२५ माघ २०१९ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड सुगा ज़िला अमृतसर
सति पुरख सच सुल्ताना, सति सति अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण वड प्रधाना, सच प्रधानगी इक कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाइंदा। एकँकारा वड बलवाना, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खेल महाना, निरवैर पुरख आप कराइंदा। श्री भगवान सच निशाना, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म कर ध्याना, ध्यान ध्यान विच समाइंदा। करे खेल नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। आपणी इच्छया कर परवाना, साची भिच्छया झोली पाइंदा। सूरबीर बण मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी इक कमाइंदा। साचा मन्दिर खेल महाना, निरगुण निरगुण आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड वखाए सच मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। परवरदिगार बेनज़ीर करे खेल आप भगवाना, भगवन आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, दर मन्दिर इक सुहाइंदा। दर मन्दिर हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण दर्द दु:ख भय भंजना, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। गहर गम्भीर साचा सज्जणा, अनभव प्रकाश कराईआ। ना घड़या ना भज्जणा, सति सति एका रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाईआ। सच दवारा सचखण्ड, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। अन्दर वड़ सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा आसण लाइंदा। ना कोई रूप ना कोई रंग, रेख भेख ना कोए जणाइंदा। ना कोई सगला ना कोई संग, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, प्रकाश प्रकाश इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी शाहो भूप, राजन राज आप कराईआ। तख्त निवासी सति सरूप, सच सिँघासण सोभा पाईआ। वेखणहारा दिशा कूट, निरगुण नैण इक खुल्हाईआ। लेखा जाणे मात पित पूत, सज्जण अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव पुरख समरथ, निरगुण आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रगट, जोती जोत जगाइंदा। जोती जोत आपे रख, रूप अनूप वटाइंदा। रूप अनूप आपे वस, सचखण्ड डेरा लाइंदा। सचखण्ड दवारे आपे वस, शाह सुल्तान अख्वाइंदा। शाह सुल्ताना गाए जस, ढोला सोहला आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा बंक वड्याइंदा। सचखण्ड दुआर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। करे खेल बेपरवाह बेअन्त, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। लेखा जाण नार कन्त, नर नरायण ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा खेल अपारा, निरगुण धारा जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। नूर नुराना परवरदिगार, बेऐब नाम अख्वाइंदा। मुकामे हक़ हो तैयार, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। लाशरीक सांझा यार, मिहबान बीदो बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। मेटणहार अन्ध तारीक, नूर ज़हूर इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची इक वड्याइंदा। दरगाह साची धाम अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप वड्याईआ। वसणहारा इक इकल्ला, हरि पुरख निरँजण डेरा लाईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण निरगुण कर कुड़माईआ। सच सिँघासण इक्को मल्ला, सेज सुहञ्जणी इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करता पुरख, आदि आदि कमाइंदा। ना कोई चिन्ता सोग हरख़, दु:ख दर्द ना कोए जणाइंदा। ना कोई सके निरवैर परख, पारखू इक्को इक अख्वाइंदा। आपणे उत्ते कर आपणा तरस आपणा भेव आप जणाइंदा। आपे शाह पातशाह आपे भिखारी देवणहारा दरस, दात अनमुल्ली आप
वरताइंदा। आपे मकरूज आपे कर्ज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा फ़र्ज़ आप निभाइंदा। साचा फ़र्ज़ फ़रमांबरदार, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। कराए खेल अगम्म अपार, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी सच्चा माहीआ। खोल्हणहारा बंद कवाड़, थिर घर साची बणत बणाईआ। सुत दुलारे कर प्यार, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी इक जैकार, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा दस्सणहारा, निरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। सचखण्ड निवासी खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। सुत दुलारा कर उज्यारा, शब्दी रूप वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां ला अखाड़ा, निरगुण आपणा नाच नचाइंदा। रवि ससि सूरज चन्न कर उज्यारा, मण्डल मण्डप आप रुशनाइंदा। त्रै पंज खेल न्यारा, खेलणहारा नज़र ना आइंदा। लख चुरासी बण वणजारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। धुर संदेसा देवणहारा, बोध अगाधा राग सुणाइंदा। लेखा जाणे अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा भेव खुल्हाइंदा। सेवक बण के सेवादारा, दर दर आपणी अलख जगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वसे बाहरा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। निरगुण जोत जोत उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी पुरख समरथ, हरि करता आप कमाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रगट, निरगुण धार चलाईआ। सरगुण सरगुण खेल अकथ, अकथ करे पढ़ाईआ। तत्तव तत्त देवे वथ, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाणे अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन बुध मति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी दस्से करतार, आपणा भेव जणाइंदा। आदि पुरख हो निराकार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां कर पसार, उत्भुज सेत्ज आपणा राह चलाइंदा। खाणी बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। जुग चौकड़ी वंडणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण कर उज्यार, गुर अवतार नाउँ धराइंदा। नाम डंका अपर अपार, गृह मन्दिर आप वजाइंदा। दीवा बाती कर उज्यार, नूर नुराना नूर धराइंदा। साची हाटी खोल्ह कवाड़, चौदां तबकां राह चलाइंदा। चौदां लोक करे ख़बरदार, सच सलोक इक अल्हाइंदा। देवणहारा नाम सहार, मंत्र सति सति दृढ़ाइंदा। वेखणहारा निरगुण धार, सरगुण आपणा राह जणाइंदा। निष्अक्खर देवे कर विचार, विचार विच कदे ना आइंदा। लेखा जाण वेद
चार, शास्त्र सिमरत पुराण आप पढ़ाइंदा। देवणहारा गीता ज्ञान, अठ्ठ दस वंड वंडाइंदा। लेखा जाण अञ्जील कुरान, काया कुरा खोज खुजाइंदा। मारनहारा अणयाला बाण, तीर अणीआला इक चलाइंदा। गुर अवतार दे ज्ञान, लोकमात धर्म चलाइंदा। वेखणहारा नौजवान, नज़र किसे ना आइंदा। वसणहारा सच मकान, बेमुकाम फेरा पाइंदा। परवरदिगार वड अमाम, हज़रत इक्को नज़री आइंदा। देवणहारा सच पैग़ाम, साचे हुजरे सोभा पाइंदा। दस्सणहार इलाही कलाम, कलमा सच्चा इक जणाइंदा। वेखणहारा कायनात, दो जहानां खोज खुजाइंदा। लख चुरासी वेखे मार झात, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी धार वखाइंदा। निरगुण धार अगम्म भेव कोए ना पाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जीवण मरन ना कोए वड्याईआ। हड्ड मास नाड़ी ना चम्म, तत्तव तत्त ना वंड वंडाईआ। राग नाद ना कोई सुणे कन्न, अनादी नाद ना कोए जणाईआ। निरगुण रूप श्री भगवन, जोती जाता डगमगाईआ। सदा सदा सद जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी बणे जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। बण बण जणेंदी माया, जननी आप अख्वाइंदा। बण बण सच्चा दाई दाया, सेवक आपणी सेव कमाइंदा। गुर अवतार भेव खुलाया, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग लाया, जुग जुग आपणा राह जणाइंदा। साचा सोहला इक सुणाया, ढोला इक्को इक वड्याइंदा। पंज तत्त चोला लए बदलाया, निरगुण नूर इक प्रगटाइंदा। पर्दा उहला जगत रखाया, भेव कोए ना आइंदा। मौला आपणा खेल रचाया, ख़ालक ख़लक डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म इक जणावांगा। पुरख अकाल अख्वावांगा। सचखण्ड दुआर सुहावांगा। उच्चे टिल्ले आसण लावांगा। जोती जोत डगमगावांगा। परवरदिगार नूर रुशनावांगा। ज़ाहर ज़हूर भेस वटावांगा। इक्को मार्ग लावांगा। हुक्मी हुक्म जणावांगा। सुत दुलार उठावांगा। शब्दी डंक वजावांगा। विष्नूं फड़ उठावांगा। ब्रह्मा अक्ख खुल्हावांगा। शंकर धूढ़ी इक रमावांगा। सुरप्त माण चुकावांगा। करोड़ तेतीस ख़ाक मिलावांगा। हरि जगदीश इक अख्वावांगा। लोआँ पुरीआँ खोज खुजावांगा । ब्रह्मण्ड खण्ड पर्दा लाहवांगा। त्रैगुण भेव चुकावांगा। पंचम झेड़ा आप मिटावांगा। साचा खेड़ा इक वखावांगा। नेरन नेरा नज़री आवांगा । दूर दुराडा पन्ध मुकावांगा। इक्को राग सुणावांगा। तेई अवतार फड़ हिलावांगा। भगत अठारां जाग खुल्हावांगा। निरगुण नानक तार हिलावांगा । गोबिन्द सूरा इक अख्वावांगा। नाम खण्डा इक चमकावांगा। ब्रह्मण्डां वेख वखावांगा। कलि कल्की अवतार कहावांगा। सम्बल डेरा लावांगा । कलिजुग रीती मेट मिटावांगा। मन्दिर
मसीती सारे ढावांगा। जोत अतीती इक वखावांगा। पुरख अकाल घट घट नज़री आवांगा। दीन दयाल रूप धरावांगा। गुरमुख सच्चे लाल फड़ उठावांगा। रंग गुलाल इक चढ़ावांगा। कलिजुग काल नाल रलावांगा। महाकाल समझावांगा। धर्म राए हिलावांगा। चित्रगुप्त नाल मिलावांगा। लाड़ी मौत इशारे नाल जणावांगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखाऊँगा। सो पुरख निरँजण नाम धराऊँगा। हरि पुरख निरजण वेस वटाऊँगा। एकँकार पर्दा लाहूंगा। आदि निरँजण जोत जगाऊँगा। अबिनाशी करता राह चलाऊँगा। श्री भगवान घर घर अलख जगाऊँगा। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाऊँगा। चार वरन समझाऊँगा। बरन अठारां मेट मिटाऊँगा। गुर अवतारां हुक्म मनाऊँगा। ज़ाहर पीर नज़री आऊँगा। अमाम आपणा भेव चुकाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखाऊंगा। साची करनी कर वखावांगा। कलिजुग कूड़ मिटावांगा। मूर्ख मूढ़्ह समझावांगा। शब्द नाद तूर वजावांगा। अनहद रागी राग सुणावांगा। सृष्ट सबाई फड़ उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा रहबर इक अख्वावांगा । साचा रहबर इक अख्वाएगा। परवरदिगार फेरा पाएगा। शरकत सब दी मेट मिटाएगा। नफरत करदा नज़र कोई ना आएगा। साची हरकत इक वखाएगा। बरकत आपणी इक वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराएगा। साची करनी हरि करावेगा। चौदां तबक हिलावेगा। पीर पैगम्बर कुरलावेगा। नेत्र नैणां नीर वहावेगा। सदी चौधवीं भार ना कोई उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पावेगा। कल फेरा पाए भगवान, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। योद्धा सूरबीर नौजवान, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। सृष्ट सबाई वेखे मार ध्यान, आत्म खोज खुजाईआ। लेखा जाणे राज राजान, भूपत भूप भेव ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा पर्दा आप उठाईआ। साचा पर्दा चुके आप, आप आपणी दया कमाईआ। मूसा नज़री आए ईसा बाप, पिता पूत वड वड्याईआ। मुहम्मद वेखे सज्जण साक, शाह सुल्तान बेपरवाहीआ। नानक निरगुण खोल्हे ताक, दो जहानां दए वड्याईआ। गोबिन्द पूरा करे भविख्त वाक्, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रगट होवे पुरख समराथ, निहकलंका नाउँ धराईआ। सब दा पार किनारा करे घाट, मँझधार दए रुढ़ाईआ। कोई ना दीसे सज्जण साक, सगला संग ना कोई निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर मंगाईआ। पीर पैगम्बर दर दर आ, घर घर वेख वखाइंदा। सदी चौधवीं पन्ध मुका, पांधी इक्को फेरा पाइंदा। अन्त
सलाम लओ बुल्हा, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। रूह बुत्त होए जुदा, कलमा नबी ना कोए पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह, नेत्र नैण उठाईआ। कवण दवारे परवरदिगार रिहा बोल, सच संदेसा इक सुणाईआ। चारे कुण्ट वज्जया ढोल, डंका इक्को इक जणाईआ। चौदां तबकां जिस कुण्डा दित्ता खोल्ह, खाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। वस्त रही ना किसे कोल, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। चौदां सदीआं रहे अनभोल, बेपरवाह चले ना कोए रजाईआ। अन्तिम आया तोलण तोल, तोला बणया इक रघराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड्डा शहिनशाहीआ। तोला बण फड़ तराज़ू, त्रैगुण अतीता फेरा पाइंदा। ईसा मूसा इक दूजे दा पकड़न बाज़ू, बाज़ी सब दी आप उलटाइंदा। मुहम्मद कहे मेरा वड्डा साकू, सज्जण नज़र कोए ना आइंदा। जिन्हां रसना जिह्वा पीता तम्बाकू, तुख़त तिन्हां आप उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईसा मूसा दर मंग मंगाइंदा। ईसा मूसा आए नठ्ठे, दोइ जोड़ जोड़ सरनाईआ। हरि सरनाई दोवें ढठ्ठे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। परवरदिगार तेरे मार्ग दस्से, अल्फ ये करी पढ़ाईआ। कलिजुग जीव उम्मत उम्मती दीन मज़्हब विच फसे, लाशरीक नज़र किसे ना आईआ। बिन ढाहयों अन्तिम सारे ढठ्ठे, बैठे पिठ वढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। तेरे अग्गे इक अरज़ोई, रोज़ा निमाज़ बांग कम्म किसे ना आइंदा। दरगाह साची मिले ना ढोई, परवरदिगार ना मेल मिलाइंदा। सुरत सवाणी ना जागी सोई, कलमा हक़ ना कोए जणाइंदा। तोबा तोबा तेरी दरोही, दरोही ख़ुदाए नबी रसूल सर्ब जणाइंदा। तेरे नालों होई जुदाई, रूप अनूप ना कोई वटाइंदा। असां मार्ग देणा सिध्धा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। तुध बिन नज़र करे कौण बेनज़ीर, नज़र नज़र ना कोई मिलाईआ। शेख़ मुसायक पैगम्बर पीर, मिले ना कोई वड्याईआ । कूड़ी क्रिया वज्जा ज़ंजीर, तृष्ना ममता बैठी बन्धन पाईआ। तेरी नज़र ना आई सच तस्वीर, तसबी झूठी गल लटकाईआ। तुध बिन कवण बदले तकदीर, तदबीर सके ना कोई जणाईआ। साडे हथ्थ तेरी तकसीर, तालब तेरी ओट रखाईआ। कलिजुग अन्तिम दिसे भीड़, हौला भार ना कोए वखाईआ। तेरी लिखी कातब बन लेखणी अख़ीर, नाता जुड़या कलम शाहीआ। कलिजुग अन्तिम सदी चौधवीं प्रगट होवे ज़ाहरा पीर, अमाम अमामां फेरा पाईआ। सब नूं देवे अमृत नीर, आबे हयात सच प्याला दीन दयाला हथ्थ उठाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, राज राजान ना कोए जणाईआ। तेरे दर ते डिगे अन्त अख़ीर, आपणा माण ना कोई धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इके देणा साचा वर, तुध बिन होए
