पुस्तकालयभाग १३

२५ माघ २०१९ बिक्रमी सूरत सिँघ दे गृह मस्त गढ़ ज़िला अमृतसर

तख्त निवासी एकँकारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण वड सिक्दारा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण भेव न्यारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी कार कमाइंदा। एकँकारा खेल न्यारा, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण जोत पसारा, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबारा, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। श्री भगवान देवणहारा सति हुलारा, साहिब सुल्तान खेल कराइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, निरगुण आपणा हट्ट चलाइंदा। शाहो भूप वड सिक्दारा, राजन राज आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, जलवा नूर इक प्रगटाइंदा। मुकामे हक़ कर पसारा, हकीकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतारा, आदि जुगादी आप कराईआ। वसणहारा धाम न्यारा, निहचल आपणा आसण लाईआ। कर खेल अगम्म अपारा, बेअन्त बेअन्त रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। सच संदेसा नर नरेशा देवणहारा धुरदरबारा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी आदि अन्त, जुग करता आप कराइंदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सति सतिवादी साचा मंत, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाइंदा। साचा खेल खेलणहारा, एकँकारा वड वड्याईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। खोल्हणहारा हट्ट वणजारा, दो जहानां पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। निरगुण रंग निरगुण रंगीला, निरगुण आपणी धार जणाइंदा। निरगुण छैल वड छबीला, शाह पातशाह इक अख्वाइंदा। निरगुण बणाए आपणा सति कबीला, सुत दुलारा शब्दी जाइंदा। सुत दुलारा बणे सच वसीला, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाइंदा। साची करनी करे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी खेल तमाश, हरि करता वेख वखाईआ। पारब्रह्म देवे इक्को जाप, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। सति सतिवादी सच्चा पाठ, मंत्र इक्को सोहला गाईआ। दरस दिखाए नैण खुल्हाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र खोल्ह, आपणा भेव जणाइंदा। निरगुण अन्दर निरगुण बोल, निरगुण नाद सुणाइंदा। सति सतिवादी तोलणहारा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। सचखण्ड निवासी बैठ सदा अडोल, थिर घर आपणी कार कमाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पर्दा खोल्ह, सति सरूपी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व आपणा राह जणाइंदा। विश्व विष्नूं राह दस्स, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। निरगुण हो के अन्दर वस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अमृत देवे साचा रस, झिरना आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे घट घट, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अमृत धारा, हरि सतिगुर आप चलाइंदा। विष्नूं अन्दर कर उज्यारा, जोती जोत जगाइंदा। जोती अन्दर खेल न्यारा, अपरम्पर आप कराइंदा। पारब्रह्म प्रभ वंडणहारा, वंड आपणी आप कराइंदा। ब्रह्मा वेता कर उज्यारा, साची सिख्या इक समझाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां घर इक पसारा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा नाम दे आधारा, साची सिख्या इक समझाइंदा। सोहँ बोल बोल जैकारा, निरगुण निरगुण बन्धन पाइंदा। दूजा ना कोई मीत मुरारा, सगला संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा देवे इक वर, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। इक्को वर देवे दात, दाता दानी दया कमाईआ। आदि जुगादि तेरा साथ, सगला संग निभाईआ। साहिब सुल्तान चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सच दृढ़ाए पूजा पाठ, इक्को हवन कराईआ। इक सरोवर तीर्थ तट, किनारा इक्को दए जणाईआ। इक्को मन्दिर इक्को हट्ट, धर्म दवारा इक वखाईआ। इक्को नज़री आए पुरख समरथ, जोती जोत नूर रुशनाईआ। इक्को वेस वटाए चतुर्भुज महिमां अकथ, आदि शक्ति आपणी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा वेता इक दृढ़ाईआ। ब्रह्मा वेता एका नाउँ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे थाउँ, थिर घर आपणा सुत बहाइंदा। कर प्रकाश अगम्म अथाहो, बेपरवाहो आपणी धार चलाइंदा। आपे

पिता आपे माउँ, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी गोद सुहाइंदा। फड़ फड़ बांहो पाए राहो, रहबर आपणा रंग चढ़ाइंदा। परवरदिगार नूर नुराना इक ख़ुदाओ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल पारब्रह्म, ब्रह्म करे पढ़ाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण वेस वटाईआ। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणा रंग वखाईआ। देवणहारा साचा दान, साची वंड इक वंडाईआ। सति सतिवादी बण काहन, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सदा सुहेला नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। इक्को पाए आपणी आण, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। शाहो भूप राज राजान, सो पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे लेखा दए जणाईआ। ब्रह्मे सुण कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाया। चरण कँवल इक ज्ञान, मंत्र आपणा नाम पढ़ाया। सति सरूपी शब्द बबाण, ब्रह्मण्ड खण्ड उडाया। सिफ्त सालाही बोध अगाध कर वख्यान, निष्अक्खर आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाया। साची सिख्या लैणी सिख, ब्रह्म पारब्रह्म जणाईआ। बेपरवाह पाए भिख, अनमुलड़ी दात वरताईआ। बिन कलम शाही लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण निरगुण करे हित, नित नवित्त वेख वखाईआ। भेव जणाए अबिनाशी अचुत चेतन इक्को घर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा सुण कन्न, बिन कन्नां आप जणाइंदा। साचा हुक्म गया मन्न, मन वासना मेट मिटाइंदा। साचा बणना इक जन, बण जननी आप प्रगटाइंदा। लै साचा नाम धन, बिन हथ्थां आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। ब्रह्मा सुण पारब्रह्म वेसा, आपणा सीस निवाईआ। तूं सतिगुर साहिब नर नरेशा, बेअन्त तेरी वड्याईआ मैं सेवादार बणा हमेशा, जुग जुग सेव कमाईआ। तूं निरगुण करना हेता, नवित्त मेरे फेरा पाईआ। बेपरवाह भुल्ल ना जाए चेता, तेरी बेपरवाहीआ। मैं हुक्मे अन्दर खेड खेडां, जिउँ भावे तिउँ लैणा चलाईआ। मैनूं आपणा दस्स भेता, भेव अभेद तेरी वड्याईआ। तेरा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केसा, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। आपणा दस्स दे सच्चा पेशा, कवण बिध हुक्म मनाईआ। तेरी धार निरगुण वेखां, दूजा इष्ट ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। दर तेरे अरदास, दोए जोड़ सीस झुकाया। प्रभ किरपा कर ख़ास, ख़ाहिश आपणी रिहा जणाया। तेरे मिलण दी रहे प्यास, दूजी तृष्ना ना कोए वधाया। मैं वेखां खेल तमाश, ख़ालक तेरा रंग वटाया। आदि अन्त ना होवां उदास, तेरे चरण ध्यान लगाया। तूं साहिब देणा साथ, हउँ सेवक मंग मंगाया। मैं पढ़ां तेरी गाथ, साचा

ढोला दे सुणाया। एका अक्खर इक्को जमात, दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाया। वेले अन्त पुछें वात, तेरे चरणां सीस झुकाया। तुध बिन देवे ना कोए नजात, निमाणा रो रो दयां दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा झोली रिहा डाहया। ब्रह्मा बाला नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी करते एका देणा साचा ढो, ढोआ तेरे नाम वड्याईआ। मैं साहिब तेरे जोगा जावां हो, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। इक्को अमृत आत्म चो, निझर आप वखाईआ। तेरा नाम जपां सोहँ सो, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। नज़री आए तेरी