पुस्तकालयभाग १३

२८ माघ २०१९ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, सति सति धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। एकँकारा नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए दरसाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खेल महान, निरवैर पुरख आप कराइंदा। श्री भगवान सति निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर प्रधान, सच प्रधानगी इक जणाइंदा। शाहो भूप बण राजान, शहिनशाह आपणी कल रखाइंदा। योद्धा सूर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। राजन राज हुक्मरान, हाकम इक्को इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा वेस वटाइंदा। आदि पुरख हरि वेस अवल्ला, एका एक वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सच महल्ला, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। जोती नूर इलाही अल्ला, जलवा नूर नूर प्रगटाईआ। आपणे दीपक आपे बला, प्रकाश प्रकाश विच जणाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, उच्च महल्ल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। आपणी करनी करे भगवान, भेव अभेद कोए ना पाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। देवणहारा सच फ़रमान, धुर फ़रमाना आप

अल्हाइंदा। आपणी इच्छया कर बलवान, साची भिच्छया झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी करनी रखे हथ्थ, वड दाता वड वड्याईआ। निरगुण जोत कर प्रगट, प्रगट आपणा खेल वखाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा नाउँ जणाईआ। सचखण्ड दवारे साचे वस, बंक दवारा इक वखाईआ। नाउँ निरँकारा बोल अलख, अलख इक्को इक जणाईआ। निरवैर पुरख हो प्रतख, अजूनी रहित मूर्त अकाल अक्ल कल वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी बणत आप बणाईआ। आपणी बणाए आपे बणत, भेव अभेद कोए ना पाइंदा। आपे आदि आपे अन्त, अन्त आदि आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे नूर जोत भगवन्त, नूर नुराना पड़दा लाहइंदा। आपे खेल करे श्री भगवन्त, भगवन आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा । साचा भेव हरि निरँकारा, आदि पुरख खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी हो तैयारा, मार्ग इक्को इक जणाईआ। मुकामे हक़ कर पसारा, लाशरीक नूर धराईआ। महल अटल इक मुनारा, महिफल आपणी इक्को लाईआ। करे खेल परवरदिगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी आसा आप प्रगटाईआ। आपणी आसा आपे रख, हरि आपणा खेल कराइंदा। आपणे गृह हो प्रतख, आपणा पड़दा लाहइंदा। आपणे मन्दिर देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। आपे जाणे आपणी ज़ात, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। आपे खेलणहारा खेल तमाश, साची मण्डल रास रचाइंदा। आपे होए पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा राह जणाइंदा। आपे शहिनशाह शाहो शाबाश, शाह सुल्तान आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी करनी आप समझाइंदा। आपे शाह आपे सुल्ताना, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाईआ। आपे मर्द आप मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाईआ। आपे तीर आप निशाना, अणयाला आपणा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दए उठाईआ। आपणा पड़दा देवे चुक्क, सो पुरख निरँजण भेव खुल्हाइंदा। निरगुण धारों आपे उठ, निरगुण एका नाउँ जणाइंदा। आपे चढ़ के आपणी चोट, चोटी इक्को इक वखाइंदा। आप वसाए साचा कोट, किला बंक नाम वड्याइंदा। आपे कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर नूराना नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। आपणा खेल हरि जगदीश, एका एक जणाईआ। एका छत्र झुलाए सीस, शहिनशाह वड वड्याईआ। एका हुक्म धुर हदीस, सच फ़रमाना नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम घर घर दिसे पई भीड़ी,

नौ खण्ड पृथ्मी रही कुरलाईआ। सब नूं चेता नरायण तारे बण के कीड़ी, प्रहिलाद दए वड्याईआ। चार कुण्ट होई अख़ीरी, वरन बरन पई लड़ाईआ। शरअ शरीअत वज्जी ज़ंजीरी, दीन मज़्हब ना कोए तराईआ। घर घर दिसे कूड़ी पीरी, सांझा पीर नज़र किसे ना आईआ। शाह सुल्तानां होई दिलगीरी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साधां सन्तां लग्गी पीड़ी, हउमें रोग ना कोए मिटाईआ। साथ ना देवे कोए शाह हकीरी, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मदरा मास खावण रसना लावण तमाकू बीड़ी, बीड़ा नाम ना कोए उठाईआ । कलिजुग क्रिया कूड़ी रही पीड़ी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। अमृत देवे ना कोए सीरी, रस नज़र किते ना आईआ। हरि भुल्लया बेनज़ीरी, नज़र सब ने लई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत भीड़ रिहा कटाईआ। कलिजुग राह दिसे भीड़ा, साचा मार्ग नज़र कोए ना आइंदा। सब दी हड्डी टुट्टी रीड़्हा, कूड़ा भार सिर ना कोए उठाइंदा। नज़र ना आए कोए योद्धा सूरबीरा, जो मन मनुआ मेट मिटाइंदा। सारे नेत्र रोवण नीरा, निज आत्म ध्यान ना कोए लगाइंदा। अल्ला राणी हथ्थीं पा के बैठी इक कलीरा, कली कली नाल महकाइंदा। चौदां तबक कोए ना देवे धीरा, चौदां लोक सर्ब कुरलाइंदा। नाता तुटा पीर फ़कीरां, दस्तगीर दस्त ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी भीड़ आप दरसाइंदा। सब नूं भीड़ पई कलिजुग, कालख टिक्का नज़री आईआ। साची चोग कोई ना सक्या चुग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। ठग्ग चोर यार चोरी करदे रहे लुक लुक, रातीं सुत्तयां घर घर फेरा पाईआ। गुर सतिगुर कोलों कोई ना लए पुच्छ, कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। माया ममता पिच्छे गए झुक, श्री भगवान सीस ना कोए निवाईआ। भगत बण के कोई ना सक्या उठ, भावी सब दे सिर ते छाईआ। चार कुण्ट पए लुट्ट, लुट्टी जाए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग भीड़ी गली रिहा वखाईआ। कलिजुग दिसे भीड़ी गली, नर हरि नज़र किसे ना आइंदा। योद्धा सूर वली छली, वल छल आपणा खेल कराइंदा। जिस दा राह तक्कदा गया अली, मुहम्मद दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणी कार कमाइंदा। भीड़ी गली औझड़ राह, पन्ध नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई भुलया इक मलाह, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। बाहरों दिसदे जपदे नाँ, अन्दर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। रसना कहिन्दे भैण धी माँ, मन वासना दुराचार विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ सब दे सिर ते पाईआ। भीड़ी गली औखा घाट, घाटा घर घर नज़री आइंदा। कलिजुग अन्तिम नेड़े आई वाट, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। नाता तुट्टा तीर्थ ताट, अठसठ मैल ना कोए धवाइंदा। पई दुहाई मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, शिवदुआले

