पुस्तकालयभाग १३

२१ माघ २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर

साहिब तेरा सच मकाना, पुरख सुल्तान इक्को नज़री आईआ। सति सतिवादी झुल्ले निशाना, शाह पातशाह सीस झुकाईआ। तख्त निवासी वड मेहरवाना, इक्को नज़री आईआ। भूपत भूप राज राजाना, वड सिक्दारा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। तेरा खेल अगम्म अथाह, भेव कोए ना आइंदा। जुग चौकड़ी आए हंढ्ढा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा नाम दृढ़ाइंदा। नव नौ पन्ध दित्ता मुका, पांधी नज़र कोए ना आइंदा। अन्तिम ढह पए सरना, सरनगति इक रखाइंदा। पीर पैगम्बर मंगण पनाह, ईसा मूसा मुहम्मद सीस झुकाइंदा। तुध बिन कोई ना मिले थाँ, दरगाह साची ना कोए वखाइंदा। नबी रसूलां पकड़ी बांह, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे ध्यान लगाइंदा। तेरे दर लग्गा ध्यान, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मेहरवान तूं मिहबान, बीदो तेरा नूर रुशनाईआ। पढ़ पढ़ आए तेरी कलाम, कलमा कायनात सुणाईआ। तूं साहिब सच्चा अमाम, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। तेरा ऊँचो ऊँच निशान, निशाना इक्को इक दरसाईआ। तेरे उत्ते साडा ईमान, अमानत तेरी झोली पाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर सिफ्त करे कुरान, काया कुरा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर बैठे सीस झुकाईआ। दर बैठे दरवेश, दर्दी दर्द जणाईआ। भरमे भुल्ले मुल्ला शेख़, मसायक आपणा आप गंवाईआ। तेरे नाल करे ना कोई हेत, प्रेम बन्धन ना कोए पाईआ। चौदां सदीआं लिख्या लेख, कातब आपणी कलम चलाईआ। चौदां तबक खेडी खेड, पंज तत्त काया दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। परवरदिगार नौजवान, नईया इक्को इक जणाइंदा। शाहो भूप राज राजान, सच

संदेसा इक अल्हाइंदा। उठो वेखो मार ध्यान, नेत्र नैण अक्ख खुलाइंदा। साचे तख्त बैठा इक भगवान, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। सो पुरख निंरजण मेहरवान, हरि पुरख निरँजण कार कमाइंदा। एकँकार चलावणहार विधान, आदि निरँजण जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता देवणहारा दान, वस्त अमोलक नाम वरताइंदा। श्री भगवान खेल करे महान, महिमा अकथ कथ जणाइंदा। पारब्रह्म झुलाए निशान, सच हुलारा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। पीर पैगम्बर खोलो्ह ताक, ताकी सब दी रिहा खुल्हाईआ। पहलों देंदा रिहा भविख्त वाक्, कलिजुग अन्तिम पूर कराईआ। उम्मत उम्मती वेखे साक, पुरीआँ लोआँ पर्दा लाहीआ। अन्तिम इक जणाए घाट, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। अन्तिम मुक्के पन्ध वाट, पैंडा नज़र कोए ना आईआ। नज़री आए इक्को ज़ात, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। साचा हुक्म सुण भगवान, नेत्र नैण नीर वहाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान, मक्का काअबा दए दुहाईआ। सो साहिब प्रगट होया आण, बेपहचान फेरा पाईआ। चौदां तबक पाए आण, चौदां विद्या माण गंवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लए उठाल, बांहों पकड़ रिहा जगाईआ। लेखा जाणे हक़ हलाल, हकीकत खोजे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक दृढ़ाईआ। पीर पैगम्बर सच संदेसा, सच सच सुणाइंदा। प्रगट होया इक नरेशा, नर नरायण वेस वटाइंदा। कोटन कोटि सीस निवाइण ब्रह्मा विष्न महेषा, कोटन कोटि गुर अवतार अलख जगाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन ना खेल कराइंदा। घड़न भंनणहार आपणा जाणे इक्को पेशा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम पीर पैगम्बर गुर अवतार बणे नेता, नाउँ आपणा इक समझाइंदा। चार जुग दा पिछला करो चेता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पर्दा आप उठाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड दुआरे जा किसे ना वेखा, इक्को नानक नज़री आइंदा। अद्धविचकार ज़िमीं असमान खेडदे रहे खेडां, जगत खलारी आप खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा पर्दा आप उठाइंदा। आप उठाए पर्दा उहला, पीर पैगम्बर आप जगाईआ। गुर अवतार हरि का रूप ना जाणे कला सोल्ह, अनक कल वड्याईआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा चोला, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। सच दुआरे बणया रहे तोला, अतोल अतुल आपणी धार चलाईआ। देवणहारा नाम अनमोला, अनडिठड़ी वस्त वरताईआ। सचखण्ड दवारा जिस ने खोल्हा, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। गुर अवतारां चुक्के डोला, बण कहार सेव कमाईआ। शब्द अगम्मी इक्को बोला, सति सति करे पढ़ाईआ। गुरु गुर सतिगुर बण वचोला, सरगुण

