पुस्तकालयभाग १३

२१ माघ २०१९ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर

साचे तख्त हरि निरँकार, तख्त निवासी सोभा पाईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। तूं ख़ालक ख़लक परवरदिगार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तूं शहिनशाह शाहो भूप हरि निंरकार, निरवैर खेल कराईआ। दो जहानां पावें सार, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म चलाईआ। जुग चौकड़ी सच संदेसा देवें विच संसार, हउँ बाले सेव लगाईआ। लिख लिख लेखा अपर अपार, अलख अगम्म अगोचर दएं समझाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। दर खड़े तेरे दुआर, दोए जोड़ पए सरनाईआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा तार, तारनहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम सारे गए हार, आपणा बल ना कोए रखाईआ। सृष्ट सबाई तेरा मंत्र तेरा शब्द तेरा नाउँ आए सखाल, साची सिख्या कर पढ़ाईआ। सरगुण निरगुण बण दलाल, बण विचोला फेरा पाईआ। हकीकत वेख हक़ हलाल, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट होए वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। कलमा

पढ़े ना कोए कलाम, कायनात रही कुरलाईआ। हिरदे किसे ना वसे राम, रमया नज़र किसे ना आईआ। नाता तुटा गोपी काहन, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। गुर का शब्द ना सके पछाण, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी शरअ होई शैतान, घर घर पई लड़ाईआ। नज़र ना आए इक भगवान, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ दुकान, साचा हट्ट ना कोए चलाईआ। मिल्या मेल ना नौजवान, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। खाणी बाणी सुण सुण थक्की कान, कानी तीर निराला बाण ना कोए लगाईआ। आत्म परमात्म सके ना कोए पछाण, पर्दा आपणा ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, आत्म रस रस ना कोए चुआईआ। नज़र ना आए गुण निधान, जगत नेत्र देण दुहाईआ। सच दवारे मिल्या किसे ना माण, साध सन्त रहे कुरलाईआ। तेरा रूप सक्या ना कोए पछाण, इष्ट इक्को नज़र किसे ना आईआ। पीर पैगम्बर होए हुक्मरान, लोकमात फिर फिर फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चार वरन अठारां बरन चलदी रही दुकान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर वसें बेपरवाहीआ। गुर अवतार तेरे बरदे, तेरे दर ते अलख जगाईआ। पीर पैगम्बर तैथों डरदे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर लोकमात करनी करदे, नाउँ संदेसा इक सुणाईआ। लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड फिरदे, चौदां तबकां वेख वखाईआ। जुग जुग तेरे गेड़े गिढ़दे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम गुर अवतार इक दूजे नाल भिड़दे, दीन मज़्हब पई लड़ाईआ। कोई ना मन्ने हुक्म सच्चे पिर दे, पीआ प्रीतम गए भुलाईआ। अमृत झिरने किते ना झिरदे, पी पी थक्की अमृत जगत लोकाईआ। बिरहों अंझू किते ना किरदे, रो रो नेत्र नैण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखौंणा साचा घर, जिस घर तेरी वड्याईआ। पीर पैगम्बर तेरे ग़ुलाम, आकी नज़र कोए ना आईआ। दोए जोड़ करन सलाम, सलाम अलैकम इक बुलाईआ। तुं साहिब सच्चा अमाम, तेरा अन्त कोए ना आईआ। पकड़या इक्को तेरा दाम, दामनगीर तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कर के आए काम, तेरा नाउँ डंक वजाईआ। अन्त पई अन्धेरी शाम, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। कलिजुग छुपण वाला भान, सदी चौधवीं रही शरमाईआ। साचा रहे ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जगत कुरान, काया कुरह ना कोए फोलाईआ। अन्तर आत्म मिल्या ना सच हमाम, नहावण नहा नहा शुकर ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस दवारे डेरा लाईआ। गुर अवतार तक्कण राह, नैण नैण उठाया। पुरख अबिनाशी मिले इक मलाह, निरगुण आपणा फेरा पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दस्सदा रिहा सलाह,

नाम अक्खरां विच पढ़ाया। दीन मज़्हब शरअ शरीअत पाउदा रिहा राह, रहबर आपणा हुक्म मनाया। आपणा आप निरगुण दाता पुरख बिधाता सति सरूपी रिहा छुपा, रूप रंग रेख ना कोए जणाया। इक्को बख्शे चरण पनाह, पुनहि पुनहि सब ने सीस झुकाया। लख चुरासी भरी गुनाह, गुरबत घर घर डेरा लाया। हरि का नाउँ गए भुला, नाम सति मंत्र ना किसे दृढ़ाया। आत्म ताकी कोई ना सका खुला, अन्तर आत्म दरस किसे ना पाया। अनहद नाद धुन कोए ना सका गा, छत्ती राग सुण सुण शुकर मनाया। आत्म जोती कोई ना सका जगा, दीआ बाती कमलापाती हथ्थ ना किसे फड़ाया। साचा साकी बण के जाम सक्या ना कोई पिला, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया। मन आकी वेख्या थाँ थाँ, मन का मणका ना कोए भवाया। साची सिख्या कलिजुग जीव सारे गए भुला, अभुल्ल तेरा भेव किसे ना आया। तीर्थ तट रोवण मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले सारे कर गए ना, साचा संग ना कोए निभाया। नाता तुटा पुत्रां माँ, पिता पूत ना रंग चढ़ाया। वेले अन्त कोए ना पकड़े बांह, बौहड़ी बौहड़ी सर्ब कुरलाया। नौ खण्ड पृथ्मी वेख्या थाँ, सत्त दीप पर्दा लाहया। सृष्ट सबाई भरी गुनाह, पुनीत रूप ना कोए वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस दवारे नूर धराया। पीर पैगम्बर चरणी ढठ्ठ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। उम्मत नबी सुक्की रत, रती रत ना कोए वखाईआ। कलिजुग मारी सब दी मति, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। तीस बतीस सच हदीस आए दस्स, अन्त दस्तबरदार होई लोकाईआ। साडा कोई ना चले वस, ख़ालक तेरी ख़लक भुल्यां नाउँ ख़ुदाईआ। एसे कर के असीं तेरी रख के गए आस, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्तिम परवरदिगार आवे ख़ास, ख्वाहिश साडी पूर कराईआ। तुध बिन चौदां तबक होए निरास, निराशा आपणा रूप वटाईआ। पीर पैगम्बर असीं तेरी निक्की निक्की शाख़, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। तुध बिन सारे बैठे उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साडे दोवें खाली हाथ, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। बिन तेरे वेले अन्त कोई ना होवे पास, पर्चा हल्ल ना कोए कराईआ। जो दीसे सो होसी नास, नास्तिक होई सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, दरगाह साची धाम सुहाईआ। गुर अवतार सारे कहिण, होका हक़ जणाया । असीं नेत्र वेख्या नैण, कलिजुग आपणी कल धराया। नाता तुटा भाई भैण, साचा संग ना कोए रखाया। कूड़ी क्रिया वगया वहण, मनमति आपणा राह चलाया। हरि जू नज़र ना आए साक सैण, सज्जण अंग ना कोए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाया। पीर पैगम्बर तेरी ओट, इक ध्यान लगाईआ। उॅमत नबी आलणयों डिगी बोट,

ना सके कोए उठाईआ। दरोही ख़ुदाए लग्गी चोट, मिहबान बीदो तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। मक्का काअबा कोई ना होश, दो दो आबा मेल ना कोए मिलाईआ। साचे हुजरे बैठे बेदोष, बेदर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। अन्तिम सब दा लथ्थणा पोश, पुश्त हथ्थ ना कोए टिकाईआ । कूड़ी क्रिया होए मदहोश, आबे हयात प्याला ना कोए प्याईआ। परवरदिगार चढ़या इक्को जोश, जोबन आपणा रिहा जणाईआ। चौदां तबक वेखणहारा नाम सलोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर तेरा नूर रुशनाईआ। गुर अवतार कढ्ढण हाढ़ा, हौका नाम भराया। नौ खण्ड पृथ्मी होई उजाड़ा, हरिमन्दिर हरि ना किसे वसाया। गुरमुख मिले ना कोई सच्चा लाड़ा, जिस सेहरा सीस नाम बंधाया। माया ममता हउमें हंगता कूड़ी क्रिया लग्गा अखाड़ा, आसा तृष्ना नाच नचाया। काया चोली साची डोली कोई रंग ना चाढ़्हे गाड़्हा, दुरमति मैल ना कोए धवाया। नाता तुटा पुरख नारा, विभचार करे लोकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस मन्दिर तेरा नूर रुशनाया। पीर पैगम्बर मारन झाकी, झाका तेरा नज़री आईआ। असीं तन हंढ्ढाया ख़ाकी, अन्तिम ख़ाक विच मिलाईआ। तेरा सबर प्याला पीता साकी, साबर तेरी ओट तकाईआ। परवरदिगार साहिब आकन आकी, अक्ल तेरे अग्गे चले ना चतुराईआ। तूं लहिणा देणा देणा अन्तिम बाकी, लेखा आपणा देणा मुकाईआ। तुध बिन कोई ना चढ़े तेरी घाटी, अद्धविचकार बैठे ढेरीआं ढाहीआ। कलिजुग आई अन्धेरी राती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई बणया सच्चा जमाती, अल्फ़ अक्ख ना किसे खुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर वज्जे तेरी वधाईआ। गुर अवतार चरण आस, इक्को इक रखाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। तेरा लेखा मण्डल रास, गोपी काहन नचाईआ। तेरा नाउँ शहिनशाह शाबाश, शख्सीयत आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार कर कर दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। साची वस्त दिती पास, नाउँ निरँकारा झोली पाईआ। निरगुण सरगुण लेखा लेख लिखास, अक्खर वक्खर जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म दे दे साथ, सगला संग निभाईआ। हुक्मे अन्दर कर त्रिलोकी नाथ, सच संदेसा इक जणाईआ। हुक्मे अन्दर खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा दर, जिस दर दूजा नज़र कोए ना आईआ। पीर पैगम्बर लाह लाह चीर, ख़ाकी तन रहे वखाईआ। तूं साहिब दस्तगीर, तेरी दास्तान जुग जुग जगत पढ़ाईआ। तूं शहिनशाह अमीर, आमद तेरी इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बर मार ज़ंजीर, शरअ विच बंधाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। तूं वसें शाह हकीर, हर घट डेरा लाईआ। चौदां लोक चौदां तबक तेरी निक्की

जिही लकीर, मुहम्मद वेख ख़ुशी मनाईआ। अन्त बदल देवें तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। तुध बिन कोए ना कटे भीड़, दु:ख दर्द ना कोए मिटाईआ। साडी होई अन्त अख़ीर, झल्ली जाए ना तेरी जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार लैणा मिलाईआ। गुर अवतार जपण नाम, इक्को ढोला गाईआ। तुध बिन पूरन होए ना काम, पूरी इच्छया ना कोए कराईआ। तेरा लेखा दो जहान, गुर अवतार तेरा हुक्म सुणाईआ। तूं शहिनशाह सुल्तान, भूपत भूप राज राजान अख्वाईआ। तेरा हुक्म सति फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हउँ बाले नढ्ढे बाल अञ्याण, तेरा भेव कोए ना आईआ। तेरे दर तों मिल्या ज्ञान, तेरे घर दा ढोला गाईआ। तेरी दस्स के आए पहिचाण, निरगुण रूप सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी आदि जुगादि कलाम, पीर पैगम्बर रहे सुणाईआ। जिस दा सचखण्ड सच मकान, थिर घर आपणा चरण रखाईआ। जिस दी महिमां करे अञ्जील कुरान, खाणी बाणी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर तू ही नज़री आईआ। तू ही पाक तू ही रसूल, रहमत तेरी इक ख़ुदाया। तू ही करना अन्त कबूल, दोए जोड़ वास्ता पाया। तेरा सच्चा सच असूल, ना कोई मेटे मेट मिटाया। लख चुरासी गई भूल, भुल्यां मार्ग लाया। आपे कातिल बण मकतूल, सच अदालत आप कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा दर, दरगाह साची कुण्डा लाहया। तेरा नाउँ नाउँ निरँकार, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हउँ सेवक सेवादार, गुर अवतार रहे सुणाईआ। तूं आदि जुगादी मददगार, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कट के आए वगार, लोकमात फेरा पाईआ। चारे खाणी कर के आए हुशियार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज इक जणाईआ। अन्तिम प्रगट हो के आवे निहकलंक नरायण नर अवतार, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ। दो जहानां पावे सार, लोआँ पुरीआँ वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, आलस निंद्रा सर्ब मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, इकठ्ठे हो के रहे सुणाईआ। इकठ्ठे हो के डिगे दर, दर वास्ता इक्को पाया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, किरपन तेरी ओट तकाया। तेरे कोलों आवे डर, सिर सके ना कोए उठाया। उम्मत नबीआं नाल रही लड़, सिख गुर माण ना कोए वधाया। कलिजुग वेखे अद्धविचकार खड़, वाह वा आपणा हुक्म मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आया। श्री भगवान कहे आओ बच्चे, सब दा बचपन दयां जणाईआ। पंज तत्त भाण्डे रखे कच्चे, कच्चे भन्न वखाईआ। वाक् भविख्त जो लिखे, सो सब दे पूर कराईआ। मेरे शस्त्र सदा तिक्खे, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। बिन नानक गोबिन्द किसे ना वेखे, पीर

पैगम्बर नज़र किसे ना आईआ। सब नूं करावणहारा चेते, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कोई घल्ले अगेते कोई पछेते, पर्चा सब दे हथ्थ फड़ाईआ। आपणा दस्सदा रिहा निका निका भेते, नाम संदेसा इक जणाईआ। जे कोई उपर चढ़ के वेखे, बेअन्त आपणी धार प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निक्कयां बालां नाल खेडे, पिता बणे बेपरवाहीआ। जुगो जुग हुक्मे अन्दर भेजे, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। अन्तिम लाए आपणे लेखे, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मेल मिलाए कर कर हेते, नित नवित्त वड्डी वड्याईआ। कोई कहे असीं पुत्त जेठे, पारब्रह्म प्रभ सब दा पिता माईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल दे गोबिन्द बेटे, बेटा गोबिन्द कोई जन्मे ना जननी माईआ। नाम दुशाले आप लपेटे, बण दाई दाया सेव कमाईआ। ना कोई रूप रंग ना रेखे, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे रिहा जणाईआ। आओ वेखो घर निंरकार, निरगुण इक्को आसण लाइंदा। जोती जोत जोत उज्यार, नूर नूराना डगमगाइंदा । लाशरीक परवरदिगार, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। जिस नूं लभ्भदे रहे चार जुग कर विचार, सो विचार विच किसे ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम हो तैयार, लोकमात वेस वटाइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। दूर दुराडे अद्धविचकारे चरण दवारे लए उतार, धरत धवल आप सुहाइंदा। नेत्र वेखो आपणा संसार, हरि संसारी आप वखाइंदा। लेखा हथ्थ किसे ना दिसे वेद चार, शास्त्र सिमरत रंग ना कोए रंगाइंदा। गीता ज्ञान ना कोए आधार, अठ दस बन्धन ना कोए तुड़ाइंदा। अञ्जील कुरान ना कोए प्यार, पीआ प्रीतम मेल ना कोए मिलाइंदा। बाणी तीर निराला मारे ना कोई बाण, अणयाला तीर ना कोए वखाइंदा। सृष्ट सबाई कूड़ी करे विहार, सच बिवहारी नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी माया ममता तन शृंगार, साचा वस्त्र ओढण भूशन हथ्थ ना कोए उठाइंदा। अन्दर वड़ के वेखो पंज तत्त सतिगुर करे ना कोए प्यार, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई काम क्रोध लोभ मोह भरया हँकार, दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मुल्ला शेख़ मसायक उच्ची उच्ची वाज़ां रहे मार, अन्तर आत्म राग धुन शब्द नाद ना कोए सुणाइंदा। कुड़ी क्रिया वणज वपार, माया राणी दर शृंगार दर्दी दर्द ना कोए वंडाइंदा। गुर अवतार सारे होए हैरान, मन्दिर मस्जिद वड़या शैतान, जगत शैतानी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, इक महल्ला रिहा जणाईआ। आओ वेखो हरि महल्ला, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, निरगुण दाता आसण लाइंदा। गुर अवतार जिस ने घल्ला, सो आपणे चरण मंगाइंदा। रल मिल सारे फड़ लओ पल्ला, पल्लू इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। जिस ने धार चलाई बिसमिल्ला, बिस्मिल

आपणा रंग वखाइंदा। जिस दा तीर कमान साचा चिल्ला, खण्डा खड़ग कटार इक चमकाइंदा। सो बैठा उच्चे टिल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम किरपा कर के निरगुण हो के मिला, मिल मिल आपणा रंग वखाइंदा। जो हुण वी रहि गया ढिल्ला, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। किसे कम्म नहीं आउणा चौदां सदीआं कटया छिला, चौदां तबकां डेरा ढाइंदा। जिस ने वस्त्र पहरया नीला, छैल छबीला फेरी पाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद बणा लओ इक वसीला, वसल हक़ हक़ कराइंदा। अन्तिम बदल देवे दलीला, साचा हुक्म इक मनाइंदा। फेर सुणे ना कोए अपीला, आखर आपणा फेरा पाइंदा। फड़ के गले लगाए मस्कीना, मुश्कल ग़रीबां हल्ल कराइंदा। साचे अस्व पाए पाखर ज़ीना, आप आपणा तंग कसाइंदा। वेखो की खेल करे रमज़ान महीना, रमज़ आपणी नाल समझाइंदा। सब नूं घर घर आए पसीना, ठंडा साह ना कोए वखाइंदा। जिस ने दित्ता ओसे सब कुछ छीना, छीनणहारा आप अख्वाइंदा। सारे हो जाओ दर अधीना, अदना रूप इक वखाइंदा। श्री भगवान जो बणया रिहा नाबीना, अन्तिम आपणी अक्ख खुल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम भगवान भगतां करे ठांडा सीना, सीन आपणी झलक जणाइंदा। गुरमुख बणाए सच नगीना, करता कीमत आपे पाइंदा। नाता तुट्टा मक्का मदीना, हुजरे आवाज़ ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, इक वखाए साचा घर, जिस घर बहि बहि आपणा हुक्म मनाइंदा।

२१ माघ २०१९ बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर

आओ वेखो घर सोहणा, सो पुरख निरँजण आप वखाइंदा। ना मरना ना कोए रोणा, नेत्र नीर ना कोए वहाइंदा। ना जागणा ना सौणा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। निर्मल जोत निर्मल रूप होणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को घर वखाइंदा। आओ वेखो घर अगम्म, अगम्म मिले वड्याईआ। वसणहारा श्री भगवन, भगवन आपणा डेरा लाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई जननी ना कोई जन, पूत सपूत गोद ना कोए उठाईआ । ना कोई नाम ना कोई धन, वणज हट्ट ना कोए चलाईआ। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए वखाईआ। ना कोई तत्तव ना कोई तन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर इक समझाईआ। आओ वेखो सच दरवाज़ा, सति सतिवादी आप जणाइंदा । जिथ्थे वसे ग़रीब निवाजा, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। ना कोई प्यो ना कोई दादा, मात गोद ना कोए वखाइंदा। आदि जुगादी इक्को राजा, पुरख अकाल सोभा पाइंदा। ना कोई राग ना कोई नाद ना कोई वज्जे वाजा, सुर

ताल ना कोए रखाइंदा। ना कोई सन्त ना कोई साधा, रूप अनूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक जणाइंदा। आओ वेखो हरि टिकाणा, निरगुण निरगुण रिहा जणाईआ। जिथ्थे देवे सब नूं माणा, जिस जन आपणे चरण लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। जोत सरूप खेल महाना, जोती जाता डगमगाईआ। निरभउ निरवैर मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी इक कमाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाना, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। जिस दा नाउँ साचा गाणा, गा गा पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। सो साहिब सच्चा सुल्ताना, परवरदिगार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए जणाईआ। साचा मन्दिर सोहणा चंगा, वाह वा इक्को इक बणाया। ना कोई ढोल ना मृदंगा, ताल सतार ना कोए सुणाया। ना कोई भुक्खा ना कोई नंगा, भिखारी नज़र कोए ना आया। ना कोई माणस ना कोई बंदा, ख़ाकी रूप ना कोए दरसाया। ना कोई सारंगी ना सारंगा, साचा खेल इक वखाया। इक्को नज़री आए सूरा सरबँगा, शहिनशाह आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर रिहा खुल्हाया। साचा घर गया खुल्ह, हरि ख़ालक आप खुल्हाईआ। करता कीमत कोए ना लाए मुल, अनमुलड़ी दात इक जणाईआ। आदि जुगादि सदा सदा सुल्हाकुल, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए आपणी कुल, कुलवन्ता वड वड्याईआ। सो तोलणहारा तोल, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना कदे कोए डोले डोल डुलाईआ। हर घट अन्दर रिहा मौल, मौला आपणी खेल कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तुहाढ्ढे नाल कर के आया कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। पहलों लहिणा चुकाया उपर धरनी धरत धौल, पंज तत्त काया वेख वखाईआ । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मारदा रिहा रोल, सच्चा भेव ना किसे खुल्हाईआ। किसे नूं दात दिती रत्ती चौल, बेअन्त आपणा नाउँ जणाईआ। गोबिन्द इक्को दिती बूँद रस पौहल, अमृत आपणा जाम प्याईआ। आपणा पर्दा दित्ता फोल, नूर इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गृह रिहा जणाईआ। वेखो गृह हरि का सुच्चा, सच साजण आप जणाइंदा। जिस दे अन्दर रिहा लुका, नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी सति प्यार दा रिहा भुक्खा, दूजी तृष्ना ना कोए वधाइंदा। कलिजुग अन्तिम सब दा पैंडा मुक्का, फड़ बांहों दर बहाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र कर के तुट्ठा, दस्तगीर आपणा दस्त मिलाइंदा। चौदां तबक किसे दा बणया रहे ना कोठा, खिड़की कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी जो लिख्या पोथा, अक्खर अक्खर वेख वखाइंदा। बिन पुरख अकाल दीन दयाल सब कोई होया थोथा, दुरमति मैल ना कोए

धवाइंदा। पारब्रह्म नाल किसे दा क्या कोई चले रोसा, रुसयां हथ्थ किसे ना आइंदा। नेत्र रोवे मूसा ईसा, मुहम्मद नैणां नीर वहाइंदा। जिस ने पहनया काला सूसा, सो कलिजुग कालख टिक्का मेट मिटाइंदा। इक जणाए सच हदीसा, मुकामे हक़ अक्खर निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। वसणहारा चारे कूटा, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव निरगुण धारों लाया बूटा, पत डाली लख चुरासी बाग़ महकाइंदा। सो अन्तिम देवणहारा इक्को हूटा, दो जहानां हुलारा इक वखाइंदा। पहलों सब नूं कर लए झूठा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। फेर खाली कर दए ठूठा, दर दर घर घर मंग मंगाइंदा। जे कोई अग्गों अड़े नाम खण्डे नाल भंने बूथा, मूँह सब दा आप भवाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम चुक्का, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। कूड़ी क्रिया कलिजुग अन्तिम आपणी हथ्थीं देवे फूका, नाम फुंकारा इक्को लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कठ्ठे हो के इक दूजे नूं मारन कूकां, कूक कूक सुणाइंदा । जिस नूं सारे कहिन्दे सुत्ता घूका, सो आपणी करवट आप बदलाइंदा। जिथ्थे कदे कोए ना पहुंचा, सो आपणा भेव खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला इक जणाइंदा। सच महल्ला सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप बणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंडी वंड, वंड वंड आपणी खेल कराईआ। नाम निधान श्री भगवान गुण गोबिन्द गवाउदा रिहा छन्द, बंद बंद ख़ुशी वखाईआ। नाता जोड़ बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। आत्म परमात्म देवणहारा अनन्द, अनन्द आत्म विच रखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म चाढ़्हनहारा चन्द, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। करनहारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग आप उठाईआ। वेखणहारा सर्ब ब्रह्मण्ड, लोआँ पुरीआँ फेरा पाईआ। लेखा चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाईंआ। करे खेल सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। लहिणा देणा चुके तारा चन्द, किरन किरन ना कोए रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण पाइण डण्ड, डंका हरि जू रिहा वखाईआ। जिस ने मेटणा भेख पखण्ड, सो साहिब आपणा हुक्म चलाईआ। जिस दित्ता जीउँ पिण्ड, पंज तत्त करी कुड़माईआ। सो साहिब गहर गम्भीर गुणी गहिंद, गवर आपणा राह चलाईआ। मारे धाह सुरप्त इन्द, कूक कूक रिहा जणाईआ। बिन साचे भगत प्रभ दी कोई ना रहे बिंद, हरिभगत मेरा खेड़ा रहे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्को इक दरसाईआ।

२१ माघ २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह सोहल ज़िला अमृतसर

पीर पैगम्बर वेख वेख कम्बा, धीर नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार तेरा मुकाम बड़ा लम्बा, अन्त कोए ना पाईआ।

ना कोई नूर ना कोई बंदा, ख़ाक ख़ाक ना कोए समाईआ। ना कोई गीत ना कोई छन्दा, राग तर्ज़ ना कोए अल्हाईआ। ना कोई खड़ग ना कोई खण्डा, कटार नज़र कोए ना आईआ। ना कोई तारा ना कोई चन्दा, लोक परलोक ना कोए वखाईआ। ना कोई नेत्र ना कोई अन्धा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बिन तेरे तेरे दर ना कोए पुचाईआ। तेरा मन्दिर वड्डा डूँग्घा, हद्द नज़र कोए ना आईआ। पीर पैगम्बर बणया सूंघा, सुंघ सुंघ ख़ुशी मनाईआ। तूं सब नूं रख्या चरणां हेठा ऊंधा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं किसे हथ्थ ना आएं ढूंडा, ढूंड थक्की सर्ब लोकाईआ। ना बोलें ना कदे कूंदा, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। ना कोई जाणे किथे सौंदा, कवण आसण डेरा लाईआ। जो तेरा बरदा सो तेरा ढोला गाउँदा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद दूर दुराडा तेरी चरण धूढ़ी नहाउदा, नेड़ बहिण कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग जुग कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड बणाउदा ढौदा, ढाह ढाह आपणी खेल वखाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं आपणे नाल हंढ्ढाउदा, आपणा जोबन ना किसे जणाईआ। कोटन कोटि पीर अवतार आपणे हुक्म चलाउँदा, हुक्मी गेड़ा रिहा दिवाईआ। बेअन्त बेपरवाह सो करे जो तोहे भाउदा, सब तेरी मन्नण रज़ाईआ। तेरे घर दा अन्त ना आउँदा, बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वखाउणा साचा दर, दरवेश बैठे अलख जगाईआ। तेरा घर उच्चा लम्मां, नज़र किसे ना आया। आदि जुगादि बेड़ा बन्न्हा, बन्न्ह बन्न्ह आपणे कंध रखाया। जिस ने तेरा भाणा मन्ना, तिस उंगली ला इशारा इक जणाया। ना वजूद ना कोए तना, वसल तेरा हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर तुध बिन नज़र कोए ना आया। घर तेरा वड्डा वड, वड्डी तेरी वड्याईआ। जिस विच्चों सानूं दित्ता कढ्ढ, हुक्मी हुक्म भवाईआ। कर किरपा अन्तिम लए सद्द, सद्दा नाम सुणाईआ। पिछली तोड़ बीती हद्द, अगला राह जणाईआ। केते केते गए लद, तेरी कहाणी गए सुणाईआ । कर किरपा करा आपणा हज्ज, हाजत अन्तिम पूर वखाईआ। जिस दवारे बहें सज, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा आपणा दर, जिस दर दूजा नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार प्या हस्स, हस्स हस्स आप जणाइंदा। इक्को वार घर देवां दस्स, पर्दा सर्ब उठाइंदा। पहलों सारे कहो साडी होई बस, बसता सब दा बन्न्ह वखाइंदा। लोकमात विच्चों आए नस्स, पिच्छे लेखा ना कोए रखाइंदा। साडी पूरी कर आस, आसा इक्को इक वधाइंदा। तेरे मिलण दी सच्ची ख्वाहिश, ख्वाहिश ख्वाहिश नाल प्रगटाइंदा। बरदे ग़ुलाम होए दास, सेवक सेवक रूप वटाइंदा। तेरा नाउँ पुरख अबिनाश,