ना कोए सहाईआ। परवरदिगार इक अतीता, त्रैभवन धनी आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर पिछली छड्डो रीता, आपणा अगला मार्ग लाइंदा। नाता तुटे मन्दिर मसीता, मुसल्ला हेठ ना कोई वछाइंदा। सीना करे ठांडा सीता, अमृत मेघ बरसाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पतित पुनीता, पतित पापी पार कराइंदा। पिछला वेला पिच्छे बीता, अग्गे इक्को राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। साची सिख्या इक समझावांगा। ईसा मूसा नाम जपावांगा। मुहम्मद राग सुणावांगा। अल्ला राणी माण चुकावांगा। सच कहाणी इक प्रगटावांगा। दो जहानां राणी आप बणावांगा। खाणी बाणी बहि समझावांगा। बाणी अगम्म लिखावांगा। जन भगत लग्न लगावांगा। आपणी रंगन चढ़ावांगा। किसे दर ना मंगण जावांगा। कलिजुग कूड़ा झगड़ा अन्त चुकावांगा। पीर पैगम्बरां अक्खीं वखावांगा। गुर अवतारां आप समझावांगा। ज़ात पात मेट मिटावांगा। दीन मज़्हब ना कोई रखावांगा। आत्म परमात्म पर्दा लाहवांगा। ब्रह्म पारब्रह्म रलावांगा। ईश जीव गोद बहावांगा। धुर संजोग मेल मिलावांगा। दरस अमोघ करावांगा। पिछली हरस मिटावांगा। गोबिन्द कर्ज़ा लाहवांगा। आपणा र्फ्ज़ निभावांगा। इक्को तर्ज अलावांगा। सोहँ ढोला गावांगा। सतिजुग राह चलावांगा। नानक निरगुण इक दरसावांगा। गोबिन्द डंक वजावांगा। पीर पैगम्बरां उंगली ला के आपणा घर वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदी चौधवीं पन्ध मुकावांगा। सदी चौधवीं पन्ध मुकेगा। बेपरवाह कदे ना रुकेगा। सांझा पीर उठेगा। बेनज़ीर तुठेगा। शेर इक्को बुक्केगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार भगत भगवान एका रंग रंगेगा। गुर अवतार आया नेड़े, नेरन नेरा आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखो केहड़े, श्री भगवान आप उठाइंदा। सृष्ट सबाई पए झेड़े, झगड़ा अन्त ना कोई मिटाइंदा। कोई ना कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा मेल ना कोई रखाइंदा। त्रैगुण माया पाया घेरा, जगत जंज़ाल ना कोए गवाइंदा। कूड़ी क्रिया हेरा फेरा, माया पर्दा ना कोई उठाइंदा। किसे ना दिसे सञ्झ सवेरा, रैण अन्धेरा इक्को छाइंदा । पुरख अकाल दीन दयाल नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेंहदा रिहा करके वड्डा ज़ेरा, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करदा रिहा मेहरां, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणी कल धराइंदा। कलिजुग कल धरावेगा। अछल अछल्ल करावेगा। बल पिछला माण मिटावेगा। अटल महल्ल बहावेगा। पंचम जोड़ जुड़ावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अन्त सुणावेगा। एका इष्ट जणावेगा। एका सृष्ट वसावेगा। इक्को फेरी पावेगा। पंच प्रधान आप जणावेगा। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात वखावेगा। भगत भगवान मिलावेगा। भगत दुआर
सुहावेगा। छत्ती जुग दा पन्ध मुकावेगा। बत्ती दन्द ना कोई गावेगा। रत्ती रत्त सर्ब सुकावेगा। दीवा बाती ना कोई जगावेगा। कलिजुग हट्टी वेख वखावेगा। कूड़ी खट्टी कूड़यां सिरां चुकावेगा। अन्त वासना होई खट्टी, खटका सर्ब मिटावेगा। मुहम्मद वेखे मौली अट्टी, साचा तन्द ना कोई बंधावेगा। किसे मस्जिद दिसे ना मोमबत्ती, नूर ज़हूर ना कोई वखावेगा। चारों कुण्ट वा आवे तत्ती, अमृत मेघ ना कोई बरसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे राग छत्ती, छतीआं एका वंड वंडाइंदा। वंड वंडाए श्री भगवाना, भगवन आपणा खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवाना, आत्म परमात्म आप समझाइंदा। भगत भगवान बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाणा, सच संदेसा इक सुणाइंदा। आत्म परमात्म सच ज्ञाना, बोध अगाध नाम पढ़ाइंदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, निझर झिरना इक झिराइंदा। जोती नूर नूर नुराना, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी रीती तेरी झोली पाइंदा। कलिजुग तेरी रीती तेरी झोली पावांगा। हौली हौली नाल मिलावांगा। सृष्ट सबाई गोली अन्त बणावांगा। काया चोली सब दी आप बदलावांगा। डोली तेरे कंध चुकावांगा। मौली तन्द हथ्थ फड़ावांगा। अल्ला राणी नाल गौंदी, नेत्र नैणां पर्दा लाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी भावनी पूर करावांगा। तेरी भावनी पूर करावांगा। लख चुरासी विच फिरावांगा। सन्त सुहेले साचे वखावांगा। आप आपणे जहे करावांगा। निरभउ हो ना कदे डरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे इक्को चढ़ावांगा। घर साचा इक दरसाउणा एं। सम्बल नगर डेरा लाउणा एं। जोती नूर नूर चमकौंणा ए। आपणी कार कमाउणा ए। शाह सुल्तानां आप उठाउणा ए। राउ रंक हिलाउणा ए। सम्मत उनीसा वेख वखाउणा ए। बीस बीसा रंग चढ़ौ्हणा ए। सच हदीसा राग अलाउणा ए। खाली खीसा सर्ब कराउणा ए। ताज सीस ना किसे टिकाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कर्म कमाउणा ए। एका कर्म कमावांगा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। राज राजानां दर दर फिरावांगा। ग़रीब निमाणे फड़ उठावांगा। फड़ बाहों राहे पावांगा। चार वरन मनावांगा। इक सरन दरसावांगा। नेत्र हरन फरन खोल्ह वखावांगा। तरनी तरन नज़री आवांगा। मरन डरन चुकावांगा। त्रैगुण अग्न सड़दे आप बचावांगा। जो सोहँ ढोले पढ़दे, गोबिन्द झोली पावांगा। जीव जंत कल अड़दे, ख़ाकी ख़ाक मिलावांगा। इक दूजे नाल लड़दे, लड़ लड़ सब दा मोह चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखावांगा। हरि आपणा खेल वखाएगा। नौ खण्ड उठाएगा। सत्त दीप लड़ाएगा। बचया कोई रहिण ना पाएगा। बीस बीसा हुक्म मनाएगा। नाम
