२० माघ २०१९ बिक्रमी अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड काउँके ज़िला अमृतसर
सच दवारे कलिजुग ढठ्ठा, खुल्हे केस दए दुहाईआ। मेरा नाता तुटे ना तत्त अठ्ठा, अठ्ठ दस ना कोए वड्याईआ। क्यों गुर अवतार पीर पैगम्बर कीता इकठ्ठा, प्रभ आपणे दर बहाईआ। मैं तेरी सिक्खी मता, मति सब दी रिहा गंवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पाणी वखाया तत्ता, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया नाल रत्ता, जूठ झूठ रंग रंगाईआ। अल्ला राणी मेरा लै के आवे भत्ता, बण सवाणी फेरा पाईआ। मुहम्मद कहे मैं तेरा बच्चा, तेरे विच समाईआ। मेरे भगवान मेरा कम्म ना कोई कच्चा, दिवस रैण तेरी सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई नार वखाई यच्चा, सति सरूप ना कोए समाईआ। मेरे कोलों कोई ना बचा, घर घर आपणा डंक वजाईआ। उठ के वेख साध सन्त कोई रहिण ना दित्ता सच्चा, सब दे उत्ते पर्दा पाईआ। चारों कुण्ट ख़ाक छानण उडे घट्टा, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच पाया रट्टा, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। मैं बल धार के आया हट्टा कट्टा, तेरी ओट तकाईआ। दोज़ख़ बहिश्त तपाया भठ्ठा, अग्नी तत्त तपाईआ । चार जुग मैनूं करदे रहे ठठ्ठा, तेरा नाम ठोकर लाईआ। तूं आपणी हथ्थीं मैनूं लिख के दित्ता पटा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जे कोई कहे हुण अलबत्ता, आलम इलम ना कोए चतुराईआ। मैं तेरा नाम चलाया सिक्का, कूड़ा डंका इक वजाईआ। शाह सुल्तानां घर वखाया निक्का, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। अमृत रस कीता फिका, रस रस
ना किसे चखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे हट्ट विका, अन्तिम तेरी ओट गए तकाईआ। पारब्रह्म तूं साहिब ठाकर चारों कुण्ट दिसा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरी झोली पा दे मेरा हिस्सा, ढह प्या सरनाईआ । वेद पुराण शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान जो देंदा रिहों चिठ्ठा, गुर अवतार पीर पैगम्बर हल्कारा रूप बणाईआ। मेरा भाणा ना किसे नजिठ्ठा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। अन्तिम वेख सारे दे गए पिठा, करवट सके ना कोए बदलाईआ। मैं तेरे सहारे सब नूं जिता, बल आपणा आप वखाईआ। तूं मेरा मात पिता, मैं तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग ढै प्या सरनाईआ। कलिजुग डिगा मूँह दे भार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। श्री भगवान तेरा डूँग्घा संसार, तुध बिन भेव कोए ना आईआ। कोटन कोटि साध सन्त जीव जंत मैं कर कर छड्डे ख्वार, ख्वारी सब दे सिर ते छाईआ। पिच्छा दे गए चार यार, यारी यार ना कोए निभाईआ। ना कोई सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद बैठे मुख छुपाईआ। चारों कुण्ट प्या काल, भुक्खयां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। साचा बणे ना कोए दलाल, जगत वचोला नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दी लाही खाल, शमस तबरेज़ सूलीआं उत्ते चढ़ाईआ। मनसूर होया बेहाल, बेआब दए दुहाईआ। अर्जण तत्तीआं लोहां उत्ते दित्ता बठाल, बलिहारी आपणे रंग रंगाईआ। बाले नीहां हेठां दित्ते स्वाल, मेरी वेख वड्डी चतुराईआ । मैं तेरा अन्तिम छोटा निक्का बाल, चौथा जुग नाउँ धराईआ। मैं शाहों कीते कंगाल, घर घर फिरी दुहाईआ। अन्तिम मेरा मन्न लै इक स्वाल, तोबा तोबा रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई एका वार धरत मात दी गोदी दे स्वाल, फेर सके ना कोए जवाईआ। विच्चों रख लै आपणे लाल, जेहड़े तेरा नाउँ ध्याईआ। मेरे नाल रला दे काल, मैं भज्जां चाईं चाईंआ। उतर पूरब पच्छिम दक्खण मारां इक्को छाल, शहिनशाह तेरा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा बच्चा तेरे दवारे नच्चा, नच्च नच्च आपणा नाच वखाईआ। कलिजुग बच्चा तेरा नच्चे, मुख घूँगट ना कोए रखाईआ। मेरी क्रिया अन्दर सारे फसे, चारों कुण्ट बचया कोए नज़र ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे नठ्ठे, पंज तत्त ख़ाक मेरे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे जगाई इक अलख, अलखना अलख तेरी वड्याईआ। ख़ाली झोली ना मोड़ीं सक्ख, सुक्खां सुखदयां घड़ी नेड़े आईआ। मेरे विच होइउँ प्रतख, मेरा संग निभाईआ। मेरी फरकणों हटी अक्ख, आखर तेरा दर्शन पाईआ। मैं तेरी किरपा शाह सुल्ताना घर उडौणे कक्ख, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। आपणे इशारे नाल आपणे दे दस्स, जो तेरे चरण ध्यान लगाईआ। फड़ बाहों लवां रख, निउँ निउँ लागां पाईंआ। चारों कुण्ट वेखीं उडणे भक्ख, भाख्या
