७ फग्गण २०१९ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
एका नांयां प्रभ दी उनी, उनत आपणे हथ्थ रखाइंदा। साहिब सुल्तान वड गुण गुणी, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवान फ़रयाद सुणी, दो जहानां वेख वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सज्जण रिहा चुणी, गृह गृह घर घर मन्दिर फोल फुलाइंदा। आत्म परमात्म बोध अगाध वजाए धुनी, नाद अनादी सेव लगाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया चोटी जाए मुनी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। जगत वासना श्री भगवान छाणी पुणी, अन्तरजामी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाया मेल मिलाइंदा। एका नाया एका रंग, एकँकारा दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सूरा सरबँग, वेखणहारा बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण देवणहार सति
अनन्द, एकँकारा आपणे अंग लगाईआ। आदि निरँजण निरगुण जोत चाढ़्हनहारा चन्द, अबिनाशी करता एका नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान सदा बख्शंद, बख्शश इक्को झोली पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवणहारा परमानंद, निजानंद अनन्द दरसाईआ। एका ढाए नाया कंध, नव नौ आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका उन्नी दए समझाईआ। एका उन्नी आदि अन्त, एका नाया खेल खलाइंदा। दो जहान श्री भगवन्त, भगवन आपणा राह जणाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खेल बेअन्त, भेव अभेद ना कोए पाइंदा। जुग चौकड़ी सेवा ला साध सन्त, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। धुरदरगाही बेपरवाही कलमा नबी नाम मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेलणहारा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता चाढ़्हनहार रंग बसन्त, नाम रंगण इक रंगाइंदा। दो जहान श्री भगवान देवणहारा साचा मंत, विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाया वंड वंडाइंदा। एका नाया वंडे वंड, वंडणहार वड्डी वड्याईआ। लेखा जाण कोटन ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड सिफ्त सालाहीआ। सुणावणहार अगम्मी छन्द, ढोला सोहला इक प्रगटाईआ। पावणहारा लख चुरासी बंदी बंद, नाम डोरी तन्द रखाईआ। करनहारा लख चुरासी अन्तर अन्ध, अज्ञान अन्धेर इक दरसाईआ। मुकावणहारा जुग चौकड़ी पन्ध, इक इकल्ला सच्चा माहीआ। नव नौ वेखणहारा कूड़ी क्रिया गंद, दर दवारे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह इक इकल्ला एकँकारा हरि अख्वाइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। जोती धार शब्दी रला, शब्दी शब्द रूप प्रगटाइंदा। थिर घर फड़ाए आपणा पल्ला, आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। सति संदेस निरगुण घल्ला, विष्न ब्रह्मा शिव समझाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, महल अटल इक रुशनाइंदा। जुग चौकड़ी अछल अछल्ला, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला वेख वखाइंदा। इक इकल्ला वेखणहारा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बण वणजारा, लोक परलोक अवण गवण त्रैगुण संग मिलाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना कोए समझाईआ। नव नौ खोल्ह दवारा, दर दर आपणा भेव जणाईआ। नव नौ चार हो उज्यारा, चार जुग डंक वजाईआ। चार खाणी दए सहारा, चारे बाणी नाम वड्याईआ। चारे कुण्ट बोल जैकारा, चार वरन दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाया मेल मिलाईआ। एका नाया निरगुण मेला, सरगुण संग निभाईआ। धार बंधाए गुरु गुर चेला, चेला गुरू
रूप समाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, सगला संग निभाईआ। वसणहारा धाम नवेला, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कटणहारा धर्म राए दी जेला, बन्धन आपणा नाम पाईआ। जानणहारा साचा वेला, थित वार ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करता पुरख, आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोई जणाइंदा। जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त सन्त लए परख, बण पारखू फेरा पाइंदा। निरवैर निराकार इक वखाए आपणा आदर्श, दरस इक्को घर वखाइंदा। लेखा जाण अर्श फ़र्श, काया कुरा खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाया मेल मिलाइंदा। एका नाया साचा जोड़ा, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। अगम्म अथाह साचा घोड़ा, शाहसवारा आप दौड़ाईआ। दो जहानां लाए पौड़ा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दो जहानां फिरे दौड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। जुग चौकड़ी आपे बौहड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा नाया एक, एकँकारा आप जणाइंदा। भगत भगवान साची