खण्डा इक चमकाएगा। कलिजुग रंडा कर वखाएगा। भेख पखण्डा आप उठाएगा। बत्ती दन्दा गाउँदा नज़र कोई ना आएगा। अन्तिम छन्दा इक सुणाएगा। जो बचया बंदा कर बहाएगा। बचया कोई रहिण ना पाएगा। नेत्र अन्धा मूँह दे भार सुटाएगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटाएगा। निवण सु अक्खर इक समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम आपणी करनी आप कमाएगा। साची करनी आप कमावेगा। सचखण्ड दुआर हरि सुहावेगा। भगत भगवान मिलावेगा। ढोला इक सुणावेगा। पर्दा उहला आप चुकावेगा। मौला नज़री इक्को आवेगा। उलटा कँवला आप करावेगा। अमृत झिरना इक झिरावेगा। नादी नाद वजावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खोजावेगा। विस्मादी विस्माद हो जावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक चलावेगा। साचा राह इक्को चलेगा। पुरख अकाल दो जहान खेड़ा मल्लेगा। नौ खण्ड पृथ्मी अन्दर रलेगा। दूई द्वैती कोई ना सल्लेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक्को घल्लेगा। सच स्नेहुड़ा इक घलाएगा। दीपक जोती नाम जपावेगा। दूजा इष्ट ना कोई मनावेगा। दृष्ट सब दी आप खुल्हावेगा। रामा वशिष्ट रूप वटावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकावेगा। करोड़ तेतीसा धूढ़ी ख़ाक रमावेगा। गुर अवतार लख लख शुकर मनावेगा। पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकावेगा। खाणी बाणी वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान नैण शरमावेगा। ज्ञान ध्यान वड विद्वान, चौदां विद्या माण करावेगा। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर शाह हकीर पंडत पांधा कलिजुग जीव थक्का मांदा आपणा बल ना कोई रखावेगा। पुरख अकाल इक समझांदा, सच स्नेहुड़ा आप घलांदा, गोबिन्द सूरा फेरा पांदा, नज़र किसे ना आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल करावेगा। गोबिन्द गोबिन्द डंका वज्जेगा। जो घड़या अन्तिम भज्जेगा। गुरमुख दरस कर कर रज्जेगा। मनमुख कूड़ी क्रिया नच्चेगा। वेले अन्त ना कोई बचेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरे सरबँगे दा। सूरा सरबँग है। सद वसे संग है। रूप रंग ना कोई रेख है। जुगां जुगन्त वजाए मृदंग है। लोआँ पुरीआँ वेखे लँघ है। गुर अवतारां अन्तिम सेजा माणे अनन्द है। पीर पैगम्बर सेजा सुहाए पलँघ है। नाउँ निरँकारा जणाए छन्द है। जुग चौकड़ी देवे दंड है। आदि अन्त आत्म परमात्म पाए गंढ्ढ है। जन भगतां देवे ठंड है। कलिजुग जीव नार दुहागण रंड है। दूई द्वैती हउमें हंगता अन्दर कंध है। पारब्रह्म मिलण दा चुक्कया किसे ना पन्ध है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सदा बख्शंद है। आपे होए बख्शंद दीन दयाला, दयानिध दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल निराला, निरगुण निरवैर खेल आप कराइंदा। लेखा जाण काल महाकाला, भेव अभेदा आप खुलाइंदा।
सच धर्म दा सच दुआर सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धुर दरबारी आप वखाइंदा। भगत भगवान बणे रखवाला, नित नवित्त कर हित समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलिजुग अन्त जीव जंत कूड़ी क्रिया कढ्ढे दिवाला, खाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग लाए सुखाला, साचा राह इक जणाइंदा। साचा राह जणाए आप, आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई इक्को जाप, जीवण जुगत दए जणाईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। आत्म परमात्म सच्चा पाठ, साचा हवन इक कराईआ। अमृत सर सरोवर तीर्थ ताट, किनारा इक्को नज़री आईआ। मेल मिलावा पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी धार समाईआ। सेज सुहञ्जणी भोग बिलास, रस इक्को इक जणाईआ। लेखा तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर चरणां हेठ दबाईआ। भगत भगवन्त रखे पास, आप आपणी गोद उठाईआ। साचा सन्त ना होए उदास, निराला रूप ना कोई रखाईआ। गुरमुखां दरस वखाए साख्यात, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। गुरसिखां देवे नाम दात, अनडिठड़ी झोली पाईआ। गुर का शब्द वड्डी करामात, घर घर दए वखाईआ। कलिजुग नाता तुटे कोई ना देवे साथ, सगला संग ना कोई निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्को मार्ग दए जणाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। कलिजुग जीव हँस बणाए फड़ फड़ कग्ग, काग हँस रूप वटाईआ। निर्मल दीपक जोत जाए जग, जोती जोत करे रुशनाईआ। आत्म नाद वजाए विच ब्रह्म ब्रह्मादि, ब्रह्मांड भेव खुल्हाईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला, साचे मन्दिर बहे सज, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिले भज्ज भज्ज, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। साहिब सतिगुर पर्दा देवे कज्ज, सच दुशाला इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग राह इक वखाईआ। सतिजुग वखाए इक्को राह, रहबर पुरख अकाल अख्वाइंदा। शब्दी गुर बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। चार वरनां दए सलाह, बरन अठारां आप जणाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाए सहिज सुभा, गुण अवगुण ना कोई वखाइंदा। गुरमुख गुरमुख आपणा पर्दा लओ उठा, बिन सतिगुर पूरे पर्दा कोई ना लाहइंदा। गुर गोबिन्द निज नैण निज आत्म निज नेत्र दर्शन लओ पा, जोती जाता नज़री आइंदा। भरम भुलेखा कूड़ा सहिँसा दयो मिटा, सहिँसा रोग कम्म किसे ना आइंदा। धुर संजोग मेला लओ मिला, मिल्या मेल ना कोई तुड़ाइंदा। कँवल ऊँधा लओ करा, झिरना निझर आप झिराइंदा। बूँद बांदी मेघ लओ बरसा, छहबर आपणे नाम वखाइंदा। जीवण विच्चों जीवण लओ वटा, जीवदयां मरना इक्को समझाइंदा। सतिगुर सरनाई परम पुरख बहिणा जा, अकाल पुरख ध्यान लगाइंदा। आदि जुगादी पिता माँ, पूत सपूत गोद उठाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा इक सुणा, अलैहदगी सब तों रिहा जणाईआ। निरगुण सरगुण नाल करे सलाह, साहिब आपणा मता पकाईआ। कलिजुग अन्तिम पर्दा देवे लाह, पर्दानसीं आपणा मुख वखाईआ। मुख नकाब ना कोई जणा, हक़ जनाब कर रुशनाईआ। पुन्न सवाब वेख वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह इक वखाईआ। साचा राह चार वरन, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। पुरख अकाल रख सरन, आदि जुगादि होए सुहाईआ। गुर का मंत्र खोल्हे नैण हरन फरन निज नेत्र पर्दा लाहीआ। ठाकर स्वामी तरनी तरन, तारनहारा वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा चुकाए मरन डरन, बिन शब्द गुरू सतिगुर पूरा नज़र कोई ना आईआ। सन्त सुहेले मन्दिर साचे वड़न, घर आपणा कुण्डा लाईआ। गुरमुख पौड़े पौड़े चढ़न, अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। भगत भगवान हथ्थी फड़न, फड़ बांहो विच बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती इक जणाईआ। साची रीती सतिजुग धारा, भगत भगवान मिले वड्याईआ। बण विचोला एकँकारा, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। साचा ढोला बोल जैकारा, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे चाढ़्हे रंगण, हरि का नाउँ दूजे दर कोई ना जाए मंगण, गृह गृह आपे झोली पाईआ। गृह गृह देवे निरगुण दात, दाता दानी आप वरताइंदा। कोई किसे दे अग्गे करे ना हाथ, खाली भण्डारे आप भराइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, अनाथ अनाथी वेख वखाइंदा। इक्को दस्से मंत्र पूजा पाठ, पाठशाला काया घर बणाइंदा। घर सरोवर देवे तीर्थ ताट, अठ सठ माण चुकाइंदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती टेके माथ, सीस उपर ना कोई उठाइंदा। सर्ब जीआं दा दाता पुरख समराथ, सर्ब कल आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग साचे घर घर पुछे वात, घर घर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक वड्याइंदा। साचा मंत्र वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप वड्याईआ। सो विचो हँ कढ्ढ, हँ ब्रह्म सो रूप वखाईआ। पंज तत्त नाता सब ने जाणा छड्ड, पीर पैगम्बर संग ना कोई लै जाईआ। आत्म सच्ची यद्द, विष्नूं आपणा खेल कराईआ। गुरमुख गुरमुख हरि चरण प्रीती जाणा बज्झ, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आपणा पड़दा आपे लए कज्ज, घर बैठा सतिगुर पूरा नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रहिंदे रहे अड्ड, लख चुरासी मुड़ मुड़ फेरा पाईआ। अन्तिम इक्को निशाना लओ गड्ड, गुर गोबिन्द रिहा चलाईआ। दीन मज़्हब तोड़ो हद्द, पुरख अकाल होए सहाईआ। सतिगुर गोबिन्द दा अमृत मध, जगत मध कम्म किसे ना आईआ। खाणे छड्डो जीवां हड्ड, हरि जू हड्डी हड्डी दए तुड़ाईआ। सच दवारयों देवे कढ्ढ, नानक देवे ना
कोई गवाहीआ। जिन्हां गाया पुरख अकाल दा सच्चा छन्द, तिन्नां नानक गोबिन्द लए बहाईआ। वेखो अन्दर सोहणा अनन्द, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। आपणा खोजो जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड घर विच नज़री आईआ। क्यों लग्गे झूठी निन्द, नानक निरगुण गया समझाईआ। सर्ब जीआं दा दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। अमृत धार पीओ सागर सिन्ध, नीर सीर इक वखाईआ। श्री भगवान दी बणो बिंद, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई रिहा समझाईआ। सृष्ट सबाई फतिह डंका, गुर गोबिन्द नाम वजाइंदा। सहिसा मेटे राउ रंका, राज राजान सिर ना कोई उठाइंदा। बीस इकीसा मिटे सब दा शंका भाण्डा भरम भंनाइंदा। कलिजुग वेला आया अन्ता, अन्त आपणा वेस वटाइंदा। लख चुरासी निरगुण कन्ता, सरगुण साची सेज हंढ्ढाइंदा। सति सरूप बणाओ बणता, अन्ध कूप मेट मिटाइंदा। हउमें गढ़ तोड़ो हंगता, हँ ब्रह्म इक दृढ़ाइंदा। पुरख अकाल गोबिन्द बणाए साची बणता, संगल शरअ ना कोई वखाइंदा। गुरमुख गुरमुख किसे दवारे ना होए मंगता, गुरू ग्रन्थ गुर इक्को नज़री आइंदा। सर्ब जीवां नूं देवे संथा, शब्द इक्को इक पढ़ाइंदा। पुरख अकाल सब दी बणाए बणता, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी सेवा लाइंदा। बण जाओ पारब्रह्म दी साची जंता, जीव जंत प्रभ ब्रह्म रूप रखाइंदा। कोई ना दिसे भुक्खा नंगता, हरिजन हरि हरि नाम ध्यााइंदा। वेखणहारा जेरज अण्डजा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाइंदा। हरि का भेव किसे ना पाया पंडता, पढ़ियां हथ्थ किसे ना आइंदा। कर किरपा जिस चोली नाम रंगदा, रंग आपणा इक दरसाइंदा। करे खेल सूरे सरबँग दा, शहिनशाह आपणी गोद बहाइंदा। सम्मत बीस वेखो रंग चण्ड प्रचण्ड दा, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा । कलिजुग अन्तिम पाया फेरा, फेरी आपणे नाम धराईआ। चार वरना चुक्के झेड़ा, झगड़ा सब दा दए गंवाईआ। माया राणी लाए रगढ़ा, अन्तिम चोटी दए मुनाईआ। गुरसिख गुरसिख कीता वक्खरा, वक्खरी धार जणाईआ। बजर कपाटी तोड़े पत्थरा, सिल पाहिन ना कोए मनाईआ। नेत्र नीर वरोले ना कोई अथ्थरा, गोबिन्द बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। सतिगुर पूरे दा विछाया इक्को सथरा, गोबिन्द सत्थर यार हंढ्ढाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे नखरा, नक्क सब दे नकेल पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पै गया खतरा, खतरे विच सर्ब लोकाईआ। कोई ना जाणे केहड़ी धारों पारब्रह्म उतरा, निरगुण आउँदा नज़र ना आईआ। ना कोई पढ़ सके पारब्रह्म दा सच्चा पत्रा, जिस दवारे आपणा लेख लिखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, डंका इक्को इक जणाईआ। डंका दो जहान वज्जेगा। पुरख अकाल इक्को गज्जेगा। कलिजुग जीव शरनाई भज्जेगा। साचे मन्दिर
कोई ना सजेगा। अन्त पर्दा कोई ना कज्जेगा। जो घड़या सोई भज्जेगा। गुरमुख विरला हरि सरनाई लगेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सूरबीर शाह सुल्तान साचे तख्त इक्को सजेगा। तख्त ताज सुहावेगा। आपणा मार्ग लावेगा। राज राजान मिटावेगा। राउ रंक इक्को घर वखावेगा। इक्को नाम जपावेगा। इक्को मार्ग लावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह सुल्तान आप हिलावेगा। शाह सुल्तान हिलाएगा। बीस बीसा खेल रचाएगा। पहली चेत्र हुक्म मनाएगा। रण भूमी खेत्र आप बणाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी वेंतर इक लगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म मनावेगा। साचा हुक्म मनावेगा। घर घर लोहड़ा इक पावेगा। थोड़ा थोड़ा खेल वखावेगा। जोड़ा जोड़ा नज़र कोई ना आवेगा। मनमुख कोई रहिण ना पावेगा। प्रभ दर रोड़ा ना कोई अटकावेगा। साचा घोड़ा इक फिरावेगा। शाह अस्वारा आसण लावेगा। वागां आप भवावेगा। लोकमात फेरा पावेगा। जन भगतां लग्गी अग्ग आप बुझावेगा। दुरमति दाग़ धवावेगा। साचा राग सुणावेगा। अनहद वाजा आप वजावेगा। अमृत ताल सुहावेगा। नाम जाम प्यावेगा। पूरन काम करावेगा। गुरमुख इक्को रूप बणावेगा। सीस केस ना कोई कटावेगा। दस्मेस नज़री आवेगा। ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकावेगा। बाशक शेश सहँसर मुख चलावेगा। पुरख अकाल सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। घर घर बहि बहि ख़ुशीआं वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर इक्को इक वडयावेगा। इक्को मन्दिर सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। दूजा करे ना कोई वंड, हिस्सा हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर जन भगतां हो बख्शिंद, प्रभ आपणा कुण्डा लाहइंदा। निरगुण नूर चाढ़्हे चन्द, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। शब्द अगम्मी साचा छन्द, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। जन्म जन्म दा मेट पन्ध, आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक वखाइंदा। साचा मन्दिर उच्च महल्ला, हरि महिफल आप लगाइंदा। वसणहारा इक अकल्ला, अक्ल कला हो जाइंदा। आपणी धार रखाए सदा बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी धार जणाइंदा। सुहावणहारा उच्चा टिल्ला, उच्च अगम्म फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी कदे ना हिल्ला, सृष्ट सबाई आप हिलाइंदा। बणावणहारा साचा किला, कोट बंक नाम धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। साचा मन्दिर हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। जोत जगाए आदि निरँजणा, नूरो नूर रुशनाईआ। आदि जुगादी दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गुर सतिगुर निज नेत्र पाए नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरण धूढ़ी देवे साचा मजना, दुरमति मैल धवाईआ। गुरमुख गुरमुख साचे सज्जणा, कलिजुग
