२३ माघ २०१९ बिक्रमी गंडा सिँघ दे गृह दराजके ज़िला अमृतसर
सति श्री श्री अकाल, अक्ल कल हरि अख्वाइंदा। सति पुरख निरँजण दीन दयाल, दयानिध दया कमाइंदा। सचखण्ड वसणहारा सच्ची धर्मसाल, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण जोती जाता बेमिसाल, नूर नूराना डगमगाइंदा। एकँकारा जुगा जुगन्तर जाणी जाण, बेअन्त बेपरवाह आपणी धार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति सति समझाइंदा। सति पुरख इक अकाल, दूजी अवर ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। निरगुण सरगुण करे प्रधान, लख चुरासी बन्धन पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच संदेसा दे फ़रमान, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति इक वड्याईआ। सति अकाला गुर गोपाला, महिमां अकथ कथी ना जाईआ। दीना बन्धन दीन दयाला, दीनन रक्षया आप कराईआ। जुग चौकड़ी मार्ग दे लोकमात सुखाला, जीव जंत करे पढ़ाईआ। आत्म
परमात्म वसे नाला, सगला संग निभाईआ। निरगुण दीआ बाती करे उजाला, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी खाला, पंज तत्त करे रुशनाईआ। वस्त अमोलक देवे नाम सच्चा धन माला, सच ख़ज़ीना इक वखाईआ। लेखा जाणे काल महाकाला, महाबली सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति श्री अकाल वड्डी वड्याईआ। अकाल अकाल बेपरवाह, बेअन्त खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बण मलाह, दो जहानां बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे सलाह, साची सिख्या इक समझाइंदा । शब्द अगम्मी साचा ढोला गा, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जणा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। अञ्जील कुरानां वेख वखा, तीस बतीसा आप जणाइंदा। बेपरवाह बेऐब नाउँ इक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। सच दवारे आसण ला, मुकामे हक़ इक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति आपणा नाउँ वखाइंदा। सति नाउँ सति पुरख, सति सतिवाद वड्डी वड्याईआ । ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता दु:ख ना कोए जणाईआ। निरगुण जोत वखाए सच आदर्श, दूजा इष्ट ना कोए दृढ़ाईआ। जन भगतां देवे निज घर दरस, गृह मन्दिर पर्दा लाहीआ। अमृत मेघ देवे बरस, निझर झिरना आप झिराईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां उत्ते करे तरस, फड़ बांहों लए उठाईआ। लख चुरासी कलिजुग जीव जंत रहे भड़क, नव नौ पई दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति दए वड्याईआ। सति आप सति जाप, सति सति समझाइंदा। सति पुरख अकाल बाप, गुर शब्द बेटा इक समझाइंदा । सति पूजा सति पाठ, सति मंत्र इक दृढ़ाइंदा। सति तीर्थ सति घाट, सति तट किनारा इक उपाइंदा। सति सरोवर मारे ठाठ, अमृत रस इक वखाइंदा। सति बंधाए साचा नात, सच प्रीती इक समझाइंदा। सच सुणाए अगम्मी गाथ, जुग जुग शब्दी नाद वजाइंदा। सति देवणहारा दात, दाता दानी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति इक्को घर वखाइंदा। सति सति पूरा सतिगुर, दूजी अवर ना कोए वड्याईआ। लेखा लेख जाणे धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। आत्म अन्तर एका राग सुणाए साची सुर, अनहद नादी नाद वजाईआ । शब्द अगम्मी चढ़े घोड़, लोआँ पुरीआँ खोज खुजाईआ। भगत भगवान पए बौहड़, सति असति दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सति श्री श्री सति, सति सति वड्याइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। जणावणहारा सच तत्त, तत्तव तत्त खोज खोजाइंदा। वेखणहार बहत्तर नाड़ी रत्त, रत्ती रत्त पर्दा लाहइंदा। जानणहारा मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, जीव जंत राह चलाइंदा। सन्तन मेला हस्स हस्स, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। गुरमुख
