पुस्तकालयभाग १३

२७ माघ २०१९ बिक्रमी गुरबचन सिँघ, मोहण सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण हरि समरथ, सति सति अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अकथ, आदि अन्त भेव कोए ना पाइंदा। एकँकार सचखण्ड दवारे रिहा वस, महल अटल इक सुहाइंदा। आदि निरँजण निरगुण जोत कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खेलणहारा खेल तमाश, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान सच सुल्तान अलखना

अलख, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपणा जाणे आपे रस, रस रसीआ नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोलणहारा, निरवैर वड्डी वड्याईआ। आदि पुरख प्रभ हो उज्यारा, अक्ल कल अख्वाईआ। जोती नूर जोत उज्यारा, ज़हूर इक्को इक जणाईआ। मुकामे हक़ परवरदिगारा, बेऐब रूप ख़ुदाईआ। वसणहारा दरगाह साची ठांडे दरबारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणा राह जणाईआ। आदि पुरख आदि राह, इक्को इक जणाइंदा। निरगुण निरगुण बण मलाह, साचा बेड़ा कंध उठाइंदा। निरगुण निरगुण नाउँ उपजा, नाउँ निरँकारा आप अल्हाइंदा। निरगुण निरगुण दए सलाह, साची सिख्या इक प्रगटाइंदा। निरगुण निरगुण खेल खला, आप आपणी वंड वंडाइंदा। निरगुण निरगुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे सोभा पाइंदा। सच दुआर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। आदि जुगादी इक्को कन्त, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। सति बणाए साची बणत, घाड़न घड़न आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी अबिनाशी अचुत, सति सतिवादी आप कराइंदा। आपणी धारों आपे उठ, धार धार विच समाइंदा। बण जननी जन जणे साचा सुत, शब्दी नाउँ धराइंदा। निरगुण गोदी लए चुक्क, फड़ बांहों गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द सुत निक्का बाला, सो पुरख निरँजण आपणी गोद उठाईआ। हरि पुरख निरँजण हो दयाला, दीनन एका रंग रंगाईआ। एकँकारा बण प्रितपाला, प्रितपालक होए सहाईआ। आदि निरँजण जोत उजाला, जोती जोत लए जगाईआ। अबिनाशी करता मार्ग दस्से सुखाला, साची सिख्या इक समझाईआ। श्री भगवान बण दलाला, सच दलाली इक कमाईआ। पारब्रह्म इक जणाए सच्ची धर्मसाला, थिर घर आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका सुत लए समझाईआ। शब्दी सुत साची सिख्या, हरि सतिगुर झोली पाइंदा। साचा लेख आपे लिख्या, कलम दवात ना वंड वंडाइंदा। निरवैर निराकार अजूनी रहित कदे ना दिस्या, मूर्त अकाल वड वड्याइंदा। सचखण्ड निवासी थिर घर वन्डया हिस्सया, हिस्सा इक्को झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी सुत दुलारे, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। महल अटल इक मुनारे, थिर घर साचे दए बहाईआ। चरण कँवल कँवल चरण इक निमस्कारे, निवण सो अक्खर इक जणाईआ। तेरा लेखा अगम्म अपारे, अगोचर देवणहार वड्याईआ।

सदा सुहेला सिरजणहारे, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। इक कराए वणज वपारे, हट्ट हटवाणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत माण दिवाईआ। शब्द सुत माण दित्ता आदि, हरि आपणी दया कमाइंदा। तेरा वेखां खेल तमाश, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। तेरे अन्तर मेरा प्रकाश, नूर नुराना नूर वखाइंदा। मेरा प्रेम तेरे साथ, परम पुरख आप वड्याइंदा। मेरा नाउँ तेरी गाथ, साचा मंत्र इक समझाइंदा। मेरा खेल तेरा तमाश, तेरी रास इक रचाइंदा। मेरी इच्छया तेरी आस, आसा तेरी पूर कराइंदा। मेरा नूर तेरा प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। मेरा हुक्म तेरा राथ, निरगुण निरगुण आप चलाइंदा। मेरा मंत्र तेरा पाठ, पूजा इक्को इक समझाइंदा। मेरा मेल तेरा साक, सज्जण अवर ना कोए बणाइंदा। मेरा पर्दा तेरा ताक, ताकी पर्दा आपे लाहइंदा। मेरा पत्तण तेरा घाट, किनारा इक्को इक वखाइंदा। मेरा अमृत तेरा रस चाट, रस रसीआ इक जणाइंदा। मेरा चरण तेरा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि सुत दुलारे इक समझाइंदा। सुत दुलारे नेत्र खोल्ह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेरा कंडा तेरा तोल, तोलणहारा बेपरवाहीआ। मेरा नाउँ तेरा ढोल, मृदंगा इक्को इक जणाईआ। मेरा रंग तेरे अन्तर जाए मौल, मौला इक्को नज़री आईआ। मेरा अमृत तेरा कौल, कँवल आप भराईआ। मेरा हुलारा तेरा झोल, झूला इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त रिहा वरताईआ। मेरा प्यार तेरा रंग, रंग रंगीला इक जणाइंदा। मेरा मन्दिर तेरा पलँघ, सेज सुहञ्जणी इक वड्याइंदा। मेरा नूर तेरा संग, शब्दी तेरी धार रखाइंदा। मेरा गीत तेरा छन्द, शहिनशाह इक्को राह वखाइंदा। मेरा प्रेम तेरा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। थिर घर खेल तेरा कराए सूरा सरबँग, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। दोए जोड़ सच वस्त लैणी मंग, साची सिख्या इक वखाइंदा। पूत सपूते प्रभ दवारे ना जाणा संग, नेत्र नैण ना कोए शरमाइंदा। अंगीकार ला लाए आपणे अंग, अंग आपणे नाल मिलाइंदा। करे खेल सो पुरख निरँजण हँ वजाए इक मृदंग, सोहँ आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण देवे निरगुण वर निरगुण जोत निरगुण शब्द निरगुण पिता निरगुण मात निरगुण पूत झोली डाहइंदा। निरगुण सुत नेत्र रो, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। मैं तेरे जोगा गया हो, मेरी अवर ना कोए वड्याईआ। तेरी किरपा मिली लो, प्रकाश प्रकाश विच समाईआ। तेरे चरण गया छोह, छोहरा बांका आपणा मेल रखाईआ। मेरा मुखड़ा आपे धो, बण दर्दी दर्द वंडाईआ। एका देणा ढोआ ढो, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तुध बिन जाणे अवर ना को, वेख सके ना कोए राईआ। एका बीज आपणा बो, फल इक्को इक लगाईआ। आदि जुगादि कोई ना सके खोह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि आदि तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरे अग्गे झोली दिती रख, सुत शब्द मंग मंगाइंदा। आपणा प्यार दे प्रतख, प्यार प्यार नाल प्रनाइंदा। मैं तैथों होवां कदे ना वक्ख, सगला संग संग निभाइंदा। इक्को दे सच्ची अक्ख, जुग चौकड़ी बंद ना कोए कराइंदा। आपणा मार्ग दे दस्स, बण सेवक सेव कमाइंदा। मैं सेवा करां नस्स नस्स, पांधी आपणा नाउँ रखाइंदा। मेहरवान तेरा गावां जस, सोहला ढोला इक प्रगटाइंदा। तूं मिलणा हस्स हस्स, मैं तेरा राह तकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वस, वास्ता तेरे अग्गे पाइंदा। मेरे तुध बिन ख़ाली होए हथ्थ, दस्तबरदार इक्को नज़री आइंदा। तूं साहिब पुरख समरथ, हउँ बाला छोटा भेव ना कोए पाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सुत दुलारा कर प्यारा निरगुण धारा जोत उज्यारा, नूर नुराना बण निमाणा दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। साहिब सतिगुर देवणहारा दान, दाता दानी दया कमाईआ। चरण धूढ़ी करा अशनान, निर्मल निर्मल धार जणाईआ। सति सरूपी सति बणाए काहन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति सतिवादी देवे इक निशान, धर्म निशाना हथ्थ फड़ाईआ। एकँकारा अगम्म अथाह बेपरवाह देवणहार ज्ञान, निष्अक्खर इक पढ़ाईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा इक मकान, मकबरा होर ना कोए वड्याईआ। तेरा वेखां खेल महान, ख़ालक रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत तेरा राह चलाईआ। शब्द सुत तेरा राह चलावांगा। सिर तेरे हथ्थ रखावांगा। थिर घर इक्को माण दिवावांगा। अगम्म नाद वजावांगा। सुर ताल ना कोए रखावांगा। वस्त अमोलक तेरी झोली पावांगा। सच गोलक इक भरावांगा। धार धार विच्चों प्रगटावांगा। विष्नूं विश्व रूप वखावांगा। अमृत झिरना इक झिरावांगा। कँवल नाभ भरावांगा। ब्रह्म रूप वटावांगा। आपणा खेल करावांगा। तेरा संग जणावांगा। धूआं धार समावांगा। सुन अगम्म वखावांगा। शंकर रंग वटावांगा। तेरा बंस बणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिलावांगा। तेरा रंग चढ़ावांगा। सीस सेहरा तेरे बन्न्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी माण रखावांगा। शब्दी तेरा माण रखाऊँगा। दो जहानां वेख वखाऊँगा। निरगुण निरगुण तेरा संग निभाऊँगा। आपणी करनी कर वखाऊँगा। त्रैगुण माया नाल मिलाऊँगा। पंज तत्त वंड कराऊँगा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पर्दा लाहूंगा। लख चुरासी घाड़न घड़, निरगुण सरगुण वेख वखाऊँगा। काया मन्दिर आपे वड़, तेरा डंक वजाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाऊँगा। शब्द तेरा नाउँ प्रगटावांगा। दो जहान वसावांगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचावांगा। आकाश प्रकाश धरावांगा। सूरज चन्न

किरन किरन चमकावांगा। मण्डल मण्डप महकावांगा। धुर दरबारी रागी राग अलावांगा । तेरा गीत सुणावांगा। चारे खाणी वंड वंडावांगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा मेल मिलावांगा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरा ताल वजावांगा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा हिस्सा पावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी सेवा लावांगा। भगत भगवान विच जहान आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। सन्त साजण श्री भगवन्त, ब्रह्म पारब्रह्म वखावांगा। ईश जीव नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढावांगा। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, फुल फुलवाड़ तेरा महकावांगा। खेलां खेल जुगा जुगन्त, तेरा हुक्म चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि तेरा राह वखावांगा। सुण संदेसा श्री भगवान, शब्द सुत सीस झुकाइंदा। तूं दाता वड मेहरवान, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। हउँ बालक बाला बच्चा इक अञ्याण, आपणा माण ना कोए वखाइंदा। नित नवित्त रखां चरण ध्यान, सीस जगदीश तोहे झुकाइंदा । इष्ट देव गुर बणना सच ईमान, सति सहारा इक तकाइंदा। जुग जुग देणा धुर फ़रमान, सति संदेसा नर नरेशा तेरा राग अल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर खेलां खेल आवण जाण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरी वंड वंडाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दयां ज्ञान, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। खाणी बाणी कर प्रधान, वेख वखावां जीव जहान, जीवण जुगत सर्ब जणाइंदा। लेखा जाणा काया मन्दिर हट्ट मकान, नव दर आपे खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जुग जुग तेरी सेव कमाइंदा। साची सेव लगावांगा। सुत शब्द समझावांगा। फड़ बांहों राहे पावांगा। दो जहान वसावांगा। लोक परलोक खेल रचावांगा । ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचावांगा। लोआँ पुरीआँ नाद सुणावांगा। ब्रह्म ब्रह्माद आप उठावांगा। जुग चौकड़ी वेख वखावांगा। कोटन कोटि सिफ्ती नाम बणावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़ावांगा। रच सुअम्बर वेख वखावांगा। भरतम्बर रूप जणावांगा। अडम्बर इक वखावांगा। शब्दी सुत लख चुरासी तेरा टब्बर, मात बणावांगा। घर विच घर सति सन्तोख धीरज सबर, आप रखावांगा। काया मन्दिर डूँग्घी कन्दर जगत अन्धेरा झूठी कबर, कूड़ा मकबरा इक जणावांगा। तेरा नाम नौजवान शेर बब्बर, दो जहान इक्को भबक सुणावांगा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त जीव जंत साध सन्त पढ़ावां सबक, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। चौदां लोक देवां वडयाई चौदां तबक, तालब तेरे सर्ब बणावांगा। वेख वखावां ख़ालक ख़लक, मख़लूक तेरी आस जणावांगा। पर्दा लाहवां अर्श फ़र्श, काया कुरा वेख वखावांगा। तेरे नाउँ दी साची ग़रज़, जीव जंत जणावांगा। आपणे विछोड़े दी रखां मर्ज़, तुध बिन होर ना किसे नाल मिलावांगा। तेरा राग तेरी तर्ज़, तेरे नाल सालाहवांगा। जिस वेले करें अर्ज़, फड़ बांहों गले लगावांगा। मैं पूरा करां

फ़र्ज़, फ़र्ज़ सब दे उत्ते चलावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तूं मारीं आपणी गरज, गहर गम्भीर हो के तेरा संग निभावांगा। कूड़ कुड़यारा देणा वर्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकावांगा। सिर तेरे हथ्थ रखांगा। आदि जुगादि साथ ना छड्डांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अन्दर वाड़ फिर आपणी किरपा कढ्ढांगा। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फिर आपणे घर सद्दांगा। सुत दुलारा सुण संदेसा, थिर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या इक नरेशा, शहिनशाह वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी जाणे मेरा पेशा, पेशतर आपणा हुक्म सुणाईआ। सेवा लावां विष्न ब्रह्म महेषा, शिव शंकर हुक्म जणाईआ। आदि जुगादि जुग जुग निउँ निउँ करन सर्ब आदेसा, सजदा सीस झुकाईआ। निरगुण सरगुण वेखां धार धार के भेसा, भेख अवल्लड़ा इक जणाईआ। ना कोई रूप ना कोई रेखा, रंग रंग ना कोए रंगाईआ । मुच्छ दाढ़ी ना कोए केसा, ना कोई मुंडन मूंड मुंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द आपणा राह चलाईआ। शब्दी शब्द चले राह, हरि सतिगुर आप चलाइंदा। गुर शब्द बणे मलाह, जुग जुग बेड़ा मात उठाइंदा। गुर शब्द दृढ़ाए नाँ, नाउँ इक्को इक वड्याइंदा। गुर शब्द जणाए थाँ, थान थनंतर इक सुहाइंदा। गुर शब्द पकड़ उठाए बांह, फड़ बांहों आप जगाइंदा। गुर शब्द बणे पिता माँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तकाइंदा। गुर शब्द होए सच्चा दाता, दाता दान इक कराईआ । गुर शब्द होए ब्रह्म ज्ञाता, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाईआ। गुर शब्द आत्म परमात्म जोड़े नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। गुर शब्द पारब्रह्म ब्रह्म बणाए साथा, सगला संग रखाईआ। गुर शब्द सुरत शब्द करे दासी दासा, सेवक इक्को सेव जणाईआ। घर घर विच करे प्रकाशा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुर शब्द अनहद नाद वजाए वाजा, पंचम सखीआं मिल मिल राग अल्हाईआ। गुर शब्द अमृत आत्म देवे दाजा, निझर झिरना इक झिराईआ। गुर शब्द बणे सज्जण सच्चा साका, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। गुर शब्द नज़री आए इक्को आका, आकी कोए रहिण ना पाईआ। गुर शब्द बंद कवाड़ी खोल्हे