पुस्तकालयभाग १३

पहली फग्गण २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सो पुरख निरँजण सतिगुर सूरा, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण ज़ाहर ज़हूरा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। एकँकारा सर्ब कला भरपूरा, भेव अभेद आप छुपाइंदा। आदि निरँजण जोती नूरा, नूर नूराना डगमगाइंदा। श्री भगवान करे खेल नौजवान आपणी ज़रूरत करे पूरा, ज़रूरत अवर ना कोए रखाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा नेड़े दूरा, दो जहानां चरणां हेठ दबाइंदा। पारब्रह्म निरगुण निरगुण रंग चाढ़्हे गूढ़ा, आदि जुगादि उतर कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल सो पुरख निरँजण, आदि जुगादी आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन, निरवैर आपणी कार कमाईआ। एकँकारा मीत मुरारा साचा सज्जण, सगला संग रखाईआ। आदि निरँजण जोती जाता करावणहारा साचा मजन, निराकार नूर धराईआ । अबिनाशी करता साहिब सुल्तान पड़दे कज्जण, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। श्री भगवान करे खेल घड़न भंनण, समरथ सच्चा शहिनशाहीआ। पारब्रह्म प्रभ दर दरवेश दर आए मंगण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी इक कमाईआ। साची करनी सचखण्ड, सति सतिवादी आप कराइंदा। पुरख अकाल सूरा सरबँग, निरवैर आपणी कल धराइंदा।

नाम निधान वजाए मृदंग, राग धुन आपणे हथ्थ रखाइंदा। कन्त कन्तूहल साचा संग, नर नरायण नारी आपणा रूप वखाइंदा। सचखण्ड दवारा खेल सति अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। सच सिँघासण इक पलँघ, परम पुरख आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे सोभा पाइंदा। सच दुआरे सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता आदि अन्त, श्री भगवान सोभा पाईआ। जुगो जुग महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। कर खेल नार कन्त, सेज सुहञ्जणी साचे मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड आपणी धार चलाईआ। सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, बेपरवाह भेव कोए ना आइंदा। आदि जुगादि जुग जुग वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। मण्डल मण्डप पावे रासा, लोआँ पुरीआँ नाच नचाइंदा। आपणी इच्छा आपे पूरी करे आसा, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। आपे दाता आपे सेवक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आप रचाईआ। साचा खेल परवरदिगार, मुकामे हक़ हक़ जणाईआ। नूर नूराना नूर उज्यार, ज़ाहर ज़हूर वड्डी वड्याईआ। अमाम अमामां वड सिक्दार, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची सोभा पाईआ। दरगाह साची साचा राम, जोती जाता डगमगाइंदा। आदि जुगादि देवणहार पैग़ाम, सच संदेसा इक जणाइंदा। लेखा जाण दो जहान, निरगुण सरगुण भेव खुल्हाइंदा। करे खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड सोभा पाइंदा। खोल्हणहार आप दुकान, थिर घर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाइंदा। साची करनी करनेहार, करता पुरख अख्वाईआ। आदि जुगादी खेल अपार, जुग जुग आप जणाईआ। सुत दुलारा कर तैयार, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहार, रजो तमो सतो बन्धन एका पाईआ। पंज तत्त लेखा अगम्म अपार, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश करे कुड़माईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, अगाध बोध करे पढ़ाईआ। साचा मेला सिरजणहार, साख्यात आप कराईआ। कागद कलम ना लिखणहार, कातब चले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म मनाईआ। सचखण्ड दुआर सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह इक अख्वाइंदा। बेपरवाही बेपरवाह, बेअन्त नाउँ धराइंदा। जोती जाता नूर जगा, नूर नूराना डगमगाइंदा। बिन तेल बाती कर रुशना, अनभव प्रकाश धराइंदा। सच संदेसा इक सुणा, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। आपणा हुक्म आप मना, निउँ निउँ आपे सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वड्याइंदा। साचा हुक्म

शाह सुल्ताना, आदि पुरख वड्याईआ। हुक्मे अन्दर खेल महाना, आपणा आप लए प्रगटाईआ। हुक्मे अन्दर बण मर्दाना, सच मर्दानगी लए कमाईआ। हुक्मे अन्दर सूरबीर झुलाए निशाना, निशान इक्को इक दसाईआ। हुक्मे अन्दर करे ध्याना, ध्यान ध्यान विचों प्रगटाईआ। हुक्मे अन्दर बणाए सच मकाना, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाईआ। हुक्मे अन्दर गाए तराना, नाउँ निरँकारा सिफ्त सालाहीआ। हुक्मे अन्दर खेल करे भगवाना, नार कन्त रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर सेज सुहाना, सच सिँघासण आसण लाईआ। हुक्मे अन्दर निरगुण निरगुण कर परवाना, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। हुक्मे अन्दर सुत निधाना, शब्दी बाल रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर खेल महाना, ख़ालक आपणा दए जणाईआ। हुक्मे अन्दर विश्व धार विष्नूं कल्याणा, हुक्मे अन्दर पारब्रह्म ब्रह्म आपणा हुक्म जणाइंदा। हुक्मे अन्दर शंकर ज्ञाना, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। हुक्मे अन्दर रवि ससि किरन किरन करे कल्याणा, अनक कल आपणा भेव जणाइंदा। हुक्मे अन्दर वेद महाना, मालक आपणे नाल मिलाइंदा। हुक्मे अन्दर राग तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे साची वंड, हुक्मे अन्दर आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे खेल सरबँग, सरबँग आपणी करनी आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे मंगे मंग, बण भिखारी झोली डाहीआ। सचखण्ड दुआरे गाए छन्द, सोहला ढोला इक अल्हाईआ। सचखण्ड दुआरे हो बख्शंद, बख्शिश आपणी दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर बेपरवाह, आपणी धार चलाइंदा। हुक्मे अन्दर सिफ्त सलाह, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर बण मलाह, खेवट खेटा नाउँ धराइंदा। हुक्मे अन्दर रहबर बण ख़ुदा, नूर नूराना डगमगाइंदा। हुक्मे अन्दर पर्दा दए उठा, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। हुक्मे अन्दर मिहबान बीदो लए अख्वा, बी खैर या अल्ला इलाही नूर पड़दा लाहइंदा । हुक्मे अन्दर मुकामे हक़ दए वसा, हकीकत आपणे विच छुपाइंदा। हुक्मे अन्दर तारीक अन्धेरा दए मिटा, नूर नूराना चन्द चमकाइंदा। हुक्मे अन्दर लाशरीक बण ख़ुदा, शिरकत सब दी आप गवाइंदा। हुक्मे अन्दर तारीफ़ कर दए दुआ, तुआरफ आपणा आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर मारफत मार्ग देवे ला, सिफारश होर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतार, आदि जुगादि कराईआ। मध खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। धुर दरबारी बण भिखार, दर आपणी अलख जगाईआ। देवणहारा सच भण्डार, सति सतिवादी आप वरताईआ। गृह मन्दिर हो तैयार, साचा बंक इक सुहाईआ। अन्तर आत्म नाम जैकार, अनादी नाद सुणाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण

लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा इक्को रिहा सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण आसण लाइंदा। एकँकारा बल वधाइंदा। आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सीस ताज टिकाइंदा। श्री भगवान सच निशान झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ निरगुण वेख वखाइंदा। सचखण्ड रंग चढ़ाइंदा। मुकामे हक़ कुण्डा लाहइंदा। शब्द सुत इक जगाइंदा। साची रुत्त सर्ब वखाइंदा। अबिनाशी अचुत खेल कराइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वसाइंदा। विष्न आपणी धार जणाइंदा। ब्रह्मा कँवल रूप समाइंदा। शंकर धूंआँधार उठाइंदा। सतो आपणा रंग चढ़ाइंदा। रजो राज जोग रखाइंदा। तमो तृष्ना नाल मिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आसा पूर कराइंदा। शब्दी नाद धुन वजाइंदा। ब्रह्म ब्रह्माद वेख वखाइंदा। सज्जण साक आप हो जाइंदा। पाकी पाक नूर डगमगाइंदा। धुर फ़रमाणा साचा राणा इक्को हुक्म सुणाइंदा। त्रै त्रै मीता इक अतीता, साचा मार्ग आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी करदा आया, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण माया खेल रचाया, त्रै त्रै लेखा सच समझाईआ। त्रै त्रै मेला आप मिलाया, विष्न ब्रह्मा शिव कर कुड़माईआ। त्रै त्रैलोकी वंड वंडाया, सच सलोकी नाम जणाईआ। कोटी कोट वेस वटाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बन्धन पाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग चढ़ाया, चारे खाणी अंग लगाईआ। साचा घाड़न घड़ वखाया, लख चुरासी बणत बणाईआ। नाम निधाना इक्को गाया, निरवैर करे पढ़ाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म जगत मन्दिर इक वसाया, अन्दर आपणा आप छुपाईआ। नौं दुआरे राह चलाया, आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता मेल मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार बण मंगता मंगण इक्को झोली डाहीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल घाड़न घड़, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे फड़, फड़ बांहों हुक्म मनाइंदा। इक्को अक्खर रिहा पढ़, निष्अक्खर आप जणाइंदा। देवणहारा साचा वर, वर आपणी झोली पाइंदा। निहकर्मी आपणा कर्म कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्नूं भण्डारा आपे भर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मे लाए आपणे लड़, पारब्रह्म अंगीकार अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर वखा एका घर, शाकिर आपणे उत्ते कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव साचा मेला, आदि आदि कराईआ। शब्द गुरू गुरु गुर चेला, गुर एका बन्धन पाईआ। लख चुरासी सज्जण सुहेला, घर आपणा डेरा लाईआ। वसणहारा सद नवेला, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म अचरज खेल आप प्रभ खेला, भेव किसे ना आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आदि जुगादी चाढ़्हे तेला, साचा सगन मनाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी विच समाईआ। लख चुरासी हरि जू वड़या, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। साचे मन्दिर आपे चढ़या तख्त निवासी डेरा लाइंदा। निरवैर पुरख निरँकार निष्अक्खर आपे पढ़या, लिखण पढ़न विच कदे ना आइंदा। ना जन्मे ना कदे मरया, मात पित ना कोए बणाइंदा। आपे वसे आपणे घरया, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाइंदा। आपणा खेल लख चुरासी, श्री भगवान वंड वंडाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाशी, गगन मण्डल सोभा पाईआ। मण्डल मण्डप साची रासी, गोपी काहन नाच नचाईआ। निरगुण जोत जोत दासण दासी, बण सेवक सेव कमाईआ। आत्म परमात्म भोग बलासी, भस्मड़ इक्को सेज हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप जणाईआ। साची धार चलाइंदा। लख चुरासी जोत जगाइंदा । नाम चोट इक लगाइंदा। ओत पोत वेख वखाइंदा। किला कोट सुहाइंदा। राज राजान वड्याइंदा। हुक्म हाकम मनाइंदा। आत्म परमात्म उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाइंदा। आपणा खेल वखाए एकँकार, अक्ल कला वड्याईआ। लख चुरासी कर तैयार, त्रैगुण अतीता विच समाईआ। साची करनी करे विहार, बिवहारी बेपरवाहीआ। सुत दुलारे कर प्यार, अबिनाशी अचुत जणाईआ। उठ बाल नौजवान, समरथ रिहा हिलाईआ। घट घट तेरा झुल्ले निशान, झलक इक्को इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, सति संदेसा इक सुणाईआ। आदि जुगादि मन्नण इक्को आण, दूजा इष्ट नज़र ना आईआ। सर्ब दा दाता श्री भगवान, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। खेले खेल आप महान, खेलणहार नज़र ना आईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत सुत जणाईआ। शब्द सुत कर असीस, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। साहिब सुल्तान तेरी सदा असीस, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दयां हदीस, साचा मंत्र इक पढ़ाइंदा। तेरा नाउँ सदा अतीत, दर घर साचा इक वखाइंदा। तेरा सोहला ढोला निरगुण गीत, लख चुरासी आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। तेरा खेल सदा अनडीठ, नज़र किसे ना आइंदा। मेरी नंगी होण ना देवीं पीठ, इक तेरी ओट तकाइंदा। तूं सज्जण साहिब मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाइंदा। धरनी धरत धवल चलावां रीत, तेरा नाउँ सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द सुत सुत दुलारा निउँ निउँ करे दर निमस्कारा, बण बरदा सीस झुकाइंदा। हउँ बरदा दरवेश, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं साहिब सुल्तान नरेश, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सेवा लावां ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, हुक्मी हुक्म इक मनाईआ। फेर वसावां तेरा देस, दहि दिशा खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण धरां वेस,

वेस अवल्लड़ा वड वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रवेश, अवतार गुर गुर रूप वटाईआ। धुर दी बाणी सच संदेसा तेरा लिखां लेख, महिमा अकथ कथ अल्हाईआ। मैं तेरा तूं मेरा तूं मैनूं लईं वेख, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी अन्दर करां हेत, नित नवित्त राह तकाईआ। जुग चौकड़ी खेलें खेड, बण खडारी खेल रचाईआ। तेरा कोए ना पाए भेत, अभेव तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। श्री भगवान दया कमाइंदा। सुत शब्द समझाइंदा। इक्को राह वखाइंदा। इक्को मकान बणाइंदा। इक्को नाम जपाइंदा। इक्को ध्यान लगाइंदा। इक्को राग सुणाइंदा। इक्को साक बणाइंदा। इक्को वाक अल्हाइंदा। इक्को ताक खुल्हाइंदा। इक्को घाट बुझाइंदा। इक्को वाट मुकाइंदा। इक्को ज़ात बणाइंदा। इक्को दात वरताइंदा। इक्को साथ निभाइंदा। इक्को नाथ अख्वाइंदा। इक्को जाग खुल्हाइंदा। इक्को वैराग उपजाइंदा। इक्को मंत्र पढ़ाइंदा। सोहँ रूप समझाइंदा। शब्द सुत सेवा लाइंदा। अबिनाशी अचुत वेख वखाइंदा। रुत्त बसन्ती आप सुहाइंदा। जोत निरँजण डगमगाइंदा। चरण धूढ़ मजण इक कराइंदा। सज्जण साहिब इक्को नज़री आइंदा। राग नाद तर्ज़ ताल इक वजाइंदा। जन भगतां वेख वखाइंदा। लाशरीक राह चलाइंदा। बेनज़ीर फेरा पाइंदा। सच तस्वीर आप प्रगटाइंदा। तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। तकदीर सब दी आप बदलाइंदा। तकसीर आप मेट मिटाइंदा। शरअ ज़ंजीर आप बणाइंदा। ब्रह्मावेता आप पढ़ाइंदा। चारे वेदां आप मिटाइंदा। शास्त्र सिमरत पुराण पाउणा पाइंदा। गीता ज्ञान खोज खुजाइंदा। अञ्जील कुरान पड़दा लाहइंदा। खाणी बाणी वड वड्याइंदा। शब्दी रूप गुर समझाइंदा। शाहो भूप इक्को नज़री आइंदा। सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। जुग करनी कर वखाइंदा। तेई अवतारां राह जणाइंदा। भगत भगवान आप उठाइंदा। सन्त साजन मेल मिलाइंदा । कन्त इक्को नज़री आइंदा। रंग बसन्त इक चढ़ाइंदा। हउमें हंगता गढ़ तुड़ाइंदा। गुरमुखां पड़दा आपे लाहइंदा। बंद कवाड़ खुल्हाइंदा । गुरसिख सोए मात उठाइंदा। दुरमति मैल धोए, पतित पुनीत कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडाइंदा। खाणी बाणी राह जणाइंदा । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश खेल खलाइंदा। राज राजान साह सुल्तान सीस जगदीश ताज टिकाइंदा। राउँ रंक ऊँच नीच जगत जुगत वंड वंडाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे आदि जुगादि, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लेखा जाण ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म आपणे विच छुपाईआ। दो जहानां वज्जे नाद, पुरी लोअ आप जणाईआ। चौदां लोक खेल तमाश, परलोक खोज खुजाईआ। चौदां तबक बणाए शाख़, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी

आप कमाईआ। आपणी करनी करे करता पुरख, पुरखोतम वड वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण देवे दरस, आत्म परमात्म होए सहाईआ। अमृत मेघ आत्म दान देवे बरस, झिरना निझर इक झिराईआ। जुग चौकड़ी लाहवे कर्ज़, मकरूज़ रहिण कोए ना पाईआ। साहिब सुल्तान पूरा करे आपणा फ़र्ज़, फ़र्ज़ी कार ना कोए समझाईआ। सदा सदा सद रखे आपणी ग़रज़, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के गए अर्ज़, दोए जोड़ आरज़ू इक जणाईआ। खाणी बाणी राग नाद तेरा गाउँदे राग नाद ताल तर्ज़, तलवाड़ा तेरा नज़र किसे ना आईआ। गुरदेव सन्त सज्जण भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख गुर गुर सिख्या दे दे गए वर्ज, वाहद इक्को नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणी आप कमाईआ। आपणी करनी करे पुरख अकाल, अक्ल कला अख्वाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी हो दयाल, दीनन आपणे गले लगाइंदा। मार्ग मंत्र नाम तत्त ब्रह्म मति राह दस्स सुखाल, साचे धंदे आपे लाइंदा। सतिगुर पूरा निरगुण सरगुण सूरा नाता तोड़ काल महाकाल, बेहाल आपणे चरण बहाइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त आपणा बचन करे पूरा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दरस मंगदे रहे दर हज़ूरा, हज़रत इक्को वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकारा आप जणाइंदा। सच संदेसा एकँकार, निरगुण आपणा आप जणाईआ। धुर फ़रमाना सुणो खोल्ह किवाड़, ख़ालक ख़लक आप जणाईआ। नेत्र खोल्हो विष्न ब्रह्मा शिव होवो बेदार, आलस निंद्रा रिहा गंवाईआ। गुर अवतार करो विचार, विचला भेव रिहा खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर करो गुफ़तार, गुफ़त शुनीद मुर्शद मुरीद आपणा पड़दा लाहीआ। भगत भगवान करो याद, सुणे फ़रयाद, जिस रचना रची आदि, अन्तिम निरगुण वेखण आईआ। साचे सन्त मन्नो कन्त पूरन भगवन्त, लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी विच समाईआ। ध्यान करो गुरमुख दूई द्वैत मिटाओ दुःख, माया ममता मिटे भुक्ख, सफल होए मात कुक्ख, सुख सतिगुर इक्को नज़री आईआ। गुरसिख चरण जाए झुक अग्गे पैंडा जाए मुक्क, नज़री आए जो बैठा लुक, आत्म अन्तर पड़दा लाहीआ। लख चुरासी लए पुच्छ, ख़ाली हथ्थ रोवण कोल ना कुछ, नाता तुटया सच सुच्च, कूड़ी क्रिया जगत कुड़माईआ। बिन गोबिन्द सच्चा नज़र ना आए कोई पुत्त, खेले खेल अबिनाशी अचुत, कलिजुग वेखे मौली रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। निरगुण दाता पए उठ, भगतां उपर जाए तुठ, अमृत जाम देवे घुट्ट, आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी फंद कटाईआ। कलिजुग

जड़्ह देवे पुट्ट, शौह दरयाए देवे सुट्ट, मुड़ के फेर ना सके उठ, सतिजुग बच्चा लए जगाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कुट्ट, नार दुहागण वढ्ढे गुत्त, बचया रहे ना कोई किसे गुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दहि दिशा वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाल दीन दयाल शहिनशाह शेर इक्को पए बुक्क, सब दा भंने ख़ाकी चम्म बुत्त, ख़ाली वखाए इक्को ठुठ, ठोकर सब नूं दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता इक्को एक नज़री आईआ । इक्को इक नज़री आवेगा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटावेगा। जोती जामा मात पावेगा। सच सलोकी राग सुणावेगा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड चरणां हेठ रखावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव कुरलावेगा। हरि का भेव किसे ना आवेगा। निरगुण सरगुण वेख वखावेगा। अवगुण कूड़ पार करावेगा । गुणवन्ता गुण राह जणावेगा। ग़रीब निमाणयां पुकार सुण, फड़ बांहों गले लगावेगा। वड हँकारीआं वड जरवाणयां निशान मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल करावेगा। आपणा खेल करेगा। प्रभ किसे कोलों ना डरेगा। साचे तख्त आपे चढ़ेगा । सिर जगदीश ताज धरेगा। ना जन्मे गा ना मरेगा। जो चाहे सो करेगा। बिन खंडिउँ तीर कमानों लड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को अक्खर नाम पढ़ेगा। इक्को अक्खर पढ़ावांगा। साचा खेल करावांगा। गुर अवतार नाल रलावांगा। पीर पैगम्बर पड़दा लाहवांगा। नूर इक्को नज़री आवांगा। ज़हूर आपणा सच दरसावांगा। कूड़ा फ़तूर अन्त मिटावांगा। ग़रूर ग़ुरबत ख़ाक मिलावांगा। बेकसूर सर्ब बचावांगा। दस्तूर इक वखावांगा। कलिजुग ज़रूर खपावांगा। शाह ग़फ़ूर इक्को नैण खुल्हावांगा। मुखीआ मुख करावांगा। शमस आपणी जोत रलावांगा। शमा इक्को दीप जगावांगा। चौदां लोकां तमां मिटावांगा। मुहम्मद नेत्र नैणां नाल मिलावांगा। ईसा उंगलीआं उत्ते नचावांगा। मूसा डिगा फेर हलावांगा। तेई अवतार पिछला कीता सब वखावांगा। नानक निरगुण आपणा रंग चढ़ावांगा। गोबिन्द डंका सच वजावांगा। राउ रंक उठावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड समझावांगा। सृष्ट सबाई राहे पावांगा। चार वरन अठारां बरन ज़ात पात खपावांगा। पुरख अकाल दीन दयाल साची सरन दृष्ट इष्ट इक जणावांगा। परवरदिगार सांझा यार नूर इलाही इक्को नूर धरावांगा। राम रमईया कर प्यार, सच घनईया मुकन्द मनोहर लखमी नरायण बंसरी नाम सुणावांगा। शब्द सुत बाला निक्का वड्डा छोहर, रूप अनूप आप जणावांगा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा अन्तिम रोड़्ह लोहड़ा घर घर प्या वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग दी पिछली कीती, वरन गोत दी जगत रीती, मन्दिर मसीती शिवदुआले मठ्ठ भेव चुकावांगा। गुर अवतार वेखण नैण, अन्त नैनन नैण दरसाईआ। कलिजुग अन्त अन्धेरी रैण, साचा चन्द नज़र ना आईआ। नाता तुटया भाई भैण,