रंग ना कोए रंगाइंदा। आत्म परमात्म साचा रस कोई ना लवे चट्ट, जीव जंत चारो कुण्ट फिर फिर धक्के खाइंदा। काया मन्दिर अन्दर कोई ना खोल्हे हट्ट, दर दर घर घर फिर फिर कूड़ी क्रिया अलख जगाइंदा। अनहद नाद अनादी कोई ना लावे सट्ट, पढ़ पढ़ रसना वाद वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग भीड़ी गली आप बणाइंदा। कलिजुग भीड़ी गली गई बण, बन्नां नज़र किसे ना आईआ। ना कोई प्रकाश देवे चन्न, चन्द चांदना ना कोए चमकाईआ। नेत्र हुंदयां हो गए अन्न्ह, मार्ग सच ना कोए वखाईआ। हरि का नाउँ ना सुणया कन्न, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। श्री भगवान देवणहारा डंन, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ा राह बण मलाह, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को नैण, हरि नैणां आप वखाइंदा। कलिजुग जीव की कुछ रसना कहिण, कह कह सर्ब सुणाइंदा। नाता तुटा भाई भैण, साक सज्जण सैण ना कोए अख्वाइंदा। चार कुण्ट नौ खण्ड सत्त दीप कूड़ी क्रिया वहे वहण, साची धार ना कोए प्रगटाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान वेले अन्त कोई ना आए लैण, लहिणा देणा ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ा राह इक वखाइंदा। भीड़ा राह दिसे मात, वरभण्ड दए दुहाईआ। कलमा कोई ना देवे नजात, उल्मा माण ना कोए रखाईआ। सच दिसे ना कोए प्रभात, अन्धेरा इक्को नज़री आईआ। सृष्ट सबाई बैठी बण जमात, हक़ अड्डो अड्ड रखाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा जाणे कायनात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ सब दे सिर ते छाईआ। कलिजुग भीड़ आई सिर, सिर सके ना कोए उठाईआ। साची दिसे ना कोए धिर, धुर धरवासा ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट वेख्या फिर, फिर फिर थक्की सर्ब लोकाईआ। सच्चा नज़र ना आया पिर, पीआ प्रीतम होए सहाईआ। अन्तिम झड़न वाले बिर, बिरहों सट्ट रिहा लगाईआ। कूड़े किरम जाण किर, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिगुर शब्द इक्को थिर, थिर घर वासी दए सुहाईआ। उलटी लठ्ठ रही गिढ़, गेड़ा इक्को वार भवाईआ। श्री भगवान अन्तिम आए आपणे पिड़, पैंतड़ा आपणा रिहा बणाईआ। लख चुरासी देवे भेड़, भेड़नहारा ख़लक ख़ुदाईआ। छप्पर छन्न देवे रेड़्ह, महल अटल ना कोए वड्याईआ। जीव जंत लए घेर, घेरा इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ चरण दवारे मंगण मेहर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। श्री भगवान क्यों लाई देर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलिजुग अन्तिम छेड़ां रिहा छेड़, छड़ी फूकी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाईंआ। सृष्ट सबाई

राह तंग, तंगदस्ती ना कोए कटाइंदा। ग़रीब निमाणे रहे मंग, मंगयां भिछयां कोए ना पाइंदा। राज राजान शाह सुल्तान होए मलंग, कूड़ी क्रिया नाच नचाइंदा। साधां सन्तां हरि दा छड्डया छन्द, छन्द आपणो आपणा सब गाइंदा। नज़र ना आए परमानंद, निजानंद रस ना कोए चखाइंदा। नव नौ चार भेख पखण्ड, सच सुच्च ना कोए वड्याइंदा। कलिजुग जीव नार दुहागण होई रंड, बिन हरि कन्त गले ना कोए लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंडां गए वंड, दीन मज़्हब इस्लाम वरन बरन आपणा खेल कराइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच स्वामी सदा निहकामी देवणहारा दंड, खण्डा आपणे हथ्थ उठाइंदा। लख चुरासी काया चोली चाढ़्हे इक्को रंग, रंग रंगीला आपणा फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणयां वसे संग, सगला संग समझाइंदा। भीड़ी गली पार करो फेर निसंग, जो सतिगुर दर्शन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पन्ध मुकाइंदा। भीड़ी गली पन्ध मुकावेगा। सो पुरख निरँजण निरगुण वेस वटावेगा। जोती जामा रूप धरावेगा। शब्द डंका इक वजावेगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां हलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नैण खुल्हावेगा। गुर अवतार नाल मिलावेगा। पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकावेगा। भगत भगवान रसना एका गुण सुणावेगा। सन्त सुजान ध्यान लगावेगा। गुरमुख ज्ञान दृढ़ावेगा। गुरसिख राह जणावेगा। माणस मनुख आप समझावेगा। धरत मात दी सफल कुक्ख करावेगा। दुखियां दु:ख वंडावेगा। भुख्यां भुक्ख गंवावेगा। कलिजुग कूड़ खपावेगा। चार वरनां इक्को घर बणावेगा। राज राजान शाह सुल्तान ख़ाक मिलावेगा । इक्को नाम जपावेगा। इक्को राम नज़री आवेगा। इक्को कृष्न वेस वटावेगा। इक्को ईसा मूसा कलमा नबी पढ़ावेगा। इक्को मुहम्मद आयत शरायत इक जणावेगा। इक्को नानक निरगुण जोत डगमगावेगा। इक्को गोबिन्द कल्गी तोड़ा सीस सुहावेगा। इक्को जोती शब्द मेल मिलावेगा । कलि कल्की अवतार अख्वावेगा। भीड़ी गली राह मुकावेगा। गुरमुखां सीस तली उत्ते टिकावेगा। वल छल खेल करावेगा। महाबली बल जणावेगा। सतिजुग साची कली महकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पन्ध मुकावेगा। भीड़ी गली पन्ध मुकेगा। प्रभ सच्चा इक्को उठेगा। गुरमुखां उत्ते तुठेगा। निरवैर कदे ना लुकेगा। शेर हो के बुकेगा। ग़रीब निमाणे गोदी चुकेगा। वड हँकारी फड़ फड़ कुटेगा। शौह दरयाए सुटेगा। कलिजुग कूड़ी जड़ पुटेगा। सतिजुग बूटा इक्को फुटेगा। श्री भगवान घर घर सब नूं पुच्छेगा। मनमुख हो कोई ना रुस्सेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भीड़ी गली अन्तिम जड़ पुट्टेगा। भीड़ी गली पुट्टे जड़, जड़ दए उखड़ाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, किरपन वेखे थाउँ थाईंआ। दर्शन देवे उच्चे टिल्ले चढ़, पर्बत इक्को इक वड्याईआ। वेस