तेरी मोहे भाईआ। मैं सेवा करां नठ्ठ नठ्ठ, इक्को साची बणत बणाईआ। किसे दा रहिण ना देवां धीरज जत, सति रखे ना कोए टिकाईआ। चौदां विद्या मारां मति, पढ़ पढ़ होण जीव हल्काईआ। शाह सुल्तानां घर चुक्कां अत, दर दर पए लड़ाईआ। विद्वाना नक्क पावां नथ्थ, कलन्दर वांग नचाईआ। जो तेरा गाउँदे जस तिन्हां ढै पवां सरनाईआ। मेरा वेला अन्तिम होणा बस, मैं सब दा बसता दयां बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ । दर्दी मेरा वंड दरद, दु:ख तेरे अग्गे सुणाया। मैं कलिजुग जीवां हथ्थ छुरी फड़ाई करद, कोई हलाल कोई झटका कर वखाया। तूं आएयों बण के मर्द, सब दा लेखा दे मुकाया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछली वखा कढ्ढ के फरद, जिस दे उत्ते हिसाब जणाया। जीवां जंतां सारे गए वर्ज, नानक लिख लिख लेख गणाया। पुरख अकाल अग्गे करो अर्ज़, वेले अन्त होए सहाया। तूं कर लै आपणा पूरा फर्ज, तेरे अग्गे वास्ता पाया। मैनूं लख चुरासी मारन दी अन्तिम मर्ज़, दारू नज़र कोए ना आया। प्रभ तेरा होवे कोई ना हर्ज, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मैं लाहवां पिछला कर्ज़, अगला लेखा तेरी झोली पाया। ना कोई गर्म ना कोई सर्द, हुक्म इक्को रिहा वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाया। तेरे दर दिती दलील, साहिब सच मेरी अरज़ोईआ। मेरी सुण अन्त अपील, मेहरवान मिले किते ना ढोईआ। मेरा कोई नज़र ना आए वकील, वुकला बैठे मुख छुपाईआ। तूं साचा शाह छैल छबील, तेरा हुक्म मेरी रज़ाईआ। तूं वस्त्र पहरे नील, बसन बनवारी आपणा वेस वटाईआ। सृष्ट सबाई होई कुचील, कुचल देवीं थाउँ थाईंआ। किसे नज़र ना आए मानसरोवर झील, हँस रूप ना कोए वटाईआ। लेखा चुके ज़बराईल मेकाईल असराफील, इज़राईल दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ढाह दे फ़सील, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। जिउँ कृष्न अर्जण लहिणा चुकाया कोलों भील, तिउँ पीर पैगम्बर नठ्ठण वाहो दाहीआ। तेरा शस्त्र ना कोए तीर, कमान नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा तोड़ मेरा ज़ंजीर, ज़रा ज़रा दे कटाईआ। मैं अन्त तेरे कोल आया अख़ीर, इखतैयार दे मेरे गोसाईंआ। अठसठ तीर्थ सुकावां नीर, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाईआ। सब दे वस्त्र लाहवां चीर, भूशन तन ना कोए पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी ख्वाहिश पूर कराईआ। मेरी पूरी कर दे ख्वाहिश, ख़ासतगार दर ते आया। नौ खण्ड पृथ्मी कर अज़माइश, बिन तेरे भगतां सच्चा कोए रहिण ना पाया। मैं करके आया पैमाइश, पैमाना इक्को हथ्थ उठाया। कलिजुग जीवां धीआं भैणां लाई नुमाइश, जगत फैशन हट्ट विकाया। तैनूं वेख मेरे साहिब ना आया तैश, क्यों बैठा मुख छुपाया। मेरी चले ना कोए पेश, पेशतर तेरे अग्गे हाल सुणाया। माण
तुटा ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति बैठा सीस झुकाया। पीर पैगम्बर बण गए दरवेश, दर ब-दर ना कोए फिराया। तूं रहें सदा हमेश, आदि जुगादि वड वडयाया। मेरे वेख खुलड़े केस, सीस दस्तार ना कोए टिकाया। फिरी दरोही मुल्ला शेख़, शेख़ी सब दी दे मिटाया। मैं आपणी खेल लई खेड, जगत कूड़ अडम्बर इक रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा सुणाया। कलिजुग सच दस्सांगा। तेरे विच आ के हस्सांगा। दो जहानां नस्सांगा। एका तीर निराला कसांगा। सृष्ट सबाई झस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साचे मन्दिर बहि के वसांगा। कलिजुग वेख वेखी जा, वखावणहारा दया कमाईआ। भेखाधारी भुल्ले राह, भरमी भरम वड्याईआ। मायाधारी रुले थाँ थाँ, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। मांवां पुत्रां कोए ना छाँ, पिता पुत्त ना कोए वड्याईआ। नार कन्त ना सके हंढ्ढा, विभचार सर्ब लोकाईआ। तेरी अन्तिम पकड़ां बांह, बल आपणा इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खेल खेल रिहा वखाईआ।
२० माघ २०१९ बिक्रमी अर्जण सिँघ दे गृह भरोभाल ज़िला अमृतसर
ग़ुलाम बरदे आए बद्धे, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर फिरन भज्जे, चौदां तबक देण दुहाईआ। साहिब सुल्तान इक्को सद्दे, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। पार कराए पिछली हद्दे, अगला लेखा रिहा समझाईआ। कलिजुग विच बाल नढ्ढे, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा समझाईआ। गुर अवतार सद्दे नेड़े, नेरन नेरा आप जणाइंदा । कलिजुग वेखो उजड़े खेड़े, काया खेड़ा ना कोए वसाइंदा। दीन मज़्हब पए झेड़े, झगड़ा हक़ ना कोए दृढ़ाइंदा। सति धर्म ना बन्न्हे बेड़े, बेड़ा कंध ना कोए उठाइंदा। पुरख अकाल सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी वेंहदा रिहा कर के वड्डे जेरे, भेव अभेदा आप