२३ माघ २०१९ बिक्रमी समुंद सिँघ दे गृह माड़ी मेघा ज़िला अमृतसर
सम्मत चले वीह सौ उनी, एका नाया खेल कराइंदा। अल्ला राणी सिर तों लहे चुन्नी, सीस हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। उम्मत चोटी जाए मुंनी, पर्दा अवर ना कोए पाइंदा। नाता तुटे मुस्लिम सुन्नी, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। श्री भगवान वड गुण गुणी, बेपरवाह आपणी धार जणाइंदा। लख चुरासी छाणी पुणी, जीव जंत खोज खुजाइंदा। भगत भगवान पुकार रिहा सुणी, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाइंदा। सम्मत उन्नी खेल उनीसा, परवरदिगार खेल कराईआ। लेखा जाणे मूसा ईसा, संग मुहम्मद मेल मिलाईआ। जणावणहारा
जुग जुग हदीसा, शरअ शरीअत करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाईआ। सम्मत उन्नी ईसा मूसा धार, लाशरीक आप जणाइंदा। मुकामे हथ्थ हो तैयार, बेऐब वेख वखाइंदा। दो जहाना सांझा यार, श्री भगवान पर्दा लाहइंदा। नबी रसूलां करे ख़बरदार, पाक पाकी वेख वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, हरि का अन्त ना कोए पाइंदा। चौदां तबकां लए उठाल, साचा सबक इक जणाइंदा। मुहब्बत रहे ना किसे नाल, सुहबत हक़ ना कोए जणाइंदा। जलवा नूर इक जलाल, ज़ाहर ज़हूर आप दृढ़ाइंदा। कलिजुग कूड़ी मिटे मिसाल, मिसल नवीं फेर बणाइंदा। मुरीद मुर्शद लए भाल, चेला गुर चंद चढ़ाइंदा । खेले खेल वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी धार वखाइंदा। शब्द अगम्मी तीर निराला उठाए बाण, अणयाला आपणे हथ्थ रखाइंदा। दाता योद्धा सूरबीर नौजवान, कलिजुग नईया वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। परवरदिगार लाशरीका, करे खेल बेपरवाहया। पीर पैगम्बरां दस्सदा रिहा तरीका, नाम ख़ुदाई इक दृढ़ाईआ। मुहम्मद ईसा नेत्र नैण राह तक्क करदे रहे उडीकां, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। परवरदिगार भेव जाणे जीव जीअ का, घट घट रिहा समाईआ। आदि जुगादि नीकन नीका, वड वड्डा आप अख्वाईआ। अन्तिम कलिजुग शाह सुल्तानां ख़ाली करे खीसा, दर दर दए फिराईआ। किसे ताज रहिण ना देवे सीसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि कमावेगा। निरगुण जोत जगावेगा। गोबिन्द सुत उठावेगा। शब्दी डंक वजावेगा। नाम खण्डा इक चमकावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव हलावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड रुवावेगा। दीन दुनी वेख वखावेगा। लोआँ पुरीआँ फेरा पावेगा। तेई अवतार फड़ जगावेगा। भगत अठारां नाल रलावेगा। ईसा मूसा मूँह भवावेगा। कलमा नबी इक सिखावेगा। चारों कुण्ट वेख वखावेगा। दहि दिशा रंग रंगावेगा। निरगुण जोत प्रकाश करावेगा। साचे घोड़े आसण पावेगा। शाहसवारा डेरा लावेगा । दाता दानी आप अख्वावेगा। लोकमात फेरा पावेगा। सम्बल चरण टिकावेगा। हरि मन्दिर वेख वखावेगा। कलिजुग अन्तिम आपणा भेव जणावेगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त इक्को हुक्म मनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमावेगा। आपणी करनी करेगा। प्रभ किसे कोलों ना डरेगा। पीर पैगम्बर फड़ेगा। घट घट अन्दर वड़ेगा। सच महल्ले चढ़ेगा। इक्को पुरख अकाल अक्खर पढ़ेगा। दो जहानां शब्दी लड़ेगा। अग्गे सूरबीर कोई ना अड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपे करेगा। हरि करनी सच कमावेगा। कलि कल्की अवतार कहावेगा। नाम डंका इक वजावेगा। ब्रह्मण्डां खण्डां आप हलावेगा। चौदां लोकां पर्दा उठावेगा। चौदां
