंदा। सृष्ट सबाई होई नेत्र अन्न्ह, ज्ञान नेत्र ना कोए खुल्हाइंदा। काम क्रोध वसया
तन, सतिगुर शब्द ना कोए कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइंदा। साचा मन्नो अन्तिम कहिणा, सो पुरख निरँजण इक जणाईआ। अन्तिम भाणा सब ने कहिणा, हरि पुरख निरँजण रिहा वरताईआ। बिन एकँकार किसे ना रहिणा, निरगुण सरगुण करे सफ़ाईआ। आदि निरँजण सच दुआरे साचे बहिणा, जोत निरँजण करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी धाम अवल्लड़े साचे तख्त इक्को बहिणा, बहि बहि हुक्म सुणाईआ। श्री भगवान वखाए नेत्र नैणां, लोचन सब दे बंद कराईआ। पारब्रह्म प्रभ नाता तोड़े भाई भैणा, साक सज्जण नज़र कोए ना आईआ। लाड़ी मौत सब नूं खाए डैणा, बिन गुरमुख बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग देवे अन्त संदेसा, तख्तो लहे राज नरेशा, निरगुण इक्को हुक्म मनाईआ। सच संदेसा सुणो बात, अकथ कथा जणाइंदा। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ाइंदा। दीन मज़्हब होए वफ़ात, फ़तवा सब नूं इक्को लाइंदा। करन आया निरगुण सरगुण घात, घाउ आपणे नाउँ लगाइंदा। रल मिल बण जाओ इक जमात, अक्खर इक्को इक पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म दा सच्चा साक, सगला संग इक अख्वाइंदा। सोहँ ढोला गाओ गाथ, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ, राम किशन सेव कमाइंदा। सो साहिब पुरख समराथ, पीर पैगम्बर राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा इक घलाइंदा । सच स्नेहुड़ा दस्से राह, रहबर इक ख़ुदाईआ। परवरदिगार हक़ पनाह, समरथ वेख वखाईआ। बिन सतिगुर बख्शे ना कोए गुनाह, पतित पावण ना कोए कराईआ। वेले अन्त ना बणना कोई गवाह, लोकमात ना छड्डे लोकाईआ। कलिजुग तत्ती वगे हवा, सृष्ट सबाई रही जलाईआ । जूठ झूठ दी पई वबा, मरीज़ होई सर्ब लोकाईआ। उम्मत भुलया इक ख़ुदा, हिंदू राम ना कोए ध्याईआ। नानक गोबिन्द नाता ल्या ना किसे जुड़ा, साची सिख्या सिख ना झोली पाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले धीआं भैणां रहे तका, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाईआ । माया राणी डौरु डंका रही वजा, दर दर पई लड़ाईआ। गोबिन्द सूरा वेखणहारा थाउँ थाँ, तख्त निवासी आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दवारा खोल्ह दर, दर दरवाज़ा इक दरसाईआ। कलिजुग अन्त खोल्हो नेत्र, नेतन नेत जणाइंदा। लख चुरासी रण भूमी बणना खेत्र, खिज़ां रुत्त सर्ब वखाइंदा। पुरख अबिनाशी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अग्गे रख्या आपणा पेपर, हल्ल स्वाल ना कोए कराइंदा। सारे चरणी डिगण पहली चेत्र, चेता पिछला आप जणाइंदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणा वेंतर, दो जहानां वेख वखाइंदा। सारे रल के श्री भगवान दे बण जाओ हेतड़, बिन भगतां हित ना किसे रखाइंदा। अन्त रहिण
ना देवे किसे दी हैंकड़, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाइंदा। कलिजुग बदलण आया पैंतड़, सतिजुग साचा नाल ल्याइंदा। एहो वेला अन्तिम छेकड़, वेला हथ्थ किसे ना आइंदा। पुरख अबिनाशी बणया सब दा भेतर गृह गृह मन्दिर फोल फुलाइंदा। आपणी अक्खीं वेखो नेत्र, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सेजा आपे चढ़, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। सेज सुहञ्जणी सोभावन्त, सो साहिब दए वड्याईआ। भगत भगवन्त मिलावा नार कन्त, नर नरायण ख़ुशी वखाईआ। कलिजुग लेखा चुके अन्त, अन्तष्करन सब दा आपणे हथ्थ रखाईआ । जिस बणाई आदि बणत, सो मध अन्त वेख वखाईआ। भरमे भुल्ले जीव जंत, सन्त सति धर्म ना कोए धराईआ। बोध ज्ञान ना दिसे कोई पंडत, मस्तक तिलक कूड़ी धार वखाईआ। नाता तुटे ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पल्लू ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी इक्को धार चलाईआ।