निरगुण मेल मिलाईआ। पूरा करे आपणा कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। आपे बणे साचा मौला, मवल रिहा सब थाईंआ। लेखा जाणे धरनी धरत धौला, आकाश प्रकाश करे रुशनाईआ। आपणा नाउँ रखाए अल्ला, अवल्ला मेहरवान बेपरवाहीआ। आपणा फड़े आपे पल्ला, पल्लू आपणे नाल रखाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आदि जुगादी अछल अछल्ला, वल छल आपणी कार कमाईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण दाता नूर रुशनाईआ। सच संदेसा जुग जुग घल्ला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बरां इक्को घर वखाईआ। वेखो घर उच्चा टिल्ला, सच सिँघासण आप जणाइंदा। आदि जुगादि कदे ना हिल्ला, रूप रंग ना कोए रखाइंदा। ना कोई पत्थर ना कोई सिला, इट्ट गारा ना वंड वंडाइंदा। ना कोई रंग सूहा नीला लाल पीला, चिट्टी धार ना कोए जणाइंदा। ना कोई रखे गुर अवतार भगत भगवन्त कबीला, वसीला होर ना कोए जणाइंदा । शाहो भूप शहिनशाह वड छैल छबीला, आपणा बल आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक खुल्हाइंदा। साचा घर खोल्ह आप, आपणी बूझ बुझाईआ। जिस दा करदे रहे जाप, सो साहिब नज़री आईआ। जिस नूं सारे कहिन्दे रहे बाप, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जिस दे कोलों लैंदे रहे दात, ख़ाली झोली रिहा भराईआ। जिस ने नाम दिती सच सोग़ात, जुग जुग ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक दरसाईआ। साचे मन्दिर करो दरस, श्री भगवान आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिटे हरस, हवस होर ना कोए वधाइंदा। नाता तुटे अर्श फ़र्श, घर इक्को नज़री आइंदा। पूरब लाहे सब दा कर्ज़, मकरूज़ आपणी सेव कमाइंदा। शहिनशाह पूरा करे फ़र्ज़, फ़रमांबरदार सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी जो करदा रिहा हर्ज, अन्त हर्जाना आप भराइंदा। सदा सदा जो देंदा आपणा राग नाद नाम तर्ज, सदा बांग जो सिखाइंदा। सो साहिब खेल करे असचरज, अचरज आपणा राह चलाइंदा। लोकमात विच्चों गुर अवतार पीर पैगम्बर ल्यांदे वर्ज, आप आपणा हुक्म मनाइंदा। इक्को मारे अन्तिम गर्ज, भबक आपणे नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मकान इक वखाइंदा। सच मकान बेमुकाम, आपणा आप बणाईआ। बेनज़ीर बैठा इक अमाम, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सारे सजदा करो इक सलाम, साख्यात रिहा समझाईआ। नग़मा नज़म पढ़ो इक कलाम, करीम कादर रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। साचा खेल कर इकठ्ठे, इक्को वार जणाइंदा । पीर पैगम्बर आए नठ्ठे, गुर अवतार मेल मिलाइंदा। इक दूजे नूं कोई ना दस्से, हरि जू की की खेल कराइंदा। प्रगट

हो पुरख समरथे, समरथ आपणी धार बंधाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जिस दे नाम दे गाउँदे रहे किस्से, कथा कहाणी राह जणाइंदा। जिस दे हुक्म अन्दर दीन मज़्हब वंड के आए हिस्से, हिस्सा इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक समझाइंदा। साचा हुक्म लैणा सिख, सो पुरख निरँजण आप सिखाईआ। साहिब सतिगुर इक्को आए दिस, दूजा कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम लग्गे पिठ, मूँह दे भार सुटाईआ। फेर सके ना कोई उठ, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। बिन नानक कोई ना वेखे चढ़ के चोट, सच दर सोभा कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर आहलणयों डिगे बोट, बिन परवरदिगार सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम आपणा दर दरसाईआ। आओ वेखो खुल्हा दर, दरवाज़ा आप जणाइंदा। जिस घर मिले साचा वर, गृह मन्दिर वेस वटाइंदा। निरभउ चुकाए पिछला डर, अगला राह वखाइंदा। इक दूजे दा पल्लू लओ फड़, विछड़यां मेल मिलाइंदा। इक्को ढोला लैणा पढ़, पीर पैगम्बरां गुर अवतारां आप सुणाइंदा। पुरख अकाल आपणी करनी रिहा कर, करता आपणी कार कमाइंदा। सिर ते भाणा लैणा जर, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सच महल्ले वेखणा चढ़, इक्को नज़री आइंदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, जून अजून ना कोए भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आपणा घर वखाइंदा। वेखो घर उत्ते चढ़, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गए डर, नैण सके ना कोए उठाईआ। मूसा कहे मैं तेरा जलवा वेख डिगा दड़, सुध रहे ना राईआ। ईसा कहे मैं दूर वेखां खड़, चरण ध्यान लगाईआ। मुहम्मद कहे मैं अद्धविचकार बैठा अड़, मेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेई अवतार कहिण असीं गए हर, हार जित तेरे हथ्थ वखाईआ। निरगुण नानक कहे जिउँ भावें तिउँ लैणी कर, मैं चलां तेरी रज़ाईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा सुत नरायण नर, पूत सपूता इक अख्वाईआ। मैं तेरी छाती उत्ते जाणा चढ़, उत्ते बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आए गोसाईंआ। पुरख अकाल कर प्यार, इक्को इक जणाइंदा। गोबिन्द मेरा सुत दुलार, दूल्हा नज़री आइंदा। जिस दा लोकमात कर ना सक्या कोई सतिकार, भेव कोए ना पाइंदा । आपणा नाता तोड़ संसार, मात पित पूत भेंट चढ़ाइंदा। इक्को मन्नया पुरख अकाल, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। उठ गोबिन्द निक्के काके, पुरख अकाल जणाईआ। तेरी सोहणी लग्गे बाते, जो नंन्ही नंन्ही गाईआ । मेरा तेरा इक्को साथे, इक्को घर वज्जे वधाईआ। वेख चरणी डिगे कोटन त्रिलोकी