तबकां नेत्र नैणां नीर वहावेगा। ईसा मूसा सजदा सीस झुकावेगा। बण बरदा भुल्ल बख्शावेगा। डरदा अग्गे ना कोई आवेगा। गोबिन्द ख़ुशीआं खेल वखावेगा। कलिजुग रुस्सयां मेट मिटावेगा। गल्लां सच्चीयां आण सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगावेगा। साचा रंग रंगेगा। लोआँ पुरीआँ लँघेगा। भगवान भगतां कोलों कदे ना संगेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे चंगे मंदे दा। सम्मत उन्नी दए दुहाई, कूक कूक सुणाईआ। कलिजुग जीवो उठो भाई, वेला अन्तिम आईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाई, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। जिस दा जलवा तक्क के मूसा डिगा मूँह दे भार ना सके कोए उठाई, नैणां नैण नैण शरमाईआ। जिस नूं ईसा कहे मेरा बाप मेरी माई, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। जिस नूं मुहम्मद कहे मेरा अमाम सच गोसाईं, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। जिस नूं सतिगुर नानक कहे, वसे हर घट थाई, घट घट रिहा जणाईआ। जिस नूं गुर गोबिन्द किहा मेरा पिता पकड़े मेरी बांहीं, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। सो कलिजुग अन्तिम आवे निहकलंक नाउँ रखाई, रूप रेख ना कोए जणाईआ। सम्बल आपणा चरण टिकाई, डंका शब्द इक वजाई, नाअरा हक़ हक़ सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां लए उठाई, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ, आपणी करनी आप कराई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। हरि साचा भेव खुल्हावेगा। निरगुण जामा वेस वटावेगा। सम्मत बीसा वेख वखावेगा। ख़ाली खीसा सर्ब करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखावेगा। सम्मत बीस आया नेड़े, नेरन नेरा हरि जणाईआ। श्री भगवान देवणहारा उलटे गेड़े, गेड़ा इक्को इक भवाईआ। वसदे उजड़न वाले खेड़े, खेड़ा सके ना कोए वसाईआ। दीन मज़्हब दे मेटे झेड़े, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। किसे करन ना देवे हेरे फेरे, कूड़ी क्रिया ना कोए वड्याईआ। कलिजुग अन्त ना लावे देरे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख हट्ट, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। चारों कुण्ट रिहा दस्स, कूक कूक सुणाइंदा। रैण अन्धेरा होया मस, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। आत्म परमात्म किसे ना मिले रस, रसना जिह्वा लख चुरासी गाइंदा। साहिब सतिगुर दरस ना देवे किसे हस्स हस्स, घर सज्जण नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ी क्रिया अन्दर गए फस, माया ममता मोह ना कोए तुड़ाइंदा। ना कोई रखे धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए रखाइंदा। घर घर वड़ी मनमति, गुरमति ना कोए प्रनाइंदा। नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाइंदा। गुर गोबिन्द मार्ग गया दस्स, चार वरन एका घर वसाइंदा। नानक निरगुण इक वखाया साचा
मंत, पारब्रह्म ब्रह्म एका घर बहाइंदा। सृष्ट सबाई कूड़े धंदे गई लग्ग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी होई कग्ग, कलिजुग जीव काग वांग कुरलाइंदा। शाह सुल्तानां घर लग्गे अग्ग, लग्गी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। किसे दे सिर ते रहे ना पग्ग, चोटी सब दी आप मुंडाइंदा। भगत भगवान लख चुरासी विच्चों लए रख, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। नव नौ चार उडणे कक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा दस्से खोल्ह, ख़ालक ख़लक जणाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि जू तोले पूरा तोल, निरगुण कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। गुरमुख रहे ना कोए अनभोल, शब्द सुरती रिहा जगाईआ। सच वस्त रही ना किसे कोल, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। साचा खेल दस्से भगवाना, भगवन आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग कूड़ा मिटे निशाना, जगत अन्धेरा अन्ध गवाइंदा। चार कुण्ट होए वैराना, दहि दिशा धीर ना कोए धराइंदा। सृष्ट सबाई होए हैराना, हरि जू की की खेल वरताइंदा। सिआसत वरासत कम्म किसे ना आणा, सफ़ारश अग्गे ना कोए कराइंदा। गोबिन्द खण्डा खिचण वाला विच्चों म्याना, म्यान हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। श्री भगवान वेखणहारा दो जहानां, दोज़ख़ बहिश्त खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बीस बीसा राह तकाइंदा। बीस बीसा राह तक्के, नेत्र नैण उठाईआ। कलिजुग फल सारे पक्के, कच्चा नज़र कोए ना आईआ। माया ममता पर्दा कोई ना ढके, त्रैगुण बैठी मुख छुपाईआ। जीव जंत दूई द्वैती फट फटे, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। सतिगुर सत्थर कोई ना घत्ते, कामनी सेज रहे हंढ्ढाईआ। हरि का बीज ना बीज्या वत्ते, नाम रस ना कोए चखाईआ। चारों कुण्ट वा वगे तत्ते, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी सद्दा रिहा जणाईआ। सदी बीसवीं देवे सद्दा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण आप समरथा, समरथ आपणी कार कमाइंदा। एकँकारा लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्था, जुग जुग उधार ना कोए रखाइंदा। आदि निरँजण आदि जुगादी पक्का, घर साचा सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता दो जहान निरगुण हो हो नच्चा, सरगुण भेव कोए ना आइंदा। अबिनाशी करता कहे मेरा गोबिन्द सुत शब्द दुलारा इक्को बच्चा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म कहे ब्रह्म मेरा जुग चौकड़ी निक्का निक्का संचा, घड़न भंनणहार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्से भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ।
हरि पुरख निरँजण नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। एकँकारा वड मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाईआ। श्री भगवान सति निशाना, दो जहानां रिहा वखाईआ। अबिनाशी करता देवे दाना, दाता दानी इक हो जाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। कलिजुग होवे अन्त वैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। करे खेल वाली दो जहाना, साचे तख्त आसण लाईआ। तख्त निवासी हुक्मराना, हाकम इक्को इक वड्याईआ। सच संदेसा देवे धुर फ़रमाना, नर नरेशा रिहा जगाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी सब दा तुटे माणा, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुक्के राजा राणा, रयत्त इक्को इक वखाईआ। सब नूं मन्नणा पए हरि का भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चौदां विद्या मात कुरलाणा, चौदां तबत नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी सद्दा इक सुणाईआ। सद्दा सुणाए हरि ब्रह्माद, पारब्रह्म वड्याईआ। साहिब सतिगुर वजाए नाद, अनादी नाद सुणाईआ। सन्तो भगतो जाओ जाग, गुरमुखो उठो वाहो दाहीआ। गुरसिखो सतिगुर चरणी जाओ लाग, वेला गया हथ्थ ना आईआ। पीर पैगम्बरां बुझण वाला चिराग़, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। लख चुरासी टुट्टण वाला साक, नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द खण्डे करन वाला घात, घाउ गोबिन्द इक लगाईआ। बिन पुरख अकाल