छुपाइंदा। कोई ना जाणे तेरे मेरे, मेरा तेरा राह ना कोए वखाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार हुक्मे अन्दर हरि जू घेरे, धुर फ़रमाना इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। पीर पैगम्बर सजदा सीस, इक्को इक झुकाईआ। तेरा खेल साहिब जगदीश, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरा कलमा तेरी हदीस, हज़रत सच तेरी पढ़ाईआ। अन्तिम ख़ाली होए खीस, वस्त नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं पीसण ल्या पीस, चौदां तबक देण दुहाईआ। तेरा निशाना दस्स के गए ठीक, अल्फ़ ये कर पढ़ाईआ। तेरे हथ्थ इक तौफ़ीक, लाशरीक बेपरवाहीआ। तेरी करदे रहे उडीक, ईसा मूसा
मुहम्मद ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार नेत्र खोल्ह, नैण नैण दरसाइंदा। लोकमात सच वस्त ना किसे कोल, लख चुरासी ख़ाली भाण्डे आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता वज्जा ढोल, सच सुच्च वणज ना कोए वखाइंदा। त्रैगुण माया पाया घोल, तत्तव तत्त नाल लड़ाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, पर्दा हक़ ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। पीर पैगम्बर मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। वेला अन्तिम गया आ, दीसे अन्त ना कोए सहाईआ। अल्ला राणी तुट्टणहारा नकाह, मुख पर्दा ना कोए टिकाईआ। करे खेल आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाईआ। रूह पाक करे जुदा, वजूद कम्म किसे ना आईआ। सारे होए बेवफ़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। गुर अवतार करन विचार, विचार विच हरि ना आइंदा। जुग चौकड़ी जिस चलाई धार, धरत धवल खेल खलाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड खोल्हणहार किवाड़, पुरीआँ लोआँ राह चलाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव जिस बणाए सेवादार, साची सेवा इक समझाइंदा। सो साहिब लेखा मंगे अन्तिम वार, पूरब लहिणा आप चुकाइंदा। सब दे नेत्र होए शरमसार, अक्ख प्रतख ना कोए उठाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होए लाचार, अञ्जील कुरान काया कुरा ना कोए वखाइंदा। खाणी बाणी तीर निराला मारे ना कोई मार, धार दो धार ना कोए जणाइंदा। कूड़ा नाता सर्ब संसार, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाइंदा। चौदां लोक वेखे हट्ट बाज़ार, श्री भगवान फोल फुलाइंदा। कागद कलम शाही रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर धीर ना कोए धराइंदा। दरोही ख़ुदाए साडी सुणी ना किसे आवाज़, गुर का शब्द रिदे ना कोए वसाइंदा। सृष्ट सबाई होई विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ धूंआँधार, जोत उजाला ना कोए कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलिजुग अन्तिम सारे गए हार, आत्म परमात्म ब्रह्म मति इक तत्त सति सति नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप समझाइंदा। साची करनी दस्से मूसा, मसला इक्को इक जणाईआ। अन्तिम पाउणा काला सूसा, नूर ज़हूर दए छुपाईआ। ईसा सीस ना रहे कोई हदीसा, हज़रत इक्को हुक्म सुणाईआ। मुहम्मद तेरा अन्तिम पीसण पीसा, कलिजुग चक्की जगत चलाईआ। चार यारी ख़ाली खीसा, ख़लकत रोवे मारे धाहींआ। प्रगट होया बीस बीसा, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। सच संदेसा पीर गुर, सतिगुर साचा इक समझाइंदा। साचा लेखा वेखो धुर, धुर दा लेखा आप जणाइंदा। लख चुरासी जीव जंत स्वच्छ सरूपी कवण गया जुड़, शब्दी ढोला कवण अल्हाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण
सरगुण वेखणहारा चढ़ के साचे घोड़, जोती जोड़ा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करनेहारा, एकँकार वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सो पुरख निरँजण करे कराए साची कारा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। एकँकारा देवणहार आधारा, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता सति सतवादी दए सति हुलारा, श्री भगवान वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सारा, ब्रह्म वेखे थाउँ थाईंआ। विष्नूं देवे इक इशारा, ब्रह्मा आपणे हुक्म नचाईआ। शंकर खोल्हे बंद कवाड़ा, नेत्र बंद ना कोए जणाईआ। हुक्मे अन्दर सद्दे तेई अवतारा, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाईआ। साचा खेल सचखण्ड, सो पुरख निरँजण आप रचाइंदा। जुग चौकड़ी वंडणहारा वंड, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। लेखा चुकाए तारा सूरज चन्द, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। लख चुरासी देवणहारा दंड, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। नाता तोड़े जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मूल मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे भेख पखण्ड, कलिजुग लहिणा झोली आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। गुर अवतार करो ध्यान, हरि साचा सच समझाइंदा। चार वरन किसे कोल ना रिहा ज्ञान, सच ध्यान ना कोए लगाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश होए बेईमान, नाम अमानत गृह मन्दिर ना कोए टिकाइंदा। पंच विकारा अन्दर वड़या शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब हल्काइंदा। नज़र ना आए श्री भगवान, बंद ताकी कुण्डा कोए ना लाहइंदा। अमृत आत्म किसे ना मिल्या पीण खाण, निझर झिरना ना कोए झिराइंदा। जोती जोत जगे ना नूर महान, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। बत्ती दन्द रसना जिह्वा गा गा थक्की गाण, गावणहारा आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी करनी आप जणाइंदा। गुर अवतार करन महिसूस, वेला अन्तिम अन्त आईआ। पुरख अबिनाशी बणया आप जासूस, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सब दी वरासत करे मनसूख, हक़ आपणा दए जणाईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, कूड़ी क्रिया झूठ, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। लख चुरासी पंज तत्त काया जाण कलबूत, कलमा नबी इक पढ़ाईआ। आपणा देवे आप सबूत, शहिनशाह इक्को फेरा पाईआ। आपणे हथ्थ रखे हकूक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा देवे आप, सदा आपणे नाम लगाईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत वेख वखाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार जिस दा जपदे रहे जाप, सो साहिब वेखण आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जंत वेखे पूजा पाठ, इष्ट देव ना कोई मनाईआ। पावे
सार तीर्थ ताट, तट किनारा फोल फुलाईआ। चौदां लोकां खोल्हे हाट, वणजारा नज़र कोए ना आईआ। चोदां तबक वेखे ज़ात, ज़ात सब दी दए गंवाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। गोपी काहन कोई ना पावे रास, मण्डल मण्डप नाच ना कोए नचाईआ। चार जुग दी इकठ्ठी करे शाख़, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दी भाख्या रहे भाख, भविख्त वाक् सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नर हरि इक्को वेस वटाईआ। नर हरि एकँकारा, अक्ल कला अख्वाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड आपणे सोभा पाइंदा। कमलापाती हो उज्यारा, दीआ बाती ना कोए जगाइंदा। साचा साकी नर निरँकारा, साचा जाम हथ्थ उठाइंदा। देवणहारा धुर दरबारा, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, वाहद आपणा रंग चढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान सांझा यारा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो तैयारा, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिफ्त सालाही वसे बाहरा, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। सिफ्त सालाही एको एक, एक एक जणाईआ। आदि जुगादि साची टेक, जुग जुग हुक्म मनाईआ। रूप रंग ना कोए रेख, भेख आपणा आपणे विच छुपाईआ। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर दए वड्याईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। जिस सुत बणाया श्री दशमेश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस नानक निरगुण करी आदेस, अलख अलख ढोला गाईआ। जिस पीर पैगम्बर बणाई रेख, रेखा आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जो भगतां संग करे हेत, नित नवित्त फेरा पाईआ। जिस नाउँ निरँकार आपणा दित्ता भेत, विष्न ब्रह्मा शिव कर पढ़ाईआ। सो कलिजुग अन्तिम गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे करे आपे पेश, आपणा लेखा आपणे विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करनहार निरँकारा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। कलि कल्की लै अवतारा, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। वेद व्यासा जिस दा लेखा लिख दा रिहा बण लिखारा, सो ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता उच्चे टिले पर्बत फेरा पाइंदा। जिस दा जलवा तक्क मूसा डिगा मूँह दे भारा, नेत्र नैण ना अक्ख खुल्हाइंदा। जिस नूं ईसा कहिन्दा मेरा परवरदिगारा, पिता पूत रंग वखाइंदा। जिस नूं मुहम्मद कहे मेरा अमाम सिक्दारा, सिर मेरे हुक्म मनाइंदा। जिस नूं अल्ला राणी कहे पीर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर खेल कराइंदा। जिस दा हक़ो हक़ नाअरा, नोबत आपणे नाम वजाइंदा। जिस दा पीर पैगम्बर करदे गए मुशारा, सो मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा। सचखण्ड दुआर बैठा रिहा हो के बहिरा, कलिजुग अन्तिम आपणा हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। वेखो खेल
