पुस्तकालयभाग १३

२ फग्गण २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

हरि वधाई संगत वाधा, सतिगुर दया कमाइंदा। पुत प्यो नाल तरे दादा, श्री भगवान आप तराइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे वाअदा, कीती करनी भुल्ल ना जाइंदा। ठाकर स्वामी बण के साका, सज्जण घर घर मेल मिलाइंदा। निरवैर जोड़ नाता, बिधाता आपणा रंग वखाइंदा। आत्म आत्म बणे साथा, परमात्म राह जणाइंदा। भाग लग्गे मस्तक माथा, मस्त ख़ुमारी नाम वखाइंदा। सति पुरख दी साची गाथा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जीवण जुगती चले राथा, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। अग्गे पिच्छे रहे ना घाटा, एथे ओथे वेख वखाइंदा। उत्तम रखे हरि जू ज़ाता, ज़ात आपणी आप दृढ़ाइंदा। करे खेल बण के पिता माता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। माता पिता वेखे बालक, बचपन आपणा दए जणाईआ। दीन दयाल साचा ख़ालक, ख़ालक इक्को धंदे लाईआ। सति सरूपी बण प्रितपालक, समरथ देवे वड्याईआ। पिछली लाहे निंद्रा आलस, जाग इक्को इक जणाईआ। चार वरन अठारां बरन बणे ख़ालसा ख़ालस, ख्वाहिश आपणे नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द विचोला सालस, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बालक बाला बाल अञ्याण, एका गुण जणाईआ। चतुर सुघड़ वेखे मार ध्यान, बेअन्त बेपरवाहीआ। सति सतिवादी सच विधान, सति पुरख निरँजण आप बणाईआ। चार वरनां इक ज्ञान, चार कुण्ट समझाईआ। चार जुग खेल महान, जुग जुग कथ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बाल अंञाणा बाली बुध, बल इक्को इक जणाइंदा। गुरमुख वेख निर्मल दुद्ध, सीर सीर नाल मिलाइंदा। सति दवारे आपे पुज्ज, सच पूजा इक दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म भेव खोल्हे गुझ, तत्त तत्त नाल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सतिगुर ओट, ओट अकाल जणाईआ। कूड़ी क्रिया निकले खोट, दुर्गन्ध वासना रहिण ना पाईआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोत जोत रुशनाईआ। घर बंक दवारा वेखो कोट, कंचन गढ़ दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखाईआ। साचा रंग रंग रंगीला, रंग इक्को इक जणाइंदा। भगत भगवान बण वसीला, वस्त साची झोली पाइंदा। हरिसंगत बणाए नाम कबीला, गुरमुख सज्जण मेल मिलाइंदा। नज़री आए छैल छबीला, शहिनशाह आपणा रूप वटाइंदा । दूजी देवे ना कोए दलीला, दिलदार इक्को राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल जगत जुग, हरि करता आप कराईआ। पिछला पैंडा रिहा मुक्क, अग्गे मार्ग रिहा जणाईआ। चार वरन इक्को सुख, सुख आत्म इक समझाईआ। ऊँच नीच मेट दुःख, दुखियां दर्द वंडाईआ। नाता तोड़ माया भुक्ख, भुख्या दए रजाईआ। गुरमुख सज्जण गोदी चुक्क, इक हुलार वखाईआ। सफल करा मात कुक्ख, जन जननी दए वड्याईआ। बण विचोला करे उज्जल मुख, मुख मुखड़ा आप धवाईआ। हरिजन बूटा ना जाए सुक्क, पत्त डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्को लाईआ। साचा मार्ग लग्गणा मात, हरि सतिगुर आप लगाइंदा। सतिजुग बणना इक जमात, दूजा राह ना कोए वखाइंदा। बिन हरि नाम तों दूजी कोई ना देवे दात, भूशन वस्त्र कम्म किसे ना आइंदा। माता पिता पुत्तर धीआं समझावे साची गाथ, सोहँ अक्खर इक पढ़ाइंदा। बाली बाला जुड़े नात, नाता इक्को इक जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म इक्को ज़ात, पत पतणी इक्को ओट वखाइंदा। कहिण सुणन दी नहीं बात, सतिजुग करनी कर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा राह जणाइंदा। साचा राह जणाए आप, जन जननी वड वड्याईआ। भगत भगवन्त बण माई बाप, पिता पूत सगन वखाईआ। देवणहारा इक्को जाप, जीवण जुगत दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन विचोला इक अख्वाईआ। हरिजन तेरा