लो, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी आस तकाईआ। पुरख अबिनाशी सदा मेहरवाना, मेहर नज़र उठाइंदा। सति पुरख हो प्रधाना, सति प्रधानगी आप कमाइंदा। सचखण्ड सुहाए इक मकाना, सोभावन्त आसण लाइंदा। सच संदेसा राज राजाना, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिलाए एका थाना, थान थनंतर इक वड्याइंदा। सति सरूपी बन्न्हे गाना, सतिगुर साचा सगन मनाइंदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, दूजा रस ना कोए वखाइंदा। साची सेवा इक कमाणा, सेवक आपणा हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मंत्र इक पढ़ाइंदा। साचा मंत्र साचा नाद, अनादी नाद जणाईआ। लेखा जाणे धुर ब्रह्माद, ब्रह्म करे पढ़ाईआ। रस देवे बिन रसना स्वाद, रस रसीआ सच्चा माहीआ। सति सतिवादी साची रखणी याद, याददाशत इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा साचा दए जणाईआ। साचा लेखा देवणहारा, आपणी दया कमाइंदा। त्रैगुण माया कर पसारा, रजो सतो तमो तिन्नां झोली पाइंदा। एका हट्ट खोल्ह वणजारा, बण स्वांगी वेख वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना कोए जणाइंदा। करे खेल आप निरँकारा, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। पंज तत्त घाड़न घाड़नेहारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग वखाइंदा। लख चुरासी कर पसारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बन्धन पाइंदा। चारे खाणी बण सिक्दारा, साचा हुक्म चलाइंदा। चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाइंदा। चारे वेदां बण लिखारा, भेव अभेद खुलाइंदा। चारे मुख बोल जैकारा, इक्को नाउँ सिफ्त सालाहइंदा। चारे जुगां वंड संसारा, वंडण इक्को इक दरसाइंदा। चारे वरनां खोल्ह किवाड़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बन्धन पाइंदा। चार यारी कर पसारा, आपणा हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी हो तैयारा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, कायनात रंग वखाइंदा। परवरदिगार हो न्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। ख़ालक ख़लक वेखणहारा, मख़लूक आपणा भेव जणाइंदा। सच महिराबे हो उज्यारा, हकीकत हक़ हक़ दृढ़ाइंदा। एका कलमा नबी करे प्यारा, वाहद

आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे ब्रह्म विद्या इक समझाइंदा। ब्रह्मे सिख्या सच दुआर, हरि साचा सच जणाईआ। लख चुरासी खेल न्यार, त्रैभवण धनी आप कराईआ। पंज तत्त नाता जोड़ संसार, हड्ड मास नाड़ी रत्त बन्धन पाईआ। नौ दवारे खोल्ह किवाड़, जगत वासना नाल कुड़माईआ। आसा तृष्ना हउमें हंगता माया ममता भरे भण्डार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वेस वटाईआ। मन मति बुध कर शृंगार, नाद धुन शब्द शनवाईआ। सर सरोवर अमृत ठंडा ठार, गृह मन्दिर दए लगाईआ। लेखा जाण सुखमण टेडी नाड़, ईड़ा पिगल वंड वंडाईआ। बजर कपाटी ला ताल, पर्दा उहला इक जणाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जोत निरँजण जोती दीपक बाल, बिन तेल बाती डगमगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यार, आत्म सेजा सोभा पाईआ। परम पुरख परमात्म होए दयाल, दीनन आपणा नैण खुल्हाईआ। ईश जीव जगदीश वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे तेरा नाता ब्रह्म लख चुरासी वेख थम्म, गगन पाताल आपणा बन्धन पाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म नाता, पारब्रह्म जणाइंदा। पारब्रह्म शब्द गाथा, मंत्र इक समझाइंदा। गुर अवतार देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। बोध अगाध निरगुण सरगुण अक्खर वक्खर पढ़ाए गाथा, खाणी बाणी रचन रचाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान सुणाए पाठा, दस अठ्ठ बन्धन पाइंदा। ब्रह्मा तेरा साचा साका, साख्यात, इक्को नज़री आइंदा। जीव जंत वंड वंडी ज़ात पाता, वरन बरन खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाइंदा। कलमा नबी रसूल पढ़ाए