पैगम्बर पीर, पारब्रह्म जणाईआ। वेला अन्तिम इक अख़ीर, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। कटण आया शरअ ज़ंजीर, शरीअत कोए रहिण ना पाईआ। हयात आब देवे इक्को नीर, निर्मल जाम प्याईआ। चौदां तबक बदल देवे तकदीर, तस्वीर आपणी दए वखाईआ। पिछली मेटे सर्ब लकीर, हुक्मे अन्दर हुक्म जणाईआ। नाम खण्डा खिच शमशीर, शमा सब दी गुल कराईआ। वेख वेख सारे होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। करया खेल हरि बेनज़ीर, नज़र विच ना आईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह इक्को फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैगम्बर वेखो हयाती, हरि साहिब आप जणाइंदा। कलिजुग मिटे अन्धेरी राती, रुत्ती आपणी इक वखाइंदा। साची सच देवे प्रभाती, परम पुरख दया कमाइंदा। बिरहों तीर निराला मारे काती, काया सब दी आप उलटाइंदा। सचखण्ड दवारे खोल्हे ताकी, पर्दा दूई आप चुकाइंदा। किसे दा कुछ रहि ना जाए बाकी, उम्मत उम्मतीआं झोली पाइंदा। वेले अन्तिम देवे फ़ासी, फाह सब दे हथ्थ वखाइंदा। हज़रत बहि बहि करे हासी, ईसा मूसा ना कोए छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद गए जाग, जागण वेला आया। कोई ना धोवे झूठा दाग़, दुरमति मैल कोए ना लाहया। मकबरे जगे ना कोई चिराग़, मस्जिद नूर ना कोए रुशनाया। मसला हल्ल ना हक़ जनाब, अल्ला राणी नैण शरमाया। ना कोई मेटे वाद विवाद, सादक सिदक ना कोए रखाया। परवरदिगार चरण घोड़े दित्ता रक़ाब, दुलदुल इक्को तंग कसाया। जिस दा लैंदे रहे ख्वाब, सो ख़ाह मख़ाह आपणा हुक्म चलाया। चलो रल के करीए दर आदाब, सजदा सीस झुकाया। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी भरी पाप, पतित कोए ना रूप वटाया। जिस दा जपदे आए जाप, नूरी अल्ला नूर रुशनाया। सो मीआं आया बाप, पिसर पिदर ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा मनाया। अन्तिम हुक्म मन्नणा पैणा, सो साहिब आप जणाईआ। आपणा कीता वेखो नैणां, निज नेत्र रिहा जणाईआ। दीन मज़्हब दा बुरज अन्तिम ढहिणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। चार वरन बणाए भाई भैणां, साक सैणा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाईआ। सच संदेसा देवे अमाम, कायनात समझाइंदा। पीर पैगम्बर करन सलाम, अलैकम हुक्म ना कोए जणाइंदा। अन्त भगवन्त तोड़े माण, अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। बरदे बणाए फड़ ग़ुलाम, गुरबत सब दी आप गवाइंदा। चरण धूढ़ वखाए इक हमाम, दर मन्दिर पर्दा लाहइंदा। बदल देवे आप नज़ाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक घलाइंदा। सच स्नेहुड़ा देवे घल्ल, शब्द अगम्म पढ़ाईआ । वसणहारा
निहचल धाम अटल, अटल हुक्म जणाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार इक दूजे नाल जाओ रल, पिछला झगड़ा सर्ब मुकाईआ। श्री भगवान करदा रिहा वल छल, जुग चौकड़ी सरगुण हुक्म जणाईआ। दाता योद्धा सूरबीर वड प्रबल, परम पुरख बेअन्त वड्याईआ। अन्तिम मेटे सब दा सल, दूई कोए रहिण ना पाईआ। प्रभ सरनाई लैणी मल्ल, दूजी ओट नज़र ना आईआ। कलिजुग मेटे अज्ज कि कल, काल सब दे सिर ते छाईआ। जन भगतां देवे पूरब फल, लहिणा नाम झोली पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वाहे हल, कूड़ी किरआ जड़ उखड़ाईआ। वेखणहारा जल थल, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा समझाईआ। अगला लेखा आया नेड़े, नेरन नेरा आप जणाइंदा। दीन मज़्हब दे छड्डो झेड़े, झगड़ा कोए रहिण ना पाइंदा। जिस ने दित्ते सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गेड़े, सो गेड़ा आप गिढ़ाइंदा। धरत मात दे खुल्हे करे वेहड़े, दीपां लोआँ खोज खुजाइंदा। जन भगतां पिच्छे जिस सरगुण हो के मारे फेरे, निरगुण आपणा नाउँ वड्याइंदा। अन्तिम सारे आ गए हरि दे घेरे, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। करन ना देवे हेरे फेरे, हेरी फेरी सर्ब मिटाइंदा। सारे कहो तूं मेरा हम तेरे, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शाहो शाबाशी असीं आए तेरे डेरे, तेरा डंका नाम इक्को नाद वजाइंदा। असीं लोकमात झगड़े कर के आए बथेरे, तेरे हुक्मे खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक सुणाइंदा। सच संदेसा देवे नाद, एका राग जणाईआ। वेखणहारा आदि जुगादि, जुग जुग फेरा पाईआ। जिस रचन रचाई ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जिस नाम जणाया बोध अगाध, अगाध बोध करी पढ़ाईआ। जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर दिती दाद, दात इक्को झोली