शब्द वचोला, सौहरे पेईए फेरा पाइंदा। ख़ुशीआं नाल सुणावे ढोला, दोवें घर समझाइंदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना खोल्हे उहला, पड़दा दूई ना कोए हटाइंदा। कूड़े साक पावण रौला, मुख थुक्कां नाल भराइंदा। हरिजन अमृत मिले आत्म कौला, कँवल नाभी आप उलटाइंदा। जिस ने जन्म दवाया उपर धौला, सो जन्म कर्म आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाइंदा। साचा घर सतिगुर, गुर सतिगुर दए वड्याईआ। मेल मिलाए लेखा धुर, धुर संजोगी वेख वखाईआ। लोक लज्जया विच ना आए मुख, मुख मुखड़ा गुर सालाहीआ। हरिसंगत विच मिटे दुःख, दुखियां दर्द आप वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत प्रीती भगतां नाल प्रनाईआ। भगत प्रीती भगत कुड़माई, कुड़म कुड़मेटा वेख वखाइंदा। इक्को घर धी जवाई, सौहरे पेईए इक्को घर बणाइंदा। इक्को परमात्म इक्को आत्म लए प्रनाई, प्रनाई आत्म आत्म नाल मिलाइंदा। निरगुण दाता पुरख बिधाता साचे दीपक कर रुशनाई, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। घर आया चल दवारे आदि शक्ति माई, निरगुण साचा सगन वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक समझाइंदा। आदि शक्ति चढ़या चा, सूहे कपड़े रही वखाईआ। आओ वेखो सच्चा थाँ, प्रभ साचा आसण लाईआ। हरिसंगत फड़ के बैठा बांह, सभनां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग साचा दस्से राह, रहबर बण नूर इलाहीआ। जगत नाता रिहा जुड़ा, पुरख बिधाता दया कमाईआ। पत पत्नी मेल मिला, पात्र इक्को इक दरसाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल सरगुण पंज तत्त काया बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणी गंढ्ढ पवा, पिछली गंढ्ढ दए खुल्हाईआ। गानां बन्न्हे नाल चा, तन्द इक्को नाम जणाईआ। वटणा मले सहिज सुभा, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख खारे दए चढ़ा, सच अशनान इक कराईआ। मातलोक विच्चों उच्ची छाती दए करा, सचखण्ड दुआर बहाईआ। भंनी आवे पिच्छे वाहो दाह, फड़या पल्लू छुट ना जाईआ। सच्चा विवाह सच्चा नकाह, बिन बेदी दए कराईआ। गुरमुख चार जुग दे विछड़े बणन गवाह, अन्त मुकर कोए ना जाईआ। प्रभ दा सारे कहिन्दे कदे ना करो वसाह, अछल अछल्ल आपणी धार चलाईआ। पारब्रह्म कहे मैं किरपा करके कोट जन्म दे बख्श देवां गुनाह, जो जन आयण सरनाईआ। जन्म देण वाले जगत पिता माँ, आत्म परमात्म पुरख अकाल आपणी अंस बणाईआ। नथाव्याँ देवणहारा थाँ, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए समझाईआ। हरिसंगत कूड़ी छड्डणी आस, आसा आप मुकाइंदा। दाज दौण दी रहे ना प्यास, प्यास अमृत नाल बुझाइंदा। आत्म परमात्म आए रास, रस इक्को इक वखाइंदा। साची वस्त मंगो प्रभ वसीए चरणां पास, दूजा शृंगार कम्म किसे ना

आइंदा। पत पतणी होवण इक दूजे दे दासी दास, आपणा माण ना कोए रखाइंदा। दु:ख रोग सोग जाइण विनास, अबिनाशी आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाइंदा। साचा राह दस्से मीत, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। इक्को हरि हरि गाओ गीत, गीत गोबिन्द रिहा जणाईआ। काया ठंडी होए सीत, सतिगुर मिले सरनाईआ। दिवस रैण पूरी करे रीझ, जिस जन आपणा दरस कराईआ। नेत्र नैण जाण पतीज, कज्जल धार ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नूं आपणी अक्ख दरसाईआ। वड्डा छोटा छड्डो खैहड़ा, हरि ख़ालक ख़लक जणाइंदा। जिस नूं प्रभ ने किहा तूं मेरा मैं तेरा, सो गुरमुख इक्को रंग नज़री आइंदा। लोक लज्जया छड्डो कर के वड्डा जेरा, जेरज अंड कम्म किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया रंग माणया पिच्छे बथेरा, अग्गे सतिगुर पल्लू आप छुडाइंदा। सेवक बण के बन्न्हे बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत आप समझाइंदा। हरिजन नारी हरिजन कन्त, भगवन्त दए वड्याईआ। हरिजन साध हरिजन सन्त, सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन भूशन हरिजन चढ़े रंग बसन्त, रंग उतर कदे ना जाईआ। हरिजन मणीआं हरिजन मंत, हरि इक्को नाम पढ़ाईआ। हरिजन महिमा हरिजन अगणत, लेखा गणत विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर मेला गुरमुख मीत, हरि सज्जण सच दृढ़ाया। नाता चुके पिछली रीत, पिच्छा दूर नेड़ा अग्गे आया। हरिसंगत नाता तुटे मन्दिर मसीत, मोह मुहब्बत इक जणाया। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाए गीत, जुग जन्म दी विछड़ी जोड़ी जोड़ जुड़ाया। गुरमुख कोलों गुरमुख चली रीत, गुरमुख गुरमुख झोली पाया। सतिगुर कहिणा मन्नो ठीक, काया ठीकर अन्तिम कम्म किसे ना आया। जिस नूं गोबिन्द कह के गया धार बारीक, सो नीकन नीकी रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग जणाए साची रीत, गुरमुख जोड़ी फूलनहार गल पहनाया।