कायनाता, कातब कलम इक्को हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे तेरा साचा वर, वर दाता इक जणाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म दए वड्याईआ। लख चुरासी दे आधारा, चारे खाणी माण रखाईआ। चार जुग बण वणजारा, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, नित नवित्त सेव कमाईआ। भगतां वखाए इक घर बारा, गृह मन्दिर कुण्डा लाहीआ। सन्तां अमृत देवे ठंडा ठारा, अंमिउँ रस मुख चुआईआ। गुरमुखां चरण धूढ़ी देवे ख़ाक छारा, मस्तक टिक्का एका लाईआ। गुरसिख मंगण दर भिखारा, खाली झोली दए भराईआ। आत्म परमात्म करे प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। ब्रह्मा वेखे नैण उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, निरगुण दाता पुरख बिधाता इक्को इक जणाईआ। सुण संदेसा पारब्रह्म, ब्रह्मे चरण ध्यान लगाया। श्री भगवान तेरा साचा कर्म, निहकर्मी अन्त कोए ना आया। हउँ बाला नढ्ढा तेरी सरन, माण अभिमान ना कोए जणाया। तूं दाता

दानी तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाया। सृष्ट सबाई खेल रचाया मरनी मरन, जन्म मरन बन्धन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आदि पुरख तेरे डिगा दर, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरा अन्त कोए ना पाया। आपणा अन्त दस भगवान, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। कवण दवारे झुल्ले सच निशान, साचा निशान इक झुलाईआ। जुग चौकड़ी होवे कवण हुक्मरान, धुर फ़रमान सुणाईआ। सति सतिवादी देवे कवण ज्ञान, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआँ पुरीआँ वेखे कवण मार ध्यान, लोक परलोक होए सहाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे कवण दान, सच संदेसा कवण अल्हाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता अञ्जील कुरान खाणी बाणी कवण बणाए विधान, विद्दत आपणी करे पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल करे कवण महान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन भेव ना कोए खुलाईआ। ब्रह्मे सच सच दस्सांगा। सचखण्ड साचे वसांगा। निरगुण हो के नठ्ठांगा। आपणा भेव दस्सांगा । लख चुरासी वसांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि कदे ना झकांगा। साचा हाल सुणाऊँगा । जोती जोत जोत रुशनाऊँगा। शब्दी सुत जगाऊँगा। विष्नूं रूप वटाऊँगा। ब्रह्मा गोद बहाऊँगा। शंकर उंगली लाऊँगा। त्रै पंज वेख वखाऊँगा । लख चुरासी गंढ्ढ पवाऊँगा। गुर अवतार नाल मिलाऊँगा। अक्खर इक पढ़ाऊँगा। दो जहानां नाम जपाऊँगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्मे विच फिराऊँगा। सूरज चन्न रवि ससि चमकाऊँगा। ज़िमीं असमान लोक परलोक वंड वंडाऊँगा। चौदां तबक खेल कराऊँगा । साचा सबक इक जणाऊँगा। रूह बुत्त मेल मिलाऊँगा। पारब्रह्म ब्रह्म आपणी अंस रखाऊँगा। घट घट राग अलाऊँगा। अनहद नाद वजाऊँगा । सच भेव चुकाऊँगा। सखीआं मिल साची सेजा इक हंढ्ढाऊँगा। परमानंद समाऊँगा। पूरब लहिणा अन्त चुकाऊँगा। नेत्र नैणां दरस दिखाऊँगा । जोती जामा वेस वटाऊँगा। पूरब लेखा पूर कराऊँगा। निहकलंक नाम अख्वाऊँगा। सम्बल डेरा लाऊँगा। लख चुरासी पर्दा फोल फुलाऊँगा । कलिजुग सोया ब्रह्म जगाऊँगा। वरन बरन मिटाऊँगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर वखाऊँगा। दूई द्वैती पर्दा लाहूंगा। कूड़ी क्रिया खेह मिटाऊँगा। साचा नेहु जुड़ाऊँगा। अमृत मेघ बरसाऊँगा। अग्नी तत्त बुझाऊँगा। आत्म परमात्म मेल मिलाऊँगा। मेहरवान अख्वाऊँगा। सच निशान झुलाऊँगा। पिछली कीती सब उलटाऊँगा। विष्नूं आपणे विच मिलाऊँगा। ब्रह्मे तेरा पन्ध मुकाऊँगा। शंकर घरों फड़ उठाऊँगा। करोड़ तेतीसा लहिणा झोली पाऊँगा। सुरप्त इन्द चरणां हेठ रखाऊँगा। अगला राह जणाऊँगा। नव नौ चार लेखा मुकाऊँगा । भरम भुलेखा सर्ब गंवाऊँगा। लोकमात सचखण्ड

