२४ माघ २०१९ बिक्रमी पिण्ड भूरे ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह, शहिनशाह आपणा हुक्म चलाइंदा। एकँकारा बेपरवाह, बेअन्त भेव ना आइंदा। आदि निरँजण नूर रुशना, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा सच्चे थाँ, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। श्री भगवान सति निशाना आपणा झुला, निरगुण आपणे हथ्थ उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ साचा मार्ग इक लगा, निरगुण निरगुण वंड वंडाइंदा। शाहो भूप राज राजान आप अख्वा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि निरँकारा, इक इकल्ला आप कराईआ। सुहावणहारा सचखण्ड दवारा, बंक इक्को इक वड्याईआ। जोती नूर कर उज्यारा, ज़हूर इक्को इक रुशनाईआ। मुकामे हक़ परवरदिगारा, लाशरीक आसण लाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, भेव कोए ना आइंदा। वसणहारा सच मकान, महल अटल इक सुहाइंदा। नाउँ निरँकारा आप प्रगटा, नाम निधाना इक जणाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, भूपत भूप वड वड्याइंदा। दूसर कोई संगी ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे रख, हरि करनी आप कराईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, ब्रह्म पारब्रह्म वेस वटाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, साचा राह चलाईआ। आपणे मन्दिर आपे वस, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपे जाणे आपणा रस, रस रसीआ बेपरवाहीआ। आपे इच्छया कर दासी दास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करनेहारा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वसे धाम न्यारा, अनडिठ डेरा लाईआ। एकँकारा वड बलकारा, बल आपणा इक प्रगटाईआ। आदि निरँजण शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। अबिनाशी करता चोबदारा, दर दरवेश अलख जगाईआ। श्री भगवान मंगणहारा, देवणहारा वड वड्याईआ। पारब्रह्म दोए जोड़ करे निमस्कारा, गृह आपणे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक वड्याईआ। साचा मन्दिर सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप वड्याइंदा। कर खेल श्री भगवन्त, जोती नूर इक प्रगटाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। करे खेल हरि बेअन्त, बेऐब धार चलाइंदा। रूप धर नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी नार कन्त, हरि करता आप कमाईआ। आपे चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर
कदे ना जाईआ। आपे जाणे साची मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। आप बणाए आपणी बणत, मात पित ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण करे कुड़माईआ। निरगुण संग निरगुण मेला, निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण होए सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। निरगुण वसे धाम नवेला, निहचल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाइंदा। सच दवारा सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। कर प्रकाश आदि निरँजणा, वेखणहारा चाईं चाईंआ। करे खेल दर्द दु:ख भय भंजना, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। साचा मन्दिर सोभनीक, सति सतिवादी आप सुहाया। ना कोई दूजा दिसे शरीक, लाशरीक इक ख़ुदाया। ना कोई अन्धेरा ना तारीक, नूरो नूर डगमगाईआ। आपे जाणे आपणी सच प्रीत, प्रीतीवान नाउँ धराईआ। बैठा रहे इक अतीत, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। हरि सच्चा शहिनशाह, सच सिँघासण आसण लाइंदा। तख्त निवासी बेपरवाह, सीस जगदीश ताज टिकाइंदा। रूप रंग रेख कोई जाणे ना, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। रसना जिह्वा कोई गाए ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करनेयोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरगुण कर संजोग, घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण निरगुण साचा भोग, भस्मड़ आपणी धार वखाईआ। निरगुण निरगुण दर्शन देवणहार अमोघ, पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाईआ। करे खेल हरि अवल्ला, भेव किसे ना आया। आदि जुगादी इक इकल्ला, सचखण्ड साचे आसण लाया। वसणहारा उच्च महल्ला, महल अटल इक रुशनाया । एका फड़े आपे पला, पल्लू एका गंढ्ढ पवाया। जोती धार आपे रला, जोत जोत विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाया। आपणा पर्दा आपे चुक्क, घर साचे वेख वखाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण लुक, भेव अभेद जणाईआ। आपे जाणे आपणा उत्तम मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। आपणी धारों आपे उठ, आपे करे रुशनाईआ। आपणे उत्ते आपे तुठ, जननी जन रूप वटाईआ। देवणहारा आपे सुख, दाई दाया सेव कमाईआ। उपजावणहारा साचा सुत, शब्दी शब्द लए प्रगटाईआ। आप बहाए आपणी गोद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक सुणाए सच सलोक, सोहला आपणा नाम पढ़ाईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा इक प्रगटाईआ। साचा सुत छन्नयां बाला, पारब्रह्म प्रभ आपणी गोद उठाइंदा। श्री भगवान वेखणहारा
साचा लाला, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। अबिनाशी करता हो कृपाला, किरपन आपणा भेव खुलाइंदा। आदि निरँजण बेमिसाला, नूरो नूर डगमगाइंदा। एकँकार वखावणहारा सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दवारा इक जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण चलणहारा नाल नाला, सगला संग निभाइंदा। सो पुरख निरँजण मार्ग दए सुखाला, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सुत आप प्रगटाइंदा। साचा सुत प्या जम्म, प्रभ साचे वज्जी वधाईआ। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी धार चलाईआ। पिता पूत बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। एका राग सुणाए कन्न, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। ना छप्पर ना कोए छन्न, चार दीवार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत इक उठाईआ। साचा सुत गोदी चुक्क, सो पुरख निरँजण ख़ुशी मनाइंदा । आ लाडले साचे सुत, सति सतिवादी राह जणाइंदा। तेरा मेला अबिनाशी अचुत, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। तेरी मेरी इक्को रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। मेरी धारों पयों उठ, मात पित ना कोए बणाइंदा। पुरख अकाल आपे तुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरण सरोवर देवे घुट्ट, अमृत रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दया कमाइंदा। सुत दुलारे खोल्ही अक्ख, बिन नेत्र नैण उग्घाड़या। श्री भगवान नज़री आया इक प्रतख, रूप अनूप अगम्म अपारया। छोटा बाला चरणी गया ढठ्ठ, निउँ निउँ करे चरण निमस्कारया। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, मोहे तेरा इक सहारया। अग्गों कहे पुरख समरथ, उठ सुत सच दुलारया। मैं रखां तेरी पत, सिर आपणा हथ्थ टिका रिहा। तूं मेरी उपजिउँ रत्त, बिन रत्ती रत्त वखा रिहा। तेरा मेरा इक्को नात, ना कोई तोड़े तुड़ा रिहा। मेरा प्यार तेरी दात, वस्त अमोलक झोली पा रिहा। मेरा खेल तेरा तमाश, खेल खलारी सच खेला रिहा। तेरी पूरी करां आस, आसा आपणी नाल मिला रिहा। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आप समझा रिहा। सुत दुलारा बण बण दास, निउँ निउँ सजदा सीस झुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगा रिहा। सुत दुलारा मंगे मंग, इक्को आपणी झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबँग, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। मैनूं बख्श सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। मैं तेरा लाडला चन्द, नूर तेरे रुशनाईआ। तूं साहिब सदा बख्शंद, बख्शश तेरी बेपरवाहीआ। कर किरपा आपणी दात वंड, मेरी ख़ाली झोली दे भराईआ। मैं गावां तेरा छन्द, सोहला इक्को राग अल्हाईआ। तेरा मेरा मुक्के पन्ध, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पिता पूत नाल पा लै गंढ्ढ, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाईआ। मैनूं तेरी इक सुगंध, दूजा नज़र ना कोए लिआईआ। कर किरपा देदे एका छन्द, शहिनशाह एका हुक्म सुणाईआ।