६ फग्गण २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह ठीकरी छन्नां ज़िला करनाल

बिरहों कुठी रोवे कूंज, मन वैरागी नैण उठाईआ। ज़िमी असमान पाए गूंज, चले वाहो दाहीआ। बिन सति प्रेम प्रीती कोई ना जाए झूज, रोवत रोवे सर्ब लोकाईआ। गुरमुख नेत्र गुर सतिगुर देवे पूंझ, छहबर आपणे विच मिलाईआ। हर घट अन्दर रिहा बूझ, बूझ आपणी आप जणाईआ। लेखा जाणे डूँग्घे सागर गूझ, भेव अभेद आप चुकाईआ। सति वस्त

हरिजन हरि दवारे रिहा लूझ, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ । देवणहार आप महिबूब, मेहरवान बेनज़ीर दया कमाईआ। हुजरा हक़ वखाए अरूज, नूर ज़हूर महिराब रुशनाईआ। जगत किनारा पार हदूद, भगत दुआर वड्याईआ। देवणहारा असल नाल सूद, पूरब लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा तृष्ना तृष्ना आसा आसा नाल वखाईआ। आसा तृष्ना मिटे प्यास, धीरज धीर इक धराइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा । जुग चौकड़ी पावे रास, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाइंदा। निरगुण निरवैर जोत कर प्रकाश, सरगुण साचा संग निभाइंदा। वेखणहार पृथ्मी आकाश, भगत भगवन्त भेव चुकाइंदा। जन्म कर्म धर्म पूरब पूरी करे आस, आसा पूरन आप अख्वाइंदा। गहर गम्भीर डूँग्घा वखाए खात, घाटा कोए नज़र ना आइंदा। हरिजन वेखे मार झात, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। नाता तुटे आफ्ताब, चन्द नूर ना कोए चमकाइंदा। लहिणा चुक्के हयात आब, झिरना निझर ना कोए वखाइंदा। जिस जन कर किरपा मिले आप, आप आपणा रंग वखाइंदा। एथे ओथे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। जिस जन देवे सच्चा जाप, पुत्त पोतरे रंग रंगाइंदा। सो साहिब पाकी पाक, पतित पुनीत वेख वखाइंदा। खोल्हणहार अगम्मी ताक, पड़दा द्वैत आप उठाइंदा। आत्म परमात्म वखाए इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरी आसा आसा पूर पूरन भरवासा इक वखाइंदा। पूरी आसा सतिगुर पाया, मन तन वज्जे वधाईआ। त्रैगुण डेरा जगत ढाया, ढाह ढाह ख़ाक वखाईआ। कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाया, माया ममता मोह तजाईआ। आसा तृष्ना धक्का लाया, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। साची संगता मेल मिलाया, शरअ संगल कट वखाईआ। साचे अंगण आप उठाया, गोदी गोद गोद बहाईआ। नाम मृदंगण इक वजाया, नाद अनादी राग अल्हाईआ। साचा छन्दन इक सुणाया, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा देवणहार, दाता दानी इक अख्वाइंदा। भरनहार ख़ाली भण्डार, भरे ख़ाली आप जणाइंदा। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी वस्त मात वरताइंदा। मातलोक खेल अपार, निरगुण सरगुण राह चलाइंदा। निरगुण सरगुण लेखा संसार, संसार सागर विच फिराइंदा। लख चुरासी जोत आधार, शब्द राग अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर पार, कोटन कोटि काल चरणां हेठ रखाइंदा। भगत वछल हो दयाल, भगवन आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख सज्जण वेखे लाल, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरण दुआर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाइंदा। निरगुण निरवैर चले नाल नाल, मूर्त अकाल अजूनी रहित नज़री आइंदा। सति सतिवादी बण दलाल, वणज वणजारा इक्को हट्ट वखाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, सो जन गुरमुख रूप वटाइंदा। नाम धन अतुट ख़ज़ाना, शहिनशाह आप वरताईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ। गुरमुखां मारे तीर निशाना, अणयाला बाण चलाईआ। देवे दरस श्री भगवाना, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। काग़ज़ कलम होए हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। भगत भगवान वसण इक मकाना, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लाईआ। पिता पूत वेखे चतुर सुजाना, सुघड़ आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां इक्को नाम करे रुशनाईआ। जन भगतां लाए साची जड़, लोकमात ना कोए उखड़ाइंदा। धुर दरगाही आपे फड़, बेपरवाही मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ सीस धड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। डूँग्घी कन्दर आप वड़, सच महल्ले सोभा पाइंदा। सोहँ अक्खर इक्को पढ़, तूं मेरा मैं तेरा एका राह जणाइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नड़, जोती जोत डगमगाइंदा। देवणहारा साचा वर, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। ईश जीव जगदीश किरपा कर, जीवण जुगत जगत जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस आपणा घर वखाइंदा।