१० फग्गण २०१९ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छौणी
सो पुरख निरँजण सच दरबारा, दरगाह साची आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। एकँकारा वड बलकारा, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। श्री भगवान परवरदिगारा, बेपरवाह खेल कराइंदा। अबिनाशी करता सति हुलारा, सति सतिवादी आप रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा, पेख आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सति सतिवादी खोल्ह दवारा, दर बंक इक वड्याइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। आपणी इच्छया कर वरतारा, साची भिच्छया आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे धार, अक्ल कल अख्वाईआ। खोल्हणहारा सच दुआर, दर दरवाज़ा वेख वखाईआ। महल अटल उच्च मनार, निरगुण दाता आप प्रगटाईआ। नाउँ रख सचखण्ड दुआर, सच सच दए वड्याईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कर कर आप, आपणी खेल कराइंदा। आदि आदी माई बाप, पिता पूत गंढ्ढ पवाइंदा। घर घर खेल खेल तमाश, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। सच दवारे कर निवास, सचखण्ड निवासी सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल कराईआ । साचे तख्त निरगुण चढ़, तख्त निवासी सोभा पाईआ। निरवैर पुरख पल्लू फड़, पुरख अकाल गंढ्ढ पवाईआ। नर निरँकारा अक्खर पढ़, एकँकारा गीत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव दस्से खोल्ह, भेद आप जणाइंदा। तोलणहारा साचा तोल, अतुल आपणी धार चलाइंदा। सच दवारा एका खोल्ह, सच दवारे सोभा पाइंदा। सदा सदा रहे अडोल, अडुल कदे ना जाइंदा। साची वस्त रखे कोल, नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि सदा अनमोल, अनमुलड़ी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मन्दिर आप वड्याइंदा। दर मन्दिर वड्डा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। खेले खेल श्री भगवन्त, निरगुण आपणी कार कमाईआ। आपणा लेखा आदि अन्त, आपणे विच छुपाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को मंत, मंत्र आपणा नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड साचा सोभनीक, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। वसणहारा लाशरीक, शिरकत होर ना कोए जणाइंदा। धार रखे इक बारीक, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सच निशाना मारे ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप समझाइंदा। आपणी करनी श्री भगवान, आदि आदि जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। एकँकार वड बलवान, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता शाह सुल्तान, श्री भगवान छत्र झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ नौजवान, ना मरे ना जाईआ। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। भूपत भूप राज राजान, धुर फ़रमाना दए जणाईआ। निरगुण निरगुण खेल महान, निराकार कमाईआ। दरगाह साची कर परवान, परम पुरख वेस वटाईआ। नार कन्त नौजवान, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाईआ। सुत दुलारा बाल अंञाण, शब्दी गोद बिठाईआ। दाई दाया बण मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। थिर घर साची खोल्ह दुकान, इच्छया भिच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी इक्को इक समझाईआ। थिर घर दवारा निक्का दर, सचखण्ड निवासी आप खुल्हाइंदा। देवणहारा साचा वर, समरथ आपणी दया कमाइंदा। छोटा बाला निक्का लाल, सुत दुलारा विच टिकाइंदा। लेखा जाण आदि जुगादि, चोटी मध आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक सुणाइंदा। धुर फ़रमाना हरि निरँकार, इक्को इक जणाईआ। सुत शब्द रहिणा ख़बरदार, बेपरवाह रिहा समझाईआ। थिर घर तेरा इक कवाड़, कुण्डा बंद ना कोए कराईआ। आदि जुगादी साची कार, हरि करनी झोली पाईआ। पुरख पुरखोतम हो उज्यार, नूरो नूर रुशनाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, मुकामे