नाथे, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कोई ना वड़े मेरे हाते, दूर दुराडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। गोबिन्द नंन्हा निक्का बच्चा, श्री भगवान आख जणाइंदा। शब्दी हो के हुण नहीं रिहा कच्चा, पंज तत्त काया कच नज़र ना आइंदा। गुजरी बणे ना मात यच्चा, इक्को तेरी गोद सुहाइंदा। पुरख अकाल तेरे विच रचा, दूजी ज़ात ना कोए बणाइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर नच्चा, लोकमात फेरा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम दे प्यार इकठ्ठा, सिर तेरे अग्गे डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। पुरख अकाल वड मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। आ सुत सुत अंञाण, बाले गोद सुहाईआ। सचखण्ड देवां साचा माण, माण माण वड्याईआ । अठ्ठे पहर दरस महान, घड़ी पल वंड ना कोए जणाईआ। तेरा मेरा मेला विच जहान, लोकमात करां कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म सुणया गोबिन्द, हरि हरि आख जणाईआ। कर दरस मिटी मेरी चिन्द, चिन्ता मैनूं रही सताईआ। जिन्ना चिर ना बदलें विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, आदत पिछली आप बदलाईआ। तैनूं मैं नहीं कहिणा गहर गम्भीर गुणी गहिंद, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे मंगां इक्को मंग, इक ध्यान लगाया। तूं दाता सूरा सरबँग, बेअन्त बेपरवाहया। आपणा नाम दे मृदंग, दो जहानां नाद सुणाया। आपणी सेजा दे पलँघ, जिस उपर आसण लाया। आपणा नाम आपणा काम आपणा ग्राम आपणा निशान आपणा वखा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाया। आ गोबिन्द लग्ग छाती, शहिनशाह जणाईआ। तेरा लहिणा देवां बाकी, पूरब झोली पाईआ। निरगुण हो के निरगुण सुणाए बाती, आपणा हुक्म समझाईआ। तेरी अन्तिम पुछे वाती, सिर रखे हथ्थ माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। आ चढ़ साचे सीने, सीना हरि जू आप वखाइंदा। तैनूं रंग वखाए भीन्ने, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाइंदा। तेरे चरणां हेठ लोक परलोक कीने, उपर तेरा आसण लाइंदा। पीर पैगम्बर होण अधीने, अदना रूप सर्ब जणाइंदा। लहिणा चुक्के मक्के मदीने, काअबा होर ना कोए बणाइंदा। तेरे घोड़े पावे ज़ीने, नीला नीली धारों पार वखाइंदा। करे खेल चेत महीने, महिमा आपणी आप समझाइंदा। पिछली करनी सब तों छीने, छीनणहारा वेस वटाइंदा। किसे दे चलणे ना कोई हीले, हुक्म आपणा हरि मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सीने उत्ते बहाइंदा। सीने चढ़ पै गई ठंड, सांतक सति जणाया। कर किरपा मेहरवान बख्शंद, तेरी ओट तकाया। पहलों कीता गुजरी चन्द, हुण