अबिनाशी धार चलाइंदा। तेरे सद्दे आए तेरे पास, तुध बिन हुक्म ना कोए मनाइंदा। ना कोए देवे सच नजात, निज मन्दिर सोभा कोए ना पाइंदा। पंज तत्त काया होई वफ़ात, नाता जगत तोड़ तुड़ाइंदा। आपणा लेखा लिख दे बिन कलम दवात, तेरा लिख्या ना कोए मिटाइंदा। तेरी पढ़ीए इक्को जमात, जिस दा भेव अल्फ़ ये ना आइंदा। आपणी खोल्ह वखा उह लुग़ात, जिस दा अन्त कोए ना पाइंदा। असीं सारे मन्नीए तेरी बात, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। साडा पिछला ना फोल खात, खाता नज़र कोए ना आइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल झाक, झाकी तेरी तलब रखाइंदा। तूं दाता कमलापात, गहर गम्भीर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर इक्को मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी कहे मैं दस्सांगा, भेव अभेद अपार। सब दे अन्दर वड़ के वसांगा, खोल्हां आप कवाड़। निरगुण हो के सरगुण आखे लग्गांगा, सरगुण निरगुण कर प्यार। जोती जाता हो के जगांगा, जगमग जोत जगे अपार। शाह पातशाह शहिनशाह हो के भज्जांगा, सेवा करां बण बण ख़िदमतगार। प्रेम प्रीती नाल रज्जांगा, साची सिख्या कर विचार। ग़रीब निमाणयां विच बहि बहि सजांगा, कलि कल्की लै अवतार। नाम नगारा हो के वज्जांगा, दो जहानां करां ख़बरदार। जन भगत सच्चे लभ्भांगा, लख चुरासी वेख डूँग्घी धार। मनमुखां कोलों बचांगा, लुक लुक फिरां विच संसार। फिर पीर पैगम्बरां सब नूं सच्ची गल्ल दसांगा, निहकलंक हो ख़बरदार। भगतां अग्गे नीवां हो हो ढठ्ठांगा, धूढ़ी मंगां चरण छार। पत गोबिन्द दी अन्त रखांगा, कल्गी तोड़ा सीस दस्तार। सृष्ट सबाई सारी भखांगा, जुग चौकड़ी आपणी भुक्ख लवां उतार। विच्चों विच्चों सन्त सुहेले रखांगा, जिन्हां करया सच प्यार। कूड़ी क्रिया कोलों नठ्ठांगा, दूर दुराडा होवां बाहर। गुरमुखां लूं लूं अन्दर रचांगा, साढे तिन्न करोड़ करां ख़बरदार। माया ममता अग्नी हो हो मच्चांगा, त्रैगुण देवां साड़, भगत दवारे नटुआ बण के नच्चांगा, आपणा घूँगट दयां उतार। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को नाम दस्सांगा, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक विहार। सच पुच्छो हर हिरदे विच वसांगा, जगमग जोत जगे अपार। हरि मन्दिर इक्को रखांगा, नौ खण्ड पृथ्मी पावां सार। फिर सचखण्ड जा के वसांगा, आप आपणी किरपा धार। पीर पैगम्बरां गुर अवतारां सदा चरणां हेठा रखांगा, चरण प्रीती दस्सां अपर अपार। अगला हाल फेर दस्सांगा, दस्सदयां कोए ना आवे हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार।