हक़ डेरा लाईआ। सच तौफ़ीक इक दिलदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर खोल्ह हरि दरवाज़ा, चरण कँवल कँवल टिकाइंदा। वेखणहार ग़रीब निवाज़ा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक टिकाइंदा। सुत दुलारे मारे वाज़ां, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। निरगुण निरगुण रच रच काजा, हरि करता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द देवे वर, सार शब्द वसाए घर, निरभउ चुकाए भय डर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। छोटा बाला गया उठ, हरि शब्द लए अंगड़ाईआ। श्री भगवान गया तुठ, मेहरवान दया कमाईआ। करया खेल अबिनाशी अचुत, चेतन रंग रंगाईआ। आपणी गोदी ल्या चुक्क, अंगीकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दिती वड्याईआ। सुत दुलारा गया जाग, हरि चरण ध्यान लगाइंदा। बाले होए वड वड भाग, प्रभ आपणी गोद बहाइंदा। निरगुण बणया सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। थिर घर खोल्हया मेरा ताक, दूजा दर ना कोए वखाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे झाक, हरि जू इक्को नज़री आइंदा। सति सतिवादी साची गाथ, नर निरँकारा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे आप वड्याइंदा। सुत दुलारे निक्के बाले, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। पुरख अकाल तेरे नाले, आदि जुगादि संग निभाईआ। जुग चौकड़ी करे प्रितपाले, प्रितपालक सेव कमाईआ। सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाले, धर्म दुआर इक वखाईआ। निरवैर पुरख तेरी घालन घाले, अजूनी रहित बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द आप जणाईआ। सुत दुलारा नीकन नीका, निउँ निउँ चरण ध्यान लगाइंदा। तेरा दिसे ना कोए शरीका, संगी संग ना कोए वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपणे मिलण दा दस्स सच तरीका दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। लग्गी रहे इक प्रीता, प्रीतीवान साची मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप समझाइंदा। सुत शब्द सुण साची रीत, श्री भगवान आप जणाइंदा। आदि बंधाए तेरी प्रीत, जुगादि आपणी झोली पाइंदा। निरगुण बैठा रहे अतीत, सच दवारे सोभा पाइंदा। नाम जणाए इक्को गीत, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। सच वखाए निशाना ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत सुण ला कन्न, बिन कन्नां आप जणाईआ। साचा कहिणा लैणा मन्न, हुक्मी हुक्म मिले वड्याईआ। इक्को वस्त सच्चा धन, सच प्रीती झोली पाईआ। पुरख अकाल तेरा जननी जन, बणे धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जुग चौकड़ी तैनूं कोई ना देवे डंन, समरथ सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। आदि बेड़ा दित्ता बन्न्ह, थिर घर तेरा डेरा लाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न,
मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सुत दुलारा निक्का बाल, बाली बुध जणाइंदा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, प्रभ तेरा अन्त ना आइंदा। तख्त निवासी नौजवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। धुर दरबारी हुक्मरान, तेरा हुक्म मोहे भाइंदा। मैं बाला नढ्ढा इक अञ्याण, होछी मति तेरा अन्त कहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। साची मति देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारे मार ध्यान, बिन अक्खां दए वखाईआ। सचखण्ड मेरा मकान, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। थिर घर तेरा सच अस्थान, प्रभ चरण कँवल सरनाईआ। जुग जुग सुणदे रहिणा धुर फ़रमान, सच संदेसा दए जणाईआ। दोए जोड़ कर प्रणाम, बेनन्ती इक्को इक वखाईआ। करता पूरा करे काम, कारज आपणा आप समझाईआ। तेरा पकड़े साचा दाम, दामनगीर इक अख्वाईआ। तेरा प्रगट करे नाम, नाम निधाना आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच संदेसा आदि पुरख, हरि सतिगुर सच सुणाइंदा। सति सति कर दरस, दीद इक्को इक वखाइंदा। पहली वार मेटे हरस, हवस फेर ना कोए वधाइंदा। सचखण्ड निवासी करया तरस, सिर आपे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप जणाइंदा। साची खेल दस्से मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। सुत दुलारे तेरी रीत, रीतीवान आप समझाइंदा। मेरा नाउँ तेरा गीत, गीत इक्को