पाईआ। जिस दीन मज़्हब बणाई जमात, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। जिस पीर पैगम्बर नाता बंधाया चरण नात, नित नवित्त खेल कराईआ। जिस नूं मन्नया रसूल पाक, सच असूल रिहा वखाईआ। माअकूल अग्गों दयो जवाब, परवरदिगार पुच्छ पुछाईआ। आपणे मुख तों पड़दा लाहे नक़ाब, पर्दानशीं आपणा मुख दिखलाईआ। चौदां तबक वेखे बाग़, ख़िज़ां रुत्त सब ते छाईआ। वेले अन्त ना करे किसे मुआफ़, दोषी दोष रिहा लगाईआ। सृष्ट सबाई पाए वफ़ात, फ़तवा इक्को नाम लगाईआ। लेखा लिख के गए कलम दवात, पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। कलिजुग आए अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। प्रगट होए पुरख अबिनाश, बेपरवाह बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक जणाईआ। साचा हुक्म सुणो कन्न, बिन रसना आप जणाइंदा। इक्को हुक्म लैणा मन्न, मनसा सब दी पूर कराइंदा। इक्को चढ़ना सच्चा चन्न, नूर ज़हूर इक दरसाइंदा। इक्को बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेटा नाउँ वड्याइंदा। इक्को घड़े
देवे भंन्ह, पंज तत्त ठीकर नज़र कोए ना आइंदा। इक्को नाता जोड़े छप्परी छन्न, इक्को सचखण्ड सोभा पाइंदा। इक्को देवणहारा डंन, डंका नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को कलमा आप समझाइंदा। पीर पैगम्बर कर असीस, सरन पए सरनाईआ । तेरी पढ़ीए इक हदीस, दूजा कलमा ना कोए सुणाईआ। छत्र झुल्ले प्रभ तेरे सीस, तेरे हुक्म सद रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मंगी मंग बण दरवेश, माण अभिमान ना कोए रखाया। साडी अन्त चले ना कोई पेश, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाया। नाता तुटा मुल्ला शेख़, मसायक नज़र कोए ना आया। इक्को तेरे चरणां हेत, प्रीती सच सच बंधाया । कर किरपा साहिब वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाया। साचा हुक्म पीर पैगम्बर, पारब्रह्म जणाईआ। कलिजुग मेरा अन्त सुअम्बर, इक्को घर वखाईआ। लख चुरासी कूड़ अडम्बर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब कला आपे भरतम्बर, घट घट रिहा समाईआ। जिस बणाए ज़िमीं असमान अम्बर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा फ़रमााईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, धुरदरगाही आप जणाइंदा। गोबिन्द लिख के गया परवाना, परम पुरख आप समझाइंदा । नानक निरगुण दे के गया ज्ञाना, मंत्र सति नाम दृढ़ाइंदा। प्रगट होवे निहकलंक बली बलवाना, जिस दा अन्त कोए ना आइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ नाच नचाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे ध्याना, करोड़ तेतीसा धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गावण गाणा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी जिस दी सिफ्त सालाहइंदा। सो साहिब वड मेहरवाना, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। गोबिन्द कहे मेरा पुरख अकाल नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। मेरी हथ्थीं बन्न्हे गाना, साचा सगन आप मनाइंदा। ना कोई चिल्ला तीर कमाना, कल्ग़ी तोड़ा ना कोए जणाइंदा। करे खेल खेल महाना, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। सम्बल वसे इक मकाना, संभल संभल आपणा चरण टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर आप उठाइंदा। पीर पैगम्बर उठो भागो, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। परवरदिगार सरन सरनाई लागो, पिछला लहिणा दए चुकाईआ। धुरदरगाही सुणो आवाज़ो, बांग सदा ना कोए अल्हाईआ। पिछला झेड़ा चुक्के निमाज़ो, हुजरा हक़ इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब नूं रिहा जणाईआ। साहिब तेरा लेखा सोहणा, लिख्त विच ना आइंदा। जो करना सो सच होणा, ना कोई मेट मिटाइंदा। तेरे दर ते सब ने रोणा,रोन्दयां सब नूं गले लगाइंदा। दुरमति दाग़ जगत धोणा, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग
अन्तिम साची सेज किसे ना मिले सौणा, ख़ावंद ख़वातीन ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक्को भाइंदा। दर तेरा इक्को सति, सति तेरी वड्याईआ। दर तेरा इक्को हक़, हक़ो हक़ नज़री आईआ। लोकमात सिख्या दे दे गए थक्क, तेरी सृष्टी चले ना तेरी रज़ाईआ। असीं कलिजुग अन्तिम पिच्छे गए हट, पल्लू आपणा आप छुडाईआ। कलमा पढ़ के लग्गदा द्वैती फट, बाणी पढ़ के नाम पट्टी ना कोए बंधाईआ। सृष्ट सबाई विक गई कलिजुग दे हट्ट, कौडी कीमत कोए ना पाईआ। जिध्धर वेखीए खेड़ा दिसे भठ्ठ, भांबड़ त्रैगुण अग्नी रही लाईआ। नाता तुटा तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खुल्ही मींढी सीस पट्टी ना कोए गुंदाईआ। कलिजुग जीवां मेरी ना