देवे ना कोए नजात, निज घर होए ना कोए सहाईआ। अन्तिम सब ने पौणी वफ़ात, फाता अन्त दए पढ़ाईआ। वेखणहारा कायनात, कादर करीम वड वड्याईआ। मुरीदो मुर्शद कोलों पीओ आबे हयात, हयाती सब दी दए बदलाईआ। जिस दा ईसा मूसा मुहम्मद लैंदा रिहा ख्वाब, सो ख़बर रिहा जणाईआ। उठ के चलो करो हक़ आदाब, बण बरदे सीस झुकाईआ। धुरदरगाही सुणो आवाज़, सो पुरख निरँजण रिहा सुणाईआ। आपणा आपणा धोवो दाग़, दुरमति मैल कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर पूरे हथ्थ फड़ाओ वाग, नानक निरगुण गया समझाईआ। सृष्ट सबाई लग्गण वाली आग, चारों कुण्ट अग्नी तत्त वखाईआ। कर किरपा भगत भगवन्त लए काढ, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जिस नाल गुर गोबिन्द करे लाड, सो गुरसिख गुर गोदी बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी क्रिया छड्डो रसना स्वाद, आत्म परमात्म इक्को रस वखाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर दी सिख्या रखो याद, गुर शब्द गुर पंज तत्त गुरू ना कोए बणाईआ। कलिजुग अन्तिम मुक्के हद्द, हदूद कोए रहिण ना पाईआ। जो आया सो जाए लद्द, भाण्डा सब दा भन्न वखाईआ। वेखो घर प्रकाश अन्धेरी खड्ड, जोती जाता करे रुशनाईआ। निझर झिरना अमृत रस पीओ मध, गुर गोबिन्द जाम प्याईआ। पहली आदत दयो छड्ड, अग्गे पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। सम्मत उन्नी अन्तिम सब दा लेखा वखाए कढ्ढ, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, सम्मत बीसा वेख वखाईआ। सम्मत बीसा चढ़े आ, लोकमात फेरा पाईआ। किसे ना बणे कोए गवाह, साचा संग ना कोए निभाईआ । किसे ना दिसे कोए राह, पल्लू गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। किसे ना मिले सौखा लैणा साह, साह साह देण दुहाईआ। शाह सुल्तान ना देवे कोए पनाह, सब बैठण मुख भवाईआ। नाता तुटे पुत्रां माँ, पिता पूत ना गोद उठाईआ। जिन्हां जपया सतिगुर नाँ, तिन्हां अग्नी तत्त ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी फेरा पाईआ। सति सतिवादी आवेगा। लख चुरासी ख़ाक मिलावेगा। भगत भगवान जगावेगा। सन्तां मेल मिलावेगा। गुरमुखां रंग रंगावेगा। गुरसिखां अक्ख खुल्हावेगा। प्रतख रूप वटावेगा। नस्स नस्स पन्ध मुकावेगा। हस्स हस्स गोद उठावेगा। दस्स दस्स राहे पावेगा। पुरख अकाल मिलावेगा। दूजा इष्ट नज़र कोई ना आवेगा। चार वरन इक्को घर बहावेगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पन्ध मुकावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण नेत्र नैण नैण नीर वहावेगा। ईसा मूसा मुहम्मद कलमा नबी इक्को गावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी कर वखावेगा। साची करने करे हरि निरँकारा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गोबिन्द सूरा वड बलकारा, शब्दी रूप वखाईआ। नाम खण्डा तिक्खी धारा, चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। खड़ग खण्डा इक न्यारा, दो जहानां भय जणाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। इक खुल्हाए धर्म दवारा, धर्म दी जड़ जणाईआ। कलिजुग करे पार किनारा, नईया मँझधार डुबाईआ। जन भगतां करे सच प्यारा, सच प्रीती इक सिखाईआ । सन्तां देवे इक हुलारा, बण सेवक सेव कमाईआ। गुरमुखां वखाए इक घर बारा, घर घर विच पर्दा लाहीआ। गुरसिखां सुणाए नाद शब्द धुनकारा, अनहद नादी राग अल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआँ पुरीआँ गगन मण्डल पावे सारा, विष्न ब्रह्मा शिव हलाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधारा, नूर