उठाए नठ्ठ नठ्ठ, बण पांधी सेव कमाइंदा। गुरसिखां अन्दर जाए वस, आप आपणा रंग चढ़ाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री सति इक्को दया कमाइंदा। सति श्री श्री निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। थिर घर साचे शब्द दुलारा लए उठाल, हुक्म हाकम इक जणाईआ। जुग चौकड़ी चले नाल नाल, नव नौ चार वंड वंडाईआ। खेले खेल ख़ालक निराल, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक दृढ़ाईआ। साचा मंत्र सति जैकार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। सिफ्त सालाही गुर अवतार, पीर पैगम्बरां कलमा आप पढ़ाइंदा। कागद कलम शाही पावे सार, लिख लिख कातब आपणी कार कमाइंदा। आलम उल्मा कोए ना करे विचार, भेव अभेद ना कोए समझाइंदा। श्री भगवान अबिनाशी करता नौजवान वसे सच सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आसण लाइंदा। खेल करे आप अकाल, कलिजुग काली रैण सर्ब मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। करे करनी आप अकाला, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जीवण जुगत दए समझाईआ। आत्म परमात्म दस्से राह सुखाला, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। सतिगुर नानक सच सच सति सति दे के गया हवाला, साची सिख्या इक समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंका इक वजाईआ। साचा डंका नाम अकाल, कलिजुग अन्तिम आप वजाइंदा। पीर पैगम्बर रखे नाल, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। दो जहान सुणाए ताल, ताल तलवाड़ा इक वड्याइंदा। भगत भगवान आपे भाल, सन्त सज्जण वेख वखाइंदा। गुरमुख सुरत लए उठाल, अकाल मूर्त मेल मिलाइंदा। गुरमुख मोए लए ज्वाल, अमृत जाम इक प्याइंदा। एथे ओथे देवे माण, दो जहानां सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सति जैकारा सति श्री अकाल, सतिगुर पूरा इक्को लाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल धराइंदा। कलिजुग कल धरे सति करतारा, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। एकँकारा कर पसारा, अक्ल कल धार चलाईआ। आदि निरँजण जोत सरूपी खेल अपारा, भूपत भूप सच्चा शहिनशाहीआ । अबिनाशी करता राज राजान बण सिक्दारा, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। श्री भगवान सत्त रंग निशाना दए हुलारा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आप हिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे विगसे वेखणहारा, सच महल्ले सोभा पाईआ। सचखण्ड सोहे इक दवारा, जिस घर सति सति समाईआ । श्री श्री नर कर प्यारा, हरि आपणा रंग रंगाईआ। अकाल अकाल वणज व्यपारा, इक्को हट्ट वखाईआ। गुरमुख बोले बोलणहारा, जो सतिगुर दर्शन पाईआ। रसना जिह्वा पार किनारा, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म
इक विहारा, बिवहारी आप जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यारा, निरगुण सरगुण रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां इक्को राह जणाईआ। गुरमुख साचा बोले सच, सति सति जणाइंदा। काया माटी भाण्डा कच्च, कम्म किसे ना आइंदा। मन वासना जगत रिहा नच्च, मन का मणका ना कोए भवाइंदा। कूड़ी तृष्ना देवे ना कोए तज, गुर का शब्द ना कोए कमाइंदा। चरण प्रीती जाए ना कोए बज्झ, नेत्र दरस कोए ना पाइंदा । सनमुख कोए ना बहे सज, आसण सिँघासण वेखण कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बोला इक दृढ़ाइंदा । साचा अक्खर जो जन बोले, निरगुण दाता दया कमाईआ। आत्म ताकी पर्दा खोल्हे, बजर कपाटी पार कराईआ। सुरत सवाणी शब्दी मौले, मौला इक्को नज़री आईआ। उलटा करे नाभ कौले, अमृत झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए पढ़ाईआ। साची सिख्या साचा बोला, अनबोलत आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वसे कोला, घर घर विच आसण लाइंदा। आदि जुगादि रहे अडोला, ना डोले ना कोए डुलाइंदा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया पाए रौला, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा, निरवैर पुरख जणाईआ। सच साहिब को करो आदेशा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आदि जुगादि जिस दा इक्को वेसा, गुर अवतार नाउँ प्रगटाईआ। जन भगतां करे साचा हेता, नित नवित्त वेख वखाईआ। सन्तन खोल्हे आपणा भेता, भेव अभेद समझाईआ। गुरमुखां जणाए अन्तर रेखा, पर्दा दूई आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बोला इक पढ़ाईआ। साचा बोल बोल होए निहाल, गुरमुख आत्म वज्जी वधाईआ। सतिगुर मिल्या दीन दयाल, सति सति दए समझाईआ। श्री रूप इक अकाल, अक्ल कल वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाअरा इक दृढ़ाईआ । साचा नाअरा