रखी पत्त, मेरे अन्दर वड़ वड़ नंगे तारीआं लाईआ। दीन मज़्हब दी उबली रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाईआ। नानक गोबिन्द दी भुल्ली सब नूं मति, मनमति होई हल्काईआ। किसे घर ना दिसे धीरज जत, नेत्र नैण धीआं भैणां रहे तकाईआ। गुर अवतार सारे गए छड्ड, खैहड़ा छड्डया अन्त लोकाईआ। श्री भगवान कलिजुग अन्तिम जिस भावे तिस तूं लैणा रख, गुर अवतार देवे ना कोए गवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत सिम्मल रुक्ख ख़ाली पत्त, फल फुल नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता रसना जिह्वा मणका मणका माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ। गुर का सत्थर कोए ना बहे घत्त, यारड़ा मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत गोबिन्द कोई ना लए झट्ट, तृष्ना भुक्ख ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर खेल खलाईआ। गुर बणया पुरख अकाल, भेव कोए ना पाइंदा। चेला बणया गोबिन्द लाल, गुजरी गोद ना कोए सुहाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, दो जहानां वेख वखाइंदा। नाम जणाए हो कृपाल, कृपानिध आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम हल्ल करे स्वाल, ज़ेर ज़बर सर्ब मिटाइंदा। चौदां विद्या होए हैरान, हरि जू की की खेल कराइंदा। नाता तोड़े बे-ईमान, शरअ शैतान ना कोए लड़ाइंदा। बग़लों खिच्चे आप कुरान, मसला हक़ आप समझाइंदा। लेखा जाणे वेद पुराण, शास्त्र सिमरत फोल फुलाइंदा। पर्दा खोल्हे अठ्ठ दस अठारां ध्याए गीता ज्ञान, गोझ आपणा रंग रंगाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुरू ज्ञान, गुर शब्दी वंड वंडाइंदा। पुरख अकाल सब दा जाणी जाण, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाइंदा। कलिजुग भुल्ले जीव नादान, हरि का नाम ना कोए ध्यााइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता उत्तम रखे आपणी ज़ाता, निरवैर पुरख आपणा फेरा पाइंदा। निरवैर पुरख बेपरवाह, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सति सरूपी बण मलाह, शाहो भूपी फेरा पाईआ। दहि दिशा चारों कुण्ट वेख वखा, उतर पूरब पच्छिम
दक्खण आपणा हुक्म जणाईआ। लेखा जाणे थाउँ थाँ, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। लहिणा देण चुकाए पुत्रां माँ, पिता पूत गोदी इक जणाईआ। भगत भगवान इक दूजे नाल करन हां, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणयां अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सूचना इक समझाईआ। साची सूचना हरि का नाउँ पत्र, पत पतवन्ता आप जणाइंदा। सतिजुग बीज बीजे साचे वत्तर, भगत भगवान हल चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। इकावन बावन सुणो गीत, गहर गम्भीर जणाईआ। पुरख अकाल दी अगम्मी रीत, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सच सरनाई इक प्रीत, दो जहान वड्याईआ। जिस बणाया मन्दिर मसीत, सो अन्तिम लेखा दए चुकाईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैभवण धनी फेरा पाईआ। ताज सोहे साचे सीस, जगदीश वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे राग छत्तीस, नाद आपणा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्को लाईआ। सच जैकारा गाए सलोक, सोहला इक्को इक दृढ़ाइंदा। वज्जे वधाई लोक परलोक, परम पुरख आप अल्हाइंदा। लख चुरासी देवे मोख, मुफ्त आपणा नाम लुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाइंदा। साचा नाउँ हरि निरँकार, इक्को इक जणाईआ। पीर पैगम्बर लैणा उच्चार, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हर घट रिहा समाईआ। बण वचोला विच संसार, शब्दी गुर फेरा पाईआ। पर्दा उहला दए नवार, चोला आपणा आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक समझाईआ। साचा नाउँ आदि निरँजण, आदि पुरख समझाइंदा। दानी दाता दु:ख दर्द भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। नाम निधान नेत्र पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सदा सुहेला इक्को सज्जण, जुग जुग वेस वटाइंदा। चरण धूढ़ कराए मजन, निर्मल नीर सीर प्याइंदा। कलिजुग अन्तिम परदे आया कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कूड़े भाण्डे सारे भज्जण, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। शाह सुल्तान तख्त ताज तजण, दर दर आप फिराइंदा। काल नग़ारे सिर ते वज्जण, वजाहत नाल समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को मंत्र आप दृढ़ाइंदा। इक्को मंत्र सब ने गाउणा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ नज़री आउणा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया बुरज ढाउणा, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। अबिनाशी करता घर विच पाउणा, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को नाम दए वरताईआ। इक्को नाम वरते जग, जग जीवण दाता आप वरताइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, जन भगतां आप मिलाइंदा। फड़ फड़ हँस
