पुस्तकालयभाग १३

२६ माघ २०१९ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड सभरां ज़िला अमृतसर

सो पुरख सच सुल्ताना, सति सतिवादी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल महाना, भेव अभेद कोई ना पाइंदा। एकँकारा नौजवाना, रूप रंग रेख ना कोई रखाइंदा। आदि निरँजण वड बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। श्री भगवान सच निशाना, दरगाह साची इक झुलाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा अटल मकाना, सोभावन्त सोभा पाइंदा। पारब्रह्म कर ध्याना, ध्यान आपणे विच लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी परवरदिगार, हरि करता आप कराईआ। वसणहारा धाम न्यार, महल अटल सोभा पाईआ। आदि जुगादी सांझा यार, रहबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। भेव अभेद खोल्हणहारा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। शाह पातशाह सच सिक्दारा, सचखण्ड सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यारा, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी

करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी करनी करने योग, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। जणावणहारा धुर संजोग, सति संजोगी आप अख्वाइंदा। वेखणहारा लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। सुणावणहारा सच सलोक, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। वसावणहारा साचा कोट, सच दवारा सोभा पाइंदा। लगावणहारा नगारा चोट, नाम डंका इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म आदि अन्त, बेअन्त आप वरताईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। नाम निधान जणाए महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ । लख चुरासी वेखणहारा जीव जंत, साध सन्त फोल फुलाईआ। पावणहार माया बेअन्त, त्रैगुण पर्दा इक जणाईआ। तोड़नहारा गढ़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। जुग जुग खेल करे करतारा, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वरते वारो वारा, रूप अनूप आप वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, नाद अनादी ब्रह्म पारब्रह्म आप सुणाइंदा। वसणहारा सचखण्ड दवारा, थिर घर आपणा चरण छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। भेव अभेदा रखे हथ्थ, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। निरगुण निरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सदा सुहेला मार्ग दस्स, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपे वस, गगन गगनंतर जोती जोत डगमगाईआ। देवे प्रकाश रवि ससि, किरन किरन किरन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ । साचा खेल आदि जुगादि, जुग करता आप कराइंदा। सति सति वजाए नाद, ब्रह्म ब्रह्म जणाइंदा। देवणहारा दाद, आत्म परमात्म झोली आप भराइंदा। लख चुरासी साजण साज, निरगुण सरगुण खोज खुजाइंदा। निरवैर पुरख चलाए जहाज़, भार आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण दाता वड वड्याईआ। सरगुण खेल करे अपारा, अपरम्पर आपणा राह चलाईआ। आत्म परमात्म दे सहारा, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। शब्द गुरू कर बलकारा, बल इक्को इक वड्याईआ । नाउँ धर गुरू अवतारा, लोकमात वेख वखाईआ। पंज तत्त दए सहारा, तत्तव इक्को इक जणाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। लेखा जाण पीर पैगम्बर गुर अवतार, भगत भगवान आप उठाइंदा। साचे सन्तां दे हुलार, हरि मन्दिर इक जणाइंदा। गुरमुखां खोल्ह कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा । गुरसिखां चले नाल नाल, अन्दर बाहर सगला

संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल रचाइंदा । जुग जुग खेल पैगम्बर पीर, मुर्शद आपणी धार चलाईआ। खेले खेल बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। मुकामे हक़ चोटी चढ़ अख़ीर, कलमा नबी इक पढ़ाईआ। लाशरीक सच तस्वीर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। पावणहारा शरअ ज़ंजीर, शरीअत लेखा वंड वंडाईआ। बदलणहारा आप तकदीर, तकसीर सब दी वेख वखाईआ। दाता दानी गुणी गहीर, गहर गवर वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम हथ्थ रखे लेखा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। लोक परलोक अवण गवण त्रैभवण चौदां तबक आपे वेखा, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। लेखा जाणे औलीआ पीर शेख़ा, दस्तगीर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। कलिजुग अन्तिम धर हरि कल अक्ल कला अख्वाईआ। निरगुण निरवैर अछल अछल्ल, वल छल धारी भेव कोए ना पाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग जुग गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम संदेस जो रिहा घल्ल, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा डेरा लाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पर्बत चोटी बैठा मल्ल, समुंद सागर खोज खुजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दूई द्वैती मेटणहारा सल्ल, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। जोती नूर नूर प्रकाश साचा दीपक गया बल, तेल बाती ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल बेपरवाह, परवरदिगार आपणी दया कमाइंदा। देवणहारा सच सलाह, सलाहगीर इक हो आइंदा। दो जहानां बणे मलाह, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी लए जगा, नेत्र अक्ख सर्ब खुलाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव लए उठा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार दर लए मंगा, नाम स्नेहुड़ा इक घलाइंदा। पीर पैगम्बर दए हला, हुजरा सब दा खोज खुजाइंदा। इक्को डंका दए वजा, डंका आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच दुआर एका दए सुहा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त नज़री आए इक ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार जो कीते जुदा, अन्तिम आपणा जुज़ बणाइंदा। इक्को मार्ग दस्से सिध्धा, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। तीर निशाना मार दो जहान विधा, आर पार आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी करे आप, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादि देवणहारा जाप, साचा नाउँ इक दृढ़ाईआ। उतारनहारा कोटन कोटि पाप, पतित पापी पार कराईआ। जिस नूं ईसा कहे बाप, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। सो वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। जिस दी मुहम्मद रखी