इक वड्याइंदा। तेरा खेल करां अनडीठ, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। हथ्थ रखां तेरी पीठ, पिच्छा दे ना मुख भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी धार आप बंधाइंदा। शब्द सुत तेरी धार बंधावांगा। साचा मार्ग लावांगा। आदि पुरख अख्वावांगा। जुगादि वेख वखावांगा। मध खेल इक रचावांगा। घर सच्चा सच सुहावांगा। हद्द आपणी पार करावांगा। थिर घर कुण्डा लाहवांगा। दर दरवाज़ा इक खुल्हावांगा। निरगुण मेला मेल मिलावांगा। घर साचे सोभा पावांगा। आपणा बंस प्रभ वडयावांगा। विष्नूं विश्व प्रगटावांगा। अमृत मुख चुआवांगा। कँवल नाभ दरसावांगा। ब्रह्मा रंग रंगावांगा। पारब्रह्म आपणा अंग वडयावांगा। नाम मृदंग सुणावांगा। सुंन अगम्म वसावांगा। धूंआँधार पार करावांगा। शंकर गंढ्ढ पवावांगा। तिन्नां मेल मिलावांगा। तेरा नाम समझावांगा। शब्दी डंक वजावांगा। साचा संख सुणावांगा। बार अनक खेल करावांगा। दर मंगण भिच्छया पावांगा। आपणी इच्छया नाल रलावांगा। त्रैगुण माया जोड़ जुड़ावांगा। रजो तमो सतो सगला संग वखावांगा। तेरा मृदंग वजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव ला ला अंग, अंगीकार इक अख्वावांगा। पंज तत्त नाता जोड़ जुड़वांगा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, आपणा बन्धन पावांगा। धुर दा दे धरवास,
धुर दी धार जणावांगा। मण्डल मण्डप पा पा रास, खण्ड ब्रह्मण्ड नाच नचावांगा। सूरज चन्न दे प्रकाश, किरन किरन नाल प्रगटावांगा। धरत धवल खेल तमाश, जल थल महीअल डेरा लावांगा। आपणा नाउँ रख पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमावांगा। सुत दुलारा करके दासी दास, सेवा इक्को इक समझावांगा। चारे खाणी कार प्रकाश, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बन्धन पावांगा। चारे बाणी कर बंद ख़लास, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गावांगा। लख चुरासी अन्दर कर कर वास, निरगुण सरगुण मेल मिलावांगा। जुग चौकड़ी वेखां ख़ाश, ख्वाहिश सब दी पूर करवांगा। सरगुण निरगुण वसे पास, घर मन्दिर डेरा लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा खेड़ा इक वसावांगा। तेरा खेड़ा सच वसाऊँगा। बन्न्ह बेड़ा आप चलाऊँगा। लख चुरासी मात प्रगटाऊँगा। घट घट आपणा नूर धराऊँगा। शब्द अगम्मी नाद वजाऊँगा। अमृत जाम इक वखाऊँगा। निझर झिरना इक झिराऊँगा। अचरज खेल आप वरताऊँगा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार बन्धन पाऊँगा। आसा तृष्ना जोड़ जुड़ाऊँगा। माया ममता मेल मिलाऊँगा। हउमें हंगता गढ़ बणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द तेरा राह चलाऊँगा। तेरा राह चलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगावांगा। पंज तिन्न लख चुरासी जोड़ जुड़ावांगा। साचा सोहला राग अलावांगा। ब्रह्मे मुख मुख सालाहवांगा। गुर अवतार आप प्रगटावांगा। पीर पैगम्बर नाल रलावांगा। भगत भगवान आप उठावांगा। सन्त साजण रंग चढ़ावांगा। गुरमुख गुर गुर बूझ बुझावांगा। गुरसिख लहिणा देणा चुका के एका दूज, एकँकारा वड वडयावांगा। आपणा भेव दस्स गूझ, पड़दा आप उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी करेगा। पारब्रह्म निर्भय हो, लख चुरासी अन्दर वड़ेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे साची सो, नाम निधाना इक्को पढ़ेगा। आत्म परमात्म आपे हो, जगत विकारा आपे लड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपे करेगा। साची करनी करे करतार, आदि पुरख जणाईआ। सुत दुलारे हो ख़बरदार, बेख़बर रिहा उठाईआ। जुग चौकड़ी तेरी धार, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। सेवा लाए गुर अवतार, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। लेखा जाण शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी दे आधार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द तेरी निरगुण धार वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वार , सरगुण तेरा बन्धन