टेक, सरन चरण इक वड्याइंदा। करनहारा बुध बिबेक, बिबेकी रूप दरसाइंदा। बिन नेत्र नैणां लए वेख, अक्ख पलक ना कोए उठाइंदा। आत्म परमात्म करनहारा हेत, नित नवित्त वेस वटाइंदा। लेखा जाणे नेतन नेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाइंदा। साची खेल पुरख समरथ, समरथ दए वड्याईआ। एका नाया महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। अञ्जील कुरान तीस बतीसा आपे दस्स, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। खाणी बाणी पन्ध मुकाए नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण चले वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच ना आइंदा। जुग चौकड़ी करनी करे कम्म, करता पुरख सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न्ह, आप आपणे कंध उठाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल श्री भगवन, भेव अभेदा आप जणाइंदा। देवणहारा साचा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। उठावणहारा सच निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। वेखणहारा जीव जहान, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सुणावणहारा राग कान, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। करनहारा प्रकाश कोटन भान, जोती जाता डगमगाइंदा। करनहार सच पहचान, बेपहचान फेरा पाइंदा। देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। एका नाया मिटे निशान, निशाना इक्को इक झुलाइंदा। गुरमुख चतुर सुघड़ सुजान, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा गोपी काहन, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा।
घर मन्दिर सच मकान, शिवदुआला मठ्ठ इक्को नज़री आइंदा। करे खेल नौजवान, नईया जगत आप डोलाइंदा। चार वरन होण हैरान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश धीर ना कोए धराइंदा। अठारां बरन अन्त कुरलाण, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। पीर पैगम्बर नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए उठाइंदा। ज़िमी असमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका उन्नी बणत बणाइंदा। एका उन्नी जणाए बणत, मेहरवान वड वड्याईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। गा गा थक्के कोटन कोटि साध सन्त, सादक सिदक सबूरी गए हंढ्ढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स दस्स मणीआं गए मंत, नित नवित्त धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। भगत भगवान लभ्भदे रहे साजण कन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी आप कमावेगा। पुरख अकाल खेल रचावेगा। सचखण्ड वासी फेरा पावेगा। दो जहानां वेख वखावेगा। एका नाया पन्ध मुकावेगा। अग्नी तत्त वेख वखावेगा। रुत्त रुत्तड़ी नाल मिलावेगा। गुरमुख आत्म सुतड़ी आप जगावेगा। लख चुरासी टंग पुठड़ी, वेले अन्त खल्ल लुहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावेगा। साची करनी करेगा। किसे कोलों ना डरेगा। दो जहानां आपे वड़ेगा। गुरमुख सज्जण फड़ेगा। शाह सुल्तान हो के चढ़ेगा। सीस जगदीश ताज धरेगा। आपणा भाणा आपे जरेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे करेगा। आपणा खेल खलावांगा। दो जहान रुलावांगा। पीर पैगम्बर फड़ फड़ दर बहावांगा। जुग चौकड़ी करनी सब दी झोली पावांगा। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया होली इक वखावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पीर पैगम्बर मारी बोली, पूरी कर वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक रचावांगा। साची खेल रचाऊँगा। निरवैर पुरख अख्वाऊँगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटाऊँगा। गुरमुख सज्जण आप उठाऊँगा। आत्म रंगण आप रंगाऊँगा। दर मंगण किसे ना जाऊँगा। दो जहानां सज्जण इक अख्वाऊँगा। लख चुरासी चरण धूढ़ी मजन इक नुहाऊँगा। एका नाया पन्ध मुकाऊँगा। इक दुआर खुलाऊँगा। ग़रीब निवाजा नाम धराऊँगा। अनहद वाजा आप वजाऊँगा। जगत रीती वेख वखाऊँगा। नीती आपणे हथ्थ रखाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी वड वडयाऊँगा। आपणी करनी हरि वडयाएगा। जोती जामा वेस वटाएगा। बीस बीसा डंक वजाएगा। एका नाया डेरा ढाहेगा। जगत होली खेल खलाएगा। जन भगतां डोली आपणे कंध उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर हुक्म मनाएगा। हुक्मे अन्दर हुक्म मनावांगा।