ज़हूर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी सेवा लाईआ। निरगुण सेवा करे मात, जोती जाता वेस वटाइंदा। गुर गोबिन्द लिख के गया नाल कलम दवात, शाही रंग ना कोए वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलिजुग अन्तिम प्रगट होए पुरख अबिनाश, अबिनाशी अपणा राह चलाइंदा। वरन बरन बणाए इक जमात, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो देंदा रिहा दात, वस्त अमोलक नाम झोली पाइंदा। सो साहिब कमलापात, समरथ आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा हरि, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल बीस बीसा, बसन बनवारी आप जणाईआ। ताज रहे ना किसे सीसा, राज मिले ना कोए वड्याईआ। नव नौ चार
ख़ाली खीसा, ख़ालक ख़लक दए रुलाईआ। नाम निधान जिस जन पीता, तिस आपणा रंग वखाईआ। करे खेल इक अनडीठा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द नौ खण्ड पृथ्मी तपावणहारा अंगीठा, जोती लम्बू अग्नी इक्को लाईआ। पिछला वेला पिच्छे बीता, अग्गे लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीस वज्जे वधाईआ। बीस बीसा वज्जे नगारा, हरि नौबत नाम वजाइंदा। प्रगट होए कलि कल्की अवतारा, कलिजुग कलेश खपाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अथाह आपणा राह जणाइंदा। सृष्ट सबाई बण वणजारा, लख चुरासी हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी करनी तेरे लेखे लाइंदा । कलिजुग आया दर ते नठ्ठा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म मैं तेरा पठ्ठा, निक्का बच्चा दए दुहाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर लोकमात डटा, आपणा बल रखाईआ। तूं आपणी हथ्थीं लिख के दित्ता पट्टा, रसीद पिछली रिहा वखाईआ। मैं आपणे जोबन विच हट्टा कट्टा, बल इक्को इक धराईआ। लख चुरासी अक्खां विच पाया घट्टा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार वसाया पंजां तत्तां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करी कुड़माईआ। मैं सब दी मारी मता, मनमति करी कुड़माईआ। कूड़ी क्रिया मेरा ढोंदी रही भत्ता, बण सवाणी सेव कमाईआ । मैं चारों कुण्ट पाई फ़तहि, कूड़ा डंक वजाईआ। मेरे कोलों कोई ना बचा, सब दे सिर ते चोट लगाईआ। तेरे चरणां हेठ बहि बहि सजा, दे माण मोहे वड्याईआ। तुध बिन पर्दा किसे ना कज्जा, सतिजुग त्रेता द्वापर मैनूं गए समझाईआ। मैं चार कुण्ट उठ उठ भज्जा, साचा यार नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद कहिन्दा रिहा मैं तेरा दोस्त पक्का, अन्तिम बैठा मुख भवाईआ। ख़ाली दिसे मदीना मक्का, मकबरे नाअरा रहे लगाईआ। जिध्धर जावां मिले धक्का, मेरा संग ना कोए रखाईआ। मेरे कोलों सब दीआं शरमाउदीआं अक्खां, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। हुण तेरी चरणी आ के ढठ्ठा, परवरदिगार बेपरवाहीआ। भेव तैनूं साचा दस्सा, आप आपणा रिहा जणाईआ। जिउँ भावे तिउँ लै रखा, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। अन्त रखी तेरी आसा, आस आसा विच वखाईआ। फिरी दरोही पृथ्मी अकाशा, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला तेरा नूर ज़हूर ग़फ़ूर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। मेरा वेख ख़ाली कासा, तैनूं तरस ज़रा ना आईआ। चौदां तबक ना देवे कोई दिलासा, दिलगीर होया फिरां वाहो दाहीआ। तेरा इक नूर प्रकाशा, प्रकाशवान तेरी ख़ुदाईआ। तकदीर तकबीर तदबीर तस्वीर तेरी रासा, तेरा दर वड्डा शहिनशाहीआ। चौदां सदीआं दा इक प्यासा, बूँद स्वांती मंग मंगाईआ। वेखीं मैनूं कर ना छड्डीं हासा, मेरा ज़ोर ना चले राईआ। मैं तेरे विच्चों उपजी तेरी शाख़ा, तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ । पुरख