आस, अमाम अमामां फेरा पाईआ। मेहरवान बुझाए तृष्ना प्यास, अग्नी अग्ग ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। गुर अवतारां देवे साथ, सगला संग आप निभाईआ। भगत भगवान पढ़ाए गाथ, ढोला इक्को इक जणाईआ। सर्ब कला बण समराथ, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। आपे बैठा साचे पत्तण ताट, घाट इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। निरगुण जोती निरगुण जाता, नूरो नूर डगमगाइंदा। निरगुण नूर पुरख बिधाता, बेपरवाह फेरा पाइंदा। निरगुण वेखे खेल तमाशा, सरगुण नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण निरगुण पूरी करे आसा, नानक गोबिन्द मेल मिलाइंदा। निरगुण निरगुण खोल्हे सच ख़ुलासा, भेव अभेदा आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, आकाश आकाशा चरणां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेस अवल्ला आप वटाइंदा। आपे धारे वेस अवल्ला, अव्वल आपणा नाम जणाईआ। आदि जुगादी इक इकल्ला, निरगुण दाता वड वड्याईआ। सच संदेसा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप घल्ला, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। शब्द निराला तीर फड़े इक्को भल्ला, चार कुण्ट कुण्ट जगाईआ। बोलणहारा साचा हल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महल अटल इक रुशनाईआ। महल अटल सोहे बंक, बंक दवारी आप सुहाइंदा। वेस वटाए श्री भगवन्त, भगवन आपणा राह जणाइंदा। शब्द जणाए महिमा अगणत, बोध अगाध आप पढ़ाइंदा। कलिजुग वेखे अन्तिम अन्त, अन्त आपणा फेरा पाइंदा। लख चुरासी बण कन्त, सरगुण साची सेज हंढ्ढाइंदा। आत्म परमात्म जपावणहारा नाम मंत, मंत्र इक्को इक दरसाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ियां हथ्थ किसे ना आइंदा। वसणहारा जेरज अंडत, उत्भुज सेहज सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेख वखावेगा। परवरदिगार नूर धरावेगा। ज़ाहर ज़हूर नज़री आवेगा। पीर पैगम्बर फड़ उठावेगा। नेत्र नैण खुल्हावेगा। पर्दा दर उठावेगा। डरदा डरदा सर्ब सीस झुकावेगा। हरि जू इक्को राग सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा खेल करावेगा। आपणा खेल करेगा। निरभउ कदे ना डरेगा। सचखण्ड दवारे चढ़ेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर फड़ेगा। दो जहानां आपे लड़ेगा। ना जीवेगा ना मरेगा। आपणी करनी साची करेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धाम आपे खड़ेगा। आपणा धाम सुहाएगा। सचखण्ड दवारे डगमगाएगा। थिर घर आपणा कुण्डा लाहेगा। शब्दी सुत उठाएगा। एका हुक्म जणाएगा। सिर आपणा

हथ्थ टिकाएगा। फड़ बांहों राहे पाएगा। विष्नूं अक्ख खुल्हाएगा। ब्रह्मा नैणां नीर वहाएगा। शंकर धूढ़ी टिक्का मस्तक लाएगा। करोड़ तेतीसा नैण शरमाएगा। रवि ससि धार बदलाएगा। त्रैगुण माया डेरा ढाहेगा। पंज तत्त खोज खुजाएगा। मन मति बुध आप समझाएगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछली कीती आप वखाएगा। अनडीठी कार कमाएगा। मन्दिर मसीती फेरा पाएगा। शिवदुआले मठ्ठ पन्ध मुकाएगा। दो जहानां नठ्ठ नठ्ठ, लख चुरासी खोज खुजाएगा। वेखणहारा तीर्थ तट, जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा पन्ध मुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताएगा। आपणा हुक्म वरतावांगा। गुर पीर अवतार नाल मिलावांगा। कलिजुग अन्तिम खेल खलावांगा। जो घड़या भन्न वखावांगा। नाम खण्डा इक चमकावांगा। ब्रह्मण्डां आप डरावांगा। वरभण्डां खेह उडावांगा। साचा छन्दा इक्को सुणावांगा। जन भगतां मेल मिलावांगा। परमानंदा रस चखावांगा। पापी गंदा बाहर कढ्ढावांगा। गुरसिख बंदा आप बणावांगा। सतिजुग चन्दा आप चढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणावांगा। धुर फ़रमाना सच संदेसा, श्री भगवान आप जणाइंदा। नेत्र खोल्हो नर नरेशा, नर नरायण फेरा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम बदलणहारा भेसा, भेख पखण्ड सर्ब गवाइंदा। दो जहानां नज़री आए इक्को नेता, नित नवित्त आपणा राह जणाइंदा। जन भगतां करे साचा हेता, बण हितकारी फेरा पाइंदा। पीर पैगम्बर चौदां सदीआं चौदां तबक खेडीआं खेडां, परवरदिगार खलारी इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। धुर संदेसा एका वार, एकँकार जणाईआ। पीर पैगम्बर आए दुआर, दर बैठण सीस झुकाईआ। तेरी कुदरत तूंहे जाणे परवरदिगार, हउँ बालक भेव ना राईआ। दर दरवेश मंगदे इक भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। साडी हिम्मत गई हार, तेरे कलमे ना कोए वड्याईआ। उल्मा रिहा ना कोए संसार, आरफ़ करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे सीस गया झुक, सजदा इक्को नज़री आईआ। साडे ख़ाली हथ्थ कोल नहीं कुछ, शब्द बाणी कोए ना आईआ। असीं उम्मत कोलों आए पुच्छ, दर दर घर घर फेरा पाईआ। तेरे नालों सारे गए रुस्स, बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी इक रज़ाईआ। पीर पैगम्बर मारन नाअरा, नेत्र नैणां नीर वहाया। कलिजुग अन्तिम मिले ना कोए सहारा, चारे कुण्टां संग ना कोए निभाया। चौदां लोक चौदां तबक होया धूंआँधारा, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। मिल्या मेल ना मीत मुरारा, कलिजुग डेरा सब दा ढाहया। ईसा मूसा होया नाकारा, आपणा बल ना कोए जणाया। अल्ला राणी दिसे ना कोए किनारा, भज्ज भज्ज आपणा

पन्ध मुकाया। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, हक़ महिबूब नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा जणाया। पीर पैगम्बर तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। अन्तिम वेला गया आ, साचा संग ना कोए निभाईआ। जिस दी सिफ्त रहे गा, सो सिफ्त सालाही वेख वखाईआ। आपणा खेल रिहा रचा, रच्च रच्च वेखे चाईं चाईंआ। दर हुक्मे लए बुला, सच संदेसा इक घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। पीर पैगम्बर खोल्हण अक्ख, नेत्र नैण उग्घाड़या। नज़री आया इक प्रतख, ज़ाहर ज़हूर परवरदिगारया। चरण कँवल जाइण ढठ्ठ, दोए जोड़ करन निमस्कारया। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, दूजा अवर ना कोए सहारया। चोदां तबक भाण्डे सक्ख, ख़ाली फेर ना कोए भरा रिहा। चौदां सदीआं तैथों रहे वक्ख, अद्धविचकार डेरा ला ल्या। कलिजुग अन्तिम प्रगट होइउँ पुरख समरथ, आप आपणा वेस वटा ल्या। कर किरपा मार्ग दस्स, दोए जोड़ वास्ता गल पल्लू इक वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखा ल्या। दर तेरे ओट रखाईआ। बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। चौदां लोक पई दुहाईआ। कलमा हक़ ना कोए सुणाईआ। पीर पैगम्बर रहे कुरलाईआ। जलवा इक्को नूर इलाहीआ। वसें हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरा कलमा कायनात, दो जहानां इक वड्याइंदा। तेरा कलमा साख्यात, नबी रसूल नज़री आइंदा। तेरा कलमा दए नज़ात, अमाम अमामां मेल मिलाइंदा । तेरा कलमा देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। तेरा कलमा डूँग्घा खात, हथ्थ किसे ना आइंदा। तेरा कलमा साची आयत, इक्को राह जणाइंदा । तेरा कलमा कदे ना पाए वफ़ात, मकबरे विच कदे ना आइंदा। तेरा कलमा लेखा जाणे ना कलम दवात, कातब लेख ना कोए वखाइंदा। तेरा कलमा देवणहारा हयाते आब, आबे हयात इक प्याइंदा। तेरा कलमा पीर पैगम्बर लैंदे रहे ख्वाब, आस आसा नाल मिलाइंदा। तेरा कलमा तेरा रूप हक़ जनाब, हकीकत तेरी वेख वखाइंदा। पीर पैगम्बर तेरे बरदे दर तेरे करन अदाब, आपणा माण ना कोए रखाइंदा । मेहरवान मेहरवान बेनज़ीर आपणे कलमे दे जवाब, जुमला होर नज़र कोए ना आइंदा। परवरदिगार सच जवाब जणाएगा। पीर पैगम्बरां पिछला ख्वाब पूर कराएगा। आबे हयात मध प्याला इक प्याएगा। ख़ाकी ख़ाक पाकी पाक रूप वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाएगा। आपणा भेव जणावांगा। अगम्म खेल करावांगा। जोती नूर प्रगटावांगा। शब्दी डंक वजावांगा। पीर पैगम्बर समझावांगा। अल्फ़ ये पन्ध मुकावांगा। नुक्ता नून ना कोए जणावांगा। ऐन अक्ख ना वंड वंडावांगा। प्रतख धार चलावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा

राह दरसावांगा। साचा राह दस्से सच दलील, शाह सुल्तान दया कमाईआ। पीर पैगम्बर अन्त सुणे ना कोए अपील, अपरम्पर आपणा हुक्म मनाईआ। दरगाह साची बिन ख़ुदावंद दिसे ना कोए वकील, वुकला रूप ना कोए वटाईआ । परवरदिगार सांझा यार कलिजुग अन्तिम वस्त्र पहरे नील, छैल छबीला आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। साचा हुक्म जणाएगा। पिछला हुक्म मिटाएगा। उल्मा आप पढ़ाएगा। मार्ग इक्को लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखाएगा। साची करनी आप करावेगा। विष्नूं आपणी जोत मिलावेगा। ब्रह्मे पन्ध मुकावेगा। शंकर आप उठावेगा। तेई अवतारां गोद बहावेगा। भगत अठारां चोग चुगावेगा। ईसा मूसा मुहम्मद संजोग बणावेगा। गुर दस अमोघ दरस करावेगा। सतिजुग साचा किला कोट वसावेगा। नाम नगारे चोट इक लगावेगा। लख चुरासी खोट बाहर कढ्ढावेगा। गुरमुख आहलणयों डिगे बोट उठावेगा। निरगुण सरगुण मेल मिलावेगा। कूड़ी क्रिया मोह चुकावेगा। सचखण्ड दुआर सुहावेगा। सुरती शब्द रंग रंगावेगा। अकाल मूर्ती नज़री आवेगा। नाद तूरत इक सुणावेगा। सच महूरत आप करावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक्को कलमा आप सिखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगावेगा। साचा मार्ग इक्को लग्गेगा। पुरख अकाल सूरा गज्जेगा। साचे तख्त बहि के सजेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपे दस्सेगा। साची करनी देवे दस्स, दहि दिशा आप जणाईआ। कलिजुग खेड़ा होवे भठ्ठ, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणा राह चलाईआ। नव नौ चार पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आदि जुगादि एकँकार, हरि अक्ल कला अख्वाइंदा। आदि जुगादि ठांडा दरबार, सचखण्ड दवारा इक सुहाइंदा। आदि जुगादि थिर घर खोल्ह कवाड़, मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। आदि जुगादि शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आदि जुगादि बोल जैकार, नाउँ निरँकारा आप अल्हाइंदा। आदि जुगादि सति विहार, बण बिवहारी राह चलाइंदा। आदि जुगादि वणज वपार, निरगुण आपणा हट्ट खुल्हाइंदा। आदि जुगादि देवणहार, दाता दानी दया कमाइंदा। आदि जुगादि भर भण्डार, हरि करता वेख वखाइंदा। आदि जुगादि लाए कार, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाइंदा। आदि जुगादि पावे सार, शब्दी सुत सुत सलाहइंदा। आदि जुगादि कर उज्यार, रवि ससि नूर धराइंदा। आदि जुगादि लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां कर पसार, पसर पसारी सोभा पाइंदा। आदि जुगादि लख चुरासी धार, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश जोड़ जुड़ाइंदा। आदि

जुगादि आत्म परमात्म वंड वंडे निरँकार, निरगुण आपणा राह जणाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग लए अवतार, गुर अवतार नाउँ रखाइंदा। आदि जुगादि शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोल जैकार, नाअरा इक्को इक समझाइंदा। आदि जुगादि पीर पैगम्बर कर प्यार, कलमा नबी इक पढ़ाइंदा। आदि जुगादि वेखे विगसे वेखणहार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आदि जुगादि खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराईआ। आदि जुगादि ना मरे ना पए जम्म, जीवण मरन ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादि करे कराए साचा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। आदि जुगादि निरगुण जोत चाढ़्हे चन्न, जोती जाता डगमगाईआ। आदि जुगादि एका राग सुणाए कन्न, राग रागणी सिफ्त सालाहीआ। आदि जुगादि करे वसेरा बिन छप्पर छन्न, चार दीवार ना कोए बणाईआ। आदि जुगादि जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। आदि जुगादि नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, लख चुरासी भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाईआ। आदि जुगादि पुरख समरथ, समरथ आपणा खेल रचाइंदा। आदि जुगादि हो प्रगट, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। आदि जुगादि खोल्ह हट्ट, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। आदि जुगादि प्रगटाए नाम सति, सति सति आपणा आप बुझाइंदा। आदि जुगादि देवणहार ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाइंदा। आदि जुगादि लेखे लावणहारा रत्ती रत्त, रत्त आप सुकाइंदा। आदि जुगादि चरण कँवल बंधाए साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आदि जुगादि इक्को ज़ात, वरन बरन वंड ना कोए वंडाइंदा। आदि जुगादि खेल तमाश, हरि ख़ालक आपणा आप खलाइंदा। आदि जुगादि भोग बलास, भस्मड़ भेव ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि पावे रास, गोपी काहन वंड वंडाइंदा। आदि जुगादि रहे विच प्रभास, जंगल जूह डेरा लाइंदा। आदि जुगादि गुर अवतार बणाए आपणी शाख़, शनाख़त आपणी विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। आदि जुगादि वजाए नाद, अनादी नाद इक जणाईआ। आदि जुगादि वसावणहारा ब्रह्माद, ब्रह्मवेता वड वड्याईआ। आदि जुगादि सुणावणहारा बोध अगाध, पीर अवतार करे पढ़ाईआ। आदि जुगादि आपणे विच्चों काढ, लख चुरासी वंड वंडाईआ। आदि जुगादि भगत भगवन्त करे लाड, साची रीती इक जणाईआ। आदि जुगादि सन्त साजण रहे विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप वटाईआ। आदि जुगादि खुल्हाए जाग, नेत्र नैण नैण उठाईआ। आदि जुगादि सुणाए अगम्म राग, रागी इक्को ढोला गाईआ। आदि जुगादि देवणहारा सच स्वाद, अमृत रस इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आदि जुगादि इक्को राम, निरगुण निरगुण हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादि इक्को जाम,

अमर अमर आप कराइंदा। आदि जुगादि इक्को ताम, तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। आदि जुगादि इक्को शाम, नाम बंसरी हथ्थ उठाइंदा। आदि जुगादि इक पैग़ाम, कलमा नबी आप सुणाइंदा। आदि जुगादि इक अमाम, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। आदि जुगादी इक नज़ाम, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि जुगादी शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। आदि जुगादी जाणी जाण, घट घट अन्दर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आदि जुगादि इक्को मंत्र, हरि मंत्र आप दृढ़ाईआ। आदि जुगादि इक्को बणाए बणतर, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि इक्को वसे गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां फोल फुलाईआ। आदि अन्त इक्को थान सुहंतर, सोभावन्त सोभनीक लाशरीक इक इक ख़ुदाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वेस वटाईआ। आदि जुगादि इक्को वेस, वेस अनेका आप कराइंदा। आदि जुगादि धारे भेख, निरगुण सरगुण नाम प्रगटाइंदा। आदि जुगादि मिटावणहारा रेख, रेखा आपणी आप प्रगटाइंदा। आदि जुगादि वसणहारा सचखण्ड साचे देस, धरत धवल सोभा पाइंदा। आदि जुगादि गुर अवतारां वसे पास, पासा सब दा आप बदलाइंदा। आदि जुगादि पूरी करे ख्वाहिश, ख्वाहिश सब दी मेट मिटाइंदा। आदि जुगादि जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। आदि जुगादी इक अवतारा, चार जुग वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी सच विहारा, बण बिवहारी सेव कमाईआ। आदि जुगादी इक्को नाअरा, गुर अवतार रहे जस गाईआ। आदि जुगादी इक पसारा, पसर पसारी वेख वखाईआ। आदि जुगादी इक्को दवारा, धर्म दुआर इक सुहाईआ। आदि जुगादी इक नगारा, सति शब्द डंका रिहा वजाईआ। आदि जुगादी इक प्यारा, पुरख अकाल गुर गुर रूप समाईआ। आदि जुगादि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। आदि जुगादि इक दरवाज़ा, दो जहानां आप जणाइंदा। आदि जुगादि इक्को वाजा, अहिबाब रबाब आप वजाइंदा। आदि जुगादि इक्को साजा, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि उठ फिरे भाजा, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। आदि जुगादि इक्को राजा, लख चुरासी रय्यत वेख वखाइंदा। आदि जुगादि इक्को नवाबा, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। आदि जुगादि इक्को मक्का इक्को काअबा, हुजरा हक़ इक दृढ़ाइंदा। आदि जुगादी इक्को पाका, पाक रसूल आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी इक्को ख़ाका, नकशा होर ना कोए वखाइंदा। आदि जुगादी देवे साथा, बण साथी संग निभाइंदा। आदि जुगादी खोल्हणहारा ताका, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। आदि जुगादी चुकावणहारा बाकी बाका, हिसाब बेबाक आप कराइंदा। आदि जुगादी होए सहाई नाथ अनाथां, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। आदि जुगादी इक्को पूजा पाठा, मंत्र इक्को इक

दृढ़ाइंदा। आदि जुगादी इक्को तीर्थ ताटा, आत्म सरोवर आप नुहाइंदा। आदि जुगादी इक्को बाटा, गुर गोबिन्द हथ्थ फड़ाइंदा। आदि जुगादी वेखणहारा वाटा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। आदि जुगादी खेले खेल बाज़ीगर नाटा, बण स्वांगी स्वांग रचाइंदा। आदि जुगादी भगतां बणे राखा, बण सेवक सेव कमाइंदा। आदि जुगादी रूप दरसाए साख्याता, मुख नक़ाब पर्दा लाहइंदा। आदि जुगादी साचे सन्तां नाल करे बातां, निरगुण निरगुण हाल सुणाइंदा। आदि जुगादी वेखणहारा नार कमज़ाता, कूड़ी क्रिया फोल फुलाइंदा। आदि जुगादी जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप जणाइंदा। आदि जुगादि इक्को राह, रहबर हरि हरि नज़री आईआ। आदि जुगादि इक मलाह, बेड़ा रिहा चलाईआ। आदि जुगादि इक सलाह, साचा नाम करे पढ़ाईआ। आदि जुगादि पकड़नहारा बांह, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे अंग लगाईआ। आदि जुगादि वसणहारा साचे थाँ, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। आदि जुगादि देवणहार पनाह, चरण कँवल दए सरनाईआ। आदि जुगादि बख्शणहार गुनाह, मेहर नज़र इक उठाईआ। आदि जुगादि बणे पिता माँ, लख चुरासी आपणी गोद बहाईआ। आदि जुगादि उडावणहारा काँ, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। आदि जुगादि त्रैगुण माया, बन्धन लख चुरासी पाइंदा। आदि जुगादि हउमें हंगता गढ़ बणाया, कूड़ी क्रिया विच वसाइंदा। आदि जुगादि काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया, चारों कुण्ट सवान दौड़ाइंदा। आदि जुगादि आसा तृष्ना रोग लगाया, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप जणाया। साचा हुक्म नव नौ चार, चार चार वंड वंडाईआ। चारे मुख खोल्ह कवाड़, ब्रह्म वेता इक दृढ़ाईआ। चारे वेद बोल जैकार, चारे जुग करी कुड़माईआ। चारे कुण्ट कर पसार, चार वरनां वंड वंडाईआ। चारे खाणी खोल्ह किवाड़, चारे बाणी भेव समझाईआ। चार यारी वजाए ताल, चौथे जुग भेव ना राईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा रंग चढ़ाईआ। नव नौ चार होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे कलिजुग, अन्त आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग औध गई पुग, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। वेले अन्त कोई ना सके लुक, अबिनाशी करता फड़ बांहों आप उठाइंदा। नव नौ चार पए लुट, कूड़ी क्रिया हट्ट लुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा राह जणाइंदा। आदि जुगादी आवेगा। ब्रह्म पारब्रह्म राग सुणावेगा। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। सतिजुग मार्ग इक्को लावेगा। चार वरनां फड़ उठावेगा। अठारां बरनां पन्ध मुकावेगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र

वैश इक्को नज़री आवेगा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई आपणी गंढ्ढ पवावेगा। जगत दुहागण नार रंड खपावेगा। आत्म परमात्म इक्को कन्त वखावेगा। चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, पत्त डाली फुल महकावेगा । निरगुण ढोला बण वचोला सरगुण आप सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी वेख वखावेगा। आदि जुगादी वेखेगा, निरगुण दाता वड वड्याईआ। सरगुण सरगुण हो के खेडेगा, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच संदेसा इक्को भेजेगा, दो जहान करे शनवाईआ। साचा नाम इक्को बीजेगा, फल फुलवाड़ी इक वखाईआ। जन भगतां उत्ते रीझेगा, निरगुण निर्मल निरवैर पुरख अकाल ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। प्रेम प्यार अन्दर सीजेगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। आपणी करनी सच कमावेगा। सृष्ट सबाई नाम जपावेगा। सोहँ ढोला इक्को गावेगा। पीर पैगम्बर शुकर मनावेगा। गुर अवतार सीस निवावेगा। हरि जगदीश सोभा पावेगा। छत्र सीस इक झुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कर वखावेगा। आदि जुगादि करे सच करनी, करता आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरनी फरनी, निज नेत्र दया कमाइंदा। मेल मिलाए दाता दातार तरन तरनी, तारनहारा फेरा पाइंदा। नाता तुटे मरनी डरनी, जन्म मरन गेड़ चुकाइंदा। जो जन साहिब सच्चे दी लग्गा चरणी, चरण चरणोदक मुख प्याइंदा। नाता तुटे वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग दाता आपणा फेरा पाइंदा। जुग दाता आया लोकमात, लख चुरासी दए जणाईआ। सृष्ट सबाई बणाए इक जमात, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म ब्रह्म पारब्रह्म जणाए साचा साथ, ईश जीव जीव ईश कर कुड़माईआ। पत्तण वखाए इक्को घाट, पिछला घाटा पूर कराईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण जगाए ललाट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सोहँ ढोला बण विचोला सुणाए गाथ, पर्दा उहला आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग इक्को रंग वखाईआ। सतिजुग चाढ़्हे इक्को रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। आत्म सेजा सोहे पलँघ, सच सिँघासण आसण लाइंदा। अनहद नाद वजाए मृदंग, सुर ताल ना कोए वड्याइंदा। सति सतिवादी अन्तर आत्म गुरमुख वेखे लँघ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख गुर गुर इक दूजे दा गायण छन्द, तूं मेरा मैं तेरा नानक मार्ग इक जणाइंदा। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग दस्से, दस्सणहारा इक अख्वाईआ। हर हिरदे विच आपे वसे, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पंच विकारा फड़ फड़ झस्से, आसा तृष्ना दए खपाईआ। आत्म परमात्म मिल मिल हस्से, सोहँ हँसा हँस रूप वटाईआ। सतिगुर