वेला अन्तिम प्रभ मिलणा कर कर लम्मीआं बांहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृसना माया ममता कूड़ी क्रिया मथना, सच सच करे कुड़माईआ। बिन सतिगुर दरस किसे ना रज्जणा, माया ममता हल्की होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक जणाईआ। साचे मार्ग जाओ लग्ग, हरि लागत कोई ना लाइंदा। आपणे मन्दिर बहो सज, घर घर विच आप वखाइंदा। सुखमन टेडी बंक ताड़ा जाए वज्ज, अग्गे हो ना कोई अटकाइंदा। अमृत आत्म पीओ रज्ज, दीन दयाला हो किरपाला साचा रस इक वखाइंदा। सोहँ ढोले बोलो गज्ज, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। कलिजुग पार किनारा लँघे हद्द, हद्द अवर ना कोई रखाइंदा। सचखण्ड वेखणा सतिजुग लँघ, फड़ बांहों पार कराइंदा। कर्म धर्म वरन बरन सरन इक सरनागत, सरनाई इक्को इक वखाइंदा। पारब्रह्म दी ब्रह्म मति, मनमति सर्ब गवाइंदा। निज नेत्र खोल्ह के वेख अक्ख, गुरमति गुर नज़री आइंदा। परम पुरख हो प्रतख, वेस अवेस वटाइंदा। कूड़ी क्रिया मारो ना झक्ख, झाका सब दा आप गवाइंदा। पीआ प्रीतम नाल वेखो वस, वसल आपणा इक कराइंदा। दिवस रैण गाओ जस, जस ढोला इक सुणाइंदा। किसे कम्म ना आउणा तत्त अठ्ठ, मन मति बुध तत्त ना कोई रखाइंदा। बीज बीजो आपणे वत, नाम फुलवाड़ी इक महकाइंदा। जिस नूं गोबिन्द उत्ते पै गया शक़, सो गुरसिख आर पार पन्ध ना कोई मुकाइंदा। सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुगां जुगन्तर आउँदा जांदा कदे ना जाए थक्क, थकावट सब दी आप गवाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ चार दवारी कोई ना रखे डक्क, बसता बन्न बंद ना कोई कराइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहित वसणहारा घट घट, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। आत्म मार्ग देवे दस्स, साची सिख्या इक समझाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, हँस मुख सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। गुरमुख गुर इक दूजे दे होवण वस, आपणा आप ना कोए वड्याइंदा। जीव जंत साध सन्त साहिब सतिगुर इक्को जस, जस वेद पुराण सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई करे इकट्ठ, इक्को देवे ब्रह्म मति, पिछला तत्त सर्ब गवाइंदा। पिता पुत्त ना कोई फुट्ट, फुटकल रूप ना कोई वखाइंदा। दूई द्वैती जाए छुट्ट, छुटकारा आप कराइंदा। कूड़ी तृष्ना कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डां इक चमकाइंदा। राती सुत्तयां लए पुच्छ, आप आपणा हुक्म मनाइंदा। गुरमुख बूटा जाए ना सुक्क, हरया सिंच आप कराइंदा। जिस नूं गोदी ल्या चुक्क, ज़िमी उत्ते ना फेर सुटाइंदा। सुफल कराए मात कुक्ख, जन जननी लेखे लाइंदा। पिता पूत उज्जल मुख, मुख सिफ्तां नाल सलाहइंदा। जन्म जन्म दी कढ्ढे भुक्ख, तृष्ना तृखा रोग मिटाइंदा। जिस दीआं सुखणा रहे सुख,
सो सतिगुर दया कमाइंदा। तुहाढ्ढे अन्दरों पए उठ, उठ आपणा रंग वखाइंदा। जेहड़ा लुक्या रिहा गुट्ठ, आपणा पर्दा लाहइंदा। अन्दर वड़ के वेखे झुक, कवण नीवां कवण उच्चां दोहां लड़ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। कूड़ी क्रिया रोवे, गुरमुख घर रहिण ना पाईआ। आपणी मैल धोवे, बण सेवक सेव कमाईआ । अमृत रस इक्को चोवे, सांतक सति वरताईआ। प्यो पुत्त पुत्त प्यो इक्को रंग होवे, रंग कसुंभड़ा होर ना कोई चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दु:ख दुःख ना कोई वखाईआ। कलिजुग कुरलावे मारे धाह, कूक कूक सुणाईआ। बौहड़ी मैं निकर्मण क्यों गई आ, गुरसिख अन्दर फेरा पाईआ। मैनूं पावणहारा फाह, घर बैठा सच्चा माहीआ। जिन्ना चिर जपां ना एहदा नाँ, मेरा पल्लू ना कोए छुडाईआ। बण निमाणी करां हां, हउमें रोग मिटाईआ। कर किरपा फड़े मेरी बांह, कोझी कमली दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी दए समझा, नाम इशारा इक जणाईआ। गुरसिखां दे लग्ग पां, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। फेर तैनूं पिच्छे दयां भवां, इक्को धक्का लाईआ। तेरी हउमें मति दया गंवा, सोझी इक्को इक जणाईआ। तूं कलिजुग विच प्यो पुत्त दएं लड़ा, नाता रिहा ना भैण भाईआ। साक सज्जण दएं रुसा, सगला संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम आई सिखा दे दाअ, तेरी मेंहढी दए खुल्हाईआ। तैनूं कलिजुग नाल दए रला, गल इक्को अल्फी पाईआ। शरअ कोलो मंग दवा, शरीअत तेरी भैण नज़री आईआ। गुरसिखां नूं सतिगुर मिलन दा चा, तेरी आस ना कोई रखाईआ। दर दरवाज़िउ दे दुरका, दुरगत इक बणाईआ। पिता पुत्त फिर फड़ाए बांह, बांहो फड़ गले लगाईआ। सतिगुर पूरा रोसा कदे जाणे ना, सो रुसयां आप मनाईआ। मान सिँघ मन लै मना, नरैण सिँघ नरायण अक्ख इक रुशनाईआ। गुरसिखां कोलो सतिगुर सदा मंगे मुआफी, आप आपणा भेव जणाइंदा। गुरसिख प्रेम नाल करन गुस्ताख़ी, सतिगुर पूरा आप सिखाइंदा। जे सतिगुर पूरा करे राखी, क्यों गुरसिख आपणा मुख भवाइंदा। इक्को खेल प्रभ सच्चे भाखी, रुस्सणा मनाउणा प्रभ आपणे हथ्थ रखाइंदा। उहनां दी लोकमात बणे साखी, जिनां गुरमुखां गुर आपणा रूप वखाइंदा। बिरहों तीर निराला मारे काती, काया कटाकश आप खुलाइंदा। आपे बंद करनहारा ताकी, आपणी हथ्थीं कुण्डा आपे लाहइंदा। आप सतिगुर बणके अमृत जाम प्याए साकी, प्याला आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे खेले खेल बण के बंदा ख़ाकी, ख़ाक ख़ाक विच रुलाइंदा। मान सिँघ तेरी बदल देवे हयाती, तेरा हया आपणी झोली पाइंदा। अठ्ठे पहर रहे प्रभाती, प्रभ इक्को नज़री आइंदा । दुरमति मेटे अन्धेरी राती, प्रेम इक्को चन्द चढ़ाइंदा। अग्गे रहिण ना देवे कोई बाकी, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। पिता पूत दोवें साजन साथी, सगला संग निभाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सेवक करे राखी, राखा नज़र किसे ना आइंदा।