मात पित पूत ना कोए वड्याईआ। रसना जिह्वा नाम सारे कहिण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल अबिनाशी करता मिल्या ना सज्जण सैण, कूड़ा नाता जगत बंधाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप लख चुरासी जम की फाँसी लाड़ी मौत खाए डैण, काल आपणा काल वखाईआ। भगत भगवन्त साचे सन्त गुरमुख सज्जण विरले रहिण, जिन्हां रहबर मिल्या सच्चा माहीआ। शाह सुल्तान राज राजान जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर डूँग्घी कन्दर औझड़ राहे पैण, साचा राह नज़र ना आईआ। नेत्र खोल्हण वेखण उच्चा नज़र ना आए जिस दी सिफ्त वेद पुराण कहिण, जो भाणा रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नव नौ चार चौकड़ कोटन कोटि काल हुक्मे अन्दर बिताईआ। गुर अवतार खोल्ह अक्ख, अक्ख रहे बदलाईआ। पुरख अकाल लख चुरासी भाण्डे सक्ख, नानक शब्द ना कोए कमाईआ। साचा मार्ग आए दस्स, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। मन वासना करो वस, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। श्री भगवान साचा जस, दूजी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। कलिजुग जीव सारे गए नठ्ठ, साचा हुक्म ना कोए मनाईआ। नाता जुड़या तत्त अठ्ठ, नव दर दर हल्काईआ। नाउँ निरँकार ना ल्या रट, रट्टा प्या जगत लोकाईआ। दूई द्वैत वज्जा फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा हट्ट, सौदा हट्ट ना कोए वखाईआ। धर्म जड़ दिती कट, अधर्म रिहा लहराईआ। साध सन्त धीआं भैणां रहे तक्क, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाईआ। राज राजानां सच्चे साहिब उत्ते प्या शक़, शिकवा कोए ना पूर कराईआ। कूड़ी माया कहिण साडा हक़, हकीकत समझे ना कोए राईआ। काया चोला चीथड़ रिहा फट, नाम सूई नाल ना कोए सवाईआ। पीर पैगम्बर पिच्छे वेखण हट, अग्गे चरण ना कोए उठाईआ। कलमा नबी रसूल जो आए दस्स, कायनात समझाईआ। अन्तिम सारे होए बेवस, बिहबल उम्मत रही कुरलाईआ। सदी सदीवी राह तक्क, अक्खीं नीवीं ध्यान रखाईआ। बूटा रिहा पक्क, मुहम्मद पक्की तरां गया समझाईआ। सदी चौधवीं परवरदिगार सच अमाम होए प्रगट, इक्को नूर ज़हूर इलाहीआ। वेखणहारा हसन हुसैन दी रत्त, हुसन सब दा दए गंवाईआ। मुल्ला शेख़ मसायक मारी जाए मति, मसला हल ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया विच जाण फस, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। करे नबेड़ा हक़ हक़, अदल आदल इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल कराईआ। कलिजुग अन्तिम आवांगा। साची खेल करावांगा। पिछला लेखा पूरा कर वखावांगा। भरम भुलेखा कढ्ढावांगा। देस परदेसां फेरा पावांगा। जगत नरेशां आप उठावांगा। नाम संदेसा इक सुणावांगा। कलिजुग कूड़ा भुलेखा मेट मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर आप पढ़ावांगा। पीर पैगम्बर

पढ़नगे। दर दवारे खड़नगे। निर्भय कोलों डरनगे। चरणी सीस धरनगे। तोबा तोबा करनगे। जींवदे ही मरनगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्को सरनी पड़नगे। साची सरन पावांगा । कलमा इक दृढ़ावांगा। उल्मा आप समझावांगा। आलम इक रखावांगा। कालम इक बणावांगा। आदम आप दरसावांगा। पवण हवा जणावांगा। अवण गवण वेख वखावांगा। साचा दामन इक पकड़ावांगा। ज़ामन हो के फेरा पावांगा। राम रहीम लेख जणावांगा। कादर करीम नज़री आवांगा। मुकाम अज़ीम शान इक जणावांगा। साची ताअज़ीम इक रखावांगा। आलमीन आदत इक्को पावांगा। मबीन मुहब्बत इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चौदां तबकां कुण्डा लाहवांगा। चौदां तबकां खोल्हांगा। इक्को कलमा बोलांगा। आदि अन्त कदे ना डोलांगा। उम्मत उम्मती आपे रोलांगा। साचे कंडे तोलांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखां खेल पड़दे ओहले दा। पड़दा उहला नक़ाब पोश, सच महिबूब आप उठाईआ। मुकामे हक़ पूरा करे शौक, शौहर बणे बेपरवाहीआ। वेखणहारा किला कोट, कोटन कोटि वेस वटाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह हक़ नगारे ला चोट, सदा बांग आवाज़ इक शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे कल्ल, हरि वड्डा वड वड्याईआ। प्रगट हो अछल अछल्ल, वल छल आपणी धार जणाईआ। निरगुण जोत शब्द आपे रल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सच संदेसा रिहा घल्ल, शब्दी राग अल्हाईआ। वसणहारा जल थल, समुंद सागर खोज खुजाईआ। लहिणा देणा चुकाए अज्ज कल्ल, कल काती मेट मिटाईआ। दो जहान जाइण हल्ल, धरनी धरत धवल टिकण ना पाईआ। शाह सुल्तान जगत आसण कोई ना बहे मल्ल, सीस ताज ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया ख़ाक जाणा रल, हरि ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। सच प्रकाश दीपक इक्को जाणा बल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरनां मिले इक्को फल, फल अमृत नाम खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच स्नेहुड़ा इक्को नाम सुणाईआ। सच स्नेहुड़ा सुणो गीत, हरि गोबिन्द आप जणाइंदा। अन्तिम नाता तुटणा मन्दिर मसीत, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अकाल निरवैर इक्को रहे अतीत, महल अटल सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी लए जीत, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग औध रही बीत, रफ़ता रफ़ता पन्ध मुकाइंदा। निरगुण लेखा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां फोल फुलाइंदा। करवट बदल बदले पीठ, मुख आपणा आप भवाइंदा। जन भगतां सीना करे ठांडा सीत, सीतल धार इक वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम

वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा हुक्म मनाइंदा। सच्चा हुक्म मनावेगा। हाकम इक अख्वावेगा। आत्म आप समझावेगा। परमात्म मेल मिलावेगा। ज़ात पात खपावेगा। अमृत बूँद प्यावेगा। गोबिन्द मेल मिलावेगा। सगली चिन्द गंवावेगा। निन्दक निन्दया मुख ना कोए रखावेगा। सुत अनादी सर्ब बणावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी ख़ुशी जणावेगा। आदि जुगादी रंग चढ़ावेगा। सम्मत बीस उनीस अन्त खपावेगा। अल्ला राणी सिर तों लथ्थे चुंनी, मींढी खुल्ही आप वखावेगा। नाता तुट्टे मुस्लिम सुन्नी, सीस सब दे हुक्म जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म वखावेगा। एका हुक्म सुणाएगा। अग्गे सीस ना कोए उठाएगा। शाह सुल्तान चरणी लाएगा। बीस बीसा ख़ुशी मनाएगा। नव नौ इक्को नज़री आएगा। चार चार गंढ्ढ पवाएगा। पंज पंज आवाज़ लगाएगा। छे छे घर वखाएगा। सत्त सत्त नाद सुणाएगा। अठ अठ खोज खुजाएगा। नव नौ पन्ध मुकाएगा। दस्स दस्स मेल मिलाएगा। दस इक गंढ्ढ पवाएगा । दस दो वंड वंडाएगा। दस तिन्न खण्ड खण्ड कराएगा। दस चार चण्ड प्रचण्ड चमकाएगा। दस पंज सूरा सरबँग हो जाएगा। दस छे दूई द्वैती कंध ढाहेगा। दस सत्त रुत्ती रुत्त वेख वखाएगा। दस अठ्ठ राज राजानां शाह सुल्तानां दर घर जा आप समझाएगा। दस नौ सृष्ट सबाई देवे भउं, बचया कोए रहिण ना पाएगा। दस दस बीस किसे छत्र ना झुल्ले सीस, माया राणी ख़ाली खीस, राज राजानां घर घर मंगण डाहेगा। कलिजुग होए अन्धेरा तारीक, सृष्ट सबाई बणे शरीक, बण विचोला शिरकत ना कोए मिटाएगा। कूड़ी सिआसत जाए पीस, करे खेल आप जगदीश जगत जुगती इक जणाएगा। हुक्म देवे साहिब ठीक, जिस दी ईसा मूसा मुहम्मद करदे गए उडीक, नानक गोबिन्द दस्सदे गए प्रीत, सो प्रीतीवान फेरा पाएगा। जिस नूं लभ्भदे मन्दिर मसीत, जिस दा अमृत पींदे ला झीक, जिस नूं मिलयां दो जहान लैण जीत, सो जगत नाता तोड़ तुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचे पौड़े चढ़ चढ़ सोभा पाएगा। साचा पौड़ा वेखे चौथा, चौथे जुग भेव खुल्हाईआ। पिछला लेखा करे थोथा, थोथी मति गंवाईआ। अग्गे सब नूं देवे सच्चा मौका, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। किसे नाल ना करे धोखा, धोखे विच आप कदे ना आईआ। सतिजुग मार्ग दस्से सौखा, सुत्तयां लए जगाईआ। निरगुण निरगुण हो के देवे होका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चढ़नहारा चौथी मंज़ल, मज़ा इक्को इक दरसाईआ। चौथी मंज़ल वेखो मज़ा, मज़लूमां आप जणाइंदा। कलिजुग ज़ालम ज़ुल्म देवण वाला सज़ा, साहिब आपणा खेल कराइंदा। सब दे सिरे ते कूके कज़ा, काल आपणा डंक वजाइंदा। कलिजुग घर घर करदा गजा, सच सुच्च किसे घर रहिण ना पाइंदा। भुक्खा नंगा फिरदा भज्जा,

वाहो दाही पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। साचा पन्ध मुकाए साहिब सुल्तान, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। निरगुण दाता हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नाता तुटे अञ्जील कुरान, मसला इक्को इक जणाईआ। शरअ रहे ना कोए शैतान, शरीअत आपणे विच छुपाईआ। इक दरसाए सच ईमान, अमाम इक्को नज़री आईआ। निरवैर दे पैग़ाम, कहर कलिजुग दए गंवाईआ। शायर करे ना कोए ब्यान, सिफ्त सिफ्त ना कोए सालाहीआ। अल्फ़ ये ना पाए मुकाम, बेमुकाम बेपरवाहीआ। नुक्ता नून ना कोए हैरान, ऐन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ग़फ्लत विच होए ग़लतान, ग़ालब कूड़ी क्रिया सिर ते छाईआ। मसकरा बणया नाल शैतान, नटुआ आपणा नाच नचाईआ। पंजे वक्त निमाज़ निमाज़ी सके ना कोए पहचान, नूर नज़र किसे ना आईआ। बिन मुर्शद बिन कलमे सारे होए हराम, रहमान नज़र कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर देवण आप ब्यान, बैवा होई सर्ब लोकाईआ। ख़ावंद दिसे ना किसे नाल, ख़ौंत कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। नज़र आए ना नार रकान जोबन मती, आपणे पती परम पुरख ध्यान लगाईआ। चरण कँवल ना कोई सती, रत्त सुकाए ना कोए रत्ती, पलँघ रंगीला ना कोए हंढ्ढाईआ। अल्फ़ आरफ़ां पढ़ी ना कोए पट्टी, ये युकती कोई ना दस्सी, मुफ्तो मुफ्ती आपणा आप गए गंवाईआ। कलिजुग अन्तिम अल्ला राणी चतुर सुघड़ सवाणी होई हक़ी बक्की, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। परवरदिगार सांझा यार सब दी जड़ रिहा पट्टी, उखेड़ा इक्को इक लगाईआ। चौदां तबक दिसण ख़ाली हट्टी, हटवाणा नज़र कोए ना आईआ। हथ्थ विच लै के मौली अट्टी, तन्द तन्द नाल तुड़ाईआ। मक्के काअबिउँ आई नठ्ठी, थलां विच देंदी दर्द दुहाईआ। मेरी पत किसे ना रखीं, सिर सालू ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट मारी गई मती, मतिवाली होई लोकाईआ। मैनूं वेख के पैंदी ग़शी, सुरत सम्बल ना सकां राईआ। जिस दे बिरहों वैराग विच तड़फदी रही मच्छी, सो समुंद आपणा नीर ना कोए प्याईआ। मैं कोझी कमली होई कच्ची, कुचील आपणा आप नज़री आईआ। क्यों मेरी उम्मत ना रही सच्ची, भुलया बेपरवाहीआ। मैं दर दर जा के नच्ची, मुख आपणा घूँगट लाहीआ। किसे मस्जिद रहिणा ना दीवा बत्ती, कब्रिस्तान देण दुहाईआ। बिन परवरदिगार खट्टी किसे ना खट्टी, खटका घर घर रही जणाईआ। वेखो दोज़ख़ बहिश्त दो जहान तपदी भठ्ठी, भाणा हरि जू रिहा वरताईआ। किसे दी रहिणी नहीं पंज तत्त मटी, मटका सब दा भन्न वखाईआ। पीर पैगम्बर वेखो ख़ाली हथ्थीं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गल पा पल्लू वास्ता रहे घत्ती, बण बरदे सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा खेल वरताईआ। पीर पैगम्बर तक्कण राह, नैण नैण ध्यान लगाया। अल्ला राणी होई बेपनाह, दर नज़र कोए ना आया।

बख्शे कोई ना जगत गुनाह, उम्मत लए ना कोए बचाया। होणा पए सर्ब फनाह, फतवा सादर आप कराया। चार कुण्ट होए हैरान, हरि का भेव किसे ना आया। मुल्ला शेख़ होए परेशान, परेशानी ना कोए गंवाया। मिल्या हक़ ना कोए ईमान, आदम रूप ना कोए जणाया। भुलया हज़रत इक पैग़ाम, बीड़ा किसे ना आत्म उठाया। निरगुण बदले अन्त नज़ाम, नग़मा इक्को नाम सुणाया। पिछला रहे ना कोए मुकाम, हुक्म इक्को इक दरसाया। लेखा चुके जगत तमाम, तुख्म सब दा दए मिटाया। प्रगट हो श्री भगवान, भाणा आपणा रिहा जणाया। चौदां लोक मिटे निशान, निशाना इक्को इक दरसाया। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए धारा राह वखाया। नेत्र पेखो इक्को राम, घर घर बैठा नज़री आया। मेटो रैण अन्धेरी शाम, शमा इक्को नूर रुशनाया। सारे बरदे बणो ग़ुलाम, बरीख़ाना दए वखाया। पीर पैगम्बर गुर अवतार कलमा पढ़ो कलाम, नाम सोहला इक जणाया। ढोला गाए आप भगवान, पड़दा उहला दए उठाया। मौला बणे नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाया। चौथी मंज़ल हो प्रधान, चौथा घर दए दसाया। नज़री आए इक्को काहन, गहर गम्भीर वड वडयाया। पहली चेत्र दिवस महान, चेता सब नूं दए कराया। लेखा लिखे आप जणाए सच विधान, विद्दत माण ना कोए वडयाया। अन्तिम झुल्लणा इक निशान, निशाना सब नूं दए दरसाया। शाह सुल्ताना चरणी डिगणा आण, चरण चरणोदक मुख चुआया। राष्ट्रपति दए पैग़ाम, परम पुरख हुक्म सुणाया । पंचम जेठ मिलणा पए नाल भगवान, राज मंत्री नाल मिलाया। घर दस्स के आवे अगला ब्यान, जिस दा भेव किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ लेखा साचा दए जणाया। पंचम जेठ दिल्ली दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। भारत खण्ड रहिणा ख़बरदार, पारब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। मंत्री मण्डल रहिणा तैयार, मंत्र इक्को इक समझाईआ। जिस अन्तिम सब दी पौणी सार, होए सर्ब सहाईआ। कलि कल्की लै अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लुक्या रहे ना अन्तिम वार, पड़दा आपणा आप उठाईआ। जोती सरूपी करे ना कोए गरिफ़तार, गरिफ़त विच कदे ना आईआ। दो जहानां आप मुख़तैयार, मुफ्त आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग कूड़ा मेटे विकार, विश्व आपणा राह जणाईआ। पंडत पांधे लए उठाल, चौदां विद्या भेव खुल्हाईआ। लेखा जाणे दीन दयाल, देवणहारा थाउँ थाईंआ। मेल मिलाए शाह कंगाल, शाह कंगाल इक्को रूप जणाईआ। सुणनहारा मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत रहे भाल, भाल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सुरत लए संभाल, सवाणी भज्जे ना वाहो दाहीआ। नानक गोबिन्द भविख्त वाक् लए पाल, वाक्य वेखे थाउँ थाईंआ। ख़ाका खिच्चे बेमिसाल, कलम शाही ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथा महल्ला इक

इकल्ला एकँकारा इक जणाईआ। चौथे मन्दिर चढ़ के बोले, अनबोलत भेव जणाईआ। भगत जनां दा कुण्डा खोल्हे, आत्म पड़दा दए उठाईआ। निरगुण हो के निरगुण मौले, मौला नज़र किसे ना आईआ। सन्तन करे भार हौले, भार आपणे कंध उठाईआ। गुरमुखां वसे सदा कोले, कँवल नाभी अमृत झिरना आप झिराईआ। गुरसिख वेखे काया डोले, मुख घूँगट पड़दा लाहीआ। निरगुण सरगुण सुणाए ढोले, सोहँ इक पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर रत्त मूल ना खौले, सांतक सति सति कराईआ। मन वासना ना पाए रौले, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। लख चुरासी आपे टोह लए, घर घर बैठा माहीआ। आपणी वस्त रखे कोले, जिस भावे दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्चे मन्दिर फेरा पाईआ। साचे मन्दिर चढ़े छत्त, हरिजन छाती नाल लगाइंदा। इक्को देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। चार वरन मार्ग दस्स, चार यारी पन्ध गवाइंदा। पुरख अकाल इक्को नत, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म देवे दात, दाता दानी झोली पाइंदा। सृष्ट सबाई बणे इक जमात, इक्को पट्टी आप समझाइंदा। इक्को कलम इक दवात, इक्को शाही पाणी मेल मिलाइंदा। इक्को नूर इक्को ज़ात, ज़हूर इक्को खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्च महल्ले आसण लाइंदा । उच्ची छत्त देवे सांत, सति सति वरताईआ। गुरमुखां कढ्ढे भरम भरांत, भरम गढ़ तुड़ाईआ। नज़री आए इक अबिनाश, अबिनाशी दया कमाईआ। पहली चेत्र सब दी पूरी करे खाहश, जो बैठे ध्यान लगाईआ। जूठ झूठ करके फ़ास फ़ास, फ़ैसला देवे दूर मुकाईआ। नज़री आए साख्यात, साहिब आपणा रूप वटाईआ। सच संदेसा दस्से इक्को बात, ज़ाहर बातन कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण इक दरसाईआ। उच्चे मन्दिर खोल्हे नैण, नैण नैण जणाईआ। साहिब सतिगुर आए लैण, लहिणा झोली पाईआ। हरिसंगत विच दस्सणा बहिण, दूई द्वैती पन्ध मुकाईआ। गुरमुख नाता भाई भैण, अक्ख अक्ख ना कोए उठाईआ। सतिगुर सरनाई गुरसिख ढहिण, ढह ढह ख़ुशी मनाईआ। अन्त ना खाए लाड़ी मौत डैण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साहिब सतिगुर आए लैण, चित्रगुप्त लेखा दए मुकाईआ। साचे घर गुरमुख बहिण, जिस घर वज्जे हरि वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान गायण इक्को गायण, गहर गम्भीर ख़ुशी मनाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रैण, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथा पद दए वखाईआ। गुरमुख वेखणा चौथा पद, प्रभाती आप जणाईआ। जुग जुग विछड़े लए सद्द, सद्दा नाम सुणाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया पार करो हद्द, हदूद कोई रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म दी इक्को यद्द, ब्रह्म वंड वंडाईआ। ज़ात पात ऊँच नीच खैहड़ा दयो छड्ड, श्री भगवान चरण ध्यान लगाईआ। बिन हरि

नामे ख़ाली दिसण हड्ड, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। अमृत पीयो इक्को नाम मध, मध प्याला दयो रुढ़ाईआ। हलाली कुठा खाणा दयो छड्ड, झटका झटक ना कोए कराईआ। प्रभ सच्चे दा माणो रस, जिस रस विच ब्रह्मा विष्न शिव समाईआ । आत्म परमात्म लै लओ हक़, हिस्सा आपणा अन्त वंडाईआ। श्री भगवान अग्गे भगतो जाओ डट, आपणा बल वखाईआ। जिन्ना चिर साडे अन्दर ना खोल्हें हट्ट, आपणी सेव कमाईआ। जोत प्रकाश ना होवे लट लट, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पुरख अकाल तूं देंदया ना जाएं थक्क, तेरे घर तोट ना राईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेंहदयां गए थक्क, कवण वेला निहकलंक फेरा पाईआ। कलिजुग जीवां कोलों फिरदे बच बच, कोई देवे ना धक्का लाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदा दी परवरदिगार किसे दवारयों मिले ना सच, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, कूड़ी क्रिया कुकर्मी कुकर्म कमाईआ। धीरज सन्तोख छड्डया सब ने हठ, विभचार रहे कमाईआ। किसे सन्त ना रिहा सति, सती नार ना कोए जणाईआ। कलिजुग सब दी मारी मति, मतिवाली होई जगत लोकाईआ। राज राजान शाह सुल्तान हाकम मदिरा हथ्थीं पीण गट गट, रसना बत्ती दन्द नाल मिलाईआ। फिर उच्ची कूकण पारब्रह्म दी जड़्ह देदीए पट्ट, साडे हथ्थ हुक्म आपणा बल जणाईआ। कूड़ी क्रिया सत्थर बैठे घत्त, विशा सच नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्को मार्ग देवे लाईआ। इक्को मार्ग लावेगा। हरि साजण सच मिलावेगा। राजन राज समझावेगा। काजन काज रचावेगा। लाजन लाज रखावेगा। नाचन नाच नचावेगा। आंचन आंच लगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को घर वखावेगा। जन भगतां इक्को घर वखावांगा। इक्को दर खुल्हावांगा। इक्को नर जणावांगा। इक्को डर मुकावांगा। इक्को सर नुहावांगा। इक्को गढ़ तुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल इक रुशनावांगा। महल अटल इक रुशनाएगा। निहचल धाम सुहाएगा। अस्थिल घर वसाएगा। थिर घर सोभा पाएगा। सचखण्ड डेरा लाएगा। सो पुरख निरँजण नाम धराएगा। हरि पुरख निरँजण फेरा पाएगा। एकँकारा वेख वखाएगा। आदि निरँजण जोत निरँजण पड़दा लाहेगा। श्री भगवान सगला भेव चुकाएगा। अबिनाशी करता घर घर वेख वखाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म समझाएगा। कर्म धर्म इक जणाएगा। निहकर्मी निहकर्मी कर वखाएगा। वरन बरन डेरा ढाहेगा। तरन तारन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथा पद इक वखाएगा। चौथें घर पहला कदम, जन भगतां आप रखाईआ। लेखा जाणे निरगुण अदम, अन्त वड वड्याईआ। सब दे निरगुण चरण विच निरगुण रखे पदम, पर्दा सरगुण चमड़ा उत्ते पाईआ। आत्मा बंद रखे काया बदन, पंज तत्त चोला इक वखाईआ।