आपणा लाल बणाया। इक्को नाम दे कमंद, दो जहानां दयां हलाया। लख चुरासी तेरा गाए छन्द, मेरा ढोला ना कोए वडयाया। कूड़ी क्रिया भंनां दन्द, बद्दी दन्द ना कोए जणाया। तैनूं वेंहदयां जुग चौकड़ी गए लँघ, तैनूं तरस अजे ना आया। दर तेरे मंगी मंग, माछूवाड़ा सेज हंढ्ढाया। तूं खोल्ही अज्जे ना गंढ्ढ, क्यों सूम बण के आपणा वक्त लँघाया । मैं बच्चे दित्ते हेठा कंध, तलवार नाल तेरी भेंट चढ़ाया। फिर वेख्या तेरा रंग, रंग इक्को नज़री आया। मैं सुत्ता तेरी सेज पलँघ, गलवकड़ी सच्ची पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस झुकाया। तेरे अग्गे झुकया सीस, पुरख अकाल बेपरवाहया। तेरा पीसण ल्या पीस, बण सेवक सेव कमाया। तेरी साची सिख्या लई सीख, तुध बिन ओट ना कोए तकाया। खाली झोली पा दे भीख, बच्चा दर ते मंगण आया। मेरी कोई ना करे रीस, तेरी सिर ते छत्र छाया। मैं दस्स के आया अन्तिम लेखा चुकाउणा बीस इकीस, सच संदेसा इक अल्हाया। हुण ना बदल मेरी तरीक, तरीका तेरे हथ्थ रखाया। नित नवित्त तेरी उडीक, नेत्र नैण ध्यान लगाया। मेरी आसा पूरी करदे ठीक, ठोकर होर ना कोए जणाया। तेरा प्याला पीता ला के झीक, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाया। तेरे नाल लग्गी प्रीत, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। जे कोई पिच्छे विथ रहि गई झीत, हुण आपणी हथ्थीं बंद दे कराया। जे ना मन्नें बच्चे दी पूरी करें ना रीझ, तैनूं प्यो ना किसे बणाया। तूं सचखण्ड बैठा रिहों अन्दर दहिलीज, लोकमात लुक लुक वक्त लँघाया। तेरा बणया ना कोए शरीक शरकत सब दे विच भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाया। दर तेरे आस रखी निक्की, वड्डी मंग ना कोए मंगाईआ। चार वरन बणौणी इक्को सिक्खी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। सब दे उत्ते चादर देणी नाम चिट्टी, तेग बहादर गया समझाईआ। आपणे नाम दी दे दे चिठी, लोकमात जावां चाईं चाईंआ। तेरी सेवा पिच्छे बथेरी कीती, की तूं सेवा दा भुक्खां तेरी भुक्ख ना कोए मिटाईआ। दु:ख देणा तेरी बणी रीती, सुख तेरा हथ्थ किसे ना आईआ। किसे वाड़ छडया विच मसीती, किसे मन्दिरां विच बहाईआ। किसे बणाया जगत शरीकी, किसे मज़्हबां नाल टकराईआ। विच रखी निक्की जिही गीटी, जिस नूं पार ना कोए कराईआ। पिछली जे सुणावां कहाणी बीती, तैथों दु:ख झल्लया ना जाईआ। तेरे पिच्छे अर्जण चढ़या विच अंगीठी, आपणा आप जलाईआ। तूं सारीआं गल्लां कीतीआं अनडीठी, अनडिठी आपणी कार कमाईआ। मैं तेरे कोलों सिख्या सिक्खी, जो गोदी विच बहा दित्ता समझाईआ। बिन पुरख अकाल सृष्ट सबाई फिकी, साचा रस ना कोए जणाईआ। बिन गोबिन्द कोई ना पाए इकी, दूइउँ एका रूप बणाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार तेरे बणदे रहे हिती, तूं आपणा भेव ना किसे जणाईआ।

तेरी कहाणी वेद पुराण सब ने लिखी, अन्त नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे दे साचा वर, तुध बिन ख़ैर कोए ना पाईआ। पा दे ख़ैर ख़ैरख़ाह, ख़ाह मख़ाह क्यों मुख भुआया। हुण नहीं लग्गण देणा तेरा दाअ, पिछला चेता मोहे आया। हुण नहीं खाणा तेरा वसाह, अछल अछल्ल तेरी वडयाया। जिन्ना चिर बणें ना नाल मलाह, तेरा पल्ला सके ना कोए छडाया। आपणी दे दे सच सलाह, सुल्हाकुल तेरी सरनाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंगण आया। मंगण आया मंगता, दे प्रभू जजमान। एह मंगता ना भुक्खा ना नंगता, तेरा पुत्त जवान। तेरे दर दरवाज़े आपे लँघदा, कुण्डा खोल्ह सचखण्ड मकान। नेड़े आ के मूल ना संगदा, उछले कुदे हो के नौजवान। तेरा प्रेम आपणे रंग रंगदा, तूं हो मेहरवान। तेरा वेला जाए लँघदा, दरोही फिरी दो जहान। हुण वेला वेख पौण ठंड दा, अग्ग लग्गी ज़िमीं असमान। क्यों नहीं टुट्टी सब दी गंढ्ढदा, राम रहीम तूं रहमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा झुले सच निशान। मंगण आया ना बणे ग़रीब, हक़ आपणा मंग मंगाईआ। पिता पुत नूं कर वसीअत, हक़ आपणा हथ्थ फड़ाईआ। मैं तेरी मन्नां सच नसीहत, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा मेरा नाता इक असलीअत, असल तेरा नाउँ नज़री आईआ। हुण छड्ड दे पिछली ख़सलीअत, गुर अवतार पीर पैगम्बर जो पिच्छे रिहों टकराईआ। बिन गोबिन्द तेरी अग्गे चले ना कोए वलदीअत, तेरा नाउँ ना कोए सुणाईआ। बेशक तेरी सचखण्ड विच हैसीअत, लोकमात तेरा गुण कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंगण आईआ। मेरा दे दे आपे हक़, अदल आदल इक अख्वाया। जे कोई पिछला प्या शक़, मैनूं मूँह ते दे समझाया। तुध बिन मैनूं कोई ना सके डक्क, दो जहान चरणां हेठां दयां दबाया। औह वेख पीर पैगम्बर दूर दुराडे तेरा चरण सरोवर रहे लक्क, बूँद बूँद मुख चुआया। चार कुण्ट दहि दिशा दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राह रहे तक्क, तकवा तेरे उत्ते रखाया। असीं वी तेरे कोलों गए अक्क, तूं आपणा भेव ना किसे जणाया। पिच्छे मंगते बण बण मंगदे गए थक्क, सानूं मंगणा अज्जे ना आया। हुण वी मैं इरादा कीता पक्क, पक्की इक्को इक पकाया। जिन्ना चिर ना खोल्हें आपणा हट्ट, ओन्हां चिर मेरी जिद ना सके कोए छुडाया। जां अग्गों कह मैं नहीं पुरख समरथ, मैनूं खाली हथ्थ दे वखाया। जां सचखण्ड दुआर दे छड्ड, क्यों बैठा आसण लाया। नहीं ते साडे नालों हो जा अड्ड, आपणा नाता लै तुड़ाया। फेर तेरा पुत्त निशाना देवे गड्ड, ना कोई सके आदि अन्त हिलाया। बौहड़ी तेरे इन्साफ़ दी हो गई हद्द, तैनूं रैहम ज़रा ना आया। असीं तेरे कोलों सिख्या चज्ज, तूं चंगी तर्हा समझाया। लोकमात