कर नर नरायण नर, नर हरि आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग देवे साचा वर, वर इक्को नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पन्ध मुकाईआ। भीड़ी गली मुके पन्ध, सो पुरख निरँजण आप मुकाइंदा। कलिजुग औध रही हंढ्ढ, सतिजुग साचा राह तकाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को गाए ढोला छन्द, सोहला आपणा नाम जपाइंदा। पंच विकारा कर खण्ड खण्ड, नाम खण्डा तन पहनाइंदा। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। वरन बरन ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शश आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताइंदा। भीड़ी गली वेख हरि निरँकार, निरगुण आपणा रूप धराईआ। जीव जंत धाहां रहे मार, धवल हौला भार ना कोए कराईआ। धरनी दर डिगी मूँह दे भार, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। धरत करे हाहाकार, हक़ हकीकत ना कोए जणाईआ। नेत्र नैण होए शरमसार, अक्ख परखत ना कोए दरसाईआ। कलिजुग जीव होए गंवार, गहर गवर तेरा भेव कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया होए अस्वार, चारों कुण्ट रहे दौड़ाईआ। माया ममता रहे झक्ख मार, झाकी अन्तर किसे ना पाईआ। काग रले कागां डार, हँस रूप ना कोए वटाईआ। गुर का शब्द ना कोए प्यार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । बाहरों करन तन शृंगार, अन्तर दुरमति मैल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ा राह इक दरसाईआ। भीड़ा राह लँघणा औखा, औखी घाटी हरि जणाइंदा। कलिजुग खेल खेलणा सौखा, बिन सोचों आप जणाइंदा। अन्तिम सब नाल होणा धोखा, श्री भगवान हुक्म मनाइंदा। किसे कम्म ना आउणा पंज तत्त कोठा, काया कपड़ ना कोए हंढ्ढाइंदा। कलिजुग जीव होया थोथा, थोथी मति सर्ब रखाइंदा। बिन हरि नामों होया होछा, होछी आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान वेखे लुक के गोशा, दो जहान नैण उठाइंदा। पावे सार लोक परलोका, भेव अभेदा आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखण आए मौका, मोहतबर आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ा राह इक दरसाइंदा। भीड़ा राह दिसे जग, जग जीवण दाता नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण माया लग्गी अग्ग, पंज तत्त जलाईआ। हरि का दरस कोई ना पाए उपर शाह रग, शहिनशाह नज़र किसे ना आईआ। खाली दिसण हड्ड, बहत्तर नाड़ ना कोए रुशनाईआ। आत्मा परमात्मा प्यार गई छड्ड, मन वासना होई हल्काईआ। नौ दवारे कोई ना करे पार हद्द, आपणा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जूठ झूठ गए बज्झ, बद्धी लड़ी ना कोए छुडाईआ। नज़र ना आया साचा हज्ज, काअबा रूप ना कोए वटाईआ। अमृत पीवे कोए ना मध, नाम ख़ुमार ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलिजुग अन्तिम साथ देणों गए भज्ज, आपणा पिच्छा गए छुडाईआ। श्री भगवान कोल जा के रहे

दस्स, साचा आपणा हाल सुणाईआ। साडा कोई अन्त ना चले वस, तेरी उम्मत बैठी तैथों मुख भवाईआ। असीं गाउँदे तेरा जस, तेरे जीव तैनूं लाअनतां रहे पाईआ। क्यों आपणा आप बैठो ढक, लज्यावान तैनूं लज्जया ज़रा ना आईआ। सचखण्ड दवारयों निरगुण आपणा आप कढ्ढ, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जुग चौकड़ी लारे दे दे सानूं लोकमात दित्ता छड्ड, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। कलिजुग अन्तिम असीं सारे कह के आए श्री भगवान होए प्रगट, निरगुण आपणा रूप वखाईआ। वेद व्यासा कहे उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़े झट्ट, आप आपणा आसण लाईआ। ईसा कहे आवे मेरा बाप, पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। मुहम्मद कहे मेरा अमाम आए साक, सज्जण इक्को फेरा पाईआ। नानक कहे निरगुण महाबली खोल्हे ताक, मात पित ना कोए वड्याईआ। गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल कलिजुग अन्तिम देवे नजात, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। पीर पैगम्बर भगत भगवान रहे झाक, निज नैण नैण उठाईआ। कवण वेला पूरा करे भविख्त वाक्, जो जुग चौकड़ी रिहा सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक नाल मिलाईआ। नज़री आए परवरदिगार पाक, पाकीज़ा आपणा राह चलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा करे बेबाक, लहिणा झोली देवे टिकाईआ। चौदां तबकां खोल्ह हाट, सौदां इक्को इक विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पन्ध मुकाईआ। भीड़ी गली पन्ध मुक्कणा, मेटणहार आप निरँकार। कलिजुग कूड़ा बूटा पुट्टणा, अन्त रहे ना विच संसार। बेपरवाह निरवैर साहिब सतिगुर इक्को बुक्कणा, शहिनशाह वड बलकार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेटणहार। श्री भगवान लख चुरासी कोलों पुच्छणा, घर घर लेखा दए वखाल, अन्तिम मिले ना किसे लुकणा, फड़ फड़ बांहों कढ्ढे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली करे ख्वार। भीड़ी गली अन्त मिटावेगा। बेअन्त खेल करावेगा। साचे सन्त सति उठावेगा। भगत भगवान जोड़ जुड़ावेगा। हउमें ममता गढ़ तुड़ावेगा। साची रंगता रंग रंगावेगा। चार वरनां संगता इक बणावेगा। हरि का नाम इक्को पंगता विच वरतावेगा। मंगता कोई नज़र ना आवेगा। अखण्डता इक्को रूप दरसावेगा। जेरज अंडता लेखे लावेगा। उत्भुज सेत्ज फोल वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पड़दा लाहवेगा। भीड़ी गली पड़दा लाह, लहिणा सब नूं आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे खेल बेपरवाह, बेपरवाह आपणा फेरा पाइंदा। गुर अवतार बैठे सीस झुका, पीर पैगम्बर सजदा इक जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर रहे वहा, दोए दोए जोड़ वास्ता सर्ब पाइंदा। लोक परलोक रहे कुरला, दो जहान धीर ना कोए धराइंदा। करोड़ तेतीसा मारे धाह, सुरप्त संग ना कोए रखाइंदा। चार कुण्ट दिसे वैरान, वैरी घर घर नज़री आइंदा। साबत रिहा ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाइंदा। नाता