लोक परलोक, परम पुरख आप जणाइंदा। सति धर्म दा सच सलोक, सोहला इक्को राग वखाइंदा। सुणावणहारा धर्म कोट, धर्म दवारा इक वड्याइंदा। कर्म दुआर लगाए चोट, साचा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवाना, एका एक जणाईआ। सति श्री नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। अकाल पुरख वड मेहरवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो बोलें सो पुरख सुजाना, पारब्रह्म दए वड्याईआ। होए निहाल घर सज्जण पाणा, मिले मेल साचा माहीआ। बिन पुरख अकाल कूड़ा नाता विच जहाना, साचा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच जैकारा इक्को लाईआ। सच जैकारा जाए लग्ग, हरि सज्जण आप लगाइंदा। करे
खेल सूरा सरबग्ग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर पार हद्द, राह इक्को इक वखाइंदा। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव गए लद्द, पीर पैगम्बर गुर अवतार सेव कमाइंदा। प्रेम प्यार अन्दर भगत भगवन्त गए बज्झ, साची रीती मात वखाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त गृह मन्दिर गए तज, उच्चे टिल्ले पर्बत आप फिराइंदा। कोटन कोटि मुल्ला शेख़ मसायक करदे फिरन हज्ज, हज़रत नज़र किसे ना आइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले बैठे सज, शहिनशाह हथ्थ ना किसे मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक वड्याइंदा। साचा नाम पुरख समरथ, श्री भगवान आप चलाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ वड्याईआ। सम्बल बहे सत्थर घत, यारड़ा सत्थर इक हंढ्ढाईआ। नव नौ चार मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल होए साथ, सगला संग निभाईआ। पुरीआँ लोआँ पाए रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। लेखा लिखे बिन कलम दवात, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक अकाल वड्डी वड्याईआ। इक अकाल वेखे मात, निरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। नाता तोड़े क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जमात, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। उम्मत नबी पढ़ाए आयत, शरीअत लेखा आप चुकाइंदा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। भेव चुका त्रिलोकी नाथ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। कलिजुग पार किनारा करे घाट, पत्तण इक्को इक वखाइंदा। सतिजुग साची देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाअरा सति इक जणाइंदा। नाअरा सति हरि लगाउणा, कलिजुग अन्त मिले वड्याईआ। पिछला लेखा सर्ब मुकाउणा, मुक्के जगत लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी डेरा ढाउणा, सत्त दीप ना कोए चतुराईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, राज राजान रहिण ना पाईआ । एका डंका नाम वजाउणा, दो जहानां लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बोला इक दृढ़ाईआ। साचा बोला दृढ़ विश्वास, विश्व आपणी कार कराइंदा। प्रगट हो पुरख अबिनाश, अबिनाशी राह चलाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम इक समझाइंदा। साचा नाम अगम्म अथाह, नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण रहे गा, गा गा शुकर सर्ब मनाइंदा। भगत भगवन्त मिलण दा चा, चाउ घनेरा इक दृढ़ाइंदा। फड़ फड़ उठाए बांह, बांहों फड़ आप जगाइंदा। नथाव्याँ देवणहारा थाँ, थान थनंतर इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग रंगे रंगीला, रहमत हरि जू आप कमाईआ। प्रभ मिलण दा सच वसीला, गुरू शब्द दए जणाईआ। वेख वखाए उच्चा टीला, पर्बत चोटी फेरा पाईआ। भगत भगवान बणाए इक कबीला, आत्म परमात्म कर कुड़माईआ। प्रगट होए छैल छबीला, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति रूप समाईआ । सति समाया सति अख्वाया, सति पुरख निरँजण भेव कोए ना पाइंदा। सति दाई सति दाया, सति साची सेव कमाइंदा। सति निरगुण बणाए माया, सति वेखे कूड़ी छाया, छप्पर छन्न ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्हे सतिवाद, सति सति जणाइंदा। जिस खेल कराया बोध अगाध, अनादी नाद वजाइंदा। सो साहिब हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां करे लाड, सन्त सुहेले गोद बहाइंदा। गुरमुख लख चुरासी