कर किरपा जुग जुग भगतां आवे सद्दण, सदा इक्को इक सुणाईआ। अन्तिम लहिंदी दिशा मुस्लिम लेखा मेला होए अदन, अदना सब नूं दए कराईआ। जलों थलों बाहर आए कढ्ढण, डूँग्घे सागर फेरा पाईआ। भाईआं कोल भाई आए छड्डण, खैहड़ा जगत लोकाईआ। गुरमुख सच्चे गुर दर गज्जण, सोहँ ढोला लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लख चुरासी आप पढ़ाईआ। लख चुरासी इक्को अक्खर पढ़ना, हरि सतिगुर आप पढ़ाईआ। साचे पौड़े घर विच चढ़ना, घर घर विच दए दरसाईआ। सुरत सवाणी शब्दी पल्लू फड़ना, एका गंढ्ढ पवाईआ। लेखा चुके जम्मणा मरना, जन्म मरन रहे ना राईआ। श्री भगवान इक्को वरना, कन्त भगवन्त बेपरवाहीआ। साची सेजे सहिज सुभाउ चढ़ना, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मिल के मेल सोहँ ढोला पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर तेरा भाणा जरना, पंज तत्त माटी कम्म ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव खोल्हे गोबिन्द, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। नव नौ चार मेट चिन्द, पिछला लेखा सब दी झोली पाइंदा। दीन दयाल बण बख्शंद, बख्शिश मेहर नज़र उठाइंदा। लहिणा देणा चुका सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां अमृत आत्म धार दे सिन्ध, आपणे सागर विच मिलाइंदा। आप प्रगटा अनादी बिंद, पूत सपूते गोद सुहाइंदा। योद्धा सूरबीर मरगिंद, बल इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा आपणे रखे हथ्थ, हथ्थो हथ्थ मुकाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, डोरी आपणा नाम बंधाईआ। भगत भगवान कर इकठ्ठ, इक्को वार मंज़ल दए चढ़ाईआ। अद्धविचकार कोई ना जाए ढठ्ठ, ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक पंच विकार आसा मनसा कोए ना सके अटकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत जगाए लट लट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। गुरमुख गुरसिख सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मार्ग दस्स, आदि जुगादी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहञ्जणी साची सेज जन भगतां आप विछाईआ। हरि भगत सेज सुहावणी, सोभावन्त एक। श्री भगवान आप विछावणी, कर आत्म बुध बिबेक। करे कराए पूरी भावनी, पूरब लेखा वेख। मेट मिटाए कामन कामनी, देवे सच संदेस। सेज इक्को नर हरि रावणी, निरवैर खोल्हे भेत। प्रभ देवे सच्ची ज़ामनी, गुरमुख झूजे साचे खेत। दरस कराए करे आम्हणो साम्हणी, लेखा चुके नेतन नेत। गुरमुख पूरी करे भावनी, अन्दर वड़ के दस्से भेत। लेखा चुके बल बावनी, सतिजुग चले अवल्लड़ी खेड। नाता तुटे राम रावनी, तीर कमान लाए ना कोई छेक। लेखा जाणे कंसा काहना शामनी, शहिनशाह खेल करे अनेक।

ईसा मूसा मुहम्मद करे सलामनी, अलैकम कोई ना जाणे भेत। नानक गोबिन्द इक पहचाननी, सतिगुर साहिब जन भगतां लग्गण ना देवे सेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच संदेस। सच संदेसा सुणो गुरमुख, गुरसिख मिले वड्याईआ। जन्म जन्म दा मिटे दुःख, दलिद्दर रहिण ना पाईआ। सफल होए मात कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। श्री भगवान गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग वेला आया ढुक, नेरन नेर रिहा दरसाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया विच्चों जाओ उठ, जूठ झूठ तजाईआ। सतिगुरू दवारा लओ पुच्छ, जिस मिलयां अगला पिछला वछोड़ा रहे ना राईआ। अन्तिम बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। अबिनाशी करता बीस बीसा बहे ना लुक, लुकवीं खेल ना कोए जणाईआ। शहिनशाह हो के पए बुक्क, राष्ट्रपति दए समझाईआ। प्रभ साचे दे साचे बण जाओ पुत्त, पिता पूत वज्जे वधाईआ। पंचम जेठ जो गए रुस्स, रुसयां फेर ना कोए मनाईआ। किसे हथ्थ ना रहिणा कुछ, किशती कलिजुग रिहा डुबाईआ। मंगो दान सीस झुक, झुकवीं खेल समझाईआ। जो एस निशान्यौं गया उक, नशा लथ्थे जगत ख़ुदाईआ। अन्तिम ख़ाली दिसणे बुत्त, रूह मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन खुल्हाए इक्को दर, बरन अठारां होए सहाईआ। चार वरन आओ नठ्ठे, चारे खाणी रिहा जणाईआ। बरन अठारां हो इकठ्ठे, पुराण अठारां दए दृढ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां एका नाम रंग रत्ते, रत्ती रत्त कूड़ी दए सुकाईआ। विश्व देवे इक्को मत्ते, विश्वाश सब दा आप रखाईआ। पहली चेत्र ख़ाली दिसण भाण्डे मदीने मक्के, मतलब हल्ल ना कोए कराईआ। ईसा मूसा जो बण के बैठे भाई सके, भावी सब ते दए वरताईआ। अल्ला राणी किसे दा लै के जाए ना भत्ते, ठंडा पाणी ना किसे प्याईआ। कुरान टंगे रहि जाण उपर छत्ते, छाती नाल ना कोए लगाईआ। ख़िज़ां रुत्त झड़ने पत्ते, बसन्त रूप ना कोए वखाईआ। गोबिन्द डंका इक्को वज्जे फ़तहि, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। वेखे खेल दीगरे बाद यक्के, आपणा खेल रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे दरुसत हो के चुस्त चुकन्ना, नेत्रों अन्न्हां दो जहान फिरे भंनां, किसे कोलों ना मन्ना, पीर पैगम्बर रहे कुरलाईआ। अन्तिम किसे कोलों ना मन्नदा, सारे देण दुहाईआ। वेखो खेल श्री भगवान दा, लोक परलोक पढ़ाईआ। नाता तोड़े झूठे ज्ञान दा, शरअ वंड ना कोए रखाईआ। निशाना मारे तीर मेहरवान दा, मेहर नज़र इक उठाईआ। लेखा चुकणा चौदस भान दा, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। हुण वेला होया निहकलंक नौजवान दा, बल सब दे दए गंवाईआ। पूरब जन्म दे विछड़े आप पछाण दा, जागदयां सुत्तयां रिहा मिलाईआ। लहिणा चुके ढोले गाण दा, राग सतार तन्द ना कोए हिलाईआ। इक्को आसरा रहि जाए श्री भगवान