पूरा दीन दयाल ठाकर स्वामी दूर दुराडा नेरन नेरा गुरमुख दवारे आपे नस्से, बण पांधी फेरा पाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख सन्त कीते इकठ्ठे, कठ्ठ इक्को घर वखाईआ। हरि सरनाई जो जन ढठ्ठे, फड़ बांहों लए उठाईआ। लख चुरासी धर्म राए दे खाते घत्ते, चित्रगुप्त हिसाब रखाईआ। लाड़ी मौत नक्क पाए नथ्थे, मैहन्दी रंगली रही लाईआ। कलिजुग कहे मैं सब दी मारी मत्ते, गुर का शब्द ना कोए ध्याईआ। अल्ला राणी कहे नबी रसूल तेरे दर ते नच्चे, बण स्वांगी स्वांग वटाईआ। बिन तेरे कल्मयों सारे कच्चे, कायनात रही कुरलाईआ। गोबिन्द कहे गुरमुख तेरे बच्चे, बच्चयां आपणी गोद उठाईआ। कर किरपा ढाले आपणे सच्चे, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। तेरे प्यार अन्दर फसे, फ़ासी जम दी गलों लाहीआ। तेरे खेड़े अन्दर वसे, जगत झेड़ा गए मुकाईआ। तेरे लेखे लग्गे तत्त अठ्ठे, नौ दर पन्ध ना कोए जणाईआ। पहलों दस्म दुआरे चढ़ के हस्से, फिर सुंन अगम्म पार कराईआ। थिर घर जा के वसे, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। तेरा खेल पुरख समरथे, आदि अन्त भेव कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ी क्रिया चोला पुराणा फटे, सतिजुग वस्त्र भूशन इक छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सब दा लहिणा रिहा चुकाईआ। कलिजुग अग्गों दोए जोड़, प्रभ साचे सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी मेरी करनी वेख चढ़ के घोड़, नव सत्त तेरा राह जणाइंदा। मैं लख चुरासी रीठा कीता कौड़, मिठ्ठा नज़र कोए ना आइंदा। घर घर अन्दर पाया शोर, दर दर नाअरा इक सुणाइंदा। सृष्ट सबाई बणी चोर, तेरी चोरी सर्ब कमाइंदा। मुल्ला शेख़ होए हरामख़ोर, असल असलीअत हट्ट ना कोए वखाइंदा। पीर पैगम्बर डूँग्घी सुत्ते गोर, मकबरा अन्त ना कोए खुल्हाइंदा। अल्ला राणी चले ना कोए ज़ोर, तेरा मंत्र इक्को फोर, फुरना सब दा बंद कराइंदा। मैं तेरा निक्का बाला चौथा जुग छोहर, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। पहलों तैनूं मेरी रही लोड़, हुण मैं तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा। वेखीं मेरा मारया ना देवीं कोई छोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक जणाइंदा। कलिजुग सुण सुत दुलारे, छोटे दए वड्याईआ। चार कुण्ट तेरे हुलारे, दहि दिशा झूटे नज़री आईआ। मुल्ला शेख़ पंडत पांधे होए ख्वारे, ख़ाली हथ्थीं देण दुहाईआ। कलिजुग जीव रोवण ज़ारो ज़ारे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप घर घर पए पुआड़े, सांतक सति ना कोए वरताईआ। श्री भगवान तेरा वेखणहारा अन्त अखाड़े, हुक्म इक्को इक जणाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा घोड़ी अन्तिम सब नूं चाढ़्हे, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। नव नौ चबाए दाढ़े, खा के आपणा शुकर ना फेर मनाईआ। लेखा जाणे सतारां हाढ़े, हस्ती सब दी दए मिटाईआ। मौत राणी पहली चेत्र चढ़ खारे, तन वटणा रही लगाईआ। कलिजुग जीव सर्ब कुँवारे, बिन मेरे ना