धरती उत्ते वखाउदे रहे तेरा हज्ज, इट्टां पत्थरां मथ्थे टिकाया। कलम शाही काग़ज़ां उत्ते लाउदा रिहों अज्ज पज्ज, आपणी सिफ्त कर सालाहया। हुण तेरी छाती उत्ते चढ़या भज्ज, गोबिन्द आपणा बल रखाया। नहीं ते मेरा पर्दा कज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, बण दर्दी दर्द वंडाया। छाती उत्ते चढ़ के लाल, हरि लालन रिहा जणाईआ। साहिब तेरा नूर बेमिसाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तेरा सच सच जमाल, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। सदा सदा सद चलीं नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। पहलों नाता जुड़या महाकाल, चण्ड प्रचण्ड मात चमकाईआ। हुण साहिब हो दयाल, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दूजे दर ना मंगण जाईआ। दूजा दर ना दिसे को, नज़र कोए ना आइंदा। गोबिन्द तेरे जोगा गया हो, होका हक़ सुणांवणा। मैं कर के ज़िद तेरे कोलों आपणी वस्त लैणी खोह, खुलम खुल्ला हाल जणांवणा। मैं बाल बण के पैणा रो, तूं पिता तरले कढ्ढ फेर मनावणा। तूं सुण लै मेरी सो, सोहबत आपणी इक समझावणा। मैं दूर दुराडे हो, अग्गे नठ्ठ नठ्ठ फेर वखावणा। जे भज्ज के लवें छोह, मैं हस्स के मुख मुसकरावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड तेरा रंग सुहावणा। जे ना देवें आपणे आप, आपणी ज़िद रखाईआ। मैं सृष्ट सबाई कहिणा कोई ना करयो एहदा पाठ, जीव जंत दयां भुलाईआ। मैं चौदां लोक बंद करावां हाट, चौदां तबक ना तेरी शनवाईआ। तेरी नज़र ना आए ज़ात, सचखण्ड बैठा रोवें मारें धाहीआ। फेर आपे करें मेरी तलाश, लोआँ पुरीआँ खोज खोजाईआ। बिन पुत्रां पिता होए उदास, सांतक सति ना कोए कराईआ। साहिब तेरी शब्द साची रास, शब्द गोबिन्द नाउँ जणाईआ। जिन्ना चिर तेरे ना वसे पास, तेरे गीत कोए ना गाईआ। मुढ कम्म ना आवे बिनां शाख़, पत डाली फुल ना कोए लगाईआ। फेर जे मेरे वल लवें झाक, मैं पिच्छा लवां बदलाईआ। जिन्हां चिर ना कहें गोबिन्द मेरा साक, नाता जुड़या इक्को थाईंआ। पिच्छे फेर ना पुछें वात, मगर नठ्ठें ना वाहो दाहीआ। ओन्हां चिर ना आवां तेरे पास, रुस्स रुस्स आपणा वक्त लँघाईआ। फेर साहिब तूं मैनूं कहिणा पुत्त मेरा बदमास, बिन मेरे हुक्मों लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दे दे आपणा वर, निमणी ठिमणी रहिण कोए ना पाईआ। निमणी ठिमणी ना कोई डर, भय अवर ना कोए जणाइंदा। मैं छन्नयां तेरे घर, हक़ इक्को नज़री आइंदा। जिस वेले चाहवां लवां फड़, तूं मेरा पिता अख्वाइंदा। क्यों, ना जम्में ना जाएं मर, नाल मेरा जन्म मरन कटाइंदा। क्यों सुत्ता मार के दड़, नधड़क आप उठाइंदा। मैं हुण अग्गे जाणा अड़, अड़िका इक्को इक वखाइंदा। क्यों सब तों पहलों शब्द दा घाड़न ल्या घड़, घड़

के थिर घर आप बहाइंदा। फिर दित्ता सच्चा वर, विष्न ब्रह्मा शिव उपजाइंदा। फेर वसाया मेरा घर, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात घल्ल, बोध अगाध ज्ञान दृढ़ाइंदा। तूं बैठा रिहों निहचल धाम अटल, आपणा मुख छुपाइंदा। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वाहया हल्ल, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम पंज तत्त गोबिन्द नाम रख के अन्तिम तेरे विच गया रल, आपणी ज़ात ना कोए वखाइंदा। की हुण वी नहीं देंदा फल, तेरे घर घाटा नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अकाल कहे उठ मेरे नाल चल, साचा राह इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, अगली दस्से फेर गल्ल, ग़ुसा गिला ना कोए रखाइंदा।

२२ माघ २०१९ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे गृह गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर

बच्चे नाल सोहे बाप, पिता पूत वड्याईआ। बच्चे देवे आपणा जाप, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। सुत शब्द वेख आपणा आप, निरगुण निरगुण रिहा जणाईआ। आपे मंत्र आपे पाठ, इष्ट देव आप धराईआ। आपे सज्जण आपे साक, आपणा संग आप रखाईआ। आपे तीर्थ आपे ताट, तट किनारा आप सुहाईआ। आपे लोक परलोक खोल्हे हाट, वसणहार आप हो जाईआ। आपे बोध अगाध जणाए गाथ, निष्अक्खर करे आप पढ़ाईआ। आप चलावणहारा साचा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपे होए पुरख समराथ, समरथ आपणा नाउँ जणाईआ। आपे सुत दुलारा कर प्रगट, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। आपे खोल्हणहारा थिर घर सच्चा हट्ट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिता पूत वेस वटाईआ। आपे पिता आपे माता, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे खेले खेल तमाशा, खेलणहारा इक रघुराईआ। आपे देवे साची दाता, दाता दानी दया कमाईआ। आपे जननी जन जणे काका, बाल बाला गोद उठाईआ। आप बंधाए आपणा नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आपे सचखण्ड निवासी पुछे वाता, थिर घर मेहर नज़र टिकाईआ। आपे होए पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणा राह जणाईआ। आपे निरगुण अन्दर निरगुण करे वासा, निरवैर आपणा रंग वटाईआ। आपे आपणी पूरी करे आसा, आसा आसा विच समाईआ। आप उपाए आपणा आपा, सुत दुलारा इक उपाईआ। आप वखाए आपणा डूँग्घा खाता, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिता पूत सोभा पाईआ। पिता पूत सोभनीक, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। दूसर ना कोए दिसे शरीक, लाशरीक डेरा लाइंदा।

ना कोई अन्धेरा ना तारीक, नूरो नूर डगमगाइंदा। आपणा नाम जणाए ठीक, सच निशाना इक लगाइंदा। चरण बंधाए कँवल प्रीत, प्रीतीवान दया कमाइंदा। थिर घर वखाए अतीत, त्रैगुण रंग ना कोए चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल छोटे बाले, सुत दुलारे आप जणाईआ। करे खेल पुरख अकाले, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। तेरी प्रीती निभे नाले, नाता साहिब आप जुड़ाईआ। सचखण्ड तेरी धर्मसाले, थिर घर तेरा मन्दिर सुहाईआ। मेल मिलाया हरि गोपाले, गोबिन्द वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच करे जणाईआ। सच जणाई लैणी जाण, जानणहार जणाइंदा। थिर घर तेरा इक मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सति धर्म दा सति निशान, सति सतिवादी आप वखाइंदा। ना ज़िमीं ना कोए असमान, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। इक इकल्ला नौजवान, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। शाहो भूप बण मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। देवणहार अगम्मी दान, नाम निधाना झोली पाइंदा। नज़री आए इक अकाल, पुरख रूप ना कोए वटाइंदा। गोबिन्द इक्को सच्चा लाल, हरि शब्दी रंग रंगाइंदा। आदि जुगादि करां प्रितपाल, प्रितपालक आप जणाइंदा। जुगो जुगन्तर चलां नाल, सदा सुहेला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। निक्का बच्चा छोटा बाला प्या हस्स, हँस मुख सालाहीआ । तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को घर होया इकठ्ठ, गृह मन्दिर वज्जी वधाईआ। साचा मार्ग देणा दस्स, हउँ सेवक सेव कमाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान इक्को नज़री आईआ। तेरा नाउँ मेरी रास, तेरा चरण हट्ट वड्याईआ। मैं रहिवां तेरा दास, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तूं पूरी करनी आस, बेअन्त बेपरवाहीआ। कर किरपा देणी दात, देंदयां तोट रहे ना राईआ । तेरी मेरी इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। मैं वसां तेरे साथ, तेरा संग ना कोए छुडाईआ। इक्को साची दे गाथ, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। निरगुण पिता निरगुण मात, निरगुण पुत्त मंग मंगाईआ। बण विचोला पुरख समराथ, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। इक्को पत्तण इक्को घाट, एका डेरा रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्के बच्चे रिहा जणाईआ। निक्के बच्चे जाणा जाग, सुत दुलारे हरि उठाइंदा। चरण प्रीती इक वैराग, बिरहों चोट लगाइंदा। दीपक जोत जगे चिराग़, नूर नुराना डगमगाइंदा। थिर घर तेरा खोल्हया ताक, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। साहिब साहिब पकड़े वांग, सतिगुर सतिगुर वेख वखाइंदा। सरन सरनाई जाणा लाग, लागत मूल ना कोए लगाइंदा। सुत अगम्मी सुण आवाज़, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। पारब्रह्म दा सच समाज, साचा खेड़ा इक वसाइंदा। शब्द दुलारे