तुटा अञ्जील कुरान, काया काअबा ना कोए वखाइंदा। उम्मत उम्मती होई हैरान, हराम दर दर फेरा पाइंदा। चौदां तबक दिसे शाम, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। तारा चन्द मिटण वाला निशान, सदी चौधवीं वेख वखाइंदा। प्रगट होया इक अमाम, अमल सब दे फोल फुलाइंदा। पीर पैगम्बर कर ग़ुलाम, बरदे आपणे अग्गे लाइंदा। अन्तिम बदल देवे नज़ाम, पिछला लेखा आप जणाइंदा। हरि जू हक़ बणाए मुकाम, हकीकत इक्को इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली लेखा आप मुकाइंदा। भीड़ी गली लेखा मुक्के मात, मता हरि जू रिहा पकाईआ। नाता छुट्टे जगत जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। नव नौ चार बंधाए नात, नर नरायण बेपरवाहीआ। प्रगट होए साख्यात, जोती जामा वेस वटाईआ। मेटणहार अन्धेरी रात, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लेखा लिखे बिन कलम दवात, हरफ़ हरफ़ ना वंड वंडाईआ। अक्खर अक्खर ना कोए सफ़ात, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी धार चलाईआ। गुर अवतार बणा शाख़, शनाखत इक्को नाम दरसाईआ। पीर पैगम्बरां दे आब हयात, हयाती सब दी आप बदलाईआ। अन्तिम रखे डूँग्घा खात, कोटन कोटि पीर पैगम्बर अन्दर लए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली इक बणाईआ। भीड़ी गली जाणे नीकन नीका, निक्की निक्की धार दिखलाइंदा। लेखा जाणे जीव जीअ का, जग जीवण दाता फेरा पाइंदा। भीड़ी गली लँघण दा इक्को तरीका, हरि सतिगुर आप समझाइंदा । प्रभ चरण करो प्रीता, प्रीतीवान इक्को नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया बदलो नीता, नीतीवान आप समझाइंदा। मिठ्ठा कौड़ा करो रीठा, अमृत इक्को रस वखाइंदा। काया होए ठांडी सीता, सीतल धार चुआइंदा। घर वेखो इक अतीता, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। लहिणा चुक्के मन्दिर मसीता, मसला इक्को नाम पढ़ाइंदा। मिलाए मेल लाशरीका, सिरकत सब दी आप गवाइंदा। दूर दुराडा नज़र आए नज़दीका, बेनज़ीर फेरा पाइंदा । कलमा पढ़ो इक हदीसा, हज़रत हरि जू आप सुणाइंदा। जिस साहिब दे सिर ते झुल्ले सीसा, छत्र सीस रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम राज राजानां ख़ाली करे खीसा, दर दर आप फिराइंदा। राह तक्के बीस बीसा, विस्तरे सब दे बन्न्ह वखाइंदा। आपणा निशाना मारे ठीका, ठीकर सब दे भन्न जणाइंदा। निक्की गली जिस मार्ग कीता, औझड़ राह वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह तकाइंदा। भीड़ी गली रही उडीक, नेत्र नैण उठाईआ। प्रभ तेरे मिलण दी नेड़े आई तरीक, तोबा तोब करे ख़ुदाईआ। तेरा मार्ग डूँग्घा इक बारीक, संभल चरण ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार बणे शरीक, शिरकत घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ा राह रिहा दरसाईआ। भीड़ा राह वेखो नेत्र,

नैण नैणां नाल दरसाइंदा। वरभण्डी बणे खेत्र, जट किरसाण फेरा पाइंदा। लेखा लिखे पहली चेत्र, चेतन सब नूं आप कराइंदा। पुरख अकाल आया वेखण, जुग करता वेस वटाइंदा। कलिजुग मेटे कूड़ी रेखन, रेखा साची फेर बदलाइंदा। नाता तोड़े मुल्ला शेख़न, कुतब ग़ौंस नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी आया वेतण, बिन कदमां पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कीती आया पेखण, आप आपणा नैण खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ा राह इक जणाइंदा। भीड़ा राह डूँग्घा सागर, नज़र किसे ना आईआ। जीव जंत फिर फिर थक्के काया गागर, गगरीआ पार ना कोए कराईआ। नज़र ना आया करीम कादर, करता रूप ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया बणे बहादर, जूठा झूठा खण्डा रहे चमकाईआ। अन्तर रिहा ना कोए साबर, सबर सन्तोख ना कोए धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख लिख दे के गए पात्र, खाणी बाणी अञ्जील कुरान वेद पुराण मात समझाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर पुरख अकाल सब नूं देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, उजरत कीमत कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली लेखा दए मुकाईआ। भीड़ी गली चुक्के लेखा, हरि लेखा आप मुकाइंदा। गुरमुखां कढ्ढे भरम भुलेखा, भाणा आपणा इक समझाइंदा। निरवैर पुरख कर वेसा, अवल्लड़ा रूप वटाइंदा । वसणहारा साचे देसा, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेले खेडा, बण खलारी फेरा पाइंदा। जीव जंत कराए चेता, भेव अभेद खुल्हाइंदा। श्री भगवान करो हेता, साचा मार्ग इक वखाइंदा। भीड़ी गली मिले भेता, किस बिध पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम फेरा पाइंदा। भीड़ी गली होवे पार, भीड़ सब दी हरि कटाईआ। बीस बीसा खेल करे करतार, निरगुण आपणा बल धराईआ। हरि जगदीशा सब दी पाए सार, घट घट वेख वखाईआ। गुरसिख सज्जण हो तैयार, वेला अन्तिम गया आईआ। कलि कल्की लै अवतार, कलिजुग कलेश खपाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, साचे मन्दिर जोत रुशनाईआ। डंका वज्जे अगम्म अपार, दो जहानां रिहा जगाईआ । फड़ के बांहों करे पार, पार किनारा इक वखाईआ। अन्त कोई ना डोबे मझधार, चप्पू इक्को नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पन्ध मुकाईआ। भीड़ी गली रही रो, वेला अन्तिम आइंदा। आपणी मींढी रही खोह, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। श्री भगवान लै के आया ढोआ ढो, नाम इक्को इक जणाइंदा। प्रगट होया निरगुण सो, सोहला इक्को इक समझाइंदा। हँ ब्रह्म आपे हो, लख चुरासी वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सच जणाए मोह, मुहब्बत इक्को घर वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म जाए छोह, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली वेख वखाइंदा। भीड़ी गली बूहा खोल्ह, हरि ख़ालक राह तकाईआ। कवण कूटे रिहा बोल, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम तोले तोल, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी मारन देवे ना किसे रोल, रौला घर घर वेख वखाईआ। अग्गे लँघण वासते प्या घोल, लड़ लड़ मरे लोकाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी वज्जण वाला ढोल, मृदंगा हरि जू हथ्थ उठाईआ। साची वस्त ना दिसे किसे कोल, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पार कराईआ। भीड़ी गली लँघणा पार, पारब्रह्म जणाईआ। कूड़ी क्रिया छड्डो हँकार, विकार कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर शब्द करो वणजार, सौदा इक्को हट्ट खुल्हाईआ। नेत्र नैण करो दीदार, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। अमृत रस पीओ ठंडा ठार, निझर झिरना सीर चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भीड़ी गली मूँह दे भार सुटाईआ। भीड़ी गली जाए ढठ्ठ, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता मारे सट्ट, चोट इक्को इक जणाईआ। दूई द्वैती मेट फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाईआ। सच दवारा खोल्ह हट्ट, निरगुण आपणा राह जणाईआ। पुरख अकाल करो जस, जस वेद पुराण सिफ्त सालाहीआ। प्रभ मिलण दी रखो आस, आसा अवर ना कोए वड्याईआ। दीनन हो हो बणो दास, दासी दास सेव कमाईआ। हरि सतिगुर वसे पास, घर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भीड़ी गली रही कूक, कूक कूक सुणाया। मेरी अन्तिम चुके चूक, चारों कुण्ट दए दुहाया। कूड़ी मर्ज़ी प्रभ देवे फूक, नाम मवाता इक्को लाया। मेरी हथ्थीं पुट्ट दए चूथ, खुल्हा मुख मुख कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्लड़ा, निहकलंक बली बलवान। करे खेल इक इकल्लड़ा, सचखण्ड निवासी नौजवान। सच संदेस एका घलड़ा, गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए ज्ञान। कलिजुग अन्तिम भारी करे पल्लड़ा, प्रगट हो विच जहान। सच दवारे आपे खलड़ा, सति सतिवादी वड मेहरवान। जोती शब्द धार रलड़ा, देवणहारा धुर फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दो जहान। दो जहानां हरि जू वाली, आपणी खेल कराईआ। भीड़ी गली करे ख़ाली, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ । इक्को लेखा हक़ हलाली, हकीकत आपणी दए दृढ़ाईआ। धुरदरगाही सच्चा वाली, वाली दो जहानां फेरा पाईआ। जन भगतां करे आप रखवाली, रक्षक इक्को सच्चा माहीआ। जो दर आए स्वाली, स्वाल सब दे हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करना, सतिजुग सच सच दृढ़ाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरना फरना, फुरना सब दा बंद वखाइंदा। लख चुरासी

भाणा जरना, भाणे विच आप समाइंदा। भीड़ी गली गुरमुख कदे ना वड़ना, औझड़ राह कोए ना पाइंदा। जिस मिले प्रभ साची सरना, सो समरथ दया कमाइंदा। सोहँ अक्खर इक्को पढ़ना, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साचे पौड़े आपे चढ़ना, नाम डण्डा हथ्थ फड़ाइंदा। महल अटल आपे वड़ना, मन्दिर अन्दर कुण्डा लाहइंदा। खुल्हा वेहड़ा सतिगुर करना, भीड़ा राह ना कोए जणाइंदा। लेखा चुकाए मरना डरना, जन्म जन्म ना कोए भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक वखाइंदा। साचा घर सच्ची धर्मसाल, घर घर विच रिहा जणाईआ। भीड़ा मार्ग चुके जगत कंगाल, सुल्तान इक्को रंग रंगाईआ। सति सति दा धर्म निशान, सति सतिवादी दए झुलाईआ। नज़री आए इक्को काहन, एका बंसरी नाम वजाईआ। नज़री आए इक अमाम, धुर संदेसा रिहा जणाईआ। नज़री आए इक भगवान, निहकलंक नाउँ धराईआ। नज़री आए गुण निधान, कलि कल्की फेरा पाईआ। नज़री आए इक मकान, सम्बल रूप वखाईआ। नज़री आए इक तूफ़ान, नौ खण्ड पृथ्मी दए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। साचा राह सोहणा सच्चा, सो सतिगुर आप जणाइंदा। गुरमुख कोए ना रहे कच्चा, काया माटी रंग रंगाइंदा। बिनां वेख्यां कोई ना कहे अच्छा, झूठा राह ना कोए जणाइंदा। निरगुण हो के लूं लूं रचा, सरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। खेले खेल पुरख समरथा, समरथ आपणी धार जणाइंदा। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्था, कलिजुग कूड़ी क्रिया झोली आप भराइंदा। सतिजुग उठाए नंन्हा बच्चा, बाली बुध आप जणाइंदा। पिछली गली निक्की अग्गे राह वखावे वड्डा, वड वड्डा दया कमाइंदा। पार कराए बुढ्ढा नढ्ढा, जो हरि सरनाई आइंदा। शब्द सरूपी देवे सद्दा, धुन अनादी नाद अल्हाइंदा। पिछली पार करो हद्दा, अग्गे मार्ग इक वखाइंदा। श्री भगवान प्रेम प्यार अन्दर बज्झा, साची डोरी तन्द वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम आवे भज्जा, भाजड़ घर घर आपे पाइंदा। सन्त सुहेले रखे लज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जगत नगारा इक्को वज्जा, वाहद आपणा हुक्म सुणाइंदा। पीर पैगम्बर जिस नूं कहिन्दे रहे नूर इलाही रब्बा, सो रबी उलसानी जमाद उलसानी आपणी कार कराइंदा। सच सिँघासण बहि बहि सजा, तख्त निवासी तख्त आसण लाइंदा। दो जहान कराए इक्को हज्जा, हुजरा हक़ हक़ प्रगटाइंदा। ना घड़या ना भज्जा, घड़न भंनण खेल वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम भीड़ी गली मेटे डूँग्घी खड्डा, खण्डर लोकमात बणाइंदा। सतिजुग वंडे साची वंडा, हिस्सा इक्को जिहा पाइंदा। चार वरन बणाए आपणी यद्दा, विश्व राह वखाइंदा। साचा मन्दिर इक्को वड्डा, जिस घर बहि बहि सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्की गली पार कराइंदा। निक्की गली पार लँघ, गुरमुख गुर जिहा जणाईआ। अन्तर वेख हरि पलँघ, सच सिँघासण रिहा

सुहाईआ। दिवस रैण वज्जे मृदंग, मृदंगा इक्को इक जणाईआ। अमृत आत्म इक अनन्द, झिरना निझर इक झिराईआ। इक्को ढोला इक्को छन्द, इक्को गीत गोबिन्द अल्हाईआ। इक्को सखी मेला परमानंद, कन्त कन्तूहल सेज सुहाईआ। भीड़ी गली मुके पन्ध, खुल्हा वेहड़ा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग वखाए खुल्हा वेहड़ा कूड़ी क्रिया चुके झेड़ा, झगड़ा मात ना कोए लड़ाईआ। खुल्हा खेड़ा दए वखा, दूई द्वैती विख धवाईआ। पिछला लेखा दए मुक्का, मुक्के लेखा सर्ब लोकाईआ। वक्त नेड़े ढुका रिहा जणा, ढोला इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा। कलि कल्की लै अवतारा, वेस अवेस धराइंदा। वेखणहारा साकत निन्दक दुष्ट दुराचारा, विभचारा खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। निरगुण आपणा फेरा पाया, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा त्रैगुण माया, त्रै त्रै डेरा रिहा ढाहीआ। मिटावणहारा कूड़ी छाया, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। रहबर बणे इक ख़ुदाया, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। मेहरवान मिहबान महिबूब इक्को नज़री आया, सबूत आपणा दए जणाईआ। सच अरूज इक सुहाया, उल्फ़त करे जगत लोकाईआ। चारे कूट फेरा पाया, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जूठ झूठ डेरा ढाहया, माया ममता मोह चुकाईआ। सच सुच्च इक वरताया, सतिजुग साचा राह दरसाईआ। सतिगुर शब्द इक पढ़ाया, इक्को कलमा करे शनवाईआ। इष्ट इक्को नज़री आया, दृष्ट सब दी दए खुल्हाईआ। वशिष्ट सरगुण सेवा लाया, राम सरगुण तिलक लगाईआ। निरगुण राम मुख छुपाया, नूर ज़हूर ना कोए दरसाईआ। पंज तत्त काया चोले बंद कराया, दशरथ बेटा भेव ना आईआ। काया माटी चम्म हाटी खेल कराया, बाज़ीगर स्वांगी नाट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खुल्हा खेड़ा दए दसाईआ। खुल्हा दिसे अन्तिम खेड़ा, हरि ख़तरा सर्ब मिटाइंदा । बीस बीसे चुके झेड़ा, झगड़ा अवर ना कोए वधाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी अन्दर सन्त भगत भगवन्त निक्का जिहा रहि जाए टब्बरा, दूजा कोई रहिण ना पाइंदा। कलिजुग जीव मेट मिटाए आपे बेसबरा, साबत मुरीद मुर्शद मेल मिलाइंदा। दरोही दरोही करन कबरां, कब्रिस्तान सर्ब कुरलाइंदा। मढ़ी मसाण कोई ना देवे सधरां, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। लेखा चुक्के गराँ नगराँ, खेड़ा रूप ना कोए वटाइंदा। प्रभ भीड़ी गली देवणहारा रगढ़ा, भार आपणा उपर पाइंदा। अन्तिम सब तों हो जाए वक्खरा, वक्खरी धार चलाइंदा। जिस नूं धन्ने पाया पत्थरां, सिल पाहन पाथर आप तराइंदा। जिस दा गोबिन्द वछाया सत्थरा, सो सत्थर यार हंढ्ढाइंदा। अन्तिम कलिजुग वेख अशारीआ कसरा, इक्को

नुक्ता मगर लगाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा पछड़ा, पछोताप सर्ब मिटाइंदा। राए धर्म हुक्म देवे करड़ा, चित्रगुप्त नाल मिलाइंदा। राणी मौत वेखे नख़रा, नैण कज्जल धार पवाइंदा। कोई रहिण ना देवे मकरा, फ़रेब सब दे फोल फुलाइंदा। हरि का शब्द फिरे लगढ़ा, दो जहानां फेरी पाइंदा। गुरमुख विरला बचे तकड़ा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहि जाए बकड़ा हकड़ा, हरि का भेव कोए ना आइंदा। लख चुरासी उम्मत रसूलां भेंट चढ़ाए बक्करा, छुरी करद नाम चलाइंदा। कूड़ी क्रिया करे झटका, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। आदि जुगादि अग्गे कोई ना अटका, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। गोबिन्द सीस चीरा बन्न्हे ना कोई पटका, जगदीश इक्को ताज सुहाइंदा। करे खेल बाज़ीगर नट दा, नटुआ आपणा स्वांग वरताइंदा। आपणी करनीयों कदे ना हट दा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण दवारे बहि बहि नाम रटदा, निउँ निउँ ध्यान सर्ब लगाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल पुरख समरथ दा, दूजा संग ना कोए निभाइंदा। गुर गोबिन्द मार्ग दस्सदा, दहि दिशा आप समझाइंदा। कलिजुग लेखा चुक्के कूड़े रथ दा, रथ रथवाही वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्हा वेहड़ा आप कराइंदा। खुला्ह वेहड़ा होवे धरत, धवल मिले वड्याईआ। निरगुण साहिब आया परत, प्रतिनिध इक अख्वाईआ। चार जुग दे वरके वेखे परत, खाणी बाणी फोल फुलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सति सतिवादी दस्स के गए सड़क, कौण बणया पांधी राहीआ। कवण अद्धविचकार रिहा अटक, पार किनारा नज़र कोए ना आईआ। कवण सुत्ता हो बेखटक, खटका सिर ना कोए जणाईआ। श्री भगवान वेखण आए नधड़क, निरवैर फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ी क्रिया कढ्ढे अड़क, रोड़ा सके ना कोए अटकाईआ। पुरख अकाल पिछला कढ्ढे फ़र्क, जो गोबिन्द गया समझाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक कराए आपणी चढ़त, धड़त मंगे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर खेल खलाईआ। निरवैर खेल करे आलमीन, उल्मा आप जणाइंदा। दो जहानां कर तलकीन, तुलबा तालब आप समझाइंदा। साचा देवणहारा यकीन, अल्फ़ आपणा नाम वखाइंदा। वखावणहारा सच्चा सीन, निरगुण नूर नूर प्रगटाइंदा। लेखा जाणे शाह मबीन, मुहलत आपणे हथ्थ रखाइंदा। पीर पैगम्बर करनहारा अधीन, अदालत इक्को इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल अन्तिम ख़लक, ख़ालक आप जणाईआ। वेखणहारा आपणी ख़लक, पर्दा पर्दा दए चुकाईआ। पावे सार चौदां तबक, तरां तरां जणाईआ। देवणहारा इक्को सबक, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। नाम नाद सुणाए कड़क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली रहिण ना पाईआ। भीड़ी गली मुकावेगा। मीरी पीरी खेल

खलावेगा। चोटी चढ़ अख़ीरी, जोत जगावेगा। निरगुण नूर बेनज़ीरी, ज़हूर दृढ़ावेगा। तिक्खी रख नाम शमशीरी, शमा गुल करावेगा। लेखा जाण शाह हकीरी, हकीकत इक दृढ़ावेगा। कूड़ी क्रिया मेट दिलगीरी, दिलबर सच्चा यार मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक वसावेगा। साचा मन्दिर वसेगा। पुरख अकाल हस्सेगा। भगतां मार्ग दस्सेगा। निमाणा हो के अग्गे ढठ्ठेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, खुल्हे वेहड़े वसेगा। खुल्हे वेहड़े वड़ेगा। साचे पौड़े चढ़ेगा। सन्त सुहेले फड़ेगा। इक्को अक्खर पढ़ेगा। ना जन्मे ना मरेगा। आपणी करनी करेगा। निरभउ भय रख ना कोई डरेगा। सच महल्ले आपे खड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल उच्च मनार इक्को नूर रलेगा। इक्को नूर रलाएगा। मूसे कोहतूर चेता कराएगा। ईसे गल विच सूली वखाएगा। मुहम्मद तोबा तोब सुणाएगा। चार यारी पन्ध मुकाएगा। अल्ला राणी नैण शरमाएगा। मुख घूँगट आपे लाहेगा। पड़दा नक़ाब ना कोए पाएगा। हक़ जनाब फेरा पाएगा। चौदां तबक आप उठाएगा। साचा सबक इक पढ़ाएगा। कायनात वेख वखाएगा। शरअ शरीअत इक जणाएगा । नौबत नाम पैग़ाम अल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्हा वेहड़ा इक बणाएगा। खुल्हा वेहड़ा सच बणावांगा। लोकमात खेल करावांगा। भगती रूप भगत दृढ़ावांगा। चारे कूट सच वरतावांगा। हिरदे अन्दर रच रच, आपणा नाम जपावांगा। मूर्खां कोलों बच बच, आपणा मुख छुपावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महल अटल इक रुशनावांगा। महल अटल जोती जगेगी। गुरमुख सुरती सोई मघेगी। सतिगुर सरनाई सच्ची लगेगी। आपणा पड़दा आपे कज्जेगी। सच दवारे बहि बहि सजेगी। दर्शन कर कर दर ते रज्जेगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरे सरबग्गे दी। सूरा सरबग्ग अख्वाएगा। कलिजुग जुग अन्त तरसाएगा। सतिजुग साचा राह चलाएगा। सन्त सुहेले चुग आपणा मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्हा वेहड़ा आप बणाएगा। खुल्हा वेहड़ा बिन चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सूरज चन्द ना कोए उज्यार, तेल बाती दीपक ना कोए वखाइंदा। साक सज्जण सैण ना कोए यार, दोस्त दस्त ना कोए मिलाइंदा। मात पित भाई भैण कोए ना कन्त नार, पिता पूत ना गोद उठाइंदा। वणजारा हट्ट ना कोए बाज़ार, होका दे ना कोए जगाइंदा। पीर पैगम्बर ना कोए अवतार, सन्त संग ना कोए रखाइंदा। पंज तत्त ना कोए आकार, त्रैगुण वंड ना कोए वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए पसार, राग नाद ना कोए सुणाइंदा। खाणी बाणी ना कोए जैकार, शरअ शरीअत ना कोए रखाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, देस सुहञ्जणा इक वड्याइंदा। सतिजुग

