२२ माघ २०१९ बिक्रमी सिधवां मनी राम दे गृह ज़िला अमृतसर
सति सति सति कार कमावांगा। साची करनी कर वखावांगा। सो पुरख निरँजण नाम प्रगटावांगा। हरि पुरख निरँजण इक जणावांगा । एकँकार नज़री आवांगा। आदि निरँजण नूर धरावांगा। अबिनाशी करता खेल रचावांगा। श्री भगवान सच निशान उठावांगा। पारब्रह्म प्रभ आपणा लेख लिखावांगा। सचखण्ड साचा इक बणावांगा। सच सिँघासण इक वछावांगा। शाहो भूप नाम धरावांगा। राजन राज जोग सिखावांगा । सीस आपणे ताज टिकावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। साची इच्छया इक प्रगटावांगा। शब्दी सुत बणावांगा। थिर घर कुण्डा लाहवांगा । आपणा भेव जणावांगा। विष्नूं रंग रंगावांगा। ब्रह्मा जोत जगावांगा। शंकर अंग लगावांगा। साचा खेल करावांगा। अनडिठड़ा धाम वसावांगा । जोती जोत डगमगावांगा। त्रैगुण पर्दा आपे लाहवांगा। पंज तत्त साची वंड वंडावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम वेख वखावांगा । तेई अवतार फड़ उठावांगा। ब्रह्मा सुत नाल मिलावांगा। बराह आपणा हाल जणावांगा। हाव ग़रीव भेव चुकावांगा। नरायण इक्को नाउँ जणावांगा। कपल मुन बणावांगा। दत्तात्रै मिलावांगा। रिखप देव एका मार्ग लावांगा। पिरथू संग निभावांगा। मत्तस चोली हंढ्ढावांगा। कछप भार उठावांगा। धनंतर वैद जगावांगा। मोहणी रूप वटावांगा। हँसा चोग चुगावांगा। बावन खेल करावांगा। हरी हरि आप अख्वावांगा । नर सिँघ वेस वटावांगा। नरायण धार चलावांगा। वेद व्यास जगावांगा। रामा वेस वटावांगा। पंडत इक मनावांगा। सीस जगदीश इक सुहावांगा। काहना कृष्ना फेर अख्वावांगा। अन्तिम कल डंक वजावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड उठावांगा। लोआँ पुरीआँ वेख वखावांगा। मूसा पर्दा लाहवांगा। ईसा नैण खुल्हावांगा। मुहम्मद राह जणावांगा। चार यारी नाल मिलावांगा। नानक रंग रंगावांगा। गोबिन्द तेल चढ़ावांगा। चारे वेदां वेख वखावांगा। शास्त्र सिमरत पुराण संग जणावांगा। गीता ज्ञान इक दृढ़ावांगा। अञ्जील कुरान फोल फुलावांगा। बाणी तीर निराला इक वखावांगा। आपणा हुक्म सच मनावांगा। पिछली कीती सब उलटावांगा। दो जहानां आप पढ़ावांगा। मुल्ला शेख़ मिटावांगा। साचा खेल रचावांगा। ज़िमीं असमानां नाच नचावांगा। सूरज चन्द मुख भवावांगा। मण्डल रास रचावांगा। गोपी काहन नचावांगा। बल आपणा इक प्रगटावांगा। निहकलंक अख्वावांगा। सच सिँघासण सोभा पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राह चलावांगा । आपणा राह चलाऊँगा। साचा मार्ग लाऊँगा। कलिजुग कूड़ मिटाऊँगा। ज़ात पात ना कोई रखाऊँगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणा रंग रंगाऊँगा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाऊँगा। ग़रीब निमाणयां फड़ उठाऊँगा। साचा मन्दिर इक वखाऊँगा। नर नरायण नज़री आऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, साची करनी आप कमाऊँगा। साची करनी आप कमावांगा। भगत साचे फड़ उठावांगा। सन्त साजण मेल मिलावांगा। गुरमुख आपणा भेव खुल्हावांगा। गुरसिख साची गोद बहावांगा। वड योद्धन योद्ध सूरबीर आपणा नाउँ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणावांगा। आपणा भेव खोल्हांगा। सचखण्ड दवारे बोलांगा। पूरा तोल तोलांगा। आदि जुगादि कदे ना डोलांगा। कलिजुग कूड़ी क्रिया रोलांगा। सचखण्ड दुआर खोलांगा। घट घट अन्दर मौलांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वटावांगा। परवरदिगार अख्वावांगा। मुकामे हक़ डेरा लावांगा। लाशरीक नज़री आवांगा। सच तौफ़ीक इक वखावांगा। मिहबान बीदो वेस वटावांगा। साचा हुजरा इक बणावांगा। पीर पैगम्बर फड़ उठावांगा। साचा कलमा इक सुणावांगा। नबी रसूलां वेख वखावांगा। अञ्जील कुराना वक्त चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह जणावांगा। आपणा राह दस्सांगा। तीर निराला कसांगा। दो जहानां वसांगा। लोआँ पुरीआँ नठ्ठांगा। किसे कोलों ना ढठ्ठांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी करांगा। आपणी करनी किरत कमावांगा। चौदां तबकां फोल फुलावांगा। चौदां लोकां वेख ख़ुशी मनावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावांगा। करोड़ तेतीसा उंगली लावांगा। सुरप्त इन्द आप समझावांगा। सोहला इक पढ़ावांगा। बोला इक सिखावांगा। पिछला रौला सर्ब मिटावांगा। नाम विचोला इक जणावांगा। पीर पैगम्बर गोला आप बणावांगा। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी होला इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी करेगा। निरवैर जोत धरेगा। भगत भगवन्त वरेगा। आत्म सेजा चढ़ेगा। शब्द अगम्मी पढ़ेगा। सन्त सुहेले फड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे करेगा। आपणा खेल कराऊँगा। दो जहानां नाच नचाऊँगा। गुर अवातारां पीर पैगम्बरां इक्को राह वखाऊँगा। दीन मज़्हब झगड़े सर्ब मिटाऊँगा। साची ईन इक जणाऊँगा। पिछला दीन ना कोए रखाऊँगा। सतिजुग साचा सीन प्रगटाऊँगा। साचे घोड़े अस्व पाखर ज़ीन तंग कसाऊँगा। शाह सवार बहि के लोआँ पुरीआँ चरणां हेठ दबाऊँगा। सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता इक जणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाऊँगा। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जाता परवरदिगार, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जन भगतां करे प्यार, लाशरीक फेरा पाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सच संदेसा देवे संसार, गुर अवतार पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण सरगुण करदा रिहा विहार, रूप अनूप वेस वटाईआ।
सच संदेसा देंदा रिहा वारो वार, जगत अक्खर नाउँ कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे समरथ, समरथ आपणा खेल जणाइंदा। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, रथ रथवाही इक्को नज़री आइंदा। पीर पैगम्बर मार्ग दस्स, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार मेल मिलावा हस्स हस्स, साची सिख्या इक समझाइंदा। आत्म परमात्म देवे रस, रस रसीआ नाउँ जणाइंदा। आदि निरँजण जोत निरँजण कर प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। घट घट अन्दर कर कर वास, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्ता आपणा नाउँ रखाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाइंदा। गुर अवतार दासी दास, सेवक साची सेव जणाइंदा। अन्तिम कलिजुग सारे सद्दे पास, हुक्म हाकम इक जणाइंदा। दोए जोड़ करन अरदास, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। चार कुण्ट होए नरास, सगला संग ना कोए निभाइंदा। दीनां मज़्हबां कीता पाश पाश, दूई पर्दा ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर साचे घर मंगाइंदा। पीर पैगम्बर गए आ, आ नाअरा इक्को लाईआ। तूं दाता बेपरवाह, तेरा अन्त कोए ना आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कलमा आए पढ़ा, कायनात कर जणाईआ। चौदां तबक आए खुल्हा, तेरी मन्नी इक रज़ाईआ। तेरी मंगदे रहे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तैनूं सीस रहे झुका, सजदा सच्चे माहीआ। तेरा नाउँ काअबा गए वखा, मक्का तेरा चरण दरसाईआ। दो दो आबा तेरा आब हयात गए जणा, हयाती सब दी दए बदलाईआ। ईसा मूसा तेरा लैंदे रहे ख्वाब, मुहम्मद इक ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रगट होए हक़ जनाब, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। बण के बरदे करीए आदाब, आप आपणा माण गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे रिहा बहाईआ। गुर अवतार आ खलोते, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। लोकमात गुरुदुआर शिवदुआले मन्दिर बणाए कोठे, चार दीवारी वंड वंडाईआ। कोई ना मिल्या तेरी जोते, जोती जोत ना कोए मिलाईआ। तुध बिन कर्म किसे ना धोते, निहकर्म ना कोए बणाईआ। बिन तेरे नाम सारे खोटे, खोटी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच्चा दर, जिस दर मिले वड्याईआ। पीर पैगम्बर पए कूक, नाअरा इक लगाईआ। साडी अजे ना चुकी चूक, चुकन्ने हो के रहे सुणाईआ। उम्मत उम्मतीआं दिती फूक, कूड़ी क्रिया अग्ग लगाईआ। ज़ाहर ज़हूर ना वेख्या पंज भूत, काया काअबा ना कोए बणाईआ। तेरा मिल्या ना सच सबूत, सही सलामत नज़र किसे ना आईआ। बिन रूह ख़ाली दिसे बुत्त, बुत्तख़ाना जगत वड्याईआ। तेरा खेल अबिनाशी अचुत, भेव कोए ना पाईआ। कर किरपा अन्तिम उठ, इक्को तेरी ओट तकाईआ। मसीत मस्जिद पई लुट्ट, मुल्ला शेख़ देण दुहाईआ।
परवरदिगार सब ने लोकमात विच्चों कढ्ढया कुट्ट, तेरा नाउँ ना कोए वड्याईआ। तेरी जड़ बैठे पुट्ट, नास्तिक रूप वटाईआ। तेरा नज़र ना आए कोई पुत्त, ईसा नैणां नीर वहाईआ। मुहम्मद कहे मैनूं आ के पुच्छ, बण दर्दी दर्द वंडाईआ। अल्ला राणी कहे मेरे कोल नहीं कुछ, ख़ाली झोली रही वखाईआ। सदी चौधवीं बूटा रिहा सुक्क, आब हयात ना कोए प्याईआ। साडा पैंडा रिहा मुक्क, दरोही तेरे नाम ख़ुदा तोबा तोबा इक्को राग अल्हाईआ। कर किरपा आपणी गोदी चुक्क, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। करां सलाम निउँ निउँ झुक, अलैकम तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। साचा खोल्ह दर दरवाज़ा, पीर पैगम्बर ध्यान लगाइंदा। तूं साहिब सच्चा ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गोद उठाइंदा। तेरे सीस इक्को ताजा, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। शाहो भूप वड नवाबा, रय्यत आपणी वेख वखाइंदा। अन्तिम कम्म ना आए कोए काअबा, किबल तेरा इक्को नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस दवारे आसण लाइंदा। गुर अवतार दस्सण हाल, बीती आप जणाईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ। गुर का शब्द ना किसे नाल, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कलिजुग कूड़ा वज्जे ताल, घर घर डंका रिहा सुणाईआ। तेरे भगत होए बेहाल, बिहबल हो हो देण दुहाईआ। ग़रीब निमाणयां सुणे ना कोए स्वाल, शाह पातशाह नज़र कोए ना आईआ। सन्त साजण तैनूं थक्के भाल, तेरा राह ना कोए दसाईआ। तूं सचखण्ड वसिउँ धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाईआ। तेरे नाम बिनां जीव जंत होए कंगाल, ख़ाली हथ्थ फिरन वाहो दाहीआ। दीनां मज़्हबां कीता ज़वाल, ज़रा ज़रा वंड वंडाईआ। अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, काल नग़ारा इक वजाईआ। बेपरवाह तेरी अवल्लड़ी चाल, बेपरवाही ना अजे तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, गुर अवतार मंग मंगाईआ। गुर अवतार दोए जोड़, हरि चरणी सीस निवाया। बौहड़ी बौहड़ी निरगुण बौहड़, सरगुण कम्म किसे ना आया। इक्को चढ़ साचे घोड़, घोड़ा शब्दी रूप वटाया। दो जहानां आपे बौहड़, तेरा ज़ोर ना लगे राया। लख चुरासी वेख रीठा मिट्ठा कौड़, चारों कुण्ट फेरा पाया। ईसा मूसा राह तेरा तक्को विच गोर, मकबरे देण दुहाया। तेरी खाणी बाणी पावे शोर, सच सोहला इक जणाया। कलिजुग होया अन्ध घोर, चौदस चन्द ना कोए चमकाया। चारों कुण्ट ठग्ग चोर, सच रहिण कोए ना पाया। कूड़ा राजा हथ्थ कूड़ी फड़ी डोर, ग़रीब निमाणे देण दुहाया। तूं साहिब वेख कर के ग़ौर, गहरा आपणा ध्यान लगाया। तेरे अग्गे चले ना किसे दा कोई ज़ोर, ज़ोरू ज़र रहिण ना पाया। तेरा मंत्र इक्को फोर, फुरना सब दा बंद कराया। आपणे हथ्थ फड़ लै डोर, जिउँ भावे लै
चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ाली झोली रहे वखाया। पुरख अकाल कहे मैं उठांगा। निरगुण दाता हो के तुठांगा। कलिजुग कूड़ी क्रिया लुटांगा। डूँग्घी जड़ पुटांगा। शौह दरयाए सुटांगा। मनमुखता नूं कुटांगा। शेर हो के बुकांगा। दो जहान कदे ना लुकांगा। नेड़े आ के ढुकांगा। ग़रीब निमाणे चुक्कांगा। शाह सुल्तानां मूँह दे भार सुट्टांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेख लिखांगा। साचा लेख लिखावांगा। सतिजुग राह चलावांगा । इक्को इष्ट वखावांगा। इक्को मन्दिर बणावांगा। इक्को अन्दर वखावांगा। इक्को जोत मिलावांगा। इक्को नाद वजावांगा। इक्को राग सुणावांगा । इक्को आग बुझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल रखावांगा। आपणा बल रखांगा। सृष्ट सबाई भखांगा । जन भगतां मार्ग दस्सांगा। हिरदे अन्दर वसांगा। तीर निराला कसांगा। पंच विकार झसांगा। साचे मन्दिर बहि के हस्सांगा। प्रेम प्यार अन्दर फसांगा। विभचार कोलों नस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर इक्को वसांगा। साचा मन्दिर वसावांगा। लोकमात उपजावांगा। आपणी सेव कमावांगा। गुरमुख नाल रलावांगा। हरिजन पल्लू फड़ावांगा। इक्को गंढ्ढ पवावांगा। मजीठी रंग रंगावांगा। अनडीठी खेल वखावांगा। काया सीतल सीती कर वखावांगा। सतिजुग रीती इक चलावांगा। मन्दिर मसीती पन्ध मुकावांगा। पिछली बीती ना फेर सुणावांगा। अग्गे नाम जपावांगा। सोहँ इक्को अक्खर पढ़ावांगा। नाम विचोला बण बण जोग कमावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल करावांगा। आपणा खेल खलाऊँगा। गुर अवतार दर बहाऊँगा। पीर पैगम्बर पन्ध मुकाऊँगा। सब नूं इक्को राग सुणाऊँगा । तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आऊँगा। निरगुण प्रगट हो के शेरा, शेर भबक इक लगाऊँगा। नौ खण्ड पृथ्मी जम्बक रूप जणाऊँगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप वखाऊँगा। आपणी करनी आप करावांगा। जो घड़या भन्न वखावांगा। पिछला लेख मिटावांगा। अगली बणत बणावांगा। साचे सन्त उपजावांगा। गुर मंत्र इक पढ़ावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को घर वखावांगा। सत्तां दीपां इक्को इष्ट जणावांगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए रखावांगा। आत्म परमात्म मेल मिलावांगा। ब्रह्म पारब्रह्म पर्दा आप चुकावांगा। ईश जीव गंढ्ढ पवावांगा। जगदीश्र नाम धरावांगा। तपीश्र रूप वटावांगा। रखीशर इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक रचावांगा। साची खेल रचूंगा। त्रैगुण अग्नी विच मचूंगा। काल कलन्दर हो के नच्चूंगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणी करनी दस्सूंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मन्दिर वसूंगा। आपणा मन्दिर वसावांगा । निहचल धाम बणावांगा। जोती जोत