विच्चों काढ, इक्को दर वखाइंदा। गुरसिखां देवणहारा दात, नाम निधाना झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति श्री श्री अकाल, अकाल आपणा रंग वखाइंदा। हरि साचा नाअरा लावेगा। इक्को नाम जपावेगा। इक्को इष्ट रखावेगा। इक्को दृष्ट खुल्हावेगा। इक्को मार्ग पावेगा। कलिजुग कूड़ मिटावेगा। सतिजुग राह चलावेगा। चार वरनां इक्को घर वखावेगा। साची सरन इक दरसावेगा। गुर गोबिन्द मेल मिलावेगा। सच निशान झुलावेगा। राज राजानां चरणी लावेगा। पंच प्रधान बणावेगा। धुर संदेस सुणावेगा। नर नरेश अख्वावेगा । कलि कल्की जामा पावेगा। सम्बल डेरा लावेगा। डंका नाम वजावेगा। राउ रंक उठावेगा। मेहरवान बण जावेगा। पुरख अकाल इक्को इष्ट मनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। गोबिन्द सूरा उट्ठेगा। गुरमुखां उपर तुट्ठेगा। लख चुरासी लुट्टेगा। कलिजुग दी जड़ पुट्टेगा। शौह दरयाए सुट्टेगा। दीनां मज़्हबां कुट्टेगा। जूठयां झूठयां पुच्छेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जेधा सूरबीर कदे ना लुकेगा। सूरबीर अख्वावेगा। शब्दी तीर चलावेगा। दो जहानां पार करावेगा। अद्धविचकार ना कोए अटकावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नीर वहावेगा। करोड़ तेतीसा कुरलावेगा। धीरज धीर ना कोए धरावेगा। पीर पैगम्बर हू हू नाअरा लावेगा। चौदां तबक सबक ना कोए सिखावेगा। चौदां लोकां कुण्डां लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म मनावेगा। साचा हुक्म मनाएगा। धुर फ़रमाना आप सुणाएगा। निहकलंक फेरा पाएगा। जीव जंत सर्ब जणाएगा। बचया कोए रहिण ना पाएगा। बीस बीसा खेल कराएगा। हरि जगदीशा नाउँ वडयाएगा। छत्र एका सीस झुलाएगा। दूजा कोए रहिण ना पाएगा। सतिजुग रीती आप वखाएगा। कलिजुग नीती आप बदलाएगा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाअरा इक्को इक सुणाएगा। नाअरा इक्को हक़ लगावेगा। गुर अवतार मनावेगा। पीर पैगम्बर सलाहवेगा। दो जहान गावेगा। भगत भगवान शुकर मनावेगा। बण विचोला फेरा पावेगा। पर्दा उहला आप उठावेगा। मौला आपणा रंग चढ़ावेगा। परवरदिगार हुक्म मनावेगा। मुकामे हक़ सोभा पावेगा। लाशरीक नाउँ धरावेगा। एकँकारा रूप वटावेगा। फ़तहि डंका इक वजावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप करावेगा। साचा खेल करेगा। सच सिँघासण चढ़ेगा। सीस जगदीश ताज धरेगा। दो जहानां नाल लड़ेगा। जो घड़या सो भंनेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कर मूल ना डरेगा। डर भय ना को भगवान, भ्यानक रूप ना कोए जणाईआ। कलिजुग मेटे जीव शैतान, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। सच जणाए इक ईमान, अमाम इक्को दए दरसाईआ। कलमा पढ़ाए हक़ कलाम, कायनात ख़बर जणाईआ। सृष्ट सबाई दए पैग़ाम, पीर पैगम्बर पन्ध मुकाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। हरिजन साचे वेखे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक जणाईआ। साचा नाम एको एक, आदि जुगादि जणाइंदा। साचा नाम साची टेक, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। साचा नाम निरगुण सरगुण पेख, निरवैर पुरख कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाइंदा। साचा नाम आत्म मंत्र, इक्को इक दृढ़ाईआ। साचा नाम जुगा जुगन्तर, लख चुरासी विच टिकाईआ। साचा नाम सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घर घर रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक दरसाईआ। साचा नाउँ हरि निरँकारा, निरगुण इक्को इक जणाइंदा। साचा नाउँ सति जैकारा, सति सतिवादी आपे लाइंदा। साचा नाउँ पुरख अकाला, श्री भगवान आप समझाइंदा। साचा नाउँ साचा बोला विच संसारा, रसना जिह्वा ढोला गाइंदा। साचा नाउँ तोला अगम्म अपारा, अलख अगोचर नज़र किसे आइंदा। साचा नाउँ कलिजुग अन्त बणे वणजारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। साचा नाउँ सतिजुग सच करे प्यारा, सच प्रीती इक वखाइंदा। साचा नाउँ सति पुरख दी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। साचा नाउँ वसे थिर घर दवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। साचा नाउँ सति पुरख दा सुत दुलारा, पिता इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा नाम इक वड्याइंदा। साचा नाम सोहँ सो, पुरख अकाल दए वड्याईआ। परमात्म आत्म हो, आत्म परमात्म विच समाईआ। कर प्रकाश जोती लो, निरगुण नूर नूर धराईआ। सच संदेसा ढोआ ढो, नाउँ निरँकार करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण कर कर मोह, मुहब्बत इक्को इक दरसाईआ। साचा बीज दित्ता बो, पत्त डाली आप महकाईआ। हरि