आप बणाऊँगा। नर नरेशा हो के आऊँगा। साचा मार्ग लाऊँगा। इक्को नाम जपाऊँगा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाऊँगा। चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आऊँगा। भगत भगवान समझाऊँगा। सन्त सुहेले नाल रलाऊँगा। गुरमुखां अक्ख खुल्हाऊँगा। बिन नेत्र दरस कराऊँगा। रातीं सुत्तयां आप जगाऊँगा। मार्ग भुल्लयां राहे पाऊँगा। माया डुल्यां धीर धराऊँगा। कलिजुग रुल्लयां गले लगाऊँगा। साची कुल इक बणाऊँगा। अनमुल्ल तोल तुलाऊँगा। सच दवारा खोल्ह सर्ब समझाऊँगा। नर नरायण नज़री आऊँगा। तेई अवतार संग रखाऊँगा। भगत अठारां बन्धन पाऊँगा। ईसा मूसा मुहम्मद चरणां नाल छुहाऊँगा। मुकामे हक़ दा नग़मा नज़म इक सुणाऊँगा। तालब तुलबा इक पढ़ाऊँगा। सच आरफ़ इक अख्वाऊँगा। तुआरफ़ सब दे नाल कराऊँगा। आपणी मारफ़त राह जणाऊँगा। सफ़ारश विच कदे ना आऊँगा। इबादत इक्को इक सिखाऊँगा। कलमा नबी इक पढ़ाऊँगा। वड अमामा नाउँ धराऊँगा। मैहन्दी रंग इक रंगाऊँगा। दिशा लहिंदी वेख वखाऊँगा। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा आपे पाऊँगा। लख चुरासी वरोल मक्खण, गुरमुख बाहर कढ्ढाऊँगा। ब्रह्मे मार्ग आपे दस्स, पारब्रह्म आपणा पर्दा लाहूंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे तेरा ब्रह्म मिलाऊँगा। ब्रह्मे तेरा मेल मिलावांगा। श्री भगवान अख्वावांगा। विष्नूं जोत जगावांगा। साचा मन्दिर इक सुहावांगा। नूरो नूर डगमगावांगा। ना कुछ पीवांगा ना खावांगा। आशा तृष्ना सर्ब मिटावांगा। कलिजुग कूड़ी क्रिया शौह दरया रुढ़ावांगा। हउमें हंगता गढ़ उच्चा टिल्ला ढावांगा। निवण सो अक्खर इक पढ़ावांगा। साचा चिल्ला तीर उठावांगा। कमंद इक्को नाम वखावांगा। ब्रह्मण्ड खोज खुजावांगा । जेरज अंड माण गंवावांगा। उत्भुज सेत्ज फोल फुलावांगा। कलि कल्की अवतार अख्वावांगा। गोबिन्द डंक वजावांगा। राउ रंक समझावांगा । शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। सिर आपणे ताज टिकावांगा। दो जहानां हुक्म मनावांगा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म एका रंग रंगावांगा। सोहँ ढोला बण विचोला आप सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। सुण ब्रह्मा होया ख़ुशहाल, घर साचे वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म होया दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। आदि अन्त चले मेरे नाल नाल, सगला संग वखाईआ। जुग चौकड़ी सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। सति धर्म वखाए इक सच्ची धर्मसाल, जै जै इक्को नाम कराईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवन्त लए भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुरमुख उठाए आपणे लाल, गोदी इक्को इक दरसाईआ। सच सरोवर भरे नाम ताल, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सहाई सभनी थाईंआ। थाईं थाईं दए सहारा, साहिब हथ्थ वड्डी वड्याईआ।

जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ । कलिजुग खेले खेल अगम्म अपारा, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण निरगुण लै अवतारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, साची सिख्या इक समझाईआ। भगत भगवन्त कर प्यारा, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। घर विच घर वखाए गुरूदवारा, हरि मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म, मेला घर साचे वज्जे वधाईआ। गृह मन्दिर मिले सज्जण सुहेला, सुख इक्को इक जणाईआ। वसणहारा धाम नवेला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, साचा सगन मनाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म ब्रह्म नाल खेला, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। कलजुग अन्तिम वक्त होए दुहेला, दुहागण नार रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। आत्म परमात्म सदा संग, सो साहिब आप जणाइंदा। नारी कन्त लागे अंग, गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। सच सुहञ्जणी सोहे पलँघ, वस्त्र भूशन आप वड्याइंदा। भगत भगवन्त इक अनन्द, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ जुड़ाइंदा। रल मिल गायण सच्चा छन्द, सोहँ ढोला इक सुणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मुकया पन्ध, पांधी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म आपणी अंस बणाइंदा। साची अंस ब्रह्म प्यार, पारब्रह्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, हरि करता रिहा समझाईआ। भगत सज्जण लए उठाल, भगवन दया कमाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ज़ात पात दए मिटाईआ। ऊँच नीच बणे ना कोए दलाल, आत्म परमात्म इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ब्रह्म लए प्रनाईआ। आत्म ब्रह्म साची नारी, पारब्रह्म प्रभ आप प्रनाइंदा। वेखणहारा काया महल अटल उच्ची अटारी, निरगुण आपणा कुण्डा लाहइंदा। सति सन्तोख शील धर्म शृंगारी, शहिनशाह इक्को रूप चढ़ाइंदा। प्रेम प्यार कज्जल धारी, नेत्र नूर नूर दरसाइंदा। सीस मींढी गुंदे इक्को वारी, दूजी पट्टी ना कोए वखाइंदा। मिले मेल नर नरायण हरि निरँकारी, दूजा ख़ौंत ना कोए वखाइंदा। गुरमुख सेजा चढ़े पहली वारी, सेज सुहञ्जणी इक वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म करे प्यारी, प्रेम प्याला मधर रस इक प्याइंदा। दिवस रैण रैण दिवस चढ़ी रहे सच ख़ुमारी, दूजी ख्वाहिश ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म लेखा आप जणाइंदा। ब्रह्म लेखा लैणा जाण, जानणहारा आप जणाईआ। कलिजुग कूड़ मिटे निशान, निशाना लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा होए सवाधान, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, जीव आत्म करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को भगवान, घट घट नज़री आईआ। नाता तोड़े शरअ शैतान, शरीअत कम्म किसे ना आईआ।

जिस दी पीर पैगम्बर गुर अवतार मन्नदे गए आण, सो पुरख निरँजण पुरख अकाल दीन दयाल इक्को इष्ट नज़री आईआ। सचखण्ड दवारा जिस दी सच्ची धर्मसाल, दूजा घर ना कोए बणाईआ। उस दा सारे करो जुमाल, ज़ामन होवे हर घट थाईंआ। आदि जुगादि इक्को राम, इक्को कृष्न नज़री आईआ। इक्को पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद दए पैग़ाम, इक्को अल्ला राणी नैण खुल्हाईआ। इक्को नानक गोबिन्द प्याए अमृत जाम, साचा साकी इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म वेता साचा नेता कर कर हेता, सच सच रिहा दृढ़ाईआ। ब्रह्म ब्रह्म नेत्र खोल्ह, पारब्रह्म जणाइंदा। मन मनुआ ना वज्जे ढोल, बुध मति ना कोए वड्याइंदा। साहिब सज्जण वसे कोल घर मन्दिर आसण लाइंदा । आपणी दिशा लए टटोल, धुर फ़रमाना इक सुणाइंदा। कलिजुग अन्त ना रहिणा अनभोल, भुल्यां मार्ग पाइंदा। तोलणहारा साचा तोल, अदल आदल आप कमाइंदा। हर घट रिहा मौल, मौला आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म इक्को घर वखाइंदा। इक्को घर इक टिकाणा, मन्दिर इक्को इक जणाईआ। इक्को नाम इक परवाना, संदेसा इक्को इक सुणाईआ। इक्को राग इक तराना, छत्ती राग सिफ्त सालाहीआ। इक्को शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, गीता ज्ञान इक दृढ़ाईआ। इक्को हुक्म अञ्जील कुराना, तीस बतीसा ढोला सुणाईआ। इक्को खाणी बाणी करे प्रधाना, सच प्रधानगी इक कमाईआ। इक्को पहरे जुग जुग बाणा, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। इक्को होए हुक्मराना, शहिनशाह इक वड्याईआ। इक्को करे ब्रह्म पछाणा, पारब्रह्म प्रभ पर्दा देवे लाहीआ। इक्को देवणहार ज्ञाना, अज्ञान अन्धेर इक मिटाईआ। इक्को होए अन्तरजामा, अन्तरजामी भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जीव जंत रिहा समझाईआ। जीव जंत साची गाथा, सदा सदा जणाइंदा। सर्ब जीआं दा पिता माता, इक्को नज़री आइंदा। आत्म ब्रह्म बोध ज्ञाता, अन्तर मंत्र नाम जणाइंदा। शब्द धुन राग अनादा, ब्रह्माद खोज खुजाइंदा। मेट मिटाए वाद विवादा, विवेकी रूप कराइंदा । लेखा जाणे सन्त साधा, साधना इक्को इक वखाइंदा। भगत भगवन्त मार अवाज़ां, दिवस रैण आप उठाइंदा। निरगुण हो के फिरे भाजा, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम रच रच काजा, करनी करता आप समझाइंदा। करे प्रकाश देस माझा, सम्बल आपणा आसण लाइंदा । पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत वेखणहार तमाशा, समुंद सागर डूँग्घी कन्दर फोल फुलाइंदा। ग़रीब निमाणयां जगत निताणयां रखे लाजा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा आप समझाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म साचा लेखा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। गुरमुख विरले निज नेत्र पेखा, लख चुरासी