बणाए कग्ग, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। दरस कराए रज्ज रज्ज, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा । नव दवारे पार हद्द, दसवें आपणा कुण्डा लाहइंदा। अनहद नाद जाए वज्ज, सुर ताल ना कोए बणाइंदा। अमृत जाम प्याए मध, मधुर रस इक जणाइंदा। सुरत सवाणी सेजा सद्द, शब्द हाणी मेल मिलाइंदा। जगत माया विच्चों कढ्ढ, आप आपणे रंग रंगाइंदा। इक वखाए विश्व यद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक पढ़ाइंदा। साचा नाम इक्को पढ़ना, नाउँ निरँकार वड्डी वड्याईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़ना, गुरसिख कुण्डा लाहीआ। साची तरनी हरिजन तरना, तारनहारा रिहा समझाईआ। नाता तुटे वरनां बरनां, बरन अठारां ना कोए कुड़माईआ। मेल मिलावा प्रभ के चरणा, धूढ़ी मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। निरभउ चुकाए भय डरना, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। ना जम्मणा ना कदे मरना, मरन जन्म गेड़ रहिण ना पाईआ। सतिगुर घर चाईं चाईं वड़ना, दर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम दए सिखाईआ। साचा नाम लैणा सिख, सिख्या साख्यात जणाइंदा। निरवैर पुरख पाए भिख, पुरखोतम आपणी दया कमाइंदा। जिस नूं ध्यांउँदे मुन रिख, जोग जोगीशर ध्यान लगाइंदा। नज़र नाल ना आए दिस, नैण नैण ना कोए मिलाइंदा। जुग जुग भगतां होए वस, आपणा वस ना कोए रखाइंदा। अन्दर वड़ के मार्ग जाए दस्स, ध्रू प्रहिलाद आप पढ़ाइंदा। दो जहानां पन्ध मुकाए नठ्ठ नठ्ठ, पांधी आपणा फेरा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ धराइंदा। चार वरन दा खोलया हट्ट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्को इक जणाइंदा। साचा नाम नाम धनवन्त, धन साचा इक समझाईआ। हरि का शब्द गुर का मंत, मंत्र नमो नमो पढ़ाईआ। जिस दा लेखा कोई ना जाणे आदि अन्त, गुर अवतार बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। सो मेल मिलाए सच भगवन्त, भगतन साचे रिहा उठाईआ। नेत्र खुल्हाए निरगुण सन्त, सतिगुर आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग बणाए साची बणत, विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाईआ। चारे वेद तोड़े माण कोई ना जाणे पंडत, जीउ पिण्ड सब दा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, इक्को अक्खर आखर दए समझाईआ। इक्को अक्खर आखर चोटी, चोट नगारे आप लगाइंदा। लख चुरासी वासना कढ्ढे खोटी, सच सुच्च इक समझाइंदा। पारब्रह्म दे बण जाओ गोती, ब्रह्म आपणी अंस वखाइंदा। इक्को नूर निर्मल जोती, जोत निरँजण नाउँ धराइंदा। नाम डंका फड़ो सोटी, पंच विकारा मेट मिटाइंदा। गुरमुख बण जाओ माणक मोती, कूड़ा कच्च कम्म किसे ना आइंदा। सुरत उठाओ कलिजुग सोती, शब्द हुलारा इक लगाइंदा। चढ़ के वेखो आपणी चोटी, सतिगुर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, साचा नाम जिस सिखाइंदा। साचा नाम पुरख अगम्म, अलख अगोचर इक जणाईआ। आप वसाए दमां दम, पवण स्वासी सेवा लाईआ। भगत भगवान कराए कम्म, निहकर्मी कर्म कांड दए मिटाईआ। सति सतिवादी बेड़ा देवे बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाईआ। गुरमुख वड्डा कहीए धन्न, जिन मिल्या सच्चा माहीआ। लख चुरासी नेत्र अन्न्ह, गुर का दरस कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम विरला सन्त गया मन्न, मन मनसा जगत वलों हटाईआ। सोहँ ढोला गाए छन्द, वचोला इक्को नज़री आईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। राए धर्म ना देवे डण्ड, लाड़ी मौत ना लए प्रनाईआ। सच दवारे चाढ़्हे चन्द, गुरमुख नाउँ करे रुशनाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शंद, बख्शिश इक्को झोली पाईआ। गुरसिख सतिगुरू दवारे इक अनन्द, दूसर हट्ट ना किसे वखाईआ। रसना छड्ड झूठा गंद, रस आत्म इक दृढ़ाईआ। किसे कम्म ना औणे बत्ती दन्द, जिह्वा जगत होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना श्री भगवाना विच जहानां जुगो जुग जगत जुगत आप जणाईआ। ब्रह्म दृष्टी सतिगुर दरस, नेत्र नैण नैण रुशनाईआ। नज़री आए इक्को इष्ट, ईश जीव करे कुड़माईआ। कूड़ी दिसे सर्ब सृष्ट, नाता तुटे भैण भाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया होई भृष्ट, भावी सब दे सिर ते छाईआ। लेखा जाण रामा वशिष्ट, विश्व आपणा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ ।