८ फग्गण २०१९ बिक्रमी गुड़गाउँ
हरिभगत मंगे इक्को मंग, चरण सरन मिले सरनाईआ। आत्म नाद वज्जे मृदंग, जगत राग ना कोए वड्याईआ। निजानंद मिले अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। गीत सुहागी सुणे छन्द, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। दूई द्वैती भरमां ढठ्ठे कंध, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। होए प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। नाम ध्याए बिन बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना सिफ्त सालाहीआ। निरगुण वसे निरगुण संग, सरगुण सेज हंढ्ढाईआ। मेल मिलावा सूरे सरबँग, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जन्म जन्म कर्म कर्म कटे भुक्ख नंग, मेहर नज़र इक उठाईआ। आवण जावण नाता तोड़े लख चुरासी फंद, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि जन्म गए हंढ्ढ, काया चोला जगत हंढ्ढाईआ। कोटन
कोटि फिर फिर वेखे ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड वेस वटाईआ। तुध बिन कोए ना चले संग, सगला संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जगत सदीवी गए हंढ्ढ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। ठाकर स्वामी दीन दयाल भगत भगवान टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। नाता तुटे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। जगत विकारा होए खण्ड खण्ड, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आत्म सुहागण होए रंड, परमात्म मेला चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत करे अरज़ोईआ। भगतन सुण अरदास, भगवन दया कमाइंदा। आदि जुगादी दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। लेखा जाण मण्डल रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। वसणहारा सदा पास, अन्तर बाहर सोभा पाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। सति सतिवादी देवे साथ, ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी चलावणहारा राथ, बण रथवाही खेल कराइंदा। दस्सणहारा पूजा पाठ, इष्ट दृष्ट आप समझाइंदा। वखावणहारा सरोवर तीर्थ ताट, जल अमृत आप भराइंदा। करावणहारा पार घाट, नईया नौका आप चलाइंदा। पुच्छणहारा सदा वात, नित नवित्त फेरा पाइंदा। देवणहारा नाम दात, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। वेखणहारा साची ज़ात, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। वसणहारा इक इकांत, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। खोलणहारा बंद ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। वखावणहारा सच्चा हाट, चौदां लोक पड़दा लाहइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक भेव चुकाइंदा। भगतन पूरी करनहारा आस, भगवन आपणी दया कमाइंदा। लेखा जाण पवण स्वास, पवण पवणा फोल फुलाइंदा। लहिणा देणा चुका पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान वेख वखाइंदा। भगत मंगे दर दरबान, इक्को अलख जगाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। हरि पुरख निरँजण इक ध्यान, ध्यान ध्यान दए वंडाईआ। एकँकारा दए दान, दाता दानी वड वड्याईआ। आदि निरँजण नूर महान नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। श्री भगवान दए ज्ञान, सोहला ढोला इक सुणाईआ। अबिनाशी करते कर पहचान, बेपहचान तेरी सरनाईआ। पारब्रह्म वेख मार ध्यान, बिन नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत भगवान पए सरनाईआ। श्री भगवान सदा सुहेला, सगला संग रखाइंदा। आदि जुगादी इक इकेला, जुग जुग वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण करे मेला, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती शब्दी गुरु गुर चेला, गुर चेला नाउँ प्रगटाइंदा। आपे जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतन चाढ़्हे साचा तेला, दरगाह साची सगन मनाइंदा। भगत कहे मोहे तेरी उडीक,
नित नित ध्यान लगाया। चारों कुण्ट अन्धेरा तारीक, साचा चन्द ना कोए चमकाया। नज़र ना आए कोई लाशरीक, परवरदिगार मेल ना कोए मिलाया। हक़ दिसे ना कोए तौफ़ीक, वाहद नूर ना कोए रुशनाया। सदा साहिब वस चीत, चेतन इक्को धार रखाया। नित नित गावां तेरे गीत, गीत गोबिन्द इक अल्हाया। तूं बैठा धाम अनडीठ, नज़र किसे ना आया। सचखण्ड निवासी तेरी सच प्रीत, चतुर्भुज तेरी वडयाया। आदि शक्ति तेरी कोई ना करे रीस, सीस जगदीश ताज ना कोए टिकाया। जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, लोकमात निरगुण सरगुण वेस वटाया। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान गाए तेरे गीत, गीत इक्को इक वडयाया। कुरान अञ्जील मसला हक़ मसीत, मुल्ला शेख़ मसायक देण दुहाया। पीर पैगम्बर गुर अवतार तेरी दस्सदे गए तारीख़, लिख लिख लेखा जगत सुणाया। कलिजुग अन्तिम आवे ठीक, ठोकर आपणे नाम लगाया। लेखा जाणे हस्त कीट, लख चुरासी वेख वखाया। अमृत देवे ठंडा सीत, निझर झिरना आप झिराया। पतित पापी पार उतारे वेखणहार पलीत, पावन आपणा रंग रंगाया। सदी चौधवीं रही बीत, चार कुण्ट अन्धेरा छाया। चौदां तबक होए शरीक, सिरकत घर घर वेख वखाया। निरगुण सरगुण परख नीत, नीतीवान बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाया। भगवान कहे भगत मीत, मित्र प्यारे तेरी वड वड्याईआ। तेरा ढोला सच्चा गीत, सो पुरख निरँजण सुणे चाईं चाईंआ। कलिजुग अन्तिम नाता तुटे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ गुरुदुआर ना कोए वड्याईआ। भगत भगवान इक जणाए गीत, इक्को नाम वज्जे वधाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। लख चुरासी परखणहारा नीत, नेता बणे सच्चा माहीआ। सच निशाना दस्से ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद आप जणाईआ। भगत कहे भगवान दस्स, दर तेरे अरज़ोईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया नस्स नस्स, बण पांधी फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण अन्दर वस वस, वस्त आपणी इक समझाईआ। अमृत आत्म दे रस रस, निझर झिरना इक झिराईआ। तीर निराला अणयाला मार कस कस, शब्दी शब्द बाण लगाईआ। आत्म परमात्म गा गा जस, जस वेद पुराण सुणाईआ। लेखा जाण तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध कर कुड़माईआ। उलटी गेड़ लठ्ठ लठ्ठ, गेड़ा इक्को इक जणाईआ। जगत विद्या खोल्ह हट्ट, चौदां विद्या कर पढ़ाईआ। निरगुण खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ प्रगटाईआ। भगत भगवान पूरी कर आस, आसा तेरे अग्गे इक्को इक टिकाईआ। जुग चौकड़ी तेरी शाख़, शहिनशाह शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। इक्को मंग दर दरवेश, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा।
लेखा जाण विष्न ब्रह्मा शिव महेष, सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा रंग रंगाइंदा। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर खोज खुजाइंदा। जुग जुग बदलणहारा वेस, वेस अनेका रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण खेडे खेड, ख़ालक ख़लक फेरा पाइंदा। तेरा लेखा जाणे सदा हमेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या भगत भगवान, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाईआ। हरि साहिब सतिगुर हो मेहरवान, एकँकार होए सहाईआ । आदि निरँजण नूर महान, अबिनाशी करता दए वड्याईआ। श्री भगवान सति निशान, पारब्रह्म दए दरसाईआ। ब्रह्मा मेला विच जहान, निरगुण सरगुण लए मिलाईआ। एका शब्द सुणाए सच्ची धुन्कान, अनरागी राग अल्हाईआ। अन्तर आत्म अमृत बख्शे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। नाता तुटे आवण जाण, लख चुरासी फंद कटाईआ। सच वखाए मन्दिर मकान, हक़ हकीकत खोज खुजाईआ। लाशरीक हो मेहरवान, सिरकत सब दी दए गंवाईआ। हुजरा हक़ सुहाए आण, महिराब इक्को इक रुशनाईआ। साचा ढोला गाए गाण, गोबिन्द इक्को गीत अल्हाईआ। बण वचोला दो जहान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। चौदां लोक वेख दुकान, दर दर आपणी अलख जगाईआ। चौदां तबक होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह करन ध्यान, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। गुर अवतार वेखण खेल नौजवान, निरगुण आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान रिहा समझाईआ। भगत कहे प्रभ सच जगदीश, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हउँ बालक करां असीस, निउँ निउँ लागां पाईआ। चार वरन चार कुण्ट देणी इक हदीस, इक्को इक पढ़ाईआ। एका रंग रंगाउणा हस्त कीट, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। इक सुणाउणा साचा गीत, आत्म परमात्म रंग वखाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, घर घर विच वज्जे वधाईआ। नज़री आए साहिब अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। पंज तत्त करे प्रीत, पंच नाद शब्द शनवाईआ। सांतक सति सति कराए सीत, ठांडी धार इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। श्री भगवान दस्से बोल, शब्द अगम्म जणाइंदा। आदि जुगादी तोले तोल, तोलणहारा इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी कुण्डा खोल्ह, लोकमात राह चलाइंदा। निरगुण सरगुण कर कर घोल, जगत अखाड़ा वेख वखाइंदा। आप बैठा रहे अडोल, लख चुरासी जीव डुलाइंदा। सदा सदा सद खेलां होल, हौला धरनी भार कराइंदा। जन भगतां अन्दर जावां मौल, मौला आपणा नाउँ रखाइंदा। सदा सदा सद पूरा करां कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, शास्त्री शास्त्रां विच्चों भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण रहे आप अडोल, महल
अटल इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। साचे भगत लैणा जाण, जाणी जाण आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा इक भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आत्म परमात्म सच कहाण, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। ईश जीव करे कल्याण, कलमा नबी आप समझाइंदा। कायनात वेखणहार मार ध्यान, महिबूब आपणा रंग रंगाइंदा। मेटणहार शरअ शैतान, शरीअत वंड ना कोए वंडाइंदा। भगत भगवान कर पहचान, बेपहचान मेल मिलाइंदा। आत्म अन्तर दए ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। सच वखाए धर्म निशान, सचखण्ड दवारे आप झुलाइंदा। थिर घर होए शब्द प्रधान, शब्दी शब्दी वेस वटाइंदा। पीर पैगम्बर करन सलाम, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। गुर अवतार मंगण दान, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण फ़रमान, फ़रमांबरदार सर्ब अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम लेखा जाणे जीव जहान, जोती जाता फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगत आप जणाइंदा। साचे भगत दस्से हाल, हल्ल स्वाल कराईआ। कलिजुग अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। कूड़ी क्रिया वज्जा ताल, सच सुच्च नज़र ना आईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, शाह सुल्तान रहे कुरलाईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, ख़ाली हथ्थ रहे फिराईआ। गुर का शब्द ना कोए दलाल, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। त्रैगुण माया प्या जाल, चार वरन बद्धा थाउँ थाईंआ। माया ममता घाली घाल, हउमें हंगता नाल मिलाईआ। भुक्खा नंगता जीव जहान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। वेले अन्त आए ज़वाल, ज़ेर ज़बर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत रिहा समझाईआ। साचे भगत कर ख्याल, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कलिजुग अन्त होया बेहाल, बिहबल हो हो नैणां नीर वहाइंदा। चार लख बत्ती हज़ार ना चली नाल, नाता निरगुण आप तुड़ाइंदा। पत्त ना दिसे किसे डाल, ख़िज़ां रुत्त आप जणाइंदा। सच ना दिसे कोई धर्मसाल, जगत अखाड़ा नाच नचाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना करे प्रितपाल, अन्दर वड़ राह ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म वसे ना किसे नाल, दूई द्वैती डेरा कोए ना ढाइंदा। सर सरोवर अमृत मारे ना कोई उछाल, कूड़ी क्रिया ना कोए रुढ़ाइंदा। ना कोई सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा कोए ना पाइंदा। माया राणी वज्जे ताल, तलवाड़ा नाद ना कोए सुणाइंदा। चारों कुण्ट दिसे वैरान, वैरी घर घर नज़री आइंदा। दीन मज़्हब शरअ होई शैतान, शरीअत सच ना कोए जणाइंदा। असलीअत वेखणहारा निगाहबान, दो जहानां फोल फुलाइंदा। जन भगतां देवे इक ज्ञान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म साची सिख्या इक समझाइंदा। सोहँ ढोला धुर फ़रमान, सच संदेसा
आप अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सारे गाण, गा गा शुकर मनाइंदा। करोड़ तेतीसा सिफ्त सालाहण, सुरप्त इन्द वड वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप जगाइंदा। साचे भगत जाणा उठ, हरि सतिगुर आप जगाईआ। किरपा निधान जाए तुठ, मेहरवान होए सहाईआ। जाम प्याए रसना घुट्ट, दिवस रैण ख़ुमार रखाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कुट्ट, माया ममता ना होए हल्काईआ। कलिजुग मेटणहारा फुट्ट, प्रेम बन्धन इक जणाईआ। वेखणहारा चढ़ के चोट, चोटी इक्को आसण लाईआ। लगावणहारा नाम चोट, सच नगारा रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत मेला रिहा मिलाईआ। साचे भगत हो तैयार, त्रैभवण धनी आप जणाइंदा। कलिजुग करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। प्रगट होए सांझा यार, सगला संग रखाइंदा। मुरीद मुर्शद दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल वखाइंदा। रहमत कर आप निरँकार, रैहम आपणा दर खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। भगत भगवान मेले आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे जाप, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। जन्म कर्म दा मिटे ताप, त्रैगुण बन्धन दए तुड़ाईआ। दिवस रैण इक्को पाठ, पूजा इक्को इक समझाईआ। इक सरोवर सच्चा ताट, मजन इक्को घर कराईआ। इक्को जोत कर प्रकाश, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। इक्को प्याए आब हयात, सच ख़ुमारी नाम चढ़ाईआ। इक्को मेट अन्धेरी रात, साचा चन्न करे रुशनाईआ। इक्को पुच्छणहारा वात, जन भगतां होए सहाईआ। इक्को देवणहारा दात, दीन दयाल बेपरवाहीआ। इक्को पूरी करनहारा ख्वाहिश, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। इक्को देवणहारा धरवास, धीरज इक्को इक धराईआ। इक्को वसणहारा पास, करवट आपणी दए बदलाईआ। इक्को करनहारा बंद ख़ुलास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। इक्को प्रगटावणहारा भगत भगवान साची शाख़, सच्ची शनाख़त इक्को इक जणाईआ। इक्को जिउँ भावे तिउँ लए राख, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत संग रखाईआ। साचे भगत साचा संग, सगल संगी आप जणाइंदा। उठ साजण लाग अंग, अंगीकार आप कराइंदा। जन्म कर्म दा मिटे नंग, पड़दा इक्को नाम पाइंदा। डूँग्घी कन्दर अन्दर लँघ, सच्चा संग समझाइंदा। शब्द अगम्म वजाए मृदंग, तार सतार ना कोए वखाइंदा। अमृत धार वहाए गंग, जमना सुरस्ती गोदावरी मूल मुकाइंदा। नौ दवारे चुके पन्ध, दसवें आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, मण्डल मण्डप आप रुशनाइंदा। सोहला सुणा साचा छन्द, गीत इक्को इक रखाइंदा। देवणहारा परमानंद, निजानंद आप दरसाइंदा। मुकावणहारा पिछला पन्ध, अगला मार्ग आप जणाइंदा। सुरत शब्द देवे गंढ्ढ, पल्लू आपणे नाल बंधाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप सालाहइंदा। भगत भगवान सिफ्त सलाह, सलाहगीर बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार सेवा ला, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। परवरदिगार इक ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए गंवाईआ। राम रूप आप अख्वा, घट घट डेरा लाईआ। मोर मुक्ट सीस टिका, काहना बंसरी नाम सुणाईआ। ईसा मूसा तौफ़ीक दस्स ख़ुदा, ताअरीफ़ तुआरफ़ दए समझाईआ। मुहम्मद नेत्र नैण खुल्हा, अक्ख प्रतख दए वखाईआ। नानक गोबिन्द गोद बहा, समरथ देवणहार वड्याईआ। धुर दा लेखा आप जणा, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण जावे आ, दूजा संग ना कोए रलाईआ। निहकलंका नाउँ धरा, नाम डंका इक वजाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजा, रवि ससि वेखे नूर रुशनाईआ। मण्डल मण्डप पर्दा देवे लाह, करे खेल बेपरवाहीआ। धरत धवल डेरा लए लगा, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। वेद व्यासा दए भरवासा, सच संदेसा इक जणाईआ। ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता लए प्रगटा, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला ग़रीब निवाजा, इक इकल्ला आप कराइंदा। निरगुण निरगुण फिरे भाजा, सरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। राग अनाद वजाए अगम्मी वाजा, सुर ताल ना कोए वखाइंदा। शाहो भूप बण राजन राजा, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। सीस जगदीश सुहाए ताजा, तख्त निवासी वेस वटाइंदा। जन भगतां रखे कलिजुग लाजा, लाशरीक फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वसाइंदा। भगत भगवान इक्को दर, दर सच्चा दए जणाईआ। भगत भगवान इक्को घर, घर मन्दिर मिले वड्याईआ। भगत भगवान इक्को सर, सर सरोवर इक दरसाईआ। भगत भगवान घाड़न घड़, घड़ वेखे थाउँ थाईंआ। भगत भगवान इक दूजे दे अन्दर जाण वड़, नज़र किसे ना आईआ। भगत भगवान पल्लू लए फड़, फड़या लड़ ना कोए छुडाईआ। भगत भगवान अक्खर लए पढ़, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। भगत भगवान ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण खेल कराईआ। भगत भगवान आपणी करनी आपे कर, करता आपणी खेल कराईआ। भगत भगवान ना भउ ना कोए डर, भ्यानक रूप नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आपणी गोद बहाईआ। जन भगत साची गोदी बहिणा, श्री भगवान आप जणाइंदा। हरि का दर्शन करना नैणां, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा । इक्को इक मन्नणा कहिणा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। सच सरनाई साची ढहिणा, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाइंदा। झूठे वहण कदी ना वहणा, कूड़ी क्रिया ना कोए रुढ़ाइंदा। लाड़ी मौत ना खाए डैणा, राए धर्म ना
डंन लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप उठाइंदा। साचे भगत गोदी चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। साचे मन्दिर बहि बहि रिहा पुच्छ, भेव अभेद खुल्हाईआ। कवण वस्त कोल कुछ, दयो मोहे बताईआ। भगत कहे क्यों बैठा लुक, लुकवीं खेल रचाईआ। बिन तेरे नाम नाल रख्या ना कुछ, चुक्क चुक्क ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। कर किरपा नेड़े ढुक्क, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। शेर हो के बुक्क, शहिनशाह तेरी भबक इक सुहाईआ। कूड़ी क्रिया कलिजुग पैंडा जाए मुक्क, पांधी पन्ध ना कोए वखाईआ। साडे अन्दर वड़ के पुच्छ, तेरा वछोड़ा रिहा सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत झोली रिहा डाहीआ। भगवान कहे अन्दर वड़ांगा। भगत दवारे चढ़ांगा। सुरत सवाणी फड़ांगा। पंच विकारे लड़ांगा। इक्को अक्खर पढ़ांगा। तूं मेरा मैं तेरा दूजा होर ना कोई वरांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत दवारे खड़ांगा। भगत दवारे जावांगा। सोहँ गीत अलावांगा। सतिजुग रीत चलावांगा। मन्दिर मसीत पन्ध मुकावांगा। हस्त कीट रंग रंगावांगा। अनडीठ खेल करावांगा। लख चुरासी जीत, सिर इक्को ताज वखावांगा। सदी बीसवीं जाए बीत, बीती कहाणी सब दी झोली पावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर निशाना दस्स के गए ठीक, तीर अणयाला आप उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत मेल मिलावांगा। भगतां मेल मिलेगा। दो जहान हिलेगा। कूड़ कुड़यारा शौह दरयाए ठिलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आपे मिलेगा। कवण दवारे मिलें आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। भगत कहिण तूं सच्चा बाप, मात पित तेरी वड्याईआ। सति सतिवादी तेरा जाप, जपत जपत सुख पाईआ। आदि जुगादी तेरा नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। निरगुण सरगुण तेरा साथ, सगला संग निभाईआ। जीव जंत तेरा पाठ, साध सन्त पढ़ाईआ। लहिणा देणा मस्तक माथ, झोली नाम भराईआ। आत्म परमात्म तेरी ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाईआ। सूरज चन्न तेरी दात, दिवस रैण रुशनाईआ। वरन बरन तेरी जमात, जगत जुग कुड़माईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी गाथ, कलम शाही काग़ज़ सेव कमाईआ। तट सरोवर तेरा घाट, अठसठ तेरी वड्याईआ। काया माटी खेल तमाश, काची गगरीआ वेख वखाईआ। मण्डल मण्डप तेरी रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। इष्ट देव गुर तेरा बलास, भेव अभेद तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी शाख़, जुग जुग आपणा राह चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दुआर मिले सरनाईआ। कवण दवारे मिले सरना, सरनगति कवण वड्याईआ। नाता तुटे जम्मणा मरना, जन्म
मरन विच ना आईआ। कर किरपा आपणे जिहा करना, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। नेत्र खुल्हे हरना फरना, निज नेत्र इक खुल्हाईआ। नाता तुटे बरनां वरनां, अठारां चार ना बंध बंधाईआ। सदा सदा सद भाणा जरना, सब तेरी ओट तकाईआ। तेरे गृह तेरे मन्दिर तेरे घर वड़ना, घर सच मिले वड्याईआ। अद्धविचकार कदे ना अड़ना, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। पारब्रह्म तेरा इक्को अक्खर पढ़ना, ब्रह्म तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर मिले सरनाईआ। साचा वर दए भगवान, भगत जन समझाइंदा। सोहँ शब्द सति ज्ञान, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। एथे ओथे देवे माण, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। सच दुआर मिले मकान, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड कर परवान, परवाना इक्को हथ्थ फड़ाइंदा। नाता तोड़ ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाइंदा। चरण कँवल इक ध्यान, धरत धवल डेरा ढाइंदा। नज़री आए नौजवान, बेनज़ीर नज़र इक्को इक बदलाइंदा। धर्म वखाए सच निशान, शहिनशाह साहिब आप झुलाइंदा। तख्त निवासी राज राजान, शाहो भूप सोभा पाइंदा। दूसर दिसे ना कोए निशान, रूप रंग रेख वंड ना कोए वंडाइंदा। जन भगत करे परवान, परम पुरख मेल मिलाइंदा। दर सोहे इक दरबान, दर दरवेश आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत वचोला बण पांधी फेरा पाइंदा। भगत वचोला श्री भगवन्त, भगवान वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी देवणहारा साचा मंत, मंत्र इक्को नाम समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला नार कन्त, कन्त सुहागी शब्द वैरागी आपणे अंग लगाईआ। इक्को चाढ़्ह रंग बसन्त, सति जणाए महिमा अगणत, अलख अगोचर बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, जगत विद्या करे खण्डत खण्डा इक्को रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला दर सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। किरपा कर अलख निरँजणा, अलख अगोचर खेल वखाइंदा। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजना, दीनन आपणी दया कमाइंदा। करावणहारा धुरदरगाही साचा मजना, दुरमति मैल आप धवाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दा पड़दा कज्जणा, सगला संग आप रखाइंदा। सतिजुग सच नगारा वज्जणा, श्री भगवान ताल वजाइंदा। कलिजुग कूड़ा ठूठा भज्जणा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। काल कलन्दर घर घर नच्चणा, डौरु डंक वजाइंदा। भगत सुहेला गुरमुख विरला बचणा, जिस दा बचपन आप बणाइंदा। दो जहान अंगीठा तपणा, त्रैगुण भठ्ठी इक तपाइंदा। पंज तत्त लख चुरासी मघणा, जगत अँगयारा रूप वटाइंदा। चार कुण्ट किसे ना मिले भज्जणा, पांधी नज़र कोए ना आइंदा। हुक्मे अन्दर सब ने बज्झणा, धुरफ़रमाना हुक्म मनाइंदा। ना कोई साक सैण सज्जणा, साथी अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा।
लौण देवे ना अज्ज पज्जणा, पाजी सब नूं आप बणाइंदा। श्री भगवान इक्को गज्जणा, गरज आपणे नाम सुणाइंदा। राज राजानां तख्त ताज तजणा, तख्त निवासी खेल रचाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दे कोल बहि बहि सजदा, तीजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप मिलाइंदा। जन साचे भगत मिलावांगा। इक्को गीत अलावांगा। साची रीत चलावांगा। त्रैगुण अतीत कहावांगा। चार वरन प्रीत बणावांगा। सुरत सवाणी शब्द मिलावांगा। सच कहाणी इक अलावांगा। सोहला ढोला गावांगा। दो जहानां फड़ उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे विच छुपावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को भगत वडयावांगा। इक्को भगत वडयाएगा। प्रभ अचरज खेल रचाएगा। निरगुण इष्ट नज़री आएगा। सृष्ट सबाई दृष्ट खुल्हाएगा। जिउँ रामा वशिष्ट विष्नूं आपणी धार जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणे रंग रंगाएगा। भगतां रंग रंगे अनमोल, अनमुलड़ी खेल कराइंदा। साचे कंडे साहिब तोल, तराज़ू आपणे हथ्थ उठाइंदा। धारन इक्को वार बोल, एकँकारा राग सुणाइंदा। दो जहानां पड़दा खोल्ह, भेव अभेदा आप समझाइंदा। निरँकार निराकार निराधार निरवैर हर घट जाए मौल, मौला आपणा वेस वटाइंदा। अमृत आत्म परमात्म देवे पौहल, रस मिठ्ठा इक वखाइंदा। चार वरन इक्को ढोला लैण बोल, अनबोलत आपणा राग समझाइंदा। सच दवारा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान सच निशान इक्को इक झुलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद सद मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। प्रेम अन्तर प्रेम नाता, गुर शब्द प्रेम जणाईआ। मिले मिले पुरख बिधाता, बिध इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म साची गाथा, सोहँ ढोला सच पढ़ाईआ। मिटे रैण अन्धेरी राता, निरगुण नूर नज़री आईआ। हरिभगत हरि भगवान पिता माता, पूत सपूत गोद सुहाईआ। देवणहारा साची दाता, नाम दान झोली पाईआ। बोध अगाध होए ज्ञाता, बुध बिबेकी रूप दरसाईआ। बंद कवाड़ी खोल्हे ताका, बजर कपाटी पार कराईआ। नज़री आए इक्को ख़ाका, बेतस्वीर बेनज़ीर नूर नूर रुशनाईआ। जाम प्याए इक्को साका, साकी सच सुराही हथ्थ उठाईआ। अन्तर बाहर पुछे वाता, मेहरवान हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त भण्डार हरि नाम आत्म झोली पाईआ।