दा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। लख चुरासी बेला जगत महिमान दा, अन्तिम बसता सब दा सीस टिकाईआ। आदि जुगादी सर्ब जीआं घट आपे जाणदा, जानणहारा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल निगहबान दा। निगहबान होया बिन अक्ख, बिन नेत्रां वेख वखाईआ। निगहबान होया प्रतख, बिन लत्तां बांहवां भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। निगहबान होया प्रगट, बिन मन्दिर मकान चार दीवार छप्पर छन्न डेरा लाईआ। निगाहबान खोल्ह हट्ट, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। निगहबान नाम निधान मारे सट्ट, अनहद नादी नाद जणाईआ। निगहबान दूई द्वैती शरअ शरायती मेट फट्ट, घाउ आपणी हथ्थीं बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राज राजान शाह सुल्तान राउ रंक ऊँच नीच साध सन्त जीव जंत आत्म परमात्म मार्ग दस्स, पारब्रह्म ईश जीव जगदीश जगदीशर आप मिलाईआ। हरि सतिगुर आप मलंदड़ा, मेलणहार करतार। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, शहिनशाह शाह सिक्दार। दर दरवेश आप अख्वंदड़ा, मंगणहारा बण भिखार। सोभावन्त धाम सुहंदड़ा, सम्बल नगर अगम्म अपार। निरगुण इक्को विच वसंदड़ा, जोती जाता हो उज्यार। नाम डंका इक सुणंदड़ा, सति सतिवादी खेल अपार। दो जहानां वेख वखंदड़ा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वसे बाहर। सन्त सुहेले मेल मलंदड़ा, मेल मिलावा कन्त भतार। भगत भगवान आप जगंदड़ा, नेत्र अक्ख खोल्ह कवाड़। शब्दी हुक्म आप सुणंदड़ा, उठो हो तैयार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत कर प्यार। हरिसंगत मेला दो दो, दो दो धार चलाईआ। हरिसंगत चेला हो हो, हो हो सेव कमाईआ। हरिसंगत अमृत चो चो, निझर रस चखाईआ। हरिसंगत वस्तू खो खो, झोली तुहाढ्ढी रिहा भराईआ। हरिसंगत साची लो लो, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरिसंगत साची मोह मोह, मुहब्बत इक दरसाईआ। हरिसंगत साची टोह टोह, गुरमुख रूप वटाईआ। हरिसंगत कूड़ी क्रिया कोह कोह, बक्करा मारे बण कसाईआ। हरिसंगत वसे लूं लूं, रोम रोम समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेअन्त बेपरवाहीआ। दो दो मेल हरि का खेल, भेव भेव जणाइंदा। साचे वस्त्र चढ़े तेल, सच वछाउणा आप वछाइंदा। लेखा जाण सज्जण सुहेल, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा। हरिसंगत रंग अपार, गुरमुख वड वड्याईआ। दवाबा फड़या दित्ता तार, आपणे नाल मिलाईआ। सेवा पूरी करे इक्को वार, पिच्छे अग्गे रहिण कोए ना पाईआ। साचे बिस्तरे उत्ते दए स्वाल, जो सीस लए टिकाईआ। हरि का खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। अठाई अठाई कुण्डां विच्चों कीते पार, अठाई गुरमुख बिस्तरे भेंट कराईआ। पहलों नहीं दित्ते सिखाल, बिन दस्सयां बिन

पुच्छयां लै के आए वाहो दाहीआ। प्रभ आपणी गोदी लए उठाल, फेर सके ना कोए जगाईआ। साचे मन्दिर ना कोए शाह रिहा ना कंगाल, शहिनशाह इक्को रंग वखाईआ। हरिसंगत फड़ फड़ बांहों प्रेम बिसतरयां उत्ते दए स्वाल, थपक थपक आपणी नींद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ला ठोकर लए उठाईआ। ठोकर ला उठाए छोकरे, शक्ती इक समझाईआ। कठ्ठे हो जाओ बाबे पोतरे, निक्का वड्डा पिच्छे कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिख अन्त रिहो ना मात औंतरे, सौंतरा आपणा आप वखाईआ। सचखण्ड बहि जायो ला के चौंकड़े, सच सिँघासण हेठां दए विछाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ला के वेखण ओकड़े, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जिस दे पिच्छे कईआं जन्मां विच मांवां धोंदीआं रहीआं पोतड़े, बणा पुत्तर लाड कराईआ। खारी चुक के फिरदीआं रहीआं विच टोकरे, होका देवण थाउँ थाईंआ। जिस दे अक्खरां नाल गिणदे रहे अंकड़े, उंगलां उत्ते हिसाब लगाईआ। उस दे सोईए जा के बंकड़े, बंक दवारा इक्को नज़री आईआ। अग्गों साहिब सच्चा टक्करे, टक्कर सिधी आपणे नाल लगाईआ। हुण रहिण ना देवे मकरे, पिछला फ़रेब दए गंवाईआ। गुरसिख क्यों होए बेसबरे, सबर प्याला दए प्याईआ। आपणी हथ्थीं भरती करे जबरे, ज़बरदस्ती करे लोकाईआ। गरजे इक्को सिँघ शेर बब्बरे, बब्बर सब दे पाड़ धराईआ। तुसीं चरणां हेठां किउं अम्बरे, अमर मिलो हो के इक्को थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेज सुहञ्जणी रिहा वछाईआ। सेज सुहञ्जणी हरि वछाउणा, नर हरि साचा आप वछाइंदा। राह तक्के मूल ना थक्के मेरे गुरमुख आउणा, नैण नैण नैण उठाइंदा। दोहीं हथ्थीं साफ़ कराउणा, आपणी सेवा आप कमाउणा, कर कर सेवा शुकर मनाइंदा। जिस सेजे मेरा भगत सौणा, उस नूं प्रेम नाल मैं धोणा, बण धोबी आपणा फ़र्ज़ पूर कराइंदा। जिस प्रेम विच सन्त सुहेले रौणा, सो आपणी अक्ख होर ना किसे वखाइंदा। जिस स्वाद नाल गुरमुख राग गाउणा, सो नाद ना किसे जणाइंदा। जिस गुरसिख पिच्छे लोकमात तजाउणा, फिर फिर चक्र लगाइंदा। सो गुरमुख गुर सतिगुर जिहा होणा, होर रंग ना कोए बदलाइंदा। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो अग्गे किसे ना पए रोणा, जींवदयां रोणा सर्ब मुकाइंदा। प्रभ दी सेजे चढ़ के सौणा, सुत्तयां ना कोए उठाइंदा। एह खेल होणा अनहोणा, जिस दा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मन मोहण मोहण मन मोहणा रूप वटाइंदा। मोहण आया लै के मोह, मोहर आपणे नाम लगाईआ। अन्दर वड़ के गया नाल छोह, बाहरों नज़र कोए ना पाईआ। जन भगतां जोगा गया हो, जुगती पिछली दिती गंवाईआ। डरदा डरदा लै के आया धुर दा ढोआ ढो, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। निरगुण हो के रिहा सो, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। हँ ब्रह्म बीज आपणा बो, फुल फुलवाड़ी वेखे चाईं चाईंआ।

गुरमुख फुल दूजा कोई ना लवे खोह, कलिजुग कन्डयां वाड़ हथ्थ ना कोए पाईआ । हरिसंगत जिस नाता जोड़या छब्बी पोह, आपणा आप गंवाईआ। सब दे नालों हो निरमोह, मुहब्बत गुरमुखां विच प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिसंगत हरि शब्द करे कुड़माईआ। होए कुड़माई पाए सगन, सगली चिन्त मिटाइंदा। आत्म परमात्म प्रेम प्रीती रखे मघन, मोह मुहब्बत इक वधाइंदा। अनडिठ साहिब चाढ़्हे रंगण, रंग रंगीला दया कमाइंदा। कृपानिधान स्वामी ठाकर लाए अंगन, अंगीकार इक अख्वाइंदा। जन भगतां लाहे झूठी संगण, मुख पड़दा आप चुकाइंदा। देवणहारा अनन्द अनन्दन, अनन्द अनन्द विच जणाइंदा। तोड़नहारा बंदी बन्धन, बन्दन इक्को वेर लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा गीत छन्दन, सोहला सच दृढ़ाइंदा। छन्द बंद बिन बत्ती दन्द, सूरा सरबँग जणाईआ। नूर चन्द साहिब बख्शंद, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत मेला दो जहान, गुर चेला वखाए इक अस्थान, नज़री आए श्री भगवान, भगवन आपणे रंग रंगाईआ।