साचा खोल्ह कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। भगत भगवन्त अन्दर दए वाड़, फड़ बांहों आप बहाइंदा। तत्ती वा ना लागे हाढ़, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, सरगुण नाता मोह चुकाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, शाही काग़ज़ वंड ना कोए वंडाइंदा। करे खेल आप करतार, कुदरत आपणा राह चलाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, बेपरवाह खेल कराइंदा। सिफ्त सालाही सांझा यार, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। सच दवारा खोल्ह किवाड़, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहइंदा। तख्त निवासी नौजवान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नाउँ रख श्री भगवान, भवगन आपणा दर वखाइंदा। सति सतिवाद झुलाए निशान, निशाना इक्को नज़री आइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल महान, खेल आपणी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पैंडा कट, अग्गे वखाए साचा हट्ट, सतिगुर आपणा दर जणाइंदा। साचा दर वेखो भाई, भाई भाईआं नाल मिलाईआ। सुरती शब्द करो कुड़माई, नाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। घर विच धी घर जवाई, घर विच सौहरे पेईए दए वखाईआ। घर विच पिता घर विच माई, घर घर विच रंग रंगाईआ। घर विच लागी बैठे नाई, डूम आपणा मुख छुपाईआ। घर विच नाद घर शनवाई, घर छहबर नाम लगाईआ। घर मुबारक घर वधाई, घर घर विच रंग वखाईआ। घर विच हार शृंगार सोभा पाई, घर कज्जल धार जणाईआ। घर कन्त कन्तूल लैणा मनाई, निवण सो अक्खर ध्यान लगाईआ। घर नारी नर नरायण लए हंढ्ढाई, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। आत्म परमात्म सेजा चढ़े चाईं चाईं, चाउँ घनेरा इक वखाईआ। बिन हथ्थां बांहवां गलवकड़ी लए पाई, तत्तव तत्त ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां खुल्हा वेहड़ा इक वखाईआ। खुल्हा वेहड़ा इक सुहञ्जणा, सतिगुर सच्चा आप जणाइंदा। जोत जगे इक निरँजणा, नूरो नूर डगमगाइंदा। होए सहाई दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराइंदा। गुरमुख कर लओ सतिगुर चरण मजना, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। खुल्हे वेहड़े जिस ने अन्तिम सजदा, तिस इक्को राह जणाइंदा। निहकलंक डंका वज्जणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। अन्तिम हरि ने पड़दा कज्जणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शेर हो के बुक्कणा, भबक इक्को इक लगाइंदा। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर सुक्खदे गए सुखणा, सो साहिब फेरा पाइंदा। उज्जल करे कलिजुग मुखणा, मुफ्त आपणा नाम वंडाइंदा। एस वेलिउँ किसे ना उकणा, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। बीस बीसे पैंडा मुकणा, कलिजुग आपणा मुख छुपाइंदा। सतिजुग सच्चा इक्को उठणा, सो पुरख निरँजण आप उठाइंदा। जन भगतां गोदी चुक्कणा, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाइंदा। सच्चा मार्ग जिस जन पुछणा, ज़ाहर ज़हूर आप समझाइंदा। निक्की भीड़ी गली

पन्ध मुक्कणा, महल अटल इक वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, खुल्हा घर इक वखाइंदा। खुल्हा घर खोल्ह दरवाजा, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। खेल कराए ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे रिहा मिलाईआ। शाह सुल्तान किसे सीस ना रहे ताजा, जगदीश हुक्म जणाईआ। बीस बीसे रचया काजा, करता आपणा वेस वटाईआ। निरगुण निरवैर आया भाजा, निराकार फेरा पाईआ। शाहो भूप बण बण राजा, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। सम्बल नगर इक्को साजा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। गुर गोबिन्द मार आवाज़ा, शब्दी शब्द जगाईआ। मेल मिल्या देस माझा, माझा निरगुण सरगुण रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल कराईआ। माझा देस पए माझा, हरि मजलस नाम लगाइंदा। दवाबे मारे इक्को दाबा, दो जहानां आप डराइंदा। वेखणहारा मक्का काअबा, काबल आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कर वखाइंदा। आपणी करनी हरि करावेगा। आत्म परमात्म ढोला गावेगा। शब्द विचोला इक बणावेगा। कलिजुग होला अन्त खलावेगा। रौला घर घर अन्दर पावेगा। मौला नज़र किसे ना आवेगा। गुर गोबिन्द कीता कौल, तोड़ निभावेगा। सम्बल नगर ढोल वजावेगा। आप बैठ अडोल, सृष्ट डुलावेगा। लख चुरासी कर कर घोल, डूँग्घे खाते पावेगा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए वरोल, नाम मधाणा इक रखावेगा। भगत भगवन्त रखे कोल, कमलापाती मेल मिलावेगा। गुर शब्दी बदले चोल, चोला गोबिन्द इक हंढ्ढावेगा। भेव ना जाणे पंडत पांधा रौल, लेखा लिख ना कोए समझावेगा। सम्मत बीस तक्क सारे करदे रहिण मख़ौल, मुख नज़र किसे ना आवेगा। लख चुरासी मारे अन्त अनभोल, भुल्लयां फेर ना कोए बचावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक अख्वावेगा। कलि कल्की फेरा पाएगा। कलि कल्की हरि हरि आएगा। दर दर अलख जगाएगा। घर घर आप उठाएगा। पढ़ पढ़ नाम सुणाएगा। चढ़ चढ़ कुण्डा लाहेगा। लड़ लड़ सारे ढाहेगा। मर मर फेर जवाएगा। गुरमुख गोद बहाएगा। गोबिन्द अंग लगाएगा। चार वरन समझाएगा। इक्को राहे पाएगा। पुरख अकाल मनाएगा। दूजा इष्ट कोई रहिण ना पाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस झुकाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ लागे पाए, दोए जोड़ वास्ता पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्को राह वखाएगा। इक्को राह चलेगा। सच सिँघासण हरि जू मल्लेगा। नाम संदेसा इक्को घल्लेगा। जो अड़या अन्तिम डंनेगा। जो घड़या भगवन भंनेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची चाल आपे चलेगा। साची चाल चले निराली, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ। निरगुण नूर जोत अकाली, अक्ल