सच संदेस सुणावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सोए आप जगावांगा । विष्न ब्रह्मा शिव नैण खुल्हावांगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान एका घर बंद करावांगा। राउ रंका सच निशान हो मेहरवान, लोकमात दरसावांगा। सृष्ट सबाई शब्द ज्ञान, आत्म परमात्म विद्या इक पढ़ावांगा। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना इक झिरावांगा। सर्ब जीआं दा सांझा भगवान, इष्ट देव इक मनावांगा। मुकामे हक़ हो प्रधान, नौबत इक्को नाम वजावांगा। लाशरीक मेहरवान, तौफ़ीक इक ख़ुदाए दरसावांगा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला दे ध्यान, कलमा नबी इक पढ़ावांगा। साचा हुजरा कर परवान, दरगाह साची आसण लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंग वखावांगा। एका रंग रंगेगा। बेपरवाह कदे ना संगेगा। दूजा दर कदे ना मंगेगा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी गोदी चुकेगा। उन्नी हाढ़ हरिजन होली, हौली हौली आप खलाईआ। निरवैर पूरा तोल रिहा तोली, तोलणहार वड वड्याईआ। जन भगतां उपर घोल घोली, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। आत्म परमात्म खेल अनमोली, अनडिठड़ी कार कमाईआ। लख चुरासी पाए रौली, चार वरन रसना जिह्वा बत्ती दन्द लड़ाईआ। जन भगतां पड़दा रिहा खोली, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। नाम वस्त भराए झोली, मेहरबान बेनज़ीर मेहर नज़र उठाईआ। सृष्ट सबाई होए गोली, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोत अकालण बणी वचोली, बण सेवक सेव कमाईआ। हथ्थीं लै के अट्टी मौली, मौला वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची होली दए वखाईआ। साची होली वेखो होला, हरि हरि जू आप जणाइंदा। जन भगतां अन्दरों कढ्ढे पड़दा उहला, स्वच्छ सरूपी आपणा दरस वखाइंदा। पूरब पूरा करे कीता कौला, इकरार आपणे हथ्थ रखाइंदा। देवे वडयाई उपर धौला, धरनी धरत धवल भार वंडाइंदा। सच दवारा इक्को खोल्हा, दर दरवाज़ा इक जणाइंदा। निरगुण हो के घट घट मौला, सरगुण आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची होली इक वखाइंदा। साची होली लाल गुलाल, रंग इक्को इक जणाईआ। जलवा नूर बेमिसाल, मिसल सके ना कोए लिखाईआ। बेपरवाह बण दलाल, परवरदिगार वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई होए बेहाल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलिजुग डौरु डंक वजाईआ । गुरमुखां अन्तर वज्जे ताल, छत्ती राग भेव ना राईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होए हैरान, हरि का अन्त कहिण ना पाईआ। गुर अवतार करन ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। पीर पैगम्बर नीर वहाण, छहबर इक्को इक लगाईआ। साचे तख्त तख्त निवासी बैठा नौजवान, भूपत भूप राज राजान शाह सुल्तान इक अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल
आपणा आप प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा मार ध्यान, सम्मत सम्मती पन्ध मुकाईआ। बीस बीसा खेल महान, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची होली इक्को वार दरसाईआ। साची होली रंग अपार, रंग रतड़ा आप रंगाइंदा। ख़ालक ख़लक वेखे संसार, वड संसारी फेरा पाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। गृह मन्दिर वज्जे ताल, शब्द अगम्मी राग अल्हाइंदा। सति दीपक इक्को बाल, जोती जाता डगमगाइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। उन्नी हाढ़ बेमिसाल, बसता सब दा आप बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख होली आपणे नाम रंग रंगाइंदा।
८ फग्गण २०१९ बिक्रमी नेशनल हाई स्कूल बादशाह पुर
आपणी आत्मा करो सवाधान, सृष्ट सबाई हरि जणाइंदा। आत्म परमात्म मिले ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सति धर्म दिसे इक निशान, कूड़ी क्रिया मोह मिटाइंदा। जीव जंत नेत्र खोल्ह मार ध्यान, गृह मन्दिर भेव चुकाइंदा। निरगुण रूप हर घट वसे भगवान, भगवन आपणी खेल कराइंदा। जोती नूर जगे महान, ज़हूर इक्को नज़री आइंदा। चार वरन इक ध्यान, सरन सरनाई हरि जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। सवाधान करो मन, मन आसा जगत मिटाईआ। सवाधान करो कन्न, हरि जस सुणन चाईं चाईंआ। सवाधान करो तन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटाईआ। सवाधान हो बेड़ा लओ बन्न्ह, आप आपणा भार उठाईआ। सवाधान हो लाओ डंन, वैरी वेखो थाउँ थाईंआ। सवाधान हो गाओ जन गन मन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवाधान करे सर्ब लोकाईआ। सवाधान हो जाणा जाग, जागरत जोत इक जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी आग, चार वरन कुरलाइंदा। आत्म परमात्म कोई ना गाए सच्चा राग, वैरागी रूप ना कोए वखाइंदा। जगत वासना दयो त्याग, सच सुगंध इक जणाइंदा। काया अन्दर खोल्ह ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। निर्मल जोत होए प्रकाश, प्रकाश इक्को नज़री आइंदा। लेखे लग्गे पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। भेव चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म पूरी करे आस, ईश जीव गोद बहाइंदा। काया मण्डल साची रास, गोपी काहन नचाइंदा। राम रामा वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। सवाधान हो करनी बंद ख़लास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। सवाधान हो खोल्हो अक्ख, आख़र हरि जणाइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा। नव नौ चार मार्ग रिहा दस्स, जीव जंत सर्ब पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा हस्स हस्स, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण करे जस, जस वेद पुराण शास्त्र सिमरत सर्ब सालाहइंदा। गीता ज्ञान भगत भगवान एका जप, इक्को इक दृढ़ाइंदा। वेखणहार तीर्थ तट, सरोवर आत्म इक दरसाइंदा। पन्ध मुकाउणा नठ्ठ नठ्ठ, कदम अग्गे अग्गे बड़्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी इक्को इक जणाइंदा। सवाधान हो जवान, जीवण युगत इक जणाईआ। चार कुण्ट दिसे वैरान, वैरी घर घर डेरा लाईआ। कूड़ी क्रिया दिसे तुफ़ान, ताअरीफ़ ख़ुदा ना सिफ्त सालाहीआ। नज़र ना आए मेहरबान, मिहबान बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। परवरदिगार बेपहचान, बेनज़ीर खेल कराईआ। लेखा जाण दो जहान, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। देवणहार सति ज्ञान, असति दए मुकाईआ। काग़ज़ कलम शाही सर्ब पछताण, पसचाताप करे लोकाईआ। बिन भगतां सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग होए ना कोई सवाधान, गूढ़ी नींद सुत्ती जगत लोकाईआ। राज राजान शाह सुल्तान होए अणजाण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सवाधान करे भगवान, सच संदेसा इक जणाईआ। वेखणहारा जगत विधान, चौदां विद्या फोल फुलाईआ। झुलावणहारा सच निशान, दो जहानां दए वड्याईआ। देवणहारा नाम निधान, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। बिन नेत्र होए निगहबान, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। टीचर उस्ताद सो परवान, जो अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। सो विद्या बलवान, जिस पढ़ियां मिले पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सो कलम करे परवान, जिस दा लिखा ना कोई मेट मिटाईआ। सो काग़ज़ होए सवाधान, जो लोकमात जीव जगत युगत दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक दरसाईआ। सवाधान करे आप, घर घर सेव लगाइंदा । अन्तर वड़ वड़ दस्से जाप, अजपा रूप वखाइंदा। त्रैगुण माया मेटे ताप, रजो तमो सतो मोह चुकाइंदा। पतित पापी करे पाक, पुनीत आपणे अंग लगाइंदा। दस्सणहारा भविख्त वाक्, गुर अवतार पीर पैगम्बर मुल्ला शेख़ मसायक सिफ्त सालाहइंदा। वेखणहारा साख्यात, दयाल ठाकर स्वामी अन्तरजामी फेरा पाइंदा। उत्तम रखणहारा ज़ात, वरन गोत क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म बणाए सच्चा साक, भगत भगवान संग निभाइंदा। कलिजुग वेख अन्धेरी रात, चार कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। विद्यार्थी अध्यापक इक जमात, जुमला इक्को अक्खर पढ़ाइंदा। हैड मास्टर देवे नाल साथ, मित्तल मित्र इक सदवाइंदा। इक्को राम इक्को कृष्न इक्को ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द जणाए पाठ, नाम निधाना इक वड्याइंदा।
इक्को तीर्थ तट किनारा घाट, अमृत इक्को नज़री आइंदा। इक्को प्यावणहारा आब हयात, परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाइंदा। इक्को प्रगटावणहारा आफ्ताब, नूरो नूर डगमगाइंदा। इक्को करनहार आदाब, सजदा सीस इक झुकाइंदा। इक्को देवणहार ख़ताब, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक्को देवणहार जवाब, लाजवाब इक अख्वाइंदा। इक्को पढ़ावणहारा किताब, बिन अक्खरां नाम सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाइंदा। रोशन होए रोशन ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर आप जणाइंदा। चोटी चढ़ वेखे अख़ीर, आख़र इक्को नज़री आइंदा। पढ़नहार सच तकबीर, तसबी माला इक वखाइंदा। बदलणहारा इक तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। कटणहार ज़ंजीर, शरअ ज़ंजीर इक कटाइंदा। देवणहारा धीर, आत्म अन्तर बूझ बुझाइंदा। पिलावणहारा सीर, अमृत मेघ बरसाइंदा। वेखणहारा शाह हकीर, ऊँच नीच रंग रंगाइंदा। बजर कपाटी पड़दा चीर, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, रोशन रोशन करे मनार, जिस जन देवे दरस दीदार, दरस इक्को इक दरसाइंदा। गुर किरपा मन शांत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। गुर किरपा मन होए इकांत, मन वासना मन ही विच समाईआ। गुर किरपा मिटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। गुर किरपा खुल्हे ताक, बंद कवाड़ी पड़दा उठाईआ। गुर किरपा मिले अजपा जाप, बत्ती दन्द रसना जिह्वा ना सिफ्त सालाहीआ। गुर किरपा बूझे आपणा आप, आप आपणा वेख वखाईआ। गुर किरपा गुर दीजे साथ, सगला संग निभाईआ। गुर किरपा मन मिले नजात, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, मन शब्दी बन्धन पाईआ।