२१ माघ २०१९ बिक्रमी मंगल सिँघ, दरबारा सिँघ दे गृह सोहल ज़िला अमृतसर

घर साचा सच वखावांगा। जिस मन्दिर आसण लावांगा। सीस ताज इक सुहावांगा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। दो जहानां हुक्म जणावांगा। पिछली कीती सर्ब उलटावांगा। अग्गे इक्को मार्ग लावांगा। सोहँ ढोला गावांगा। सेज सुहञ्जणी इक वखावांगा। आत्म परमात्म प्रनावांगा। गलवकड़ी साची पावांगा। भगत प्रेम ख़ुशीआं नाल हंढ्ढावांगा। इक्को थाँ वखावांगा। जिस घर बहि के गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणा नाम पढ़ावांगा। कलि कल्की फेरा पावांगा। आपणी वंनगी इक वखावांगा। जो बणया सब कुछ ढाहवांगा। आपणा बल आप रखावांगा। किसे दर ना मंगण जावांगा। जो भुलया मार्ग पावांगा। जो रुल्लया गले लगावांगा। जो हुलया मेल वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गल्ल साची इक सुणावांगा। गल्ल सच्ची इक्को दस्सांगा। निक्का हो के गुरमुखां अन्दर वसांगा। वड्डा हो के शाह पातशाहां सिर ख़ाक घत्तांगा। जे कोई पुच्छे आपणा भेव सच्चा दस्सांगा। भगत दवारे उपर चढ़ चढ़ हस्सांगा। लख चुरासी जीव जंत चरणां हेठां झस्सांगा। कूड़ी क्रिया विच ना फसांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां कोलों पिच्छे ना हटांगा। जन भगतां कोलों पिच्छे ना हटणा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर रल के मलो वटणा, साचा सगन आप जणाइंदा। पहलों जीव इक्को नाम इक्को रटणा, रट्टा सब दा आप मुकाइंदा। इक्को घर बहि बहि वसणा, खेड़ा इक वड्याइंदा। अमृत रस इक्को चट्टणा, विख रूप ना कोए वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ खेड़ा गोबिन्द बणया पटना, इट्टां गारा कम्म कोए ना आइंदा। सृष्ट सबाई पहली चेत्र सब कुछ दस्सणा, दहि दिशा हुक्म मनाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को हट्ट विकणा, बंद दरवाजे सर्ब कराइंदा। राज राजानां पए पिटणा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सारे कहिण सब नूं इक्को अक्खर पए सिखणा, जो गोबिन्द आप सिखाइंदा। पुरख अकाल नूं पए लिखणा, लेखा लिख लिख अग्गे धराइंदा। सृष्ट सबाई होए मिथना, मिथ्या रूप सर्ब जणाइंदा। नव नौ चार आपणे भार पिसणा, कलिजुग चक्की गेड़ भवाइंदा। जीव जंत दाढ़ां हेठ चिथणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। जो करना सो करांगा। भगत सुहेले वरांगा। डूँग्घी कन्दर वड़ांगा। साचे पौड़े चढ़ांगा। विकार नाल लड़ांगा। प्रेम अग्नी सड़ांगा। जीवदयां ही मरांगा। बिन तारयां तरनी तरांगा। जन भगतां आपणे जिहा करांगा। किसे कोलों मूल ना डरांगा। सचखण्ड बहि के लड़ांगा। नाम सद्दा सच्चा घलांगा। जोत शब्द शब्द जोत रूप रलांगा। हिलायां किसे कोलों ना हल्लांगा। आपणी करनीयों कदी ना टलांगा। कर आपणी करनी आपणा आसण मल्लांगा। फिर

नाम संदेसा घल्लांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सिँघासण आपे मल्लांगा। सिँघासण मल्ल बणां मलंग, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। वेखां आपणा आपे रंग, रूप रंग ना किसे जणाइंदा। जो उपज्या सो होए भंग, भंगड़ा काल रूप वखाइंदा। जन भगत बिन मिले ना किसे अनन्द, अनन्द नज़र किसे ना आइंदा। प्रभ गाया आपणा छन्द, सोहँ ढोला इक अल्हाइंदा। आपणा छड्ड के बंद बंद, सो रूप आप समाइंदा। हँ फेर चढ़ाए चन्द, भगत भगवन्त जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जगत पखण्ड मेट मिटाइंदा।