पाईआ। सुत दुलारा प्या रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन नज़र ना आए को, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कर किरपा मेरे जोगा हो, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरे चरणां जावां छोह, अंगीकार कर रघराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरी लो, रोशनी इक्को इक नूर ख़ुदाईआ। अमृत मेघ साचा चो, चरण चरण नाल रगढ़ाईआ। बीज इक्को देणा बो, लख चुरासी फुल फुलवाड़ी मात महकाईआ। आपणा नाम देणा ढोआ ढो, जुग चौकड़ी हुक्म मनाईआ। तेरी वस्त कोई ना लवे खोह, शाह सुल्तान सीस ना कोए उठाईआ। पारब्रह्म तेरा बणया रहे मोह, मेरी मुहब्बत तेरे नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि शब्द आपणी झोली रिहा डाहीआ। आदि शब्द सुण सच बात, हरि बातन आप जणाइंदा। धुरदरगाही इक्को दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाइंदा। पंज तत्त कर निवास, गुर अवतार पीर पैगम्बर मात वड्याइंदा। दीन मज़्हब बणा जमात, ज़ात पात खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द तेरा भेव आपणे विच समाइंदा। शब्द दुलारा प्या हस्स, वाह वा वड्डी तेरी वड्याईआ। प्रभ जू मैं होया तेरे वस, ढै प्या सरनाईआ। कर किरपा मार्ग दित्ता दस्स, मैं चलां सद्द रज़ाईआ। नव नौ चार चौकड़ी पन्ध मुकावां नस्स नस्स, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कोटन वार हंढ्ढाईआ। तेरे मिलण दी रखां आस, इक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होएं सहाईआ। साचा वेला दस्स भगवन्त, इक्को मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा मंत, कोटन कोटि नाम सिफ्त सालाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर राह तक्कण तेरा कन्त, बण नारी सेव कमाईआ। लख चुरासी गढ़ बणे हउमें हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए मिलाईआ। रसना जिह्वा गायण साध सन्त, बत्ती दन्द कर कुड़माईआ। तेरा कोई ना पाए अन्त, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। लख चुरासी खेल जीव जंत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। तेरी महिमां सदा अगणत, कथनी कथ ना सके कोए राईआ। तेरा लेखा कोई ना जाणे पंडत, बोध अगाध तेरी वड्याईआ। तेरा लेखा जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज तेरी चतुराईआ। आदि जुगादि रहे अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरणां मिन्नत कर कर तेरा सुत आपणा वास्ता पाईआ । सुत दुलारे उठ बाल, बाली बुध जणाइंदा। जुग चौकड़ी बीतण काल, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। तेई अवतार होण बेहाल, भगत अठारां सर्ब कुरलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। नानक गोबिन्द करे पुकार, पुरख अकाल इक तकाइंदा । सृष्ट सबाई जाए हार, हरि का नाम ना कोए ध्यााइंदा। शास्त्र सिमरत वेद
पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए ना कोए आधार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। लख चुरासी होए नार विभचार, नर हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। दहि दिशा धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। चौदां तबक करन पुकार, चौदस नूर ना कोए रखाइंदा। चौदां लोक होण ख्वार, ख्वारी कोई ना होर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप जणाइंदा। सुत दुलारे रखणी उडीक, निरगुण निरगुण हरि जणाईआ। जुग चौकड़ी जाए बीत, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा संदेसा देवण ठीक, वाक् भविख्त कर लिखाईआ। कलिजुग अन्त होए अन्धेरा तारीक, नूर नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं जाए बीत, बीती कहाणी सब दी झोली पाईआ। चौदां तबक बणे शरीक, लाशरीक खेल कराईआ। तेरे संग करे इक प्रीत, दूजा नाता दए तुड़ाईआ। दो जहान सुणाए इक्को गीत, गोबिन्द इक्को नाम वड्याईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ देण दुहाईआ। तीर्थ तट रहे ना कोए रीत, त्रैगुण घर घर डेरा लाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीट, ऊँच नीचां संग ना कोए रखाईआ। मेरा साहिब प्रगट होवे निरगुण धार आप बारीक, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे इक्को गुण जणाईआ। सुत दुलारे आवांगा। कल अन्तिम फेरा पावांगा। जोती जामा वेस वटावांगा। ठीक नाउँ रखावांगा। डंका शब्द वजावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव हलावांगा। करोड़ तेतीसा अक्ख खुल्हावांगा। जगत जगदीशा माण दिवावांगा। मनजीत अजित करावांगा। वेखणहारा वार थित्तया, साची थिता वंड वंडावांगा। करां खेल इक अनडिठया, नेत्र नज़र किसे ना आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी आप कमावांगा। कलिजुग अन्तिम फेरा पावांगा। शाहो भूप इक अख्वावांगा। राज राजानां ख़ाक मिलावांगा। क्रिया कूड़ी जड़्ह उखड़ावांगा। जूठ झूठ शौह दरयाए आप रुढ़ावांगा। सतिजुग साचा फेर लगावांगा। गोबिन्द मेला मेल मिलावांगा। चेला गुर वखवांगा। सम्बल आपणा डेरा लावांगा। चार वरन इक्को दर दरसावांगा। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान हस्त कीट, इक्को अक्खर नाम जपावांगा। आत्म सब दी जीत, परमात्म रंग रंगावांगा। नज़री आवां इक अतीत, त्रैगुण लेखा अन्त मुकावांगा। शब्द सुहागी तेरा गीत, बण विचोला आप सुणावांगा। निरगुण लग्गे निरगुण प्रीत, निरगुण फड़ फड़ आप हलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्तिम वेख वखावांगा। कलिजुग अन्तिम वेखे आप, बेअन्त बेपरवाहीआ। सुत दुलारे तेरा जाप, इक्को इक करे पढ़ाईआ। दो जहान वड प्रताप, पारब्रह्म दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, साचा लेखा आप लिखाईआ। साचा लेखा लिखे लेख, लिखणहार आप अख्वाया। निरगुण निरगुण आपे पेख, सरगुण सरगुण बन्धन पाया। कलिजुग अन्तिम कर कर हेत, जोती शब्दी रंग चढ़ाया। लख चुरासी काया खेत, घर घर डेरा लाया। जन भगतां नज़री आए नेतन नेत, निज आत्म वेख वखाया। गुर शब्दी खोल्हे भेत, भेव आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा माण कलिजुग अन्तिम आप जणाया। सुत शब्द तेरा वड्डा बल, बल बावन भेव चुकाईआ। कलिजुग खेल अछल अछल, वल छलधारी आप कराईआ। निरगुण जोत रिहा रल, रूप रंग ना कोए रखाईआ। सम्बल आसण बैठा मल्ल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। करे खेल घड़ी घड़ी पल पल, पलक सब दी रिहा बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द तेरा साचा राग, दो जहानां आप जणाईआ। दो जहानां इक्को राग, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। कलिजुग कूड़ा मिटे वैराग, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। भगत भगवान खोल्हे जाग, जागरत जोत इक दरसाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे आग, तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी ढोला इक्को गाइंदा। शब्दी ढोला गाए सो, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण आपे हो, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। एकँकार वधाए मोह, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। आदि निरँजण कर कर लो, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। अबिनाशी करता लै के आया ढोआ ढो, जन भगतां झोली पाईआ। श्री भगवान निरगुण निरगुण आत्म परमात्म जाए छोह, आप आपणा मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म लेखा देवे खोह, आपणी वंड आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द सिफ्त सालाहीआ। साचे शब्द सुत दुलार, सति सतिवादी दया कमाइंदा। सोहँ रूप सर्ब संसार, वड संसारी आप बणाइंदा। कलिजुग अन्त दए आधार, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। भगत भगवान बोलण इक जैकार, जै जैकार आप अल्हाइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप प्रगटाइंदा। साचा नाम साचा बोल, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। सोहँ भण्डारा निरगुण खोल्ह, निरवैर राह चलाईआ। जन भगतां अन्तर देवे घोल, घोली घोल आप घुमाईआ। साहिब सतिगुर कूड़ा मारे ना कोई रोल, रौला सब दा दए मुकाईआ। सम्मत बीस करन सारे मख़ौल, कूड़ी क्रिया मुख रखाईआ। सम्मत इक्की वज्जे ढोल, घर घर नर नारी बैठण ध्यान लगाईआ। पिछली वस्त रहे ना किसे कोल, ख़ाली भाण्डे दए वखाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले होल, होली इक्को रंग रंगाईआ। माया ममता हउमें हंगता कूड़ी क्रिया कढ्ढे पोल, पड़दा सब दा