तेरी रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सति सतिवादी तेरा रचे काज, करनी करता आप कमाइंदा। वेखणहार गुरू महाराज, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। जिस साजण ल्या साज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। साचा बच्चा अग्गे हो, हो हो ख़ुशी मनाईआ। नालो हस्से नाले पए रो, रोवण हासा इक्को रंग वखाईआ। कर किरपा प्रभ आपणा अमृत चो, चरण चरण नाल रगढ़ाईआ। फड़ उंगली उंगली नाल दे छोह, छोहरा बांका मंग मंगाईआ। मैं तेरे जोगा जावां हो, जुगत इक्को इक जणाईआ। तेरा नाम लवां ढोआ ढो, दूजी वस्त ना मोहे भाईआ। जे ना देवें रुस्स के लवां खोह, आपणी बाली बुध वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साचे बाले सच खिलाउणा, हरि तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा रोणा मोहे भाउणा, भय रूप ना कोए जणाइंदा। मेरी छाती चढ़ के सौणा, पलँघ रंगीला इक वछाइंदा। उत्ते चढ़ के सोहँ ढोला गाउणा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। मन इच्छया फल इक्को पाउणा, आदि जुगादि मुक ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। सुत दुलारा कहे मैं रुसांगा। रुस्स रुस्स साहिब तैथों पुछांगा। तेरी डूँग्घी बुक्कल अन्दर लुकांगा। चढ़ कंधाड़े शेर वांगू बुक्कांगा । योद्धा सूरबीर हो के उठांगा। बापू तेरा ख़ज़ाना अन्दर वड़ के लुट्टांगा। फिर तेरी करनी करन वासते जुटांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आ के पुछांगा। श्री भगवान दे प्यार, ख़ुशी ख़ुशी जणाईआ। उठ सुत सुत दुलार, प्रभ दूल्हा दए बणाईआ। तेरे सीस करे शृंगार, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। आपणी हथ्थीं बन्न्ह दस्तार, कल्गी तोड़ा लए लगाईआ। जोती जोड़ा अगम्म अपार, पन्ध वछोड़ा दए गंवाईआ। इक्को होड़ा होए दरकार, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। साचा घोड़ा ख़बरदार, अगम्म अगम्मड़ा आप बणाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोए वपार, दमां दम ना कोए समाईआ। मिट्ठा कौड़ा ना कोई खार, रस इक्को इक भराईआ। लम्मा चौड़ा ना कोए दुआर, अगम्म अथाह दए समझाईआ। साचा पौड़ा कर तैयार, अन्दर बाहर दए लगाईआ। थिर घर नाल मिलाए सचखण्ड दुआर, आप आपणा बन्धन पाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकार, थिर घर शब्दी सुत बहाईआ। साजण सच करे प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवे वस्त इक अपार, अगोचर इक्को इक वरताईआ। सोचयां सोच ना आए विचार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। सुत अनादी लए उठाल, ब्रह्म ब्रह्मादी दए समझाईआ। गोबिन्द इक्को सच्चा लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दी साची कार, आपणे हथ्थ रखे निरँकार, दूसर भेव ना कोए जणाईआ।

२२ माघ २०१९ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे गृह गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल तेरा होया संजोगा, विजोग नज़र कोए ना आइंदा। गोबिन्द बदलया पिछला चोगा, चोली तन ना कोए हंढ्ढाइंदा। अन्तिम मिल्या सच्चा मौका, घर साचे सोभा पाइंदा। हुण हो गया मंगण जोगा, मंग आपणी आप मंगाइंदा। मैं दे के आया होका, लोकमात मात समझाइंदा। हरि जू अग्गे मार्ग लाउणा सौखा, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। किसे नाल नहीं करना धोखा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। इक्को पढ़ना हरि के नाउँ दा पोथा, अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। गुरसिख कोई रहि ना जाए थोथा, होछी मति सर्ब गवाइंदा। सम्बल तेरा इक्को कोठा, जिस घर गोबिन्द डेरा लाइंदा। अग्गे पिच्छे दा रिहा ना कोए रोसा, इक्को रंग रंग चढ़ाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचे पिता कर प्यार पुत्त दा लै ला बोसा, प्रेम प्रेम नाल टकराइंदा। इक वेरां खोल्ह आपणयां होटां, तेरा अग्गे मंग मंगाइंदा। तेरी झल्ली ना जाए चोटा, बिरहों रोग सताइंदा। तेरे घर भण्डार अतोटा, क्यों ना साहिब तूं वरताइंदा। मैं तेरयां भगतां दस्स के आया हरि का नाम लओ लोटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाया। मंगण वाला होया जवान, जोबन आपणा रिहा वखाईआ। नाता तोड़ जगत जहान, तेरा संग रखाईआ। बाला बच्चा नहीं हुण नादान, समझ समझ नाल बदलाईआ। तेरा सुण सुण सच ज्ञान, ज्ञान ज्ञान मिली चतुराईआ। तेरा कर कर हक़ ध्यान, ध्यान ध्यान ल्या उठाईआ। प्रभ दे दे इक्को माण, निमाण करे अरज़ोईआ । तेरा सच्चा सच बबाण, जो चढ़या उतर कोए ना पाईआ। तेरा हक़ हक़ मकान, मुहब्बत इक्को नज़री आईआ। तूं लाशरीक मेहरवान, शायर तेरी सिफ्त सालाहीआ। बण रफ़ीक दे दान, तौफ़ीक तोहे इक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मंगण वाला मंग मंगाईआ। जो मंगें सो देवां दात, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। तेरे अन्दर वड़ के खोल्हां ताक, आपणा मन्दिर दयां वखाईआ। पूरा करां भविख्त वाक्, जो लेखा लिख्त लिख्त जणाईआ। एथे ओथे पर्दा देवां ढाक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा तन मिटाया ख़ाक, गोबिन्द शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच समझाईआ। जो मंगें सो झोली पां, पा पा ख़ुशी मनाइंदा। गले लगावां फड़ फड़ बांह, फड़ फड़ गले आप लगाइंदा। सदा सदा सद देवां ठंडी छाँ, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग तक्कां राह, कवण वेला मेरा बच्चा मेरी आस रखाइंदा। कर किरपा जणावां इक्को नाँ, जिस दी वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बणत आप बणाइंदा। साचा नाम लै जा सो,

सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हँ ब्रह्म रिहा रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जा के दुरमति मैल धो, दोहां जोड़ा दे जुड़ाईआ। तुध बिन अवर ना जाणे को, कूके सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त इक इक दरसाईआ। वस्त लै जा सच सो, साहिब सच जणाया। हँ ब्रह्म आपे हो, होका इक सुणाया। सो पुरख निरँजण सो नाल गया छोह, हँ आपणे विच दबाया। साचा बीज ल्या बो, निरगुण निरगुण हल चलाया। पिछली वस्तू सब तों लई खोह, खाली हथ्थ फिराया। सतिजुग साचा नाम चले सोहँ सो, गोबिन्द डंका तेरे हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाया। तेरा नाउँ वस्त सच, सच साचे मोहे भाईआ। मार्ग आपणा देणा दस्स, कवण बिध करां कुड़माईआ। श्री भगवान प्या हस्स, हस्स हस्स रिहा जणाईआ। भगतां अन्दर जा के वस, भगवन कुण्डा लाहीआ। पन्ध मुकाउणा नठ्ठ नठ्ठ, बण पांधी पांधी राहीआ। तेरे नाल चले पुरख समरथ, पुरख अकाल जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाईआ। शब्द सुत कहे मैं जावांगा। तेरा लख लख शुकर मनावांगा। निउँ निउँ सजदा सीस झुकावांगा। दोए जोड़ कर बन्दना, तेरा नाम ध्यावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड तजावांगा। लोआँ पुरीआँ चरणां हेठ रखावांगा। लख चुरासी नाता तोड़ तुड़ावांगा। तेरे भगतां अन्दर वड़ वड़, तेरा ढोला गावांगा। साचा मन्दिर इक वखावांगा। नूरो नूर डगमगावांगा। पिछले कीते कसूर सर्ब बख्शावांगा। पुत्रां मांवां नाल मिलावांगा। इक्को नाम जपावांगा। सोहँ ढोला सुणावांगा। जुग विछड़े मेल मिलावांगा। कागों हँस बणावांगा। साची चोग चुगावांगा। फड़ बांहों गले लगावांगा। दर तेरे ते फड़ के ल्यावांगा। थिर घर दवारा खुल्हावांगा। सचखण्ड आप बहावांगा। तेरा दरस आप करावांगा। पुरख अकाल तैनूं मिलावांगा। फेर गोबिन्द गुर अख्वावांगा। आपणी कल्गी तेरी भेंट चढ़ावांगा। तेरा ताज वेख ख़ुशी मनावांगा। तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग अलावांगा। दो जहानां बण जवाना, तेरा हुक्म सुणावांगा। जो ना मन्ने अन्तिम भन्न वखावांगा। ख़ाकी ख़ाक रलावांगा। शाह सुल्तानां तख्त गंवावांगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। शौह दरयाए रुढ़ावांगा। उच्चे टिल्ले मन्दिर ढावांगा। ग़रीब निमाणे गले लगावांगा। चार वरन इक्को रंग चढ़ावांगा। अमृत जाम प्यावांगा। सुक्के हरे करावांगा। जुग विछड़े मेल मिलावांगा। नाता जोड़ भैण भ्रावां दा। हरिसंगत रूप बणावांगा। फिर दर ते ख़ुशी मनावांगा। आ के दर्शन पावांगा। पुरख अकाल तेरा जस गावांगा। गुरसिख तेरी चरणी पावांगा। अग्गे हो हो तिलक लगावांगा। जे तूं सुत्ता मैं उठावांगा। जे रुसें ते फेर मनावांगा। जे पुछें ते हाल सुणावांगा। तेरे उत्तों हो कुरबान, आपणा आप मिटावांगा। बच्चे नीहां हेठ रखावांगा। उत्ते धर्म निशान झुलावांगा। भगत दवारा इक सुहावांगा। सतिजुग

दा रंग वखावांगा। उत्ते बहि के आसण लावांगा। राज राजाना शाह सुल्तानां चरणी ढावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को हुक्म मनावांगा। सत्तां दीपां राहे पावांगा। सत्त रंग निशान झुलावांगा। सम्बल धाम सुहावांगा। गोबिन्द नाउँ धरावांगा। पुरख अकाल मनावांगा। अटल धाम बणावांगा। चार जुग रुशनावांगा। छत्ती जुग सुणावांगा। कोटन जुग मनावांगा। जे सद्दें फिर घर आवांगा। आ के फेर मातलोक विच जावांगा। जो विछड़े मेल मिलावांगा। पहली चेत्र चौथी मंज़ल चढ़ के तेरा हुक्म मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा घर, दूजी आस ना कोए रखावांगा।