का भेव ना जाणे को, ढूंड थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक वखाईआ। साचा नाम इक्को वेख, बिन अक्खां रिहा जणाईआ। ना कोई रंग रूप ना दिसे रेख, निष्अक्खर खेल कराईआ। सो नाम सच्चे साहिब विच प्रवेश, अक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। इक्को मंत्र हरि गोबिन्द, गोबिन्द दाता आप जणाइंदा। सगल भवण की मेटे चिन्द, चिन्ता रोग ना कोए वखाइंदा। भगत भगवान बणाए साची बिंद, सुत अनादी नाउँ प्रगटाइंदा। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गवर वेख वखाइंदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, सर सरोवर इक भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप वखाइंदा। साचा नाउँ दए वखाल, आप आपणी दया कमाईआ। जिस जन बणाए आपणा लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक बणाईआ। जोती दीपक सच्चा बाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अनहद नादी नाद वजाए ताल, ताल तलवाड़ा इक दरसाईआ। सतिगुर चरण प्रीती दए सिखाल, सच प्रीती हरि का नाउँ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर एका नाम एका राम एका अमृत एका जाम, इक घनईया एका शाम, एका बंसरी मधुर धुन सुणाईआ। मधुर धुन सच संगीत, सरंगी सारंग ना कोए वखाइंदा। गावणहारा इक अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। भगत भगवान चलाए रीत, रीती आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुखां काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। तिस नाम आवे चीत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हरि का नाम वसे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम देवे वर, वर इक्को घर कराइंदा। साचा नाम दाद जन मीता, मित्र प्यारा आप जणाईआ । साचा नाम सिफ्त करे अठारां ध्याए गीता, भगत भगवन्त इक्को इक समझाईआ। अर्जण कृष्न दी जाणो रीता, अनडीठी नज़री आईआ। नानक गोबिन्द नाम प्याला जिस ने पीता, ना मरे ना जाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सन्त भगत आपणे जिहा कीता, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जिस साहिब सतिगुर पूरन परमेश्वर मिल्या मीता, शिवदुआला मठ्ठ मन्दिर मसीत ना खोजण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरनां इक्को नाम दरसाईआ। इक्को नाम हरी हरि नरायण, नर हरि सच्चा आप जणाइंदा। सिफ्त सालाही सारे कहिण, कह कह अन्त कोए ना पाइंदा। लिख लिख थक्के साक सैण, सज्जण लोकमात प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस आपणा घर वखाइंदा। नाम दाता पुरख बिधाता, पुरखोतम
वड वड्याईआ । ना कोई ज़ात ना कोई पाता, वरन गोत ना कोए रखाईआ। आत्म ब्रह्म जिस पछाता, पारब्रह्म वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण जुड़े नाता, सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। नज़री आए इक इकांता, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी गाए गाथा, सो साहिब निरँजण नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति श्री अकाल इक। परम पुरख दयाल इक। परवरदिगार सांझा यार इक। लाशरीक मददगार इक। राम रहीम रहमान इक दो जहानां अमाम इक शाह सुल्तानां विधान इक। हुक्मराना सुल्तान इक, सच सुच्च निशान इक। दीन मज़्हब ईमान इक। अञ्जील कुरान इस्लाम इक। खाणी बाणी पुराण इक। शास्त्र सिमरत ज्ञान इक। शब्द गुरू नौजवान इक। गुरमुख चतुर सुजान इक। भगत भगवान जोत इक। शब्द नाद धुनकार बोध अगाध लेख इक। नित नवित्त भगतां हित पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जामा भेख इक। निरवैर पुरख दीन दयाल सचखण्ड धर्मसाल वखाए इक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथवी सत्त दीप दो जहानां नज़री आए आप इक। आणा जाणा लेखा रहे ना कलिजुग मात। श्री भगवान गोदी चुक्कया, जो जन मंगे साची दात। हरिजन बूटा कदे ना सुकया, श्री भगवान देवणहार