पुस्तकालयभाग १३

९ फग्गण २०१९ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छौणी

श्री भगवान खेल अकथ, अकथ कथ दृढ़ाइंदा। सचखण्ड दवारे साचे वस, बंक दवारा इक वड्याइंदा। करे खेल पुरख समरथ, निरगुण आपणा राह जणाइंदा। गुर अवतारां रिहा दस्स, नेत्र नैण नैण दरसाइंदा। पीर पैगम्बरां इशारे नाल मिलाए हथ्थ, बेपरवाह दया कमाइंदा । जुग चौकड़ी रखे वक्ख वक्ख, भेव अभेद किसे ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। सच दवारा खोल्ह हट्ट, भगत भगवान आप वड्याइंदा। एका देवे नाम रस, रस इक्को इक चखाइंदा। आत्म परमात्म गाए जस, सोहला ढोला आप पढ़ाइंदा। मेल मिलावा नस्स नस्स, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। हिरदे अन्दर वस वस, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश घट घट, पूरब घाटा पूर कराइंदा। नेड़े रखे अग्गे वाट, बण पांधी फेरा पाइंदा। वखावणहारा सच सरोवर तीर्थ ताट, गृह झिरना इक झिराइंदा। देवणहार अगम्मी दात, नाम निधान झोली पाइंदा। देवणहारा सच्चा साथ, सगला संग निभाइंदा। होवणहार सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणा रंग रंगाइंदा। कूड़ी क्रिया करनहारा घात, नाम खण्डा इक चमकाइंदा। चार वरन बणावणहारा सच जमात, साची सिख्या इक समझाइंदा। वेखणहारा कायनात, नव सत्त फेरा पाइंदा। खेलणहारा खेल तमाश, ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल रास रचाइंदा। पूरी करनहारा आस, जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। दाता दानी सर्ब गुण तास, गहर गम्भीर आपणा राह चलाइंदा। शाहो भूप शाह शाबाश, शहिनशाह इक्को हुक्म मनाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। सच दवारे कर निवास, थिर घर आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जाता हो प्रकाश, निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा वखाल, बिन नेत्र नैण जणाईआ। साहिब सतिगुर हो दयाल, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सच दुआर सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। दीआ बाती कोई ना सके बाल, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। नाद धुन ना कोए ताल, तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त ना कोए ज्ञान, वेद शास्त्र सिमरत ना कोए पढ़ाईआ। सूरज चन्द ना कोए भान, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। नाता कोए ना ज़िमीं असमान, लोक परलोक ना कोए वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना देवे कोई दान, झोली अग्गे ना कोए डाहीआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी खेल कराईआ। इक इकल्ला नौजवान, निरवैर आसण लाईआ। तख़त निवासी शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, कोटन कोटि काल गेड़े विच रखाईआ। गुर अवतारां दे दे दान, समरथ आपणा भेव खुल्हाईआ। पीर पैगम्बरां

दस्स कलाम, कलमा नबी रसूल जणाईआ। मिहबान बीदो सच घर धाम, मुकामे हक़ खेल रचाईआ। दरगाह साची हो प्रधान, सति प्रधानगी इक दृढ़ाईआ। नेत्र खोल्ह करो पहचान, पहचान रिहा समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देंदे रहे ज्ञान, जगत विद्या कर पढ़ाईआ। अक्खरां अक्खरां नाल कर वख्यान, वक्खरो वक्खर धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा जगाईआ। पीर पैगम्बर जागो खोल्हो अक्ख, सो साहिब आप जगाइंदा। निरगुण नूर वेख प्रतख, परम पुरख भेव खुल्हाइंदा। ना कोई दिसे कुली कक्ख, महल अटल ना कोए सुहाइंदा। घट घट अन्दर रिहा वस, वसणहारा नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, नूर नूराना डगमगाइंदा। खेले खेल अगम्म अथाह बेपरवाह साचे मण्डल पावे रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। गुर अवतार करदे गए कल्याण, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। सच्चा संदेसा देंदे गए वख्यान, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सरगुण निरगुण धरदे गए ध्यान, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। गुर अवतार शब्दी शब्द देंदे गए ब्यान, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी हो प्रधान, पंज तत्त दए वड्याईआ। तत्तव तत्त खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। परवरदिगार बेपहचान, नूर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। साचा लेखा दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दा करदे रहे जाप, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त जिस दा सच्चा पाठ, पाठशाला इक वखाइंदा। सच सरोवर वखाए घाट, तट किनारा नज़र कोए ना आइंदा। जिस दी तक्कदे रहे वाट, सो पांधी आपणा फेरा पाइंदा। कलिजुग वेख अन्धेरी रात, निरगुण नूर चन्द चमकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान दस्से साची गाथ, साचा मंत्र इक पढ़ाइंदा। लेखा जाण त्रैलोकी नाथ, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां लेखा आप जणाइंदा। आओ वेखो सच्चा राह, हरि सतिगुर आप जणाईआ। प्रगट होया बेपरवाह, बेअन्त वड वड्याईआ। सच इशारा दए जणा, रहबर नूर ख़ुदाईआ। रहमत आप दए कमा, मेहर नज़र आप उठाईआ । लेखा चुके काग़ज़ कलम छाह, शहिनशाह इक्को हुक्म जणाईआ। वेखणहारा थाउँ थाँ, चौदां लोक चौदां तबक फेरा पाईआ। दृढ़ावणहारा सच्चा नाँ, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म लए मिला, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों

हँस उडाईआ। देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत भगवान लए जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साची सिख्या दए दृढ़ा, दृढ़ विश्वाश इक सिखाईआ। ना कोई खाए सूर ना कोई गां, कूड़ी क्रिया नाता दए तुड़ाईआ। धर्म वखाए इक निशान, चार वरन इक सरनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंग रंगा, दुरमति मैल धवाईआ। घर डंका इक वजा, घर अनहद नाद सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, डूँग्घी कन्दर वेख वखाईआ। सूरा सरबँगा दया कमा, शहिनशाह मेहर नज़र उठाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब लेखा दए मुका, लेखा चुके सर्ब लोकाईआ। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका हुक्म दए मना, हुक्मे अन्दर सर्ब समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र वेखो नैण उठा, निरगुण निरँकार रिहा समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो वंडां आए पा, वेले अन्त लेखा दए मुकाईआ। पिछलीआं गंढ्ढां लओ खुल्हा, अग्गे बंद ना कोए कराईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त चार खाणी चार बाणी इक्को मंत्र दए पढ़ा, चार वरन इक सरनाईआ। साचा मन्दिर महल अटल उच्च मनारा दए वसा, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। सच संदेस नर नरेश निरगुण दाता पुरख बिधाता दो जहानां दए सुणा, विष्न ब्रह्मा शिव आप जणाईआ। करे खेल बेपरवाह, बेपरवाही आपणी आप जणाईआ। लख चुरासी खोज खुजा, घर घर आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवन्त लए मिला, मिल मिल आपणा भेव जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पहलों लए उठा, फेर करे सच रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ। सच संदेसा देवे आ, मेहरवान दया कमाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म चलाइंदा। सचखंड दवारा इक खुल्हा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। साची सदा आवाज़ इक लगा, नाअरा हक़ हक़ दृढ़ाइंदा। मंत्र अन्तर इक पढ़ा, पुस्तक हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। बणतर साची लए बणा, भगत भगवान आप जणाइंदा। जिस दा तक्कदे राह, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। जिस नूं कबीर नानक रहे सालाह, सो साहिब फेरा पाइंदा। कलिजुग लहिणा दए मिटा, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी आप कमा, करता पुरख निहकर्मी कर्म कमाइंदा। दो जहानां मार्ग इक्को ला, देवत सुर आप समझाइंदा। ब्रह्मावेता नैण शरमा, शंकर अक्ख ना कोए उठाइंदा। विष्नूं दोए जोड़ सरना, सरनगति इक तकाइंदा। गुर अवतार बैठे ध्यान लगा, ध्यान ध्यान विच जणाइंदा। पीर पैगम्बर नेत्र नैणां नीर रहे वहा, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। करे खेल आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। वरन बरन जो कीते जुदा, सरन इक्को इक दरसाइंदा। भगत भगवान नेत्र हरन फरन दए खुल्हा, अज्ञान अन्धेर ना कोए रखाइंदा। साची उंगली आपे ला, साचे मार्ग आपे पाइंदा। महल अटल इक रोशना, दीवा बाती डगमगाइंदा। कमलापाती खेल खला, जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर दी धार आप समझाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। जोती जाता शहिनशाह, पिछली करनी आपणे लेखे पाइंदा। अगला मार्ग दए समझा, साची रीती इक सिखाइंदा। दूसर देवे ना कोए सलाह, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा आत्म परमात्म एका थाँ, साचा संग आप रखाइंदा। आप आपणी सेव कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा सुणो मीत, गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि जणाइंदा। सतिजुग चलाए साची रीत, रीतीवान फेरा पाइंदा। भगत भगवान रखे अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। पंज तत्त करे ठंडा सीत, सीतल धारा अमृत मेघ बरसाइंदा। सच सुणाए सुहागी गीत, सोहँ अक्खर इक पढ़ाइंदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी लेखे लाइंदा। जिन्हां वसया साहिब चीत, चितवित ठगोरी कोए ना पाइंदा। लेखा इक्को जिहा हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याइंदा। करवट देवणहारा बदले आपणी पीठ, जन भगतां वेख वखाइंदा। साहिब सुल्तान कर बख्शीश, बख्शश आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रहबर इक्को इक अख्वाइंदा। रहबर बण श्री भगवन्त, साहिब वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत, जीवण युगती इक समझाईआ। भगत भगवान मेल मिलावा नार कन्त, आत्म परमात्म सुहञ्जणी सेज हंढ्ढाईआ। अन्दर बाहर बणाए साची बणत, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। हरिजन वखाए महिमा अगणत, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्को इक अल्हाईआ। सच संदेसा देवे बोल, श्री भगवान दया कमाइंदा। सति दवारा इक्को खोल्ह, धर्म दवारा आप वड्याइंदा। भगतां रखे सदा कोल, जगत वछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। धाम जणाए इक अडोल, आदि जुगादि ना कोए डुलाइंदा। अमृत देवे साची पौहल, रस इक्को इक वखाइंदा। हरिजन लख चुरासी कढ्ढे वरोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक समझाइंदा। सच दुआर सुहावणा, सो साहिब आप सुहाईआ। बिन भगतां नज़र किसे ना आवणा, नेत्र बंद सर्ब लोकाईआ । गुर अवतार ढोला गावणा, पीर पैगम्बर करन शनवाईआ। भगत भगवान वेख वखावणा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कलिजुग वेला अन्त सुहावणा, सोभावन्त रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। साचा मन्दिर इक वडयावणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। परम पुरख एका पावणा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। पीर पैगम्बर वेख कुरलावणा, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। करे खेल की श्री भगवानना, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। पीर पैगम्बर होए हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। दूर दुराडे दस्सदे रहे निशान, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त

सलाहीआ। कलमा सिफ्त करे कुरान, काया काअबा दो दो आबा रूप नज़र कोए ना आईआ। नज़र ना आए हक़ अमाम, ईमान रूप ना कोए दरसाईआ। करे खेल नौजवान, कलिजुग अन्तिम बेपरवाहीआ। चौदां तबक सर्ब पछताण, पसचाताप करे लोकाईआ। प्रगट होया इक बलवान, ग़लबा सब दे उपर पाईआ। वसणहारा सच मकान, बेमुकाम आप अख्वाईआ। करनहारा बरदे ग़ुलाम, पीर पैगम्बर दर दरवेश बहाईआ। मिटावणहार अन्धेरी शाम, शमा नूर चन्द रुशनाईआ। जणावणहारा सच कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ । अख्वौणहारा सच्चा राम, राम इक्को नज़री आईआ। प्रगटावणहारा सच्चा काहन, घनईया आपणा रंग रंगाईआ। प्यावणहारा सच्चा जाम, अमृत झिरना इक झिराईआ। देवणहारा सच पैग़ाम, हक़ हकीकत दए दृढ़ाईआ। दृढ़ावणहारा सति नाम, सति सतिवाद दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ। भगतन देवे हरि वडयाई, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। कलिजुग अन्त कर कुड़माई, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म वज्जे वधाई, सगला संग रखाइंदा। सति दुआर इक खुल्हाई, दर दरवाज़ा आपे लाहइंदा। निरगुण सरगुण वेखे चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। सन्त सुहेले पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीं, फड़ बांहों गले लगाइंदा । गुरमुखां मेले इक्को थाईं, थान थनंतर आप जणाइंदा। गुरसिखां मेटे पिछली छाही, दुरमति मैल धवाइंदा। साचे मार्ग पाए राही, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। अग्गे पिच्छे हो के सेव कमाई, सेवादार आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। भगतां देवे माण, वड्डी वड्याईआ। सच संदेसा धुर फ़रमान, सति सतिवादी राह जणाईआ। निरगुण सरगुण कर पहचान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साचा ढोला सुणाए गाण, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। धर्म वखाए इक निशान, निशाना इक्को इक झुलाईआ। लेखा चुके आवण जाण, गेड़ चुरासी रहिण ना पाईआ। राए धर्म दी मुके काण, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत होए हैरान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, जन भगतां गोद उठाईआ। गोदी चुक्क बाल अंञाण, आप आपणे अंग लगाईआ। सच वखाए इक बबाण, नाम बबाणा आप प्रगटाईआ। चारे जुग करन ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर अवतार वेखण आण, आ आ शुकर मनाईआ। पीर पैगम्बर चरण धूढ़ी ख़ाक रमाण, टिक्का मस्तक इक्को लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाइन गान, मंगलाचार थाउँ थाईंआ। भगत भगवान इकठ्ठे जाण, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार रिहा वखाईआ। धुर दी धार दस्सण जोग, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। भगत भगवान होया संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। जिस जन सोहँ चुगी चोग, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। जन्म कर्म दा कट

रोग, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। सच दरसाए इक्को ओट, पुरख अकाल वेख वखाइंदा। नाम नगारे लाए चोट, तत्तव तत्त ताल जणाइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। जन भगत वडयाए कलिजुग अन्त, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। इक दृढ़ाए साचा मंत, मंत्र इक्को नाम समझाईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म करे रुशनाईआ। साहिब सतिगुर लाए अंगत, अंगीकार आप हो जाईआ । हरिजन दूजे दर ना होवे मंगत, अनडिठड़ी वस्त झोली पाईआ। नाता तोड़ जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज मोह मुकाईआ। सति सतिवाद बणाए बणत, घड़न भंनणहार हथ्थ वड्याईआ। साचा मेला नार कन्त, भगत भगवान सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर लेखा जाण, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम कर पहचान, परम पुरख मेल मिलाइंदा। सच वखाए इक्को धाम, धाम अवल्लड़ा आप सुहाइंदा। जिस गृह वसे निरगुण राम, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जिस मन्दिर सोहे काहन, बंसरी आपणे नाम सुणाइंदा। जिस हुजरे दए पैग़ाम, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। जिस दवारे गाए गाण, नानक गोबिन्द राग अल्हाइंदा। सो साहिब हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। जन भगतां वेखे आण, आण पिछली सर्ब मुकाइंदा। दूजा इष्ट रहे ना कोए जहान, दृष्ट सब दी आपणे विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वसाइंदा। सच दवारे वसे भगत, श्री भगवान आप वसाईआ। नेत्र रोवे कलिजुग जगत, कूकण देण दुहाईआ। किसे लेखे ना लग्गे बूँद रक्त, पंज तत्त ना कोए चतुराईआ। हथ्थ ना आवे गया वक्त, पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वसाए साचे थाईंआ। साचा थाउँ उच्च महल्ला, हरिभगत जन वसाइंदा। जिथ्थे वसे इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। सच संदेस साचा घल्ला, गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग ढोला गाइंदा। आप बणया रिहा अछल अछल्ला, वल छलधारी नज़र किसे ना आइंदा। वसणहारा जलां थलां, समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घी कन्दर सोभा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। जोती शब्दी निरगुण रल्ला, सरगुण रंग ना कोए वखाइंदा। मंत्र मंत बोले अल्ला, धुर फ़रमाना हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आप वसाइंदा। जन भगत वसे साचे खेड़े, खेड़ा इक्को इक जणाईआ। आवण जावण चुकण झेड़े, झेड़ा कोए रहिण ना पाईआ। प्रभ जू वसे नेरन नेरे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेल मिलावा तेरे

मेरे, तेरा मेरा इक्को घर वसाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग निरगुण बैठा रिहा कर के वड्डे जेरे, सरगुण आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करन आया, करता पुरख दीन दयाल। जन भगतां देवे ठांडी छाया, सिर रख हथ्थ कृपाल, नाता तोड़े त्रैगुण माया, कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल। लेखा जाणे दाई दाया, सच सतिगुर सज्जण वसणहारा सच्ची धर्मसाल। एका माई लए उठाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेमिसाल। बेमिसाल ना कोई मिसल, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि जुगादी नूर जणाए इक असल, असलीअत आपणे हथ्थ रखाईआ। मुरीद मुर्शद कराए वसल, भगत भगवान सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर हरि निरँकार, जन भगतां वंड वंडाईआ। सचखण्ड दुआर भगत जन चढ़ना, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाइंदा। निरभउ हो निरवैर दवारे वड़ना, अग्गे हो ना कोए अटकाइंदा । पुरख अकाल पल्लू फड़ना, फड़ बांहों गले लगाइंदा। हरिजन हरि दवारे बहि के अड़ना, साची सिख्या हरि जणाइंदा। साचा ढोला इक्को पढ़ना, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। लख चुरासी चुक्के जम्मणा मरना, जन्म मरन रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप वसाइंदा। साचे मन्दिर हरि वसाएगा। जन भगतां दया कमाएगा। निरगुण नूर जोत मिलाएगा। काया काअबा इक वखाएगा। नाम नगारे चोट लगाएगा। वरन गोत पन्ध मुकाएगा। दीन मज़्हब सर्ब खपाएगा। कर ग़ज़ब खेल वरताएगा। लख चुरासी कर के आपणे विच जज़ब, जलवा नूर इक प्रगटाएगा। लेखा जाण अरब खरब, कोटन कोटि संख असंख आपणा नाम डंक वजाएगा। जुग चौकड़ी लाहवणहारा कर्ज़, मकरूज़ कर्ज़ अदा आप कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण रखाएगा। जन भगतां माण रखावेगा। सचखण्ड दुआर सुहावेगा। सीस जगदीश छत्र झुलावेगा। रहबर इक्को नज़री आवेगा। सबर प्याला जाम प्यावेगा। बब्बर शेर भबक लगावेगा। दो जहानां सबक पढ़ावेगा। चौदां तबक ख़ाक मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां साचे दर वसावेगा। जन भगत सच दवारे वसेगा। मिल प्रभ नूं ख़ुशीआं विच हस्सेगा। चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मार्ग साचा दस्सेगा। कूड़ी क्रिया कोलों नस्सेगा। माया ममता विच कदे ना फसेगा। प्रभ सरनी इक्को ढठ्ठेगा। निरगुण नाउँ इक्को जपेगा। त्रैगुण अग्नी कदे ना मच्चेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि का भगत कदे ना छुपेगा। हरिभगत कदे ना छुपणा, सो पुरख निरँजण आप वड्याइंदा। हरि पुरख निरँजण कलिजुग अन्तिम पुच्छणा, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। सन्त सुहेले कदे ना लुकणा, प्रभ लुक्या

बाहर कढ्ढाइंदा। बिन दीन दयाल पैंडा किसे दा ना मुकणा, कोटन कोटि पांधी राह विच ध्यान लगाइंदा। बिन सतिगुर पूरे गोद किसे ना चुक्कणा, जून अजूनी सर्ब भवाइंदा। गुरमुख विरले कलिजुग अन्तिम उठणा, गुर सतिगुर आप उठाइंदा। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया बूटा सुक्कणा, हरया सिंच ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वसाइंदा। जन भगत वसे उच्च महल्ल, हरि सतिगुर आप वसाईआ। आदि जुगादि रहे अटल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। नाउँ रख हरि अबचल, सिँघासण आसण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण आप टिकाईआ। हरि सज्जण देवे सच टिकाणा, टिक्का मस्तक नाम लगाइंदा। शब्द सरूपी सति बबाणा, दो जहानां पार कराइंदा। कोई वेख ना सके राजा राणा, शाह सुल्तानां नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां उपर होए मेहरवाना, भगवन आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्त कर परवाना, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सोहँ ढोला इक्को गाणा, नानक गोबिन्द गा गा शुकर मनाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका घर वसाना, गृह मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म रंग रंगाना, रंग रंगीला इक्को माही नज़री आइंदा। सच संदेसा नर नरेशा इक सुणाना, धुर फ़रमाना शब्द जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम मिटे निशाना, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। सतिजुग साचा बन्न्हे गाना, गुरमुख सगन मनाइंदा। गुर अवतार करन ध्याना, पीर पैगम्बर नैण उठाइंदा। प्रगट होया योद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप रखाइंदा । लेखा जाण दो जहानां, विष्न ब्रह्मा शिव समझाइंदा। करोड़ तेतीसा देवे दाना, सुरप्त इन्द नाल मिलाइंदा। रवि ससि होए हैराना, निउँ निउँ चरणी सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी विच्चों फड़ काया मन्दिर अन्दर चढ़, सच महल्ले आपे खड़, सोहँ ढोला इक्को पढ़, लेखा जाणे नारी नर, नरायण गुरमुख इक्को इक जगाइंदा। इक्को इक जाए जाग, जिस आपणी युगत जणाईआ। भगत भगवान करे वड वड भाग, वड भागी हरि जू नज़री आईआ। दिवस रैण रहे वैराग, बिरहों चोट इक लगाईआ। कूड़ी क्रिया दए त्याग, सच समग्री इक दरसाईआ। जन्म कर्म दी बुझे आग, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। चरण धूढ़ कराए मजन माघ, दुरमति मैल धवाईआ। घर मिलावा कन्त सुहाग, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी वखाईआ। सोई सवाणी हँस बणी काग, कागों हँस रूप वटाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणी गोद सुहाईआ। साहिब सतिगुर करे लाड, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। शाहसवारा हरि निरँकारा पकड़े आपणे हथ्थ वाग, दो जहानां आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान लेखा एका

थाईंआ। इक्को धाम सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाए राम। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, जन भगतां पूरन करे काम। नेत्र पाए नाम अंजना, अन्ध अन्धेरा मेटे शाम। चरण धूढ़ कराए मजना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देवे सच बिसराम। सच दवारे सच बिसराम, आसण सिँघासण इक दरसाईआ। नज़री आए इक्को राम, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। दरस दिखाए इक अमाम, आप आपणा पड़दा उठाईआ। लेखा वेख श्री भगवान, लेख आपणा दए जणाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस ना कोए निशान, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता भगतन विच समाईआ। भगतन मीता भगत समा, भगवन भेव चुकाइंदा। निरगुण देवे निरगुण राह, सरगुण सरगुण मार्ग लाइंदा। जोती जोत जोत कर रुशना, जोती जाता भेव चुकाइंदा। शब्दी शब्द डंक वज्जा, शब्दी शब्द सेव कमाइंदा। हरफ़ बहरफ़ जगत पढ़ा, चौदां विद्या वेख वखाइंदा। यकतरफ़ सच फ़ैसला दए सुणा, हुक्म हाकम आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। गुर अवतार अन्तिम लैणा जाण, जानणहार जणाइंदा। भगतां मिले आप भगवान, भगवन आपणा फेरा पाइंदा। दरगाह साची दए अस्थान, भूमका आपणी वंड वंडाइंदा। सतिजुग सच कर प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाइंदा। पिछली छड्डो सारे कलाम, कलमा रहिण कोए ना पाइंदा। सजदा करो इक अमाम, निरगुण तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा । अग्गे बणो ना बाल अञ्याण, बाली बुध आप मुकाइंदा। रस्ता इक्को इक मेहरबान, दो जहान आप जणाइंदा। साची सिख्या करो परवान, सिखावणहारा आप समझाइंदा। इक्को इष्ट करो परवान, दृष्ट आपणे लेखे लाइंदा। लेखा छड्डो अञ्जील कुरान, कातब नज़र कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, साह साह सिफ्त सालाहइंदा। जिस दा करदे रहे ध्यान, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। जिस उपजाया ज़िमीं असमान, सो आलमीन फेरा पाइंदा। जिस दे देंदे रहे पैग़ाम, ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील अज़राईल सीस झुकाइंदा। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव बणाया नज़ाम, नज़म इक्को इक अल्हाइंदा। जिस ने त्रै पंज खेल खलाया विच जहान, सो रहमत आप कमाइंदा। नेत्र खोल्ह सुण लओ कान, करनहार इक जणाइंदा। बिन भगतां मिले ना किसे माण, अभिमान सब दा मेट मिटाइंदा। सतिजुग साचा बणे विधान, विद्दत कम्म कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खुल्हेगा। दो जहान तुलेगा। जीव जंत रुलेगा। लेखा चुक्के काया कुले दा। कलिजुग बूटा हुलेगा। भगत भगवान फुलेगा। गुरमुख अमृत कदे ना डुल्लेगा। हरिजन लोकमात कदे ना रुलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर

इक्को उठेगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, जन भगतां उपर मेहरवान हो के तुठेगा।

पिता पुत्तर तुटा नाता, पंज तत्त ना संग रखाईआ। दु:ख कलेश कूड़ा वासा, क्रिया जगत लड़ाईआ। सतिगुर सरनाई धर भरवासा, धुर दी धार जणाईआ। प्रभ मिलण दी रखो आसा, आसा अग्गे पूरी आप कराईआ। दु:ख दलिद्र होए विनासा, अबिनाशी आप गंवाईआ। माणस जन्म करे बंद ख़लासा, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गया पूत पिता पुत्तर झोली पाईआ। हरिसंगत जन्म लेखे लाउणा, पिछला लेखा सर्ब चुकाइंदा। पिता पूत गोद उठाउणा, श्री भगवान कुक्ख सुहाइंदा। जन्म जन्म दा रोग मिटाउणा, पूरब पूरब वेख वखाइंदा। आवण जावण पन्ध गवाउणा, पतित पावण दया कमाइंदा। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाउणा, महिमा अकथ कथ जणाइंदा। हरिजन तेरा रथ चलाउणा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। नस्स नस्स जग पन्ध मुकाउणा, पांधी इक्को नज़री आइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ पवाउणा, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आप आपणे अंग लगाइंदा। गीत सुहागी छन्द सुणाउणा, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, घर मन्दिर इक वखाइंदा। दरगाह साची फड़ बहाउणा, सचखण्ड इक्को रंग रंगाइंदा। सरन सरनाई जिस जन सीस झुकाउणा, तिस सीस जगदीश आपणे लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत आपणे विच समाइंदा। हरिसंगत जन्म लग्गे लेखे, लेखा इक्को इक जणाईआ। कढ्ढणहारा भरम भुलेखे, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। निरगुण आ के सरगुण वेखे, निरवैर आपणा फेरा पाईआ । बेपरवाह ना भुल्ले चेते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग विछड़े मेले चाईं चाईंआ। पिता पूत करे साचे हेते, बण माता गोद उठाईआ। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सन्त बणाए पुत्तर जेठे, वर इक्को झोली पाईआ। हरिसंगत लेखे लग्गा जरम, जन्म विच कदे ना आईआ। लहिणा चुक्का पूरब कर्म, कर्म कांड ना कोए वखाईआ। नाता तुटा वरन बरन, मिली सच सरनाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, अक्खीं नैणां दरस दिखाईआ। भेव चुकाए करनी करन, करता पुरख होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे लेखे पाईआ। हरिसंगत हरि कदे ना छड्डे, छेकड़ आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे, फड़ बांहों आप उठाइंदा। फड़ बांहों लडाए लड्डे, थित वार ना वंड वंडाइंदा। विश्व बणा के इक्को यद्दे, भगत भगवान राह चलाइंदा। जगत किनार पार हद्दे, हदूद आपणी इक दरसाइंदा। कर किरपा दुआर जिस जन सद्दे, तिस

सदके घोली वारी आपणा बन्धन पाइंदा। गुरमुख गुरसिख नाम प्यार पीए मधे, मधर रस इक जणाइंदा। घर घर कराए साचा हज्जे, मक्का काअबा डेरा ढाइंदा। भगत भगवन्त इक्को नाद वज्जे, अनहद रागी राग सुणाइंदा। सेवक हो के श्री भगवान जन भगतां पिच्छे भज्जे, जुग जुग आपणा फेरा पाइंदा। मेहरवान हो पड़दा कज्जे, नाम दोशाला हथ्थ उठाइंदा। जिध्धर वेखो नज़री आए सज्जे खब्बे, अग्गा पिच्छा ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे जन्म लगाइंदा। लेखे लगे जन्म मात, मता सतिगुर इक पकाईआ। जन भगतां देवे नाम दात, अनमुलड़ी वस्त वरताईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिन्दे गए करामात, करामात चरण दए वड्याईआ। मेटणहार अन्धेरी रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। जिस जन जणाए आत्म परमात्म गाथ, सोहला आपणा नाम वड्याईआ। तिस वेले अन्तिम पुच्छे वात, दर दर घर घर फेरा पाईआ। नेड़ ना आए लाड़ी मौत नार कमज़ात, कुलच्छीनी आपणा मुख छुपाईआ। राए धर्म चित्रगुप्त ना देवे कोई साथ, बैठण मुख भवाईआ। साहिब सतिगुर स्वामी चल के आए आप, शब्द बबाणा नाल रखाईआ। गुरमुख गुरसिख वेखे सच्चे साक, सज्जण आपणे नाल मिलाईआ। आप उतारे आपणे घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म लेखे लाईआ। माणस जन्म लेखे जाए लग्ग, हरि सतिगुर आप लगाइंदा। जुग जन्म दी बुझे अग्ग, अमृत मेघ बरसाइंदा। जिस नूं आदि जुगादि कोटन कोटि रहे लभ्भ, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे गए छन्द, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। जिस दा अन्तर आत्म मंगदे गए अनन्द, अनन्द हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। सो कलिजुग अन्तिम हो बख्शंद, बख्शश आपणी झोली पाइंदा। जन भगतां अन्दर होया आप बंद, बंदीख़ाना अन्त तुड़ाइंदा। आपणे मिलण दा आपे दस्से ढंग, जोग अभ्यास ना कोए कराइंदा। कर किरपा जिस नूं चाढ़्हे रंग, रंग इक्को नज़री आइंदा। अन्दर बाहर वसे संग, सगला संग निभाइंदा। गुरमुख कहे मेरा मुक्का पन्ध, सतिगुर कहे मैं नठ्ठ नठ्ठ फेरा पाइंदा। बण वचोला सूरा सरबँग, सुरती शब्द मेल मिलाइंदा। जागदयां सुत्तयां इक्को जिहा देवे अनन्द, काणी वंड ना कोए वंडाइंदा। गुरमुखां नाल सतिगुर पूरा जाए हंढ्ढ, आपणा जोबन होर ना किसे वखाइंदा। लख चुरासी विच अन्दर रखी कंध, जन भगतां पड़दा आपे लाहइंदा। बिन भगतां भगवान नूं कोई ना पावे ठंड, दो जहान अग्नी तत्त नज़री आइंदा। गुरमुख सच्चे चढ़न चन्द, ब्रह्मण्ड खण्ड आप रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन जन्म लेखे पाइंदा। जन्म लेखा हरि जू लिख्या, लिखण वाला नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जीव जगत जहान मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवान सदा सद देवे साची सिख्या,

करे सति पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम हरिसंगत पूरी करे इच्छया, निरिच्छत बेपरवाहीआ। दाता दानी पाए भिख्या, भिक्खक गुरमुख नज़री आईआ। नेत्र नैण निज आपणे दिस्या, जगत नेत्र रहे शरमाईआ। करे खेल आप अनडिठया, अनडिठड़ी कार कमाईआ। भगत भगवान इक दूजे नाल वंडण हिस्सया, जुग जुग राह जणाईआ। खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी जगत कहाणी रहि जाए किस्सया, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। नेत्र लोचण नैण निज आत्म परमात्म जिस पेख्या, तिस पृथ्मी आकाश सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, जन्म कर्म धर्म वरन बरन आपणी झोली पाईआ।