जगावांगा। किला कोट वखावांगा। चोट नगारे लावांगा। सब दी सोच भुलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग अलावांगा। आपणा गीत गाऊँगा। साची रीत चलाऊँगा। पतित पुनीत कराऊँगा। धाम अतीत रखाऊँगा। अमृत मेघ बरसाऊँगा। हस्त कीट मिलाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाऊँगा । साची करनी रखे हथ्थ, हरि साहिब वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा वसणहारा उच्चे टिल्ले पर्बत, पर्बत चोटी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल करे अगम्म, भेव अभेद जणाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी काया माटी तन चम्म, मन्दिर अन्दर खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बेड़ा बन्न्ह जुग चौकड़ी कंध उठाइंदा। देवणहारा नाम धन, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सुणावणहारा राग कन्न, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। बन्न्हणहारा मनुआ मन, मन वासना मेट मिटाइंदा। देवणहारा बुध मति डंन, डंका आपणे नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा नाम वड्याइंदा। निरगुण नाउँ हरि निरँकार, आदि जुगादि सुणाया। जुग जुग सिफ्त करे गुरू अवतार, कोटन कोटि ढोला गाया। हरि का अन्त ना पारावार, बेअन्त कह कह शुकर मनाया। करदे रहे सर्ब गुफ़तार, रसना जिह्वा नाल मिलाया। उच्ची कूक कूक पुकार, भगत भगवन्त ढोला गाया। पर्दा उहला विच संसार, निरगुण सरगुण आप रखाया। कलिजुग अन्तिम बदलया चोल्हा आप निरँकार, तत्तव तत्त ना कोए रखाया। इक्को बोला बोल जैकार, तूं मेरा मैं तेरा साचा जोड़ा जोड़ जुड़ाया। वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड आपणा डेरा लाया। सम्बल खोल्ह आप कवाड़, बंद ताकी पर्दा दए चुकाया। गोबिन्द मीता मीत मुरार, पूत सपूता वेस वटाया। पुरख अकाल ख़बरदार, साची ख़बर रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह जणाया। साची ख़बर सुणावांगा। बेसबर प्याला तोड़ तुड़ावांगा। आबरू इज्ज़त सर्ब मिटावांगा। आपणा नाम बेइज्ज़त ना कदे करावांगा। सृष्ट सबाई शक्ति वखावांगा। आपणा दस्त इक उठावांगा। वस्त सब दी खोह के आपणी झोली पावांगा। बिन रूह तों ख़ाली बुत्त जणावांगा। मकबरयां विच रखावांगा। अग्नी उत्ते सड़ावांगा। ख़ाक विच रलावांगा। पोश तन लुहावांगा। सोच विच ना आवांगा। नमाज़ रोज़ा मिटावांगा । तीर गोशा इक उठावांगा। कमान आपणा टंक चलावांगा। राउ रंक जणावांगा। बिन भगतां नज़र किसे ना आवांगा। आदि शक्ति वेस वटावांगा। चतुर्भुज नाम धरावांगा। अमाम मैहन्दी फेरा पावांगा। दिशा लहिंदी वेख वखावांगा। हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगावांगा। दुनिया ढहिंदी, ढाह ढाह ढेर करावांगा। अञ्जील कुरान खहिंदी,
खहि खहि अग्न लगावांगा। अल्ला राणी पीहड़े बहिंदी, मस्तक टिक्का इक सुहावांगा। उम्मत नबी नूं जा जा कहिन्दी, वेला अन्तिम आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची गल्ल सुणावांगा। अल्ला राणी फिरे नठ्ठी, चौदां तबक दए दुहाईआ। वेखो मेरी ख़ाली हट्टी, वणजारा कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग जीवां मेरी मीढी पट्टी, खुल्ही गुत्त रही वखाईआ। हथ्थों सट्टी मुहम्मद मौली अट्टी, साचा सगन ना कोए मनाईआ। दरोही मैथों भरी ना जाए चट्टी, सिर भार ना कोए उठाईआ। मैं बाली अज्जे नढ्ढी, मेरा मीआं अंग ना मोहे लगाईआ। फड़के बांहों घरों कढ्ढी, चारों कुण्टां फिरे वाहो दाहीआ। मैनूं रोटी मिले ना अद्धी, भुक्खी मरे तिहाईआ। अन्तिम आ गई चौधवीं सदी, चौदां तबकां सार कोए ना पाईआ। मैं हुक्मे अन्दर बद्धी, परवरदिगार दए सज़ाईआ। मैं पिछली कहाणी छड्डी, तुहानूं सब नूं दयां सुणाईआ। मेरी कोए ना रखे लज्जी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरी गुत्त मेरी उम्मत