नजात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी लेखा लिख दए नाल कलम दवात। आवण जावण मुक्के पन्ध, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। धर्म राए दा टुटा फंद, मात गर्भ ना कोए भवाईआ। भगत भगवान दा चढ़े चन्द, घर साचे होए रुशनाईआ। एथे मिले आत्म अनन्द, अग्गे जोती जोत समाईआ। पिछली बीती गई हंढ्ढ, अगली सतिगुर लेखे लाईआ। लहिणा देणा चुकाए जीउँ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। अमृत आत्म राती सुत्तयां धार प्याए सागर सिन्ध, अमिउँ रस इक्को इक चुआईआ। हरिजन तेरी लेखे लग्गे हरि दे जिंद, ज़िंदगी हयाती हरि आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जीवण जीवण जीवण विच बदलाईआ।
२४ माघ २०१९ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड भूरे ज़िला अमृतसर
सचखण्ड निवासी साहिब बख्शंदा, बख्शश इक्को इक जणाईआ। दीन दयाल गुणी गहिंदा, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। थिर घर आपणा चरण छुहंदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। खोल्हणहारा साचा कुण्डा, आपणी हथ्थीं पर्दा लाहीआ। फड़ उठाए निक्का मुंडा, सुत बाला इक जगाईआ। सच संदेसा इक सुणाउँदा, धुर फ़रमाना राग अल्हाईआ। हुक्मी हुक्म
इक जणाउँदा, बेअन्त बेपरवाहीआ। साचे मार्ग आपे लाउँदा, रहबर बणे नूर ख़ुदाईआ। करनी करता आप कराउँदा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। सुत दुलारा निक्का बाला, थिर घर पर्दा लाहीआ। निरगुण निरगुण हो जवाना, जोबन आपणा आप प्रगटाईआ। सति धर्म दा लै निशाना, सच दवारे आप झुलाईआ। दोए जोड़ चरण कँवल करे ध्याना, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। हउँ सेवक नढ्ढा बाल अञ्याणा, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। कर किरपा प्रभ दे माणा, दर तेरे आस रखाईआ। तेरा ढोला इक्को गाणा, सोहँ अक्खर करां पढ़ाईआ। तेरी रचना वेख वखाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा जणाईआ। सुत शब्द सच कर चाउ, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। पुरख अकाल पकड़ बांहों, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक दृढ़ाए साचा नाउँ, नाउँ निरँकारा इक जणाइंदा। आपे बण बण पिता माउँ, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। वखावणहारा साचा थाउँ, सचखण्ड दवारा इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सुत दुलारे उठ बल धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। थिर घर निवासी हो तैयार, थिर दरबारे कुण्डा लाहीआ। आपणी सेज आप स्वार, आप आपणा संग निभाईआ। जुग चौकड़ी तेरी धार, निरगुण सरगुण आप चलाईआ। गुर अवतार तेरी करदे रहे याद, ब्रह्म ब्रह्माद नाद वजाईआ। दो जहानां सज्जण साक, सगला संग इक्को नज़री आईआ। तेरा नाउँ पाकी पाक, पतित पुनीत तेरी वड्याईआ। तूं साहिब दा बण भविख्त वाक्, सच संदेसा इक सुणाईआ। तेरी मेरी इक्को ज़ात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा जणाईआ। सुत दुलारे लैणा जाण, सति सतिवादी आप जणाइंदा। सति पुरख सति निशान, तेरे हथ्थ फड़ाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, संसा कोए नज़र ना आइंदा। बोध अगाधा धुर फ़रमान, तेरा इक्को राग वखाइंदा। लोआँ पुरीआँ वेख मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राह जणाइंदा। गुर अवतार तेरी सन्तान, पीर पैगम्बर तेरा बंस बणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, तेरी सिफ्त सालाही सिफ्ती सिफ्त सिफ्त जणाइंदा। तेरी महिमां करे अञ्जील कुरान, लिख लिख लेखा सर्ब वखाइंदा। तेरा महल अटल उच्च मकान, थिर दवारा आप वसाइंदा। लोकमात हो प्रधान, सच मर्दानगी आप जणाइंदा। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बल मेरे विच टिकाइंदा। लख चुरासी पा आण, सिर सिर हुक्म मनाइंदा। एका दे धुर फ़रमान, श्री भगवान आप समझाइंदा। कलिजुग अन्त जगत होए हैरान, हरि जू नज़र किसे ना आइंदा। साध सन्त सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। गुरमुख अन्दर वड़ वड़ करन ध्यान, नेत्र नैण ना कोए खुलाइंदा। गुरसिख ख़ाली झोली मंगण दान, नाम भण्डारा कोए ना पाइंदा।