कोए प्रनाईआ । कूड़ी माया ममता तन शृंगारे, काम क्रोध नेत्र कज्जल पाईआ। वेखण आए खेल परवरदिगारे, बेपरवाह मुख नकाब पर्दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए चुकाईआ। कलिजुग अग्गों प्या हस्स, हस्स के ख़ुशी मनाइंदा। तेरी लोकाई दिती तेरे हथ्थ, आपणा पल्लू मैं छुडाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मार्ग गए दस्स, सब दे कोलों मार्ग इक भुलाइंदा। मैं आपणे वलों खेड़ा कीता भठ्ठ, जे कोई बचया रिहा तेरी झोली पाइंदा। मैं तेरा हुक्म मन्नया डट, बल आपणा आप वखाइंदा। मैं ख़ाली कीते मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर मठ्ठ, तेरा नाउँ नज़र किते ना आइंदा। मैं सब दे दन्द खट्टे कीते नठ्ठ नठ्ठ, तेरा अमृत रस रसना ना कोए चखाइंदा। मैं वेखे जा के तीर्थ तट, कलिजुग जीव नारी पुरुष नंगा तारीआं लाइंदा। दहि दिशा वेख धीआं भैणां सारे रहे तक्क, नेत्र नैण ना किसे शरमाइंदा। मैं आपणा पूरा कीता हक़, तेरा हुक्म सच कमाइंदा। जे कोई मेरे उत्ते रहि गया शक़, वेख मांवां पुत्रां संग मिलाइंदा। तूं आपणा कर लै झट्ट, सृष्ट सबाई झटका रूप वखाइंदा। मैं दो हथ्थीं लाया फट्ट, दीन मज़्हब आप लड़ाइंदा। शरअ रखी विच वट्ट, बनां अग्गे हो ना कोई ढाइंदा। किसे दा रहिण ना दित्ता जत, धीरज धीर ना कोए जणाइंदा। घर घर उब्बले बहत्तर नाड़ी रत्त, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी सुख ना कोए वखाइंदा। जगत विद्या मारी मति, ब्रह्म मति ना कोए समझाइंदा। जगत विकारे गए फस, फाँसी गलों ना कोए कटाइंदा। मैं सच सच तैनूं दित्ता दस्स, कलिजुग दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे हाल सुणाइंदा। तेरे अग्गे हाल सुणावांगा। जो कीती कर वखावांगा। सृष्ट सबाई मुख थुक पवावांगा। आपणा डंक वजावांगा। राहे जांदयां आप भुलावांगा। शौह दरयाए फड़ रुढ़ावांगा। अठाई कुण्डां भर वखावांगा। जनक उलांभा लाहवांगा। तेरा शुकर मनावांगा। फिर दर तेरे ते आवांगा। निउँ के सीस झुकावांगा। गल विच पल्लू पावांगा। आपणे वड्डे भरा दा राह तकावांगा। तिन्न जुग दा सुत्ता तेरे कोलों उठावांगा। कलिजुग कहे सतिजुग सतिजुग वंड वंडावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, फिर तेरे विच समावांगा। सतिजुग साचा लग्गेगा। दीपक इक्को जगेगा। गुरमुख विरला सरनी लग्गेगा। कलिजुग जीव अग्नी तपेगा। हरि मंत्र कोई ना जपेगा। वेले अन्त कूड़ी क्रिया खपेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आपे रखेगा। जन भगतां रखे आप भगवान, जुग जुग रक्षा आप कराइंदा। देवणहारा साचा माण, अभिमान मेट मिटाइंदा। अन्तर आत्म इक ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। चरण धूढ़ी सच अशनान, दुरमति मैल धवाइंदा। एका राग सुणाए कान, नाद अनादी नाद वजाइंदा। सति सरूपी दे पहिचाण, आप आपणा राह

वखाइंदा। जुग चौकड़ी विछड़े मेले आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पन्ध मुकाइंदा। धर्म वखाए इक निशान, सच दवारे आप झुलाइंदा । इक्को देवे पीण खाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप उठाइंदा। भगत भगवन्त साचा मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। एका घर वखाए गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द पर्दा लाहीआ। कलिजुग लेखा चुकाए सज्जण सुहेला, साहिब सुल्तान फेरा पाईआ। आदि जुगादि जुग जुग वसणहारा धाम नवेला, कलिजुग अन्तिम सम्बल नगर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सम्बल सतिगुर वेखे खेड़ा, खड़ग खण्डा हथ्थ चमकाईआ। निरगुण सरगुण चुक्के झेड़ा, इष्ट देव प्रभ इक जणाईआ। नव नौ चार खुल्हा कराए वेहड़ा, बंदीख़ाना ना कोए रखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त कल देवणहारा गेड़ा, उलटी लठ्ठ दए भुआईआ। करे कराए हक़ नबेड़ा, अदल अदालत इक जणाईआ। गुरमुखां चुकाए हेरा फेरा, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। कर किरपा बन्न्हे बेड़ा, नईया नौका एका चप्पू नाम लगाईआ। तारनहारा तारे कर कर आपणी मेहरां, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द सरूपी सति सतिवादी पाए घेरा, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान होए सहाईआ। भगत भगवान इक्को घर, घर मन्दिर आप वड्याइंदा। भगत भगवान इक्को दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। भगत भगवान नाता नारी नर, नर नरैण ख़ुशी मनाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दी सेजे जाइण चढ़, सेज सुहञ्जणी इक वड्याइंदा। भगत भगवान आत्म परमात्म पल्लू लैण फड़, ब्रह्म आपणी गंढ्ढ वखाइंदा। भगत भगवान इक्को अक्खर लैण पढ़, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दा दरस करन खड़, मुख मनुक्ख ना कोए वड्याइंदा । भगत भवगान आदि जुगादि जुग जुग भाणा लैण जर, सद भाणे आप रहाइंदा। भगत भगवान ना जन्मे ना जाए मर, जगत रीती जगत कहाणी भगत गाथा भगवन साथा साचा राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खाणी बाणी भगतां सेवा लाइंदा। खाणी बाणी भगतन सेवा, बण चाकर रूप कराईआ। हुक्म जणाए अलख अभेवा, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई अमृत रस जणाए मेवा, फल इक्को इक लगाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल सदा निहकेवा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्को भगत दए सालाहीआ। भगत सालाहे आप प्रभ, जुग जुग खेल कराइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणा मेल मिलाइंदा। अमृत चुआए कँवल नभ्भ, उलटा मुख वखाइंदा। करे कराए पार हद्द, हदूद वंड ना कोए वंडाइंदा। गृह आपणे साचे लए सद्द, चरण कँवल आप बहाइंदा। भगत भगवान करे लड्ड, पिता पूत गोद उठाइंदा। अन्त भगवान भगतां कदे ना जाए पिच्छे