श्री भगवान सदा बख्शंद, दीन दयाल दया कमाईआ। तेरा आदि जुगादि मुक्का रंडेपा रंड, आपणे नाल करां कुड़माईआ। तूं मेरा हुक्म मन्न, मैं चलावां सद रज़ाईआ। इक्को देवां सच्चा धन, नाम तेरी झोली पाईआ। तूं मेरा बणया जन, हउँ बणां जणेंदी माईआ। राग सुणावां बिन कन्न, बिन तन्द सतार हलाईआ। सच संदेसा दे श्री भगवन, आदि सुत दुलारे रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्को हरि, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। सुत कहे तेरा हुक्म मन्नांगा। चरणी तेरे लग्गांगा। आपणा आप तजांगा। हुक्मे अन्दर भज्जांगा। तेरा दरस कर कर रज्जांगा। तेरी चरणी बहि बहि सजांगा। वांग नगारे वज्जांगा। जिन्ना चिर ना कहें पिच्छे ना हटांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लाहा तेरे दर तों खट्टांगा। लाहा दर तेरे तों खटूँगा। बाल अञ्याणा हो के नचूँगा। सच कहाणी तेरी दसूँगा। अमृत पाणी पी पी हस्सूँगा। तेरे अग्गे पिच्छे नठूंगा। जे मारेंगा ते बचूँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन होर थाँ किसे ना वसूँगा। पुरख अकाल कहे मैं वसावांगा। पुत्त तेरा बंक बणावांगा। सचखण्ड आपणा आसण लावांगा। शाहो भूप अख्वावांगा। सिर आपणे ताज टिकावांगा। इक्को राह चलावांगा। बण सेवक सेव कमावांगा। तेरी छप्परी छन्न छुहावांगा। थिर घर नाँ रखावांगा। फड़ तैनूं विच बहावांगा। साची सिख्या सुणावांगा। इक्को नज़री आवांगा। बण पिता पूत उठावांगा। आपणी उंगली लावांगा। चार कुण्ट फिरावांगा। आपणा भेव समझावांगा। बेअन्त फेर अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक दृढ़ावांगा। दर तेरे आऊँगा। प्रभ तेरा दर्शन पाऊँगा। दर बहि के ख़ुशी मनाऊँगा। जो मन मन्नया सो कह सुणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा ढोला गाऊँगा। पुरख अकाल कहे मैं ढोला दस्सांगा। थिर घर तेरे नाल वसांगा। निरगुण निरगुण हो के दस्सांगा। सच प्यार अन्दर फसांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को हुक्म रटांगा। तेरा हुक्म पाऊँगा। लख लख ख़ुशी मनाऊँगा। दर तेरे सीस झुकाऊँगा। ख़ाली झोली आप भराऊँगा। फिर तेरा सोहला गाऊँगा। गा गा तैनूं सुणाऊँगा। वर तेरे कोलों पाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आसा पूर कराऊँगा। आसा पूर करांगा। तेरा भण्डारा भरांगा। प्रेम इक्को वरांगा। आपणे जिहा करांगा। साची तरनी तरांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा घल्लांगा। सच स्नेहुड़ा सुणाऊँगा। सुत शब्द मेल मिलाऊँगा। तूं मेरा मैं तेरा इक्को गंढ्ढ पवाऊँगा। गुर चेला रूप वटाऊँगा। सोहँ ढोला समझाऊँगा। निरगुण निरगुण रंग चढ़ाऊँगा ।
सचखण्ड आसण लाऊँगा। थिर घर मन्दिर तेरा वडयाऊँगा। फिर आपणा हुक्म जणाऊँगा। सच संदेसा इक अलाऊँगा। विष्नूं तेरी गोद बहाऊँगा। ब्रह्मा धार विच्चों प्रगटाऊँगा। शंकर धूंआँधार वखाऊँगा। अग्गे आपणा राह जणाऊँगा। पुरख अकाल अख्वाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच डंका इक वजाऊँगा। सुत दुलारा सुण संदेसा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सतिगुर नर नरेशा, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। तूं आदि जुगादि रहे हमेशा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। मैं हुक्मे अन्दर करां तेरा पेशा, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाइंदा। तेरी पूरन आस करावांगा। शब्दी नाच नचावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उपजावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड रचावांगा। लोआँ पुरीआँ ओढण पावांगा। किरन किरन प्रगटावांगा। रवि ससि चमकावांगा। मण्डल मण्डप दरसावांगा। त्रैगुण माया जोड़ जुड़ावांगा। पंचम घाड़न घड़ वखावांगा। तेरे तेरे सेवा लावांगा। लख चुरासी रूप वटावांगा। घर घर जोत जगावांगा। तेरा राग सुणावांगा। अनहद नाद वजावांगा। पर्दा इक्को पावांगा। बिन तेरे नज़र किसे ना आवांगा। जीव जंत मिलावांगा। आपणा खेल वखावांगा। आसा तृष्ना नाल मिलावांगा। हउमें हंगता गढ़ बणावांगा। माया ममता जोड़ जुड़ावांगा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रंग चढ़ावांगा। नारी पुरुष वंड वंडावांगा। काम कामनी खेल करावांगा। जगत कूड़ी सेज हंढ्ढावांगा । धीआं पुत्तर बणत बणावांगा। निरगुण धारों उतर, आपणा राह जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत इक प्रगटावांगा। शब्द सुत नेत्र रो, नैणां नीर वहाइंदा। प्रभ तेरा भेव ना आए को हउँ बाला मुख शरमाइंदा। कर किरपा मेरा मुखड़ा धो, तेरा अमृत मोहे भाइंदा। आपणा रूप दस्स सो, जो सचखण्ड आसण लाइंदा। हँ ब्रह्म आपे हो, नूर ज़हूर कवण कराइंदा। फिर मेरा बल टोह, जे घाटा नज़री आवे सिर तेरा हथ्थ रखाइंदा। कर किरपा मेरे नाल छोह, मैं तेरा रंग रंगाइंदा। मैं तेरे जोगा जावां हो, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। मेरी वस्तू कोई ना सके खोह, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। मैं लख चुरासी लै के जावां ढोआ ढो, मन मति बुध समझाइंदा। घर घर अन्दर करां लो, प्रकाश इक्को इक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। वर सच्चा इक्को दयांगा। सच भण्डारा भरांगा। निर्भय रूप करांगा। किसे कोलों ना डरांगा। दो जहानां लड़ांगा। लोआँ पुरीआँ वड़ांगा। लख चुरासी फड़ांगा। साचे मन्दिर इक्को अक्खर पढ़ांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी करांगा। साची करनी कमावांगा। आपणा हुक्म मनावांगा। सुत शब्द राह चलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावांगा। संसारी भण्डारी दीबाण
इक जणावांगा। लख चुरासी रंग वखावांगा। काल महाकाल रूप वटावांगा। दीन दयाल वेस धरावांगा। धर्मसाल इक बणावांगा। शाह कंगाल उपजावांगा। जग आपणा खेल रचावांगा। सरबँग नाम धरावांगा। हँस काग उडावांगा। शाह रग दे उपर आसण लावांगा। सुखमन टेडी बंक जणावांगा। ईड़ा पिंगल दर रखावांगा। अमृत ताल इक भरावांगा। बजर कपाटी ताला लाहांगा। साची हाटी इक वखावांगा। दीआ बाती जोत जगावांगा। कमलापाती नज़री आवांगा। आत्म सेजा इक हंढ्ढावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा खेल खलावांगा। आत्म परमात्म वेस वटावांगा। ईश जीव बणावांगा। सच हदीस सुणावांगा। कलमा इक पढ़ावांगा। रहबर बण के जावांगा। साहिब सुल्तान आपणा नाम धरावांगा। जुग चौकड़ी वंड वंडावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ावांगा । शास्त्र सिमरत वेद लिखावांगा। पुराण अठारां भेव चुकावांगा। गीता ज्ञान दृढ़ावांगा। अञ्जील कुरान गावांगा। आपणा खेल करावांगा । खाणी बाणी तीर लगावांगा। मंत्र इक समझावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखवांगा। गुर अवतार प्रगटावांगा। पीर पैगम्बर हुक्म मनावांगा। नव नौ चार वंड वंडावांगा। शब्दी तेरा डंक इक सुणावांगा। राउ रंक जगावांगा। दुआर बंक सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखाऊँगा। ब्रह्मण्ड वरभण्ड नाच नचाऊँगा। जुग चौकड़ी सोहला गीत छन्द सुणाऊँगा। कोटन कोटि नाम प्रगटाऊँगा। आपणा भेव ना किसे जणाऊँगा। सिफ्त सालाह विच सारे लाऊँगा। गुर अवतार जणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी खेल कराऊँगा। शब्दी खेल करावांगा। निरगुण सरगुण हो के जावांगा। जुग जुग राह वखावांगा। बोध अगाध पर्दा लाहवांगा। हिरदा सोध मंत्र इक जणावांगा। भगत भगवन्त मेल मिलावांगा। सम्मत सम्मती भेव खुल्हावांगा। गुरमुख रंग रंगावांगा। गुरसिख गोद बहावांगा। वड योद्धन योद्ध फेरा पावांगा । कोटन कोटि काल बितावांगा। बेअन्त नाम धरावांगा। शब्दी तेरा नाउँ उपजावांगा। सुत साचे माण दिवावांगा। आपणा मुख छुपावांगा। नज़र किसे ना आवांगा। सचखण्ड डेरा लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरा इक्को घर वसावांगा। शब्द सुत तेरा वसे खेड़ा, सतिगुर आप जणाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध उठाइंदा। जुग चौकड़ी देवे गेड़ा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि इक्को हुक्म सुणाइंदा। आदि हुक्म धुर फ़रमाना, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। शब्द सुत बण साचा राणा, रय्यत नर हरि रिहा वखाईआ। तेरा हुक्म दो जहाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा नाउँ सच परवाना, श्री भगवान इक जणाईआ। तेरा प्यार ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। तेरा राग आत्म तराना, अनहद
नादी नाद सुणाईआ। तेरा रस अमृत आत्म पीणा खाणा, निझर झिरना इक झिराईआ। तेरा बल मर्द मर्दाना, महाबीर वड वड्याईआ। तेरा खेल सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लोकमात महाना, महिमां अकथ कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए दृढ़ाईआ। सच दृढ़ा दए विश्वाश, विश्व आपणी धार जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेख खेल तमाश, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मण्डल मण्डप पा रास, गोपी काहन तेरे हुक्म नचाइंदा। गुर अवतार तेरे दास, साची सेवा इक समझाइंदा। पीर पैगम्बर रखण तेरी आस, सजदा सीस सीस झुकाइंदा। तेरी सिफ्त लिखे कलम दवात, शाही काग़ज़ नाल मिलाइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर खाणी बाणी करे वफ़ात, फतवा सब दे उत्ते लाइंदा। तेरा लहिणा देणा कायनात, कादर करता आप जणाइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर शरअ शरायत, शरीअत तेरी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द आप जणाइंदा। साचे शब्द तेरी वड वडयाई, हरि सतिगुर आप बणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे नाउँ दुहाई, दरोही दए सर्ब लोकाईआ। निरगुण सरगुण तेरी रुशनाई, लख चुरासी तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए समझाईआ। तेरा लेखा दस्से अन्तिम चौकड़, एका एक जणाइंदा। तेरी जुगा जुगादी पूरी करे औकड़, ओट इक्को इक समझाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे नाम दी दस्से रौणक, दूजा डंक ना कोए वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत आप दृढ़ाइंदा। साचे सुत सुण लै याद, सो पुरख निरँजण आप सुणाया। जुग जुग तेरा खेल तमाश, जुग चौकड़ी बन्धन पाया। अन्तिम चौकड़ करे खेल पुरख समराथ, वेस अनेका रूप धराया। तेई अवतार तेरे दास, अठारां भगत सीस झुकाया । ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण तक्कण पृथ्मी आकाश, परवरदिगार इक्को नज़री आया। गुरु गुर खेल अबिनाश, गुर करता आप जणाया। दोए जोड़ करन आस, आसा आसा विच प्रगटाया। कलिजुग अन्तिम सारे होण निरास, बल सके ना कोए वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होए प्रभास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाया। साचा खेल दस्से करतारा, कुदरत कादर आप जणाईआ। नव नौ चार उतरे पारा, पारब्रह्म पन्ध मुकाईआ। शब्दी सुत तेरा विहारा, साची धारा दए समझाईआ। कलिजुग अन्तिम गुर गोबिन्द बण के आए सुत दुलारा, पुरख अकाल पिता माईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, चण्ड प्रचण्ड इक उठाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा ठारा, रस इक्को इक वखाईआ। पतित पापी करे पार उतारा, मूर्ख मूढ़्हे आप तराईआ। साचा देवे इक सहारा, पुरख अकाल ओट तकाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलि कल्की लै अवतारा, कलिजुग धोवे काली शाहीआ। सम्बल वसे धाम
न्यारा, निरगुण जोती जोत मिलाईआ। शब्द डंका वज्जे अगम्म अपारा, ब्रह्मण्डां खण्डां दए जगाईआ। कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, माया ममता मेट मिटाईआ । लख चुरासी खोल्हणहार कवाड़ा, घर घर बैठा वेख वखाईआ। लेखा जाणे बहत्तर नाड़ा, महल अटल करे रुशनाईआ। पर्दा लाहे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। शब्दी तेरा इक जणाए साचा नाअरा, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म दए आधारा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी बाणी राग अल्हाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शाही रोवे मारे धाहींआ। समुंद सागर होवे खारा, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शाह सुल्तान होवण ख़ाक छारा, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा साचा डंका हरि सतिगुर आप वजाईआ। साचा डंका वज्जे मृदंग, वड मर्दाना आप जणाइंदा। कलिजुग खेल करे सूरा सरबँग, अन्तिम आपणा रूप धराइंदा। लेखा जाणे तारा चन्द, चौदां तबक खोज खुजाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दर दरवेश मंग रहे मंग, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। अल्ला राणी होए नंग, पल्लू ओढण नज़र कोए ना आइंदा। उम्मत उम्मती वेखे मलंग, मुल्ला शेख़ मसायक खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द तेरा इक्को डंक वजाइंदा। डंका वज्जे दो जहान, दो जहानां आप वजाईआ। प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकठ्ठे करे आण, सच संदेसा इक सुणाईआ। साचे तख्त बहे नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। करे खेल वड मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत भगवान लए पहिचाण, बेपहिचाण फेरा पाईआ। सच बणाए इक विधान, चौदां विद्या कर हल्काईआ। चौदां लोक होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कलिजुग मिटे कूड़ निशान, अन्त देवे जड़ उखड़ाईआ। सतिजुग देवे सच्चा दान, दाता दानी दया कमाईआ। शब्द गुरू होए प्रधान, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। सोहँ ढोला सारे गाण, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नज़री आण, एका रूप दरसाईआ। नाता तुटे अञ्जील कुरान, काया कुरा खोज खुजाईआ। मक्का काअबा वखाए निशान, साचे हुजरे सोभा पाईआ। तोहफ़ा लै के आए श्री भगवान, सोभा इक्को इक जणाईआ। तोबा तोबा करे जहान, मुस्लिम सुन्नी देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा डंका इक्को इक जणाईआ। डंका वज्जे राज राजान, हरि सतिगुर आप वजाइंदा। ज़िमीं असमान होण हैरान, हरि की की खेल रचाइंदा। जल थल सर्ब कुरलाण, महल अटल भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्त पछताण, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। नाता तुटे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान पन्ध मुकाइंदा। नेत्र
रोवे अञ्जील कुरान, साचा मसला हल्ल ना कोए कराइंदा। पीर पैगम्बर नैण शरमाण, गुर अवतार ध्यान लगाइंदा। प्रगट होया इक अमाम, मैहन्दी सब दे रंग चढ़ाइंदा। लहिंदी दिशा खेल महान, उतर पूरब पच्छिम दक्खण आपणा हुक्म मनाइंदा। अल्ला राणी कहिन्दी किसे दा साबत रिहा ना ईमान, परवरदिगार अक्ख आपणी आप उठाइंदा। सारे उठ के करो सलाम, अलैकम सब दी झोली पाइंदा। जेहड़ा देंदा रिहा पैग़ाम, सो ज़ाहरा पीर आइंदा। कलिजुग अन्तिम बदल देवे नज़ाम, सदी चौधवीं धक्का लाइंदा। बिन किरपा कोई ना सके पहिचाण, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। ढोले सारे घर घर गाण, आत्म पर्दा कोए ना लाहइंदा। शब्द सुत तेरा निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर इक्को हथ्थ टिकाइंदा।