कलिजुग कूड़ी क्रिया होई शैतान, शरअ घर घर आप टकराइंदा। मुल्ला शेख़ होए बेईमान, मस्त अलमस्त नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जणाइंदा। साचे सुत हो तैयार, हरि साचा सच जणाइंदा। थिर घर दवारे निकल बाहर, भेव अभेद खुलाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ लताड़, ज़ोर तेरा इक जणाइंदा। लख चुरासी कर ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। सच संदेसा दे विच संसार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। दीन मज़्हब रोवण ज़ारो ज़ार, शरअ शरीअत पार ना कोए कराइंदा। ख़ालक ख़लक तलबदार, दीद ईद चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। पीर पैग़बर गुर अवतार आपणी करनी कर कर गए आपणी वार, अन्तिम निरगुण राह सर्ब तकाइंदा । पंज तत्त चोला ना कोए प्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन ना कोए पाइंदा। साचा डंका अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ फड़ाइंदा । राउ रंकां मार मार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। ग़रीब निमाणयां दे सहार, सिर सदका तेरा इक्को नज़री आइंदा। तेरा लेखा जाणे हरि करतार, निरगुण आपणी जोत जगाइंदा। निहकलंक नाउँ रख अगम्म अपार, करनी आपणी आप समझाइंदा। साचा खेड़ा दए वखाल, बिन नेत्र आप जणाइंदा। जिस घर वसे दीन दयाल, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। सचखण्ड दी सच्ची धर्मसाल, लोकमात आप प्रगटाइंदा। मुर्शद मुरीदां सुणे हाल, हरिजू आपणा फेरा पाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप जणाइंदा। सुत दुलारा नीकन नीका, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दस्स इक तरीका, बिन तहिरीर कर लिखाईआ। मेरा दिसे ना कोई शरीका, शिरकत कोए नज़र ना आईआ। खेल करावां इक हकीका, हकीकत सब नूं दयां जणाईआ। नज़री आवां हो नजदीका, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरा नाम निशाना दस्सां ठीका, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। सति सति जणावां त्रैगुण अतीता, त्रैभवण तेरी शरनाईआ। पिछला वेला कलिजुग बीता, अग्गे इक्को मार्ग दयां लाईआ। दीन मज़्हब लख चुरासी परखां नीता, ज़ात पात खोज खुजाईआ । माया ममता हउमें हंगता भंनां कौड़ा रीठा, ठोकर इक्को नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा हरि जू इक्को वर, थिर घर दवारे सुत दुलारा मंग मंगाईआ। सुत दुलारा दोए जोड़े, चरण कँवल ध्यान लगाया। तेरा कीता कोई ना मोड़े, दो जहानां सके ना कोए उलटाया। सस्से उपर ला होड़े, होका दे दे गीत जणाया। हँ ब्रह्म प्रभ आपे बौहड़े, भगत भगवन्त वेख वखाया। सेवा करे बांके छोहरे, शहिनशाह तेरे रंग रंगाया। मेरा ना कोई चले ज़ोरे, ज़ोर तेरा इक जणाया। मेरी तेरे हथ्थ डोरे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
एका देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाया। श्री भगवान देवे दात, अनमुलड़ी आप वरताईआ। शब्द सुत मेरा नाउँ वड करामात, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। चार वरन बणा जमात, बरन कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल जुड़े नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। गुर शब्द बणे साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। आत्म ताकी खुल्हे ताक, बंद पर्दा दए उठाईआ। सच दस्स भविख्त वाक्, बेपरवाह आए वाहो दाहीआ। लख चुरासी वरोले ख़ाक, ख़ाका सब दा खिच वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे डूँग्घा घाट, पत्तण बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी सुण संदेसा, सुत दुलारा ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म नर नरेशा, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, सेवक सेवा रूप जणाइंदा। लख चुरासी जा के वेखा, घर घर फेरा पाइंदा। कलिजुग मेटां कूड़ी रेखा, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाइंदा। लेखा चुके ईसा मूसा मुहम्मद मुल्ला शेख़ा, शरीअत सब दी विच छुपाइंदा। निरगुण हो श्री भगवान धारे भेसा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। सम्बल वसे इक्को देसा, भूमिका रंग ना कोए चढ़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारा रंग रंगाइंदा। सुत दुलारे चड़्हिआं रंग, रंग रंगीला इक चढ़ाईआ। थिर घर दवारे नच्चे बण मलंग, घुम्बर एका एक पाईआ। चाईं चाईं जावां विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। कलिजुग मेटां झूठ पखण्ड, कूड़ा नाता मात तुड़ाईआ। सति धर्म दा इक सुणावां छन्द, सोहँ ढोला सच्चा गाईआ। आत्म परमात्म देवां इक अनन्द, अनन्द आत्म विच रखाईआ। सतिजुग कोए ना खाए कूड़ा गंद, वासना इक्को इक वखाईआ। साचे सन्त चढ़ावां चन्द, बिन चन्द करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच्चा वर, मेरी घाल लेखे पाईआ। मेरी घाल लेखे लावेगा। सो पुरख निरँजण दया कमावेगा। आदि निरँजण जोत जगावेगा। अबिनाशी करता राग सुणावेगा। श्री भगवान निशान हलावेगा। पारब्रह्म वेख वखावेगा। ब्रह्म सोया मात उठावेगा। आत्म परमात्म आप जगावेगा। धुर संदेसा इक सुणावेगा। अनहद नादी नाद वजावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजावेगा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ावेगा। आत्म हाणी इक जणावेगा। बूँद स्वांती अमृत आप प्यावेगा। इक इकांती नज़री आवेगा। सेज सुहञ्जणी इक सुहावेगा। कन्त कन्तूहल आसण लावेगा। कँवल नैण नैण मटकावेगा। वस्त्र भूशन इक वखावेगा। सीस जगदीश ताज टिकावेगा। धुर फ़रमाना हुक्म सुणावेगा। लख चुरासी जीव मनावेगा। भुल्ले भटके राहे पावेगा। राह विच अटके तोड़ चढ़ावेगा। बेखटके कार कमावेगा। नधड़के खेल वखावेगा। उच्चे टिल्ले चढ़ के वेख वखावेगा। फड़ फड़ भगत जगावेगा। फड़ आपणी सरन लगावेगा। कलिजुग अलख मुकावेगा। सतिजुग राह चलावेगा।
चार वरन समझावेगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर बहावेगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा माण दिवावेगा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को राग अल्हावेगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणे खाते पावेगा। गुरमुख सज्जण सुहेले चुग, सोहँ साची चोग चुगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकावेगा। श्री भगवान कहे हथ्थ सिर रखांगा। साचा मार्ग दस्सांगा। समरथ पुरख हो के नस्सांगा। हर हिरदे विच वसांगा। भगत प्रीती अन्दर फसांगा। साची रीती अन्दर हस्सांगा। कूड़ी रीती फड़ फड़ डस्सांगा। पैरां हेठां झस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर के दस्सांगा। साची करनी कर वखावेगा। पुरख अकाल आवेगा। निरगुण जामा पावेगा। जोती नूर धरावेगा। शब्दी डंक वजावेगा। गोबिन्द गुर उठावेगा। हरि मन्दिर इक बणावेगा। इट्टां गारा कोई ना लावेगा। दीवा बाती ना कोए जगावेगा। निर्मल जोती इक टिकावेगा। बिन पाठीआं राग सुणावेगा। बिन पाणी ताल भरावेगा। चौंह कूटां इक्को नज़री आवेगा। साचा डंक नाम वजावेगा। गृह मन्दिर बंक सुहावेगा। बेअन्त नाम धरावेगा। साध सन्त मिलावेगा। नार कन्त हंढ्ढावेगा। सेजा सोभा पावेगा। आत्म परमात्म मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकावेगा। सिर साचे हथ्थ टिकाऊँगा। गृह मन्दिर वेख वखाऊँगा । धुर फ़रमाना इक जणाऊँगा। गुर अवतार नाल मिलाऊँगा। पीर पैगम्बर पकड़ उठाऊँगा। साचा कलमा इक पढ़ाऊँगा। नबी रसूलां आप समझाऊँगा। शरअ शरीअत मेट मिटांऊँगा। रय्यत इक्को घर वसाऊँगा। नौबत आपणे नाम वजाऊँगा। चौदां तबकां पन्ध मुकाऊँगा। साचा सबक इक सिखाऊँगा। कूड़ी क्रिया तौक लाहूंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण शेर जम्बक सर्ब डराऊँगा। साहिब मेरा आवेगा। दीन दयाल फेरा पावेगा। गोबिन्द नाल मिलावेगा। फड़ गोदी आप उठावेगा। चोटी चढ़ बहावेगा। राग नाद सुणावेगा। पिछली आसा पूर करावेगा। लख चुरासी हुक्म मनावेगा। सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। दो जहानां वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म चलावेगा। आपणा हुक्म चलाएगा। निहकलंक अख्वाएगा। सतिजुग साचा लाएगा। चार वरन पढ़ाएगा। इक्को मन्दिर बणाएगा। मन्दिर मसीत पन्ध मुकाएगा। पुरख अकाल नज़री आएगा। दो जहानां वेख वखाएगा। सच निशाना इक झुलाएगा। राज राजानां चरणी लाएगा। सच छत्र इक झुलाएगा। साचा मंत्र इक पढ़ाएगा। दूजा मंत्र नज़र कोए ना आएगा। बिध जाणे अन्तर, हर घट वेख वखाएगा। हुक्म देवे गगन गगनंतर, गगन पातालां फोल फुलाएगा। सच सति बणाए साची बणतर, घड़न भंनणहार अख्वाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर इक्को नज़री आएगा।