कल फेरा पाईआ। आपणे हथ्थ रखे ख़ाली, ख़ालक आपणा हुक्म वड्याईआ। लख चुरासी बूटा वेखे माली, मालक आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों मंगे दलाली, जुग चौकड़ी गया समझाईआ। हकीकत वेखो हक़ हलाली, हुक्म हाकम रिहा जणाईआ। चारों कुण्ट होए सर्ब हरामी, शरअ शैतान करे लड़ाईआ। वेखणहारा अन्तरजामी, घट घट फोल फोलाईआ। नानक निरगुण गुर अर्जण तेरी भुल्ली बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। राम दास सरोवर ठंडा जल अमृत पीए ना कोए पाणी, अग्नी तत्त रही जलाईआ। अमरदास दे के गया सच निशानी, बिन सतिगुर पार ना कोए कराईआ। गुर अंगद गुर नानक जोत जगाई इक महानी, जीवदयां जगत जुगत जणाईआ। कलिजुग जीव करो ध्यानी, ध्यान ध्यान रिहा लगाईआ। वरन बरन ज़ात पात लेखा चुके चार खाणी, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सारे लभ्भो शब्द हाणी, अन्तर आत्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक खुल्हाईआ। सच दवारा हरि जू खोल्हे, खोल्ह खोल्ह समझाइंदा। शब्द अगम्मी हो के बोले, होका हक़ जणाइंदा। लख चुरासी अन्तिम राए धर्म दे पैणी डोले, लाड़ी मौत नाल प्रनाइंदा। धर्म राए लेखा गुप्त सब दा फोले, चित्रगुप्त नाल मिलाइंदा। लख चुरासी जीव बाहरों निग्गर अन्दरों पोले, पोल सब दा अन्त खुल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया पाउदे रहे रौले, रमला यमला जट्ट नज़र किसे ना आइंदा। जिस नूं कहिन्दे पड़दे ओहले, सो पड़दा पाड़ वखाइंदा। जिस जणाए सोहँ बोले, अनबोलत राग अल्हाइंदा। सो अनडिठड़ी धार मौले, मौला आपणा खेल कराइंदा। कलिजुग बदल देवे हौले हौले, हौला भार आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेहड़ा इक बणाइंदा। साचा वेहड़ा बणे मात, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। चार वरन बणे इक जमात, इक्को अक्खर दए समझाईआ। आत्म परमात्म गावण गाथ, सोहँ शब्द नाम वड्याईआ। नाता तुटे ज़ात पात, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। मन वासना मेटे कमज़ात, मतिवाली मति ना कोए चतुराईआ। बुद्धी करे बिबेक आप, आप आपणी दया कमाईआ। बरन अठारां बणाए साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। लेखा जाणे रूह पाक, पुनीत करे कुड़माईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। लेखा चुके पिछली गाथ, अग्गे इक्को राग सुणाईआ। तेई अवतार कहिण असीं तेरी जमात, भगत अठारां इक्को गंढ्ढ पवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण मिली नजात, नछावर आपणा आप कराईआ। चार यारी कहे डिगे डूँग्घे खात, फेर सके ना कोए उठाईआ। अल्ला राणी रही झाक, मीआं नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं सुंञीं खाट, विस्तर हक़ ना कोए विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेहड़ा इक बणाईआ। साचा वेहड़ा सोभावन्त,

सति सतिगुर आप बणाइंदा। नारी मिले निरगुण कन्त, आपणी सेज हंढ्ढाइंदा। चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, बसन बनवारी आप रंगाइंदा। नज़री आए इक अखण्डत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप वड्याइंदा। आपणा घर वेख वड्डा, हरि वड्डी करे वड्याईआ। सुत शब्द इक्को नढ्ढा, छोटा बाला आसण लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाई यद्दा, यद्द पुश्त होए सहाईआ। जुग चौकड़ी हुक्मे बद्धा, हुक्मी हुक्म मनाईआ। गुर अवतार दे दे गए सद्दा, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। पीर पैगम्बर कहिन्दे रहिंदा पार हद्दा, हदूद नज़र किसे ना आईआ। भगत कहिण भगवान प्रेम बद्धा, नित नवित्त वेस वटाईआ। जिउँ धन्ने पत्थरों कढ्ढा, तिउँ गुरमुखां अग्गे आपणा दरस दिखाईआ। बिन नगारिउँ आपे वज्जा, आपणा नाद सुणाईआ। रूप रंग रेख ना कोई कद्दा, उच्चा लम्मा ना कोए जणाईआ। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण बहि के सजा, हरि सज्जण शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीड़ी गली पड़दा कज्जा, खुल्हा वेहड़ा दए वखाईआ। खुल्हा वेहड़ा वेखो दीन दयाल, दयानिध आप वखाइंदा। सति धर्म दी सच धर्मसाल, धर्म दुआर इक प्रगटाइंदा। निरगुण सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। साचा मन्दिर कदे ना होए ज़वाल, ढेरी ढाह ख़ाक ना कोए मिलाइंदा। उच्चा वेहड़ा बेमिसाल, मिसल लिख ना कोए समझाइंदा। छोटी कुली विच्चों निकाल, मन्दिर आपणे आप वसाइंदा। कलिजुग जीव साचे बण जाओ लाल, हरि लालन आप समझाइंदा। एथे ओथे बण रखवाल, रक्षक आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भीड़ी गली मुख भवाइंदा। भीड़ी गली मुख देवे मोड़, मुहब्बत इक्को इक दरसाईआ। सतिजुग नाता देवे जोड़, जोड़ी आप जुड़ाईआ। शाहसवारा वेखे चढ़ के घोड़, अस्व पाखर ज़ीन तंग कसाईआ। लख चुरासी वेखे रीठा मिट्ठा कौड़, घर घर अन्दर कुण्डा लाहीआ। भेव चुकाए पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, उच्चा टिल्ला पर्बत इक सुहाईआ। ज़ाहरा पीर जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे सर्ब लोकाईआ। निरगुण वेखे करके ग़ौर, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। करे बिध अवर की और, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग जीव अग्नी सड़दे क्यों सिर ते झुलदा चौर, सीस ताज कवण टिकाईआ। कूड़ी क्रिया पाउदे शोर, शौहर नज़र किसे ना आईआ। मन हंगता वखाउदे ज़ोर, ज़ेर ज़बर नज़र किसे ना आईआ। जिस दा आदि जुगादि मंत्र फोर, फुरना सब दा बंद कराईआ। जिउँ भावे तिव लए तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। कल्मयों काफ़र हो गए चोर, हरि का नाम ठग्गी ना कोए कराईआ। जगत वासना होई हरामख़ोर, खोजी बणया कोई ना पांधी राहीआ। अन्तिम कलिजुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां प्रभ सच्चे दी पै गई लोड़, सारे बैठे ध्यान लगाईआ।

श्री भगवान आए दौड़, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सस्से उपर लाए होड़, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म ब्रह्म हँ चुकाए मोर तोर, तेरा मेरा रहिण ना पाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, चन्द चांदना इक रुशनाईआ। कँवल प्रीती नाता जोड़, चरण दए सरनाईआ। आपणे हथ्थ रखे डोर, लख चुरासी गुडीआ पतंग रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निक्की गली करे पार, वड्डा खोल्हे आप दुआर, जिस दरबार वसे सच्चा माहीआ।

सच्चा माही जिस जन पाउणा, पवण पाणी जणाइंदा। सोहँ ढोला इक्को गाउणा, विछड़े मेल मिलाइंदा। निहकर्मी निहकर्म बणाउणा, कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। गुरमुख दे बांह सरहाणे सौणा, तेरी सेवा सतिगुर आप कमाइंदा। आत्म परमात्म बीज इक्को बोणा, पत्त डाली फल फुल आप महकाइंदा। सृष्ट सबाई अन्तिम पवे रोणा, नेत्र नीर सर्ब वखाइंदा। कलिजुग काल फड़ के कोहणा, कोह कोह आपणे चरणां हेठ दबाइंदा । आपणा बल किसे ना मिले टोहणा, भाणा सब दे सिर ते छाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, खुल्हावणहारा साचा दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा बेमुहताजा मुहब्बत आपणी विच खुल्हाइंदा।