अबिनाशी हो मेहरवान धुर संदेस सुणाइंदा। कलिजुग वेख मार ध्यान, श्री भगवान तेरा लेख मुकाइंदा। लहिणा देणा चुकावे आण, मकरूज कर्ज़ा आपे लाहिन्दा। बीस बीसा लए पहिचाण, बेपहिचाण आप समझाइंदा। सतिजुग बच्चा उठे बाल अंञाण, श्री भगवान आप जगाइंदा। कर किरपा देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। पन्द्रां कत्तक कर प्रधान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सृष्ट सबाई दे ज्ञान, अक्खर आखर आप पढ़ाइंदा। अल्फ़ ये ना कोए नज़ाम, नज़म नग़मा आपणे विच समाइंदा। करे खेल इक अमाम, आमद आपणी आप जणाइंदा। पहलां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा पैग़ाम, सच संदेसा इक सुणाइंदा। अन्तिम खेल वेखे आण, नूर नुराना नूर धराइंदा। सतिजुग साचा बणे विधान, पिछली रेखा सर्ब मिटाइंदा। सत्तां दीपां एका झुल्ले निशान, सतिगुर गोबिन्द आप झुलाइंदा। सृष्ट सबाई मन्नणी पए आण, सिर अग्गे ना कोए उठाइंदा। करे खेल श्री भगवान, आपणी करनी आप जणाइंदा। अगला लेखा हुण दस्सया हो हैरान, थोड़ा भेत पहली चेत तक्क छुपाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग रीती इक अतीती, जन भगतां सच प्रीती, प्रीतीवान इक समझाइंदा ।
२३ माघ २०१९ बिक्रमी कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड माल चक्क ज़िला अमृतसर
आदि जुगादी इक्को राह, जुग जुग खेल कराइंदा। सतिगुर पूरा पकड़े बांह, गुर शब्दी दया कमाइंदा। साचे मार्ग दए लग्गा, रहबर इक्को राह जणाइंदा। नव दवारे पार करा कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। सुखमन टेडी बंक पार करा, ईड़ा पिंगल मोह चुकाइंदा। अमृत जाम इक प्या, सच सरोवर अशनान कराइंदा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ा, साची हाटी इक खुल्हाइंदा। सुरती शब्दी मेल मिला, एका बन्धन पाइंदा। दीन दयाल बण मलाह, बेड़ा कंध उठाइंदा। पौड़े पौड़े लए चढ़ा, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। आत्म सेज सुहञ्जणी डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जिस जन आपणी किरपा दए करा, कर किरपा भेव जणाइंदा। सो गुरसिख गुरमुख गुर सतिगुर मिले आ, राह विच ना कोए अटकाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता दए जुड़ा, जुड़या नाता ना कोए तुड़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए वखा, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। ईश जीव एका घर वसा, जगदीश ख़ुशी मनाइंदा। निर्मल नूर कर रुशना जोती जाता डगमगाइंदा। दस्म दवारी खेल रचा, आपणा रंग चढ़ाइंदा। आपणा पर्दा आप उठा, सुन अगम्म खोज खुजाइंदा। सुन अगम्मी डेरा ढाह, थिर घर आसण लाइन्दा। थिर घर साचे सोभा पा, सचखण्ड वड्याइंदा। सचखण्ड हरि भेव जणा, अभेद आपणा भेव चुकाइंदा। जन भगतां मार्ग
दए जणा, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। साचा सोहला दए पढ़ा, पर्दा उहला आप उठाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गा, सोहँ अक्खर निष्अक्खर धार चलाइंदा। जगत विचोला वेखे थाँ थाँ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक्को दस्से, हर हिरदे अन्तर हरि जू वसे, भगत दुआर इक सुहाइंदा। सच्चा मार्ग सोहँ धार, हँ ब्रह्म कुड़माईआ। सो पुरख निरँजण वखाए ठांडा दरबार, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। आदि जुगादी जुग जुग विहार, जुग चौकड़ी जीवण दाता खेल कराईआ। लेखा जाणे जीव जंत अन्तर बाहर, गुप्त