दए चुकाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान बोलण इक्को बोल, जै जैकार करे लोकाईआ। शब्द दवारा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म वेखे थाउँ थाईंआ। वेखणहारा थान थनंतर, निरगुण निरगुण खोज खुजाइंदा। बुझावणहारा लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। जपावणहारा साचा मंत्र, सोहँ नाम इक दृढ़ाइंदा। वेखणहार गगन गगनंतर, पृथ्मी आकाश डेरा ढाइंदा। सतिजुग सच बणाए बणतर, घाड़त घड़न आप हो जाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तरजामी वेख वखाइंदा। वेखणहारा ब्रह्म निरंतर, माया ब्रह्म डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक सालाहइंदा। साचा नाम सिफ्त सालाह, सालाहगीर इक अख्वाइंदा। साचा नाम जगत मलाह, जुग जुग बेड़ा मात चलाइंदा। साचा नाम साचा थाँ, सचखण्ड दुआर इक वखाइंदा। साचा नाम पकड़े बांह, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। साचा नाम साचा राम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम इक्को इक वखाइंदा। इक्को नाम सदा अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आया। इक्को नाम सदा अनडीठा, सतिगुर आपणे विच समाया। इक्को नाम सदा रस मीठा, फिका रस ना कोए जणाया। इक्को नाम आदि जुगादि जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान सिफ्त सालाही चलाए रीता, रीतीवान इक अख्वाया। इक्को नाम किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता, शिवदुआले मठ्ठ हट्ट ना कोए विकाया। इक्को नाम वसे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां अन्दर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नाम जन भगतां अन्दरों आप प्रगटाया। जन भगतां अन्दरों कढ्ढे नाम, युगती इक्को इक जणाईआ। चरण प्रीती भगती निशकाम, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। घर मन्दिर नज़री आए राम, रमईया आपणा फेरा पाईआ। सच संदेसा दए पैग़ाम, ढोला सोहला इक सुणाईआ। अमृत मद प्याए जाम, रस इक्को इक रखाईआ। भाग लगाए काया खेड़ा ग्राम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम इक्को इक दरसाईआ। हरि का नाम हरि की हद्द, हदूद आपणी आप जणाइंदा। भगत भगवान दवारे सद्द, साची करनी आप कमाइंदा। दिवस रैण नाद वजाए अनहद, सेवक सेवा इक कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम इक्को इक वड्याइंदा। साचा नाउँ हँ ब्रह्म, पारब्रह्म जणाईआ। सतिगुर सरनाई साचा धर्म, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। गुर सरनाई साचा वरन, बरन अठारां डेरा ढाहीआ। श्री भगवान सरनाई तरनी तरन, तारनहार लेखे लाईआ। भगत भगवान इक्को अक्खर पढ़न, चौदां विद्या ना कोए वड्याईआ। इक दूजे दे अन्दर वड़न, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। इक दूजे दी सिफ्त करन, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। इक दूजे दे चरण फड़न, निउँ
निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम भगतां हट्ट विकाईआ। नाम कहे मैं भगत वणजारा, जुग जुग हट्ट चलाइंदा। भगत कहे मैं नाम प्यारा, प्रीती इक रखाइंदा। दोहां विचोला सिरजणहारा, आपणी खेल कराइंदा। गुरू कहे गुरसिख प्यारा, सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सिख कहे गुरू पसारा, घट घट नज़री आइंदा। श्री भगवान कहे मेरा अन्त ना पारावारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। गुरमुख कहे ठांडा दरबारा, सतिगुर सरनाई इक तकाइंदा। सतिगुर कहे गुरमुख प्यारा, घर इक्को नज़री आइंदा। पुरख अकाल कहे मैं दोहां देवां सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सन्त कहे मैं सच दुलारा, प्रभ सरन मिली वड्याईआ। प्रभ कहे बिन सन्तां मैनूं दए ना कोए हुलारा, सच हुलार ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता कहे मेरा खेल अपारा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। भगत कहे भगवान अनडीठा, बिन नज़र नज़र ना आईआ। भगवान कहे भगत रस सब तों मिट्ठा, रस अवर ना कोए चखाईआ। सो पुरख निरँजण कहे मैं आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण हो के करां हिता, हितकारी इक अख्वाईआ। इक्को मेरा शब्द पुत्त मैं आदि जुगादी पिता, माता मेरा रूप वखाईआ। कलिजुग अन्तिम नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा कढ्ढे सिटा, सतिगुर इक्को फेरा पाईआ। सतिजुग धुर फ़रमाना लै के आवे चिठ्ठा, चार वरन करे पढ़ाईआ। भगत कहे मैं भगवान जिता, नित नवित्त सेव कमाईआ। भगवान कहे मैं भगतां गावां किस्सा, ख़ाणी बाणी राग सुणाईआ। मेरा लेख किसे ना लिखा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू गए छुडाईआ। शब्द सुत आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तूं बलकारा हो के जिता, तेरा बल ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेड़ा तेरा मन्दिर महल अटल करे रुशनाईआ। प्रभ जू मेरा दस्स महल्ला, कवण कवण बणाइंदा। तूं सचखण्ड वसें इक इकल्ला, थिर घर मेरा डेरा लाइंदा। निरगुण हो के लख चुरासी रला, सरगुण वंडण वंड वंडाइंदा। कलिजुग अन्तिम कवण दुआर फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। सच संदेस नर हरि घल्ला, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। सुत दुलारे हो ना झल्ला, हरि आपणी झलक जणाइंदा। ना दिसे अल्ला, वाहद आपणी खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी इक्को इक वड्याइंदा। शब्द सुत तेरा मार्ग इक, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जणाईआ। सुत शब्द तेरा भेख इक, आदि अन्त वड्याईआ। सुत शब्द तेरा लेख इक, तेरा लेखा लेख समझ किसे ना आईआ। सुत शब्द तेरा हेत इक, हितकारी नित नित फेरा पाईआ। सुत शब्द तेरा पित इक, पुरख अकाल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी शब्द देवे ज्ञान, दो जहानां सच निशान, निगाहबान आप झुलाईआ।
११ फग्गण २०१९ ग़ाज़ी आबाद दरबारी लाल दे गृह
हरि भगती रंग अपार, भाउ भगत जणाइंदा। भाउ भगत आधार, भरम भउ मिटाइंदा। भरम भउ निवार, सहिज सुख उपजाइंदा। सहिज सुख धार, सतिगुर वेख वखाइंदा। सतिगुर मेला संसार, संसार सागर पार कराइंदा। संसार सागर डूँग्घी गार, गुरमुख विरला तारी लाइंदा। साची तारी तारनहार, हरि चरण कँवल जणाइंदा। हरि चरण कँवल प्यार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। नाता बिधाता वेखणहार, जुग चौकड़ी खोज खुजाइंदा। जुग चौकड़ी पार उतार, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन मेला अगम्म अपार, बेपरवाह खेल खलाइंदा। बेपरवाह सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दा लेखा आप मुकाइंदा। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, थल सागर फोल फुलाइंदा। पूरब कर्मां कर विचार, लहिणा लहिणे झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी पूरब लहिणा, वड प्रभासी आप चुकाईआ। नेत्र पेख्या दर्शन नैणां, नैण कँवल शरमाईआ। रसना जिह्वा सके ना कहिणा, अन्तर हुक्म कहिण ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पूरब लेखा, जुग जुग आप चुकाइंदा। बियाबान महाबीर पेखा, मेहरवान खेल खलाइंदा। करावणहारा हरि जू चेता, चेतन धार समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी दित्ता वर, अन्त ध्यान लगाया। खर चरणी डिगा दड़, सीस रघबंस चरण टिकाया। बिन धड़ बेनन्ती दिती कर, तेरा तेरी इक शरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द संदेसा इक सुणाया। शब्द संदेसा बिन रसना बोल, आत्म आत्म जणाईआ। तेरे नाल करया कौल, त्रेता त्रिया नार भुल्ल ना जाईआ। द्वापर जुग रहिणा अडोल, अडुल आप रखाईआ। चौथे जुग चल के आवे तेरे कोल, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। लहिणा चुकाए उपर धौल, धरनी तेरी रुत्त रंगाईआ। अन्तर आत्म जाए मौल, मोह मुहब्बत इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा लेखे पाईआ। खर तेरा देवे ख़राज, ख़र्चा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जंगल विच ना कर इतराज़, हरि भाणे सद समाइंदा। जिस दा सीस कटया आज, सो सीस अन्तिम लेखे लाइंदा। मिले मेल शाह पातशाह गुरू महाराज, महिमा अकथ कथ वड्याइंदा। लेखा देवे सिर रख के ताज, दो जहानां हुक्म चलाइंदा। पंज तत्त काया रखे लाज, आत्म आपणे रंग रंगाइंदा। एका नांयां देवे दाज, बेपरवाह खेल खलाइंदा। सच दरबार मार आवाज़, जगत दरबारी मेल मिलाइंदा। लाल लालन रच रच काज, करता पुरख वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा पिछला वर, खर लहिणा दर देणा चरण प्रीती झोली पाइंदा।