ताका, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। गुर शब्द पन्ध मुकाए चौदां लोक हाटा, पांधी नज़र कोए ना आईआ। गुर शब्द सुणाए साचा साका, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। गुर शब्द वखाए सच एहाता, चार दीवार ना कोए दसाईआ। गुर शब्द सच सरोवर मारे ठाठा, लहर लहर नाल मिलाईआ। गुर शब्द जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, पूरब लेखा झोली पाईआ। गुर शब्द होए सहाई अनाथ अनाथा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। गुर शब्द देवणहार नजाता, लख चुरासी फंद कटाईआ। गुर शब्द अठ्ठे पहर वखाए प्रभाता, दिवस रैण ना वंड वंडाईआ। गुर शब्द नज़री आए इक इकांता, इक इकल्ला

सच्चा माहीआ। गुर शब्द नाता तोड़े ज़ाता पाता, वरन गोत ना कोए बणाईआ। गुर शब्द मेल मिलाए कमलापाता, जगत विछोड़ा दु:ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुरू शब्द वड्याईआ। गुर शब्द सच संजोग, धुर करता आप जणाइंदा। गुर शब्द कटे रोग, हउमें हंगता ना कोए वखाइंदा। गुर शब्द दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी वेस वटाइंदा। गुर शब्द साची चोग, सोहँ हँसा माणक मोती मुख रखाइंदा। गुर शब्द कूड़ी क्रिया ढाहे झूठा कोट, बंक दुआर इक वखाइंदा। गुर शब्द तन नगारे लाए चोट, नाम डंका इक वजाइंदा। गुर शब्द करे प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। गुर शब्द जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक सलोक, सोहला सच्चा आप जणाइंदा। गुर शब्द सच्चा सोहला, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। गुर शब्द सद रखे उहला, जगत नेत्र नज़र ना आईआ । गुर शब्द हर घट मौला, मौल रिहा सब थाईंआ। गुर शब्द उलटा करे नाभ कँवला, कँवल कँवला आप खुल्हाईआ। गुर शब्द सदा सदा सद होए बवला, बौरा रूप वटाईआ। गुर शब्द लख चुरासी जाणे कमला, बिन भगतां सार किसे ना आईआ। गुर शब्द जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। गुर शब्द साचा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाइंदा। गुर शब्द सदा अनडीठा, रूप रंग ना कोए वखाइंदा। गुर शब्द सदा रस मीठा, अंमिउँ रस इक चुआइंदा। गुर शब्द सदा अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। गुर शब्द ठांडा सीता, अग्नी तत्त बुझाइंदा। गुर शब्द किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता, घर घर अन्दर डेरा लाइंदा। गुर शब्द लख चुरासी परखणहारा नीता, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। गुर शब्द जुग चौकड़ी चलाए मात रीता, रीतीवान फेरा पाइंदा। गुर शब्द इक्को रंग वखाए हस्त कीटा, राज राजान ना कोए वड्याइंदा। गुर शब्द काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठा, उतर कदे ना जाइंदा। गुर शब्द सिफ्त गाए अठारां ध्याए गीता, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। गुर शब्द आदि जुगादि पतित पुनीता, पतित पापी पार कराइंदा। गुर शब्द सदा नीकन नीका, निवण सो अक्खर राह जणाइंदा। गुर शब्द भेव जाणे जीव जीअ का, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। गुर शब्द गुर आपणे हथ्थ रखे तरीका, जुग जुग तर्हा तर्हा समझाइंदा। गुर शब्द सदा वसे नज़दीका, दूर दुराडा ना कोए रखाइंदा। गुर शब्द निशान ठीका, कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द इक वड्याइंदा। गुर शब्द साचा मजन, दूजी अवर ना कोए वड्याईआ। गुर शब्द साचा सज्जण, सदा सदा सहाईआ। गुर शब्द परदे कज्जण, सीस दोशाला इक टिकाईआ। गुर शब्द काया माटी बणाए कंचन, पारस आपणा रूप वखाईआ। गुर शब्द त्रैगुण माया मेटे अंचन, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। गुर शब्द गुरमुख तेरा बचन, सच ज्ञान इक

दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर शब्द इक जणाईआ। गुर शब्द सदा निर्भय, भय भउ ना कोए जणाइंदा। गुर शब्द सदा सदा सद रहे, जन्म मरन विच ना आइंदा। गुर शब्द खाणी बाणी इक्को नाम कहे, कह कह आप जणाइंदा। गुर शब्द आदि जुगादि सदा सद भाणे सहे, सद भाणे विच रहाइंदा। गुर शब्द गुरमुख विरला लए, बाकी हथ्थ किसे ना आइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त मरदे खहि खहि, ख्वाहिश पूरी ना कोए कराइंदा। माया ममता हउमें हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार वहिंदी नै, नईया पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द इक वड्याइंदा। गुर का शब्द साचा डंका, डौरु इक्को इक वखाईआ। आदि जुगादि उठाए राउ रंका, दो जहानां आलस निंद्रा दए मिटाईआ। गढ़ तोड़े्ह कूड़ी हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जन भगतां चोली रंगदा, साचे सन्तां वेख वखाईआ। गुरमुख दवारे कदे ना संगदा, आवे जावे वाहो दाहीआ। नौ दवारे पार लँघदा, सुखमन टेडी बंक ना कोए अटकाईआ। ईड़ा पिंगल दोए जोड़ निमस्कार करदा, निउँ निउँ लागे पाईंआ। भगत भगवान आपे वरदा, पत पतवन्ता होए सहाईआ। अन्तर आत्म पौड़े चढ़दा, आपणे डण्डे चरण टिकाईआ। सुरत सवाणी आपे फड़दा, फड़ उंगली लए लगाईआ। चरण कँवल साची सेजा धरदा, देवणहार माण वड्याईआ। निरगुण हो के अग्गे खड़दा, निरवैर दया कमाईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला सतिगुर आपणे जिहा करदा, आप आपणा मेल मिलाईआ। गुर का शब्द सदा सद बरदा, बण सेवक सेव कमाईआ। आत्म परमात्म सोहँ ढोला पढ़दा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द इक्को गुरू वखाईआ। शब्द गुरू वड देवी देवा, देवत सुर दया कमाइंदा। आदि जुगादि अलख अभेवा, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां कौस्तक मणीआं मस्तक लावे थेवा, थीऊरी आपणी आप जणाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला वसणहारा निहचल धाम सदा निहकेवा, निहकर्मी कर्म कांड मेट मिटाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुखां देवे इक्को मेवा, अमृत आत्म रस पिलाइंदा। सोहँ ढोला रसना जिह्वा, बण विचोला आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर का शब्द सेव कमाइंदा। गुर का शब्द साचा यार, सदा सदा अख्वाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां करे प्यार, ग़रीब निमाणयां इक्को घर वखाईआ। इक्को नाद शब्द धुनकार, जै जैकार इक्को राग अल्हाईआ। इक्को मन्दिर इक दुआर, इक्को बंक दए सुहाईआ। इक्को नज़री आए हरि करतार, करता करनी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर शब्द इक वड्याईआ। गुर शब्द सच वड्डा वड, हरि वड्डा आप वड्याइंदा। आपणी धारों

आपे कढ्ढ, दो जहानां आप फिराइंदा। आप सुणा अगम्मी छन्द, बोध अगाध पढ़ाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शश इक्को हथ्थ फड़ाइंदा । गृह मन्दिर देवे इक अनन्द, अनन्द मंगल इक्को गाइंदा। भेव ना पाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द नगारा इक्को इक वजाइंदा। गुर शब्द नगारा जाए वज्ज, वजावणहार आप वजाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया जाए भज्ज, लोकमात रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ जाए नठ्ठ, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। लहिणा चुक्के अठसठ, तीर्थ तट देण दुहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, हक़ हकीकत ना कोए जणाईआ। कलिजुग साधां सन्तां जीवां जंतां मैली हो गई अक्ख, नेत्र निज ना कोए खुल्हाईआ। सतिगुर पूरे कोलों हो गए वक्ख, मनमति रहे कमाईआ। कूड़ी क्रिया मारन झक्ख, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। वासना काम क्रोध अन्दर रहे नस, आसा तृष्ना पूर ना कोए वखाईआ। वेखणहारा पुरख समरथ, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्द, कलिजुग अन्तिम दए जणाईआ। दीन मज़्हब आपणी वेखो हद्द, सृष्ट सबाई रही कुरलाईआ। साचा नाद ना रिहा वज्ज, रागी राग ना कोए सुणाईआ। मक्के काअबे दिसे ना कोई हज्ज, हज़रत बैठा मुख छुपाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक पर्दा सके ना कोई कज्ज, पीर दस्तगीर संग ना कोए निभाईआ। कलिजुग अन्तिम लौण ना देवे किसे अज पज, धोखे विच कदे ना आईआ। शरअ शैतान रही नच्च, नव नौ करे लड़ाईआ। गुर का शब्द ना सके कोई वाच, वास्ता प्या झूठी मात लोकाईआ। पिछली कहाणी पिच्छे रहि गई बात, बातन पर्दा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह वेखो मार झात, झाकी सब दी रिहा पवाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दा बंद कीता ताक, साध सन्त अन्दर वड़ दरस कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बोलण वाक, वाक्य नानक कबीर दा रहे सुणाईआ। आप हो गए माया नाल रल बदमुआश, बुद्धि मति ना कोए चतुराईआ। नज़र ना आया साख्यात, साखी आपणी दए जणाईआ। सब दे ख़ाली वेखो हाथ, उच्चे टिल्ले पर्बत जूह पहाड़ कन्दर जो बैठे आसण लाईआ। भेख धार बणाई जमात, ज़ामन नज़र कोए ना आईआ। रैण दिवस खावण भात, भाख्या हरि ना कोए पढ़ाईआ। कलिजुग जीव नार होई कमज़ात, हरि जू कन्त नज़र किसे ना आईआ। तुहाढ्ढी सांभ के रखी ना किसे दात, कूड़े हट्ट गए विकाईआ। जा के पुच्छो ओन्हां वात, जो बैठे मन्दिरां डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं देणा नहीं किसे दा साथ, सच्चा नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ सुणाउदे रहे गाथ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन तेरे भगतां तेरे अग्गे होए ना कोई पास, पर्चा हल्ल ना कोए कराईआ। तेरे

सन्त तेरी शाख़, तेरा रूप नज़री आईआ। बाकी सब दा कर दे घात, घाउ आपणा नाम लगाईआ। जो पढ़ पढ़ बणे चालाक, सीना चाक दे कराईआ। अन्तिम माटी उडे ख़ाक, ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। दरोही ख़ुदा दी छड्ड गए असीं साथ, पीर पैगम्बर देवे ना कोए गवाहीआ। हक़ हकीकत पढ़ी ना किसे आयत, उल्मा आलम ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया वेखी कायनात, कलमा नबी ना कोए जणाईआ। नज़र ना आया प्याला आबे हयात, मुल्ला शेख़ अग्नी तत्त रहे तपाईआ। मुर्शद आपणे मुरीदां दे नजात, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। रूह रही ना कोई पाक, बुतख़ाने वड़ गई सर्ब लोकाईआ। तेरी अल्फ़ ये पढ़ी ना किसे जमात, युकती नज़र किसे ना आईआ। अन्त हुन्दे दिसण विनास, विस्तरा सब दा बन्न्ह वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा शब्द जपदे रहे स्वास स्वास, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। जिस जपया तिस वसया पास, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां दित्ता साथ, बण साथी सेव कमाईआ। पिछला खैहड़ा छड्ड गए त्रिलोकी नाथ, त्रै लोआँ पन्ध मुकाईआ। तेरा नाउँ सदा साख्यात, बणे सज्जण सच्चा साईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, वेखणहारा थाउँ थाईंआ।