छड्ड, फड़ बाहों अग्गे लाइंदा। कलिजुग डूँग्घी सुट्टे खड्ड, उत्ते आपणा भार पाइंदा। कोटन कोटि गए लद्द, गया फिर कोए ना आइंदा। श्री भगवान शाह सुल्तान निरगुण दाता पुरख बिधाता जन भगतां विच बहे सज, सज्जण इक्को फेरा पाइंदा। एथे ओथे दो जहान रखणहारा लज्ज, पत आपणी झोली पाइंदा। सुत्तयां जागदयां दरस कराए रज्ज रज्ज, सुफ़न सखोपत जागरत तुरीआ भगतां दासी आप बणाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समां समें नाल टकराइंदा। उच्चा टिल्ला मन्दिर जाणे ढठ्ठ, पत्थर चोटी सर्ब कुरलाइंदा। भगत भगवन्त कहे सच, सच सच समझाइंदा। लख चुरासी काया माटी कच्च, कूड़ी गगरीआ अन्तिम भन्न वखाइंदा। मन वासना रहे नच्च, हरि शब्द ना कोए कमाइंदा। अन्त अग्नी जाणा मच्च, पुरख अकाल मवाता नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां इक्को रंग वखाइंदा। भगतां रंग चाढ़्हे गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। जोती देवे साचा नूरा, नूर नूर रुशनाईआ। गोबिन्द वाक् भविख्त करे पूरा, पुरख अकाल फेरा पाईआ। लिख्या लेख ना होए अधूरा, हद्द सब दी भन्न तुड़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। बहिश्ती किसे ना लभ्भी हूरा, उम्मत उम्मतीआं रही कुरलाईआ। सदी चौधवीं भरया इक्को पूरा, बेड़े कूड़े लए चढ़ाईआ। अल्ला राणी पा के हथ्थीं लाल चूड़ा, भज्जी फिरे वाहो दाहीआ। कोई रहिणा ना कक्का बूरा, ईसा मूसा ना कोए सहाईआ। मुहम्मद होया अन्त मजबूरा, मजबूरी सके ना कोए कटाईआ। मूसा कहे जिन जलवा दित्ता कोहतूरा, सो कुदरत वेखण आईआ। ईसा कहे मेरा परवरदिगार मेरा बचन करे पूरा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। निरगुण नानक कहे श्री भगवान सर्ब कला भरपूरा, महाबली नाउँ रखाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल मेरा संग दए ज़रूरा, ज़रूरत मेरी पूर कराईआ। आदि जुगादी जिस दा इक दस्तूरा, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला दस्तयाब दस्तबरदार ना कदे अख्वाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना हाज़र हज़ूरा, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह धारया बल, बल बावन माण मटाईआ । अल्ला राणी गई डुल, नेत्र नैणां नीर वखाईआ। सूरबीर कोई ना दिसे उम्मती कुल्ल, कलमा भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कूड़े धंदे गई रुल, बंदे बंदगी ना कोए कमाईआ। पाणी प्या काया चुल्ह, हुक्का टोपी सब दी दए भंनाईआ। मुहम्मद ईसा मूसा चार यार दर दरवेश मन्नण भुल्ल, जबराईल मेकाईल असराफ़ील अज़राईल तोबा तोब सुणाईआ। बेपरवाह करते कादर करीम तुध बिन पाए ना कोई मुल्ल, चौदां हट्ट ना कोए विकाईआ। अन्तिम तेरा दवारा गया खुल्ह, दर आए वाहो दाहीआ। कलिजुग बूटा रिहा हुल, हुलीआ सब दा दे बदलाईआ। अन्त अन्धेर जाणा झुल्ल, पवण उणंजा रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

हरि, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपणी करनी आप कमाईआ। अल्ला राणी लथ्था चीर, घूँगट मुख ना कोए रखाईआ। खुल्ही मींढी घत वहीर, वही खाता नाल लिआईआ। नक्क नाल कढ्ढणी फिरे लकीर, हथ्थ कलीरा ना कोए बंधाईआ। मेरे नठ्ठ गए साथी पीर फ़कीर, सगला संग ना कोए निभाईआ। मैं मार के बैठी ज़ंजीर, परवरदिगार मेरी शरअ रिहा तुड़ाईआ। मैं वंड करां शाह हकीर, हरि जू इक्को वेखण आईआ। तोबा तोबा मेरी होई अख़ीर, सलाम दुआ ना कोए जणाईआ। सलामा अलैकम मेरी कटे कोए ना भीड़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैनूं मेरा नज़र ना आए कोई वीर, भैण भय्या संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट होए वहीर, बेसबर प्याला रिहा प्याईआ। मैं चौदां तबक फिर के होई दिलगीर, दिलबर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराईआ। अल्ला राणी खुल्ही गुत्त, मींढी हथ्थ ना कोए रखाईआ। उठया इक अबिनाशी अचुत, चेता सब दा रिहा भुलाईआ। बिन ख़ाली कल्मयों बुत्त, रूह पाक नज़र ना आईआ। मैं घर घर आई पुच्छ, नठ्ठ नठ्ठ फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। बौहड़ी मैं किथे जावां लुक, थाँ कोए नज़र ना आईआ। श्री भगवान शेर हो के रिहा बुक्क, भबक आपणी इक लगाईआ। मेरी ख़ाली हुन्दी दिसे कुक्ख, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। अन्तिम बूटा जाणा सुक्क, सुक्के हरे ना कोए कराईआ। चलदयां चलदयां पैंडा गया मुक्क, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया सब दे मुख विच पैणा थुक्क, थुक्कां मूँह भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा हुक्म इक वड्याईआ। इक्को हुक्म शाह सुल्ताना, शाह पातशाह आप जणाईआ। कलिजुग वेखो मिटदा निशाना, ख़ाकी माटी खेह उडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए वैराना, वैरी घर घर दए बणाईआ। सत्त दीप होए हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। लाड़ी मौत बन्न्हे गानां, मौली तन्द हथ्थ उठाईआ। राए धर्म राह तकाना, नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग हथ्थ फड़ाए परवाना, परवानगी इक्को हथ्थ फड़ाईआ।