ज़ाहर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा राह, शब्दी गुर बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। साचा नाम साचा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। निउँ निउँ लागो सतिगुर पाउँ, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। पकड़ उठाए आपे बांहों, फड़ बांहों गले लगाइंदा। एथे ओथे देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। करे कराए सच न्याउँ, आदल इक्को नज़री आइंदा। आत्म परमात्म ढोला साचा गाओ, जगत वछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देवे दस्स, परमात्म आत्म इक्को रस, रस फीका जगत वखाइंदा। किरपा अन्दर वसे ठाकर, कृपानिध वड्डी वड्याईआ।
किरपा अन्दर डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर आप रखाईआ। किरपा अन्दर मेल मिलावा काया गागर, घर घर विच ख़ुशी रखाईआ। किरपा अन्दर बणाए सच सौदागर, वणज वणजारा इक्को हट्ट चलाईआ। किरपा अन्दर देवे आदर गुरमुख साचे होए सहाईआ। किरपा अन्दर सिदक सबूरी देवे सादर, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। किरपा अन्दर करीम कादर, कुदरत करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा किरपन नाल मिलाईआ। मेहर करे हरि मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जन भगतां देवे नाम निशाना, निशाना इक्को इक जणाइंदा। आत्म परमात्म बख्शे सच ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। दीवा बाती इक महाना, कमलापाती आप जगाइंदा। जो जन रसना गाए साचा गाणा, गोबिन्द आपणा रंग चढ़ाइंदा। साहिब सुल्तान ठाकर स्वामी बीना दाना, वड मेहरवान मेहर नज़र इक टिकाइंदा। तारनहारा इक्को एक आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। जन भगतां करे बुध बिबेक, विवेकी आपणा राह जणाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। निज नेत्र गुरमुख विरला लए पेख, जिस लोचण आप खुल्हाईआ। इक्को वखाए सच्चा देस, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। सचखण्ड दवारा हरि निरँकारा मुच्छ
दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाईआ। सदा सदा सद रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। तिस साहिब करो आदेश, जिस मिल्या दु:ख रहे ना राईआ। जिस दी महिमा करे बाशक शेश, दोए सहँसर जिह्वा हलाईआ। आदि जुगादी आपे आप, घर आपणे सोभा पाइंदा। सृष्ट सबाई माई बाप, लख चुरासी गोद उठाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा जाप, नाम निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। सदा सुहेला दस्सणहारा पूजा पाठ, मंत्र अन्तर आप पढ़ाइंदा। सुहावणहारा तीर्थ ताट, तट किनारा सोभा पाइंदा। वसणहारा तत्त आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलाइंदा। मिटावणहारा कोटन पाप, पतित पापी आप तराइंदा। पाक रसूल पाकी पाक, परवरदिगार वेस वटाइंदा। जन भगतां खोल्हणहारा ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। दस्सणहारा भविख्त वाक्, भेव अभेदा आप जणाइंदा। जन सन्तां बणनहारा सच्चा साक, हरि सज्जण आप अख्वाइंदा। गुरमुखां धूढ़ी बख्शणहारा ख़ाक, चरण कँवल टिक्का इक लगाइंदा। गुरसिखां देवणहारा दात, आप आपणी दया कमाइंदा। चार वरन बणावणहारा इक जमात, साची सिख्या इक समझाइंदा। उपजावणहारा कायनात, सृष्ट सबाई आपणे रंग रंगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा साथ, सगला संग निभाइंदा। हर घट वसे हरि जू आप, आप आपणा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब कला समराथ, महिमा अकथ आप जणाइंदा ।