वढ्ढी, भुलया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। अल्ला राणी रोवे नीर, नैणां नैण मिलाईआ। वेखो मेरे पाटे चीर, चीथड़ सच ना कोए हंढ्ढाईआ। बिरहों अन्दर सुक्का सरीर, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। मार्ग दस्स के गए पैगम्बर पीर, परा आपणी इक जणाईआ। शरअ ला के गए ज़ंजीर, शरीअत कुंजी विच रखाईआ। मैं अन्त होई दिलगीर, मेरा माही बैठा मुख भवाईआ। मेरी कोई ना कटे भीड़, मुल्ला शेख़ मसला हक़ ना कोए जणाईआ। वेखो अन्त होई अख़ीर, अमाम सब दी अक्खीं घट्टा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। मैं दस्सण आई चौदां तबक, तोबा तोबा करो सलाम। पिछला भुल्लो सारे सबक, अग्गे मन्नो इक अमाम। जिस दा नाँ सुणदयां ईसा मूसा मुहम्मद रहे तभक, दर बरदे बण के बैठे ग़ुलाम। उस साहिब दी सच्ची बरकत, जिस नाल वसे जहान। ओस नाल कोई ना करयो सिरकत, सब दा मेटे ईमान। किसे दी रहिण ना देवे हरकत, हुलीआ कर दए बेपछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक महान। नाले दस्सां नाले रोवां, हाल बेहाल रही जणाईआ। सीस आपणे वाल खोवां, दोहा हथ्थां दयां दुहाईआ। दिवस रैण कदे ना सोवां, भज्जी फिरां वाहो दाहीआ। साहिब सच्चे दा ढोला गावां, तूं मेरा मैं तेरी तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम दे ठंडीआं छावां, इक तेरी ओट रखाईआ। तुध बिन भज्जीआं मेरीआं बांहवां, बांहों फड़ गले ना कोए लगाईआ। जे दर सद्दें ते नीवीं हो के आवां, धूढ़ी चरण ख़ाक रमाईआ। वारी घोली प्रभ तेरे सदके जावां, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। दिवस रैण तेरा नाउँ रावां, रहबर मिले बेपरवाहीआ। तुध बिन चार कुण्ट ख़ाली काग उडावां, बेबस रही कुरलाईआ। मैनूं चौदां तबकां विच्चों तेरा
सच ना लम्भया नावां, अक्खरां नाल करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अल्ला राणी मारे नाअरा, हक़ हक़ ध्याईआ। बौहड़ी मिल परवरदिगारा, तेरी आस रखाईआ। नाता तुटया चार यारां, मुहम्मद अंग ना कोए लगाईआ। ईसा मूसा डिगा मूँह दे भारा, मुफ़लस रूप रहे वखाईआ। मैनूं उंगलां नाल करन इशारा, बिन महिबूब नज़र ना आउँदा कोए साईंआ। मैं सुणया साहिब तूं अजे कुँवारा, तेरी लाड़ी नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरे चरणां बणां सेवादारा, बण फरमांबरदार सेव कमाईआ। मैं अक्खीं वेखां किवें चढ़दा आपणे खारा, वटणा सच सच लगाईआ। मैं तक्कां शकवें सीस बन्न्हे दस्तारा, जगदीश आपणी ख़ुशी मनाईआ। मैं जाणां किवें बणे कन्त भतारा, सेहरा सुहाग इक हंढ्ढाईआ। मैं वेखां किवें बणे सिक्दारा, सिर आपणे ताज टिकाईआ। अल्ला राणी नार मुटयारा, जोबन आपणा रही दरसाईआ। श्री भगवान कहे दूर हो जा मेरे दवारा, तेरी करनी मोहे ना भाईआ। कलिजुग अन्तिम जा के मेरे भगतां कर प्यारा, तेरी पत्त लैण रखाईआ। जिन्हां पिच्छे लवां मात अवतारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम होवां पीर ज़ाहरा, ज़ाहर आपणा नूर दरसाईआ। सम्बल वसां धाम न्यारा, संभल संभल पैर टिकाईआ। डंका वज्जे इक जैकारा, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। जिस सोहँ कीआ प्यारा, सो साहिब सच्चे भाईआ। दीन मज़्हब दा छड्ड के अखाड़ा, आखर इक्को हुक्म सुणाईआ। अन्त अग्ग लग्गणी बहत्तर नाड़ा, जीव जंत सर्ब जलाईआ। सम्मत उन्नी कढ्ढ ला हाढ़ा, फेर वेला गया हथ्थ ना आईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर देण दुहाईआ। बिन परवरदिगार सच करे ना कोए प्यारा, कूड़ी क्रिया जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर आपणा राह जणाईआ।