गूढ़ी नींद सवाईआ। हरि का नाम विसरया भरम भुलेखा, कूड़ी क्रिया बन्धन इक बंधाईआ। कलिजुग खेड जीव जंत खेडा, सतिगुर मन्दिर बहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम गढ़ इक तुड़ाईआ। काया तुटे भरम गढ़, भाण्डा भउ भंनाइंदा। हरिजन वेखे अन्दर वड़, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। निरगुण बैठा सेजे चढ़, सरगुण राह तकाइंदा। सरन सरनाई जो जन जाए पढ़, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। भगत भगवन्त आपणे जिहा कर, करनी आपणी इक जणाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, जन्म मरन फंद कटाइंदा। सच दवारे जाणा वड़, सचखण्ड राह इक वखाइंदा। सोहँ ढोला लैणा पढ़, जिस पढ़ियां धर्म राए डंन ना लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म विचोला इक बणाइंदा। ब्रह्म विचोला सोहँ रूप, सति पुरख निरँजण दए वड्याईआ। मेल मिलाए हरि जू भूप, भूपत भूप होए सहाईआ। होए सहाई चारे कूट, चारे वरनां लए जुड़ाईआ। नाता तोड़े जूठ झूठ, ठग्गी यारी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म भेव दए जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म भेव अपारा, आपणा आप जणाइंदा। कूड़ क्रिया झूठ धारा, गुर सतिगुर कदे ना भाइंदा। नाता छड्डो जगत विभचारा, विख्या रूप सर्ब दरसाइंदा। इक्को करो पुरख अकाल निमस्कारा, दूजा सतिगुर नज़र कोए ना आइंदा। लख चुरासी कोटन कोटि साध सन्त जीव जंत नेत्र मूंद कर रहे पुकारा, लोचण दरस कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवणहार सहारा, महासार्थी इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म लहिणा आप चुकाइंदा। ब्रह्म लहिणा चुक्के मात, मता प्रभ जू इक बणाईआ। जो भगतां मिले जमात, तिस भगती दए जणाईआ। अन्तर मेट अन्धेरी रात, साची जोत करे रुशनाईआ। अठ्ठे पहर वखाए प्रभात, प्रभू इक्को रंग रंगाईआ। मन वासना रहिण ना देवे नार कमज़ात, गुरमति करे इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म इक्को इक दरसाईआ। ब्रह्म दरसाए इक दरस, दरसी दरस कराइंदा। जन्म जन्म दी मेट हरस, हवस होर ना कोए वधाइंदा। लेखा जाण अर्श फर्श, काया कुरा खोज खुजाइंदा। भगतां उत्ते कर कर तरस, भगवन मेहर मेघ इक बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पर्दा आप उठाइंदा। ब्रह्म पर्दा प्रभ देवे चुक्क, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। नज़र आए जो बैठा लुक, घर घर विच मुख वखाईआ। जन्म कर्म दा मेटे दुःख, दुखियां दर्द गंवाईआ। आत्म परमात्म देवे सच्चा सुख, सुख सुख विच समाईआ। लेखे लाए जननी कुख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जिन जंम्यां सच्चा गुरमुख, गुरसिख मुख सदा सालाहीआ। प्रभ मिलण दी रखे भुक्ख, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। दीन दयाल आपणी गोदी लए चुक, नित नित होए सहाईआ। सचखण्ड लोकमात दा बूटा लाए

पुट्ट, देवे माण वड्याईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। धर्म दवारा वखाए साचा किला कोट, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म सदा सदा समझाईआ। ब्रह्म वासना खेल अपारा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। मन वासना जगत संसारा, नौ दर आप नचाइंदा। मन वासना ठग्ग चोर यारा, मन वासना कूड़ कुकर्म कमाइंदा। मन वासना होए हत्यारा, हत्या जगत वखाइंदा। मन वासना वधे हँकारा, मन वासना काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काइंदा। मन वासना होए दुराचारा, दुष्ट रूप वटाइंदा। ब्रह्म वासना मिले मीत मुरारा, घर आ के दरस दिखाइंदा। दोहां विचोला सिरजणहारा, भेव कोए ना पाइंदा। नेत्र पेख सरवण सुण जो भुल्ल जाए गंवारा, तिस थाउँ नज़र कोए ना आइंदा। एथे ओथे ना कोए सहारा, फड़ बांहों गले ना कोए लगाइंदा। जिस भुल्लया नर निरँकारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेले अन्त ना कोए छुडाइंदा। सारे कर गए कलिजुग अन्त किनारा, नेत्र वेख्यां नज़र किसे ना आइंदा। इक्को तक्क के गए श्री भगवान दा सच विहारा, ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द पुरख अकाल आप उठाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, सब दा लेखा आप चुकाइंदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, मनमुखां दर दुरकाइंदा। झूठी वंड रहिण ना देवे अन्तिम वारा, अन्तष्करन सब दा फोल फुलाइंदा। जे कोई बाहरों कहे मैं करां प्यारा, अन्दरों आपणी दलील दौड़ाइंदा। हर घट प्रभ जू वेखणहारा, धोखे विच कदे ना आइंदा। गुरसिख मधरा मास जो रसना करे अहारा, तिस सतिगुर चरण कदे ना लाइंदा। हरिसंगत मिलण दा इक्को बिवहारा, हरि पुरख निरँजण आप जणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चरण कँवल करो प्यारा, फड़ बाहों गले लगाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म वखाए इक दवारा, दर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। गुरसिख भुल्ल ना जाणा बण गंवारा, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। सदी बीसवीं सब ने तक्कणा इक सहारा, तक्कवा सब नूं इक जणाइंदा। आपणी कुदरत कादर करीम वेखे वेखणहारा, सृष्ट सबाई बेपरवाही खोज खुजाइंदा। जन भगतां कराए साचा वणज बण वणजारा, हट्ट इक्को इक दरसाइंदा। सोहँ नाम सति भण्डारा, वड भण्डारी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म इक मकान, घर घर विच आप सुहाइंदा।

सन्त जनां प्रभ सदा लोड़, बिन लोड़ों नज़र कोए ना आइंदा। सन्त साजण चढ़े साचे घोड़, घोड़ा सतिगुर आप वखाइंदा। सन्त साजण लोआँ पुरीआँ लए दौड़, सतिगुर दो जहानां राह वखाइंदा। सन्तां कूड़ी क्रिया कढ्ढण दी सदा लोड़, कूड़ कूड़यारा सतिगुर मोह चुकाइंदा। सन्त आत्म परमात्म मिलण दी सदा रखण लोड़, बिन मेल मिलावे सन्त कम्म किसे

ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची लोड़ इक जणाइंदा। साची लोड़ सदा सद, सति सतिवादी आप जणाइंदा। बिन सतिगुर नौ दवारे पार ना कोई लँघे हद्द, जगत वासना ना कोए मिटाइंदा। कूड़ा मन्दिर कोए ना देवे छड्ड, हरि मन्दिर आसण कोए ना लाइंदा। बिन लोड़ों ख़ाली हड्ड, पंज तत्त कम्म किसे ना आइंदा। साची लोड़ अन्दर भगत भगवन्त इक दूजे नाल गए बज्झ, जुग जुग भगवन भगतां लोड़ पिच्छे आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची लोड़ इक जणाइंदा। साची लोड़ आत्म नाता, बिन लोड़ परमात्म नज़र किसे ना आईआ। साची लोड़ करे उत्तम जाता, अजाति रूप ना कोए जणाईआ। साची लोड़ जणाए साची गाथा, बिन लोड़ सतिगुर नाद ना कोए सुणाईआ। लोड़ कराए पूजा पाठा, इष्ट देव हवन सिख्या इक सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिनां लोड़ों पुरख अकाल नज़र ना आईआ। लोड़ बिनां ना कोई बंदा, बंदगी लोड़ बिनां ना पाईआ। चाहे चंगा चाहे मंदा, बिन लोड़ों कोए नज़र ना आईआ। सतिगुर सच सच्चा अनन्दा, अनन्द आत्म इक जणाईआ। आत्म सेजा बैठा पलँघा, पारब्रह्म वेख वखाईआ। बिन लोड़ वज्जे ना कदे मृदंगा, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। बिन लोड़ों कोई ना चले संगा, सगला संग ना कोए रखाईआ। बिन लोड़ों अन्तिम होए नंगा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिन लोड़ों मिले ना परमानंदा, रस सच ना कोए चखाईआ। बिन लोड़ों रसना जिह्वा बत्ती दन्दा गाए कोए ना छन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तां दस्से सदा लोड